In 1995 heb ik Page & Plant live gezien, toch een soort van Zeppelin-gevoel destijds

De kans zal zo goed als nihil zijn, maar beide heren leven nog dus wie weet. Krezip komt dit jaar ook terug op de festivals.

Mooie lijst tot nu toe

71. The Cure - Close To Me

The Cure heeft wel meerdere mooie liedjes en ook live zijn ze best goed. Liedjes als A Forest, Boys don't cry of Friday I'm in love hadden ook kans gemaakt, maar het is Close to me geworden. Voor mij de mooie mix tussen de zwarte new wave en toch wat 80's fun. Maar vooral typisch The Cure. Robert Smith is hier duidelijk in vorm!

70. Pixies - Monkey Gone To Heaven

Nirvana haalde bij de laatste update mijn top 100 niet meer. Hun inspiratiebron (één van de velen) The Pixies mochten wel blijven en dan vooral met dit nummer Monkey gone to heaven. De missing link tussen de dark new wave en de grunge, maar onderliggend toch wel met de nodige satire. Dit nummer heeft me altijd gefascineerd. De titel alleen al is bizar en ook de lyrics 'If man is five, then the devil is six!' kwam als tiener best wel binnen. De liefde voor Pixies was bij mij altijd al groter dan Nirvana. Pearl Jam moest ik nog veel later gaan waarderen. Je kiest niet wat je het liefste hoort zeker?

Uitgaande van jouw Top 10 Film Pegasus had ik niet verwacht dat er zoveel muzikale raakvlakken zouden zijn.
Misschien wel de een na mooiste Top 100 hier tot nu toe (ondergetekende plaatst natuurlijk zichzelf op de eerste plek).

Benieuwd of dat zo gaat blijven.

Ja, dat ben ik ook, ben tot nu toe aangenaam verrast.

69. PJ Harvey - Down By The Water

Als je in de jaren '90 hield van alternatieve muziek zat je snel in een mannenwereldje. Je had nog wel poprock met Alanis Morisette of Meredith Brooks als ik mij kan herinneren. Alternatief had je The Cranberries, Björk, Tori Amos, Garbage, The Breeders en Sinéad O'Connor. Maar de zangeres die er bovenuit stak was voor mij toch PJ Harvey. Het nummer Down by the water leren kennen via De Tijdloze denk ik (al lang geleden) toen er nog meer dan 1 vrouw in stond. Gelukkig ondertussen goedgemaakt met enkele vrouwelijke nieuwkomers, maar helaas geen PJ Harvey meer. Wel in mijn top 100!

Ik ben ook aangenaam verrast, herken heel veel en je maakt keuzes voor artiesten die ik zelf ook gemaakt zou hebben (VU, Otis).

Ik twijfel nog steeds om een top 100 te maken, ik vind het met nummers zo ongelooflijk moeilijk. Met albums heb ik dat probleem wat minder.

Leuke lijst! Een merkwaardige mix, waarvan ik Midnight train to Georgia, Sunday morning en Down by the water zelf het mooiste vind. Tot nu toe...

Het is idd een merkwaardige mix, mijn smaak is nu eenmaal breed. Het zal nog harder variëren.

68. Motörhead - Ace Of Spades

Geen Metallica of Foo Fighters in mijn lijst. Die vond ik niet meer passen nadat ik deze van Motörhead er had in gezet. Lemmy is toch wel een icoon op zichzelf. Vroeger voor minder bekend, maar dan het geluk had om de groep een keer live bezig te zien en later de documentaire Lemmy. Aan te raden trouwens aan muziekfans! Waar helden als een Dave Grohl of Lars Ulrich heel klein worden naast de ultieme meester van de hard rock. Niks mis met wat creatievere metal of progressieve hard rock, maar soms mag het gewoon lekker hard gaan.

67. Cream - Sunshine Of Your Love

Jimi Hendrix was één van de beste gitaristen ooit, maar qua songs komt hij niet in mijn top 100. Die andere gitarist Eric Clapton kan er wel in met z'n groep Cream. Sunshine of your love heeft een geweldige riff, maar is gewoon ook een goeie rocksong. En qua tekst zeker bijpassend druggerelateerde poëzie. Opvallend nummer omdat er weinig melodie inzit en de zang helemaal leunt op de riff die herhaalt wordt. Ik noem nu wel Clapton, maar bassist Jack Bruce is duidelijk baas hier. De spanning van het trio is te horen wat zorgt voor een groots nummer, maar je weet dat de band geen lang leven zou hebben.

66. Patti Smith Group - Because the Night

Je hebt covers en je hebt nummers die van eigenaar veranderen. Origineel van Bruce Springsteen en Patti Smith sleutelde wat aan tekst en arrangement en we kregen dit. Het laat niet helemaal haar poëtische kant zien, maar wel de sterke rockvrouw. Tekstueel ben ik een grotere fan van haar nummer Gloria met de legendarische opener 'Jesus died for somebody's sins, but not mine.' en live steeds voor succes garant. Maar eens je Because the night hoort is het feestje helemaal begonnen.

Mooie nummers, mooi tempo. Ga zo door!

Die van Patti is ook mijn favoriet, was echt de positieve verrassing op Lowlands vorig jaar.

65. Pink Floyd - Arnold Layne

Pink Floyd leerde ik kennen via The Wall uiteraard met het bekende Another brick in the wall. Samen met Dark side of the moon zijn dat geweldige albums die je meenemen op avontuur. Voor mij minder geschikt in een top 100 die draait rond songs. Ik leerde via verschillende vrienden bredere muziek kennen en één van hen presenteerde mij een hele andere Pink Floyd met See Emily Play en deze Arnold Layne. Van de geschifte Syd Barrett. Die kon de verhalen van Pink Floyd in 1 song duwen. Het werd later gewoon groter om zijn kunst te kunnen herhalen in volledige albums. Niet beter of slechter, maar wel anders.

Bekend met Dancing Barefoot van Patti Smith Film Pegasus ?

Ja. Geweldig nummer. Ik heb ook geen regels om maar 1 nummer per artiest te doen.

Geweldig komt goed dus!

64. Ramones - Blitzkrieg Bop

Hey ho, let's go! In tegenstelling tot The Sex Pistols die eerder protesteerden tegen het establishment, hadden de Ramones volgens mij veel meer fun. Niet moeilijk dat zij ook langer meegingen. Voor mij geen God save the queen! maar wel Hey ho, let's go! Al verschillende keren trouwens ook dit nummer zien coveren door jonge punkbands en dan straalt de energie er zo van af. Veel meer dan bij andere (oude en nieuwe) nummers.

63. Nina Simone - Sinnerman

Ik kende Nina Simone jarenlang vooral van My baby just cares for me. Ik denk dat vooral de Muse-cover Feeling good mij de deur wees richting het origineel van haar naar de rest van haar repertoire. Niet zomaar een soulzangeres die voorbereide nummers van een Motown stal mocht zingen, maar een jazzzangeres die zich absoluut liet gelden in een voornamelijk mannelijk genre. Kreeg veel wind tegen omdat ze maatschappelijke thema's in haar nummers niet ontweek. Gelukkig maar, want zo hebben we toch kunnen genieten van veel pareltjes! Sinnerman is al een pak ouder dan Simone zelf, maar het lijkt wel alsof zij de eerste is die het brengt. In elk geval is haar versie niet te evenaren. En dat voor een dikke 10 minuten!

62. Nick Cave And The Bad Seeds - From Her To Eternity

Ik heb Nick Cave en zijn Bad Seeds 2 keer live kunnen zien, nog niet zo heel lang geleden. Als een Messias nam hij de zaal en de wei in met nummers die bezeten leken van de duivel. Zeer fascinerend is toch wel From her to eternity, Nick Cave op zijn best. Al ben ik ook wel groot fan van zijn murder ballads. In een top 666 ipv een top 100 zou er meer Nick Cave langskomen!

61. Eminem - Marshall Mathers

Eminem bracht mij hiphop dat ik niet gewoon was. Je had de fun met Run DMC, de hardcore met N.W.A., de gangstarap met Snoop Dogg, Tupac en co. En dan nog veel rappers die ik met wat geluk kende van 1 nummer. Toen kwam Eminem die verhalen rapte op mooie grooves. Het had iets weg van de G-funk maar dan met meer pit. Na zijn bekendmaking als The real Slim Shady was mijn aandacht meteen gevestigd op hem. Een rapper met de nodige zelfspot die zich niet liet doen.

Woohooo!!! Sinnerman & From Her to Eternity.

60. Marvin Gaye - I Heard It Through The Grapevine

Cooler zal soul niet snel worden. Ik ben geen fan van de Sexual Healing Gaye, geef mij maar zijn muziek uit de jaren '60, begin jaren '70. Geschreven door topschrijvers uit de Motown stal. Barrett Strong en Norman Whitfield brachten ons nog het onvergetelijke Papa was a rollin' stone van de Temptations en War van Edwin Starr. Andere versies zijn zelfs in de vergeethoek geraakt. De enige andere versie die ik me nog kan herinneren is de bizarre versie van The Slits eind jaren '70.

59. Neil Diamond - Hello Again

Voor mij was Neil Diamond die foute feestmaker van I'm a believer of Sweet Caroline. Vele jaren terug kwam ik als vrijwilliger bij een dansgroep terecht waar ik meehielp aan techniek en gaandeweg ook de boekingen. De vrouw die de groep leidde was wel iets ouder en één van de artiesten die ze graag hoorde was Neil Diamond. Nummers als You don't bring me flowers, September morn' en Solitary man lieten mij een andere Diamond zien met een geweldige stem. Met de jaren werden de vrouw en haar man en nog enkele dichte vrienden zo goed als familie. Neil Diamond kwam naar het Sportpaleis en ze had tickets gekocht voor haar en haar man. Die kon er met gezondheidsproblemen niet bij zijn en ze vroeg of ik niet mee wou. Live is Diamond een geweldig artiest die niet veel glitter nodig heeft en mij meteen overtuigde. In 2010 stierf deze vrouw helaas veel te vroeg, nog maar begin 60 jaar. De band met haar man en de groep bleef wel en ik ging wekelijks op bezoek. De man was wat ouder dan zijn vrouw, maar we amuseerden ons wel met een babbel of een spel kaarten. We vierden samen de feestdagen met hem, zijn dochter en haar gezin en nog enkele mensen. In 2011 stierf die dochter haar man. Nog meer hoopt ik troost te brengen bij de familie die veel tijd nodig had om er boven op te geraken. Jaren later kwam Neil Diamond opnieuw naar het Sportpaleis en kocht ik als kerstcadeau tickets om met die man te gaan kijken. Hij had het de eerste keer immers gemist. Een geweldig cadeau waar hij zo naar uitkeek. Tegen dat Diamond uiteindelijk kwam optreden lag hij helaas in het ziekenhuis. De ouderdom was hard en het ging helaas alleen maar achteruit. Ik ben toen met zijn kleindochter naar Neil Diamond gaan kijken. Enkele maanden later is de man gestorven en werd Neil Diamond op de begrafenis gespeeld. Het zorgt nog steeds voor een emotionele terugblik met zijn muziek. Wat muziek wel meer doet bij vele mensen. Daarom zonder twijfel ook een plaats in deze top 100.

Mooi

58. Billie Holiday - How Could You

De zangeres met iconische nummers als Strange Fruit of Summertime zong dit al in 1937, amper 22 jaar maar alsof ze al een veel langer leven achter de rug had. Strange fruit is maatschappelijk gezien een pak grootser natuurlijk, maar je kan gewoon niet stil blijven zitten op How could you. Als je in een klein cafeetje komt met in de heerlijke warmte, zoek je meteen een plek om te blijven luisteren.

57. Crosby, Stills, Nash & Young - Our House

Het album Déja Vu is als een sprookjesboek vol verhalen. Mooi gebracht door de 4 toptalenten. Ik heb live enkel nog maar Crosby aan het werk gezien. Wie weet lukt het ook de rest nog eens te zien. Our house springt er voor mij uit door de zeer eenvoudige herkenbare tekst. Je wordt meegenomen in hun huis. Al kan ik de rest van het album en ook andere nummers uit hun repertoire zeker aanraden!