89. Kate Bush - The Man with the Child in His Eyes

Het debuutalbum The Kick Inside van Kate Bush kwam uit in het jaar dat ik geboren werd. Dus ik heb het later moeten ontdekken. De engelachtige stem van Kate Bush laat je even stilstaan en luisteren. Dit nummer uit dat debuutalbum laat die stem zeker tot haar recht komen en als je weet dat ze die tekst heeft geschreven op haar 13 jaar, heb je nog meer ontzag voor haar. In 1975 nam ze op 16-jarige leeftijd dit nummer op in de studio onder begeleiding van Pink Floyd gitarist David Gilmour in hetzelfde jaar dat die hun klassieker Wish you were her uitbrachten. Het zegt wat over de kwaliteiten van die mensen. Maar het is gewoon een zeer sterk lied, krachtig in de eenvoud en recht uit het hart.

Tot nu toe geweldige nummer keuze. Eels is altijd wat aan mijn aandacht ontsnapt. Na het horen van dit nummer toch maar eens wat meer gaan opzoeken denk ik. Keep on going

Kate Bush..Wat was ik daar verliefd op toen ik 16 was . En bij het zien van deze video nog steeds eigenlijk.....

88. The Pretenders - Hymn to Her

Ik leerde The Pretenders kennen met hun poprock hits Don't get me wrong en Brass in pocket. Ondertussen heb ik ook hun hardere kant leren kennen met het album Pretenders II en live is Chrissie Hynde nog absoluut in vorm. Ik heb de band al 2 keer aan het werk gezien en telkens genoten oa Hymn to her. De ene keer helemaal a capella, de 2e keer met een kleine pianobegeleiding erbij. Indrukwekkend hoe de zangeres even haar hart lijkt uit te storten en het hele publiek stil krijgt. Het nummer zelf leerde ik kennen in de versie van de Belgische a capella groep Voice Male dat uit mijn buurt kwam. Eén van de zangers gaf leiding in de lokale Chiro en zo konden we de groep 2 keer strikken voor buurtfeesten. Ook heel mooi, maar zelfs dan kunnen ze niet tippen aan de originele versie van Chrissie Hynde, geschreven door een klasgenoten van haar trouwens.

Mooie nummers komen weer voorbij.

87. Tanita Tikaram - Twist In My Sobriety

Opnieuw een lied uit iemands debuutalbum. Tanita Tikaram was nog maar 19 jaar als ze met deze hit de wereld veroverde in 1988. Ik was nog maar 10 jaar en toen al vond ik dit een opvallende song. Doordat het toegankelijk was, kwam dit ook op de radiozender van mijn ouders die vooral naar de Vlaamse Radio 2 luisterden. Het zal rond die periode ook zijn dat ik zelf naar eigen muziekzenders begon te luisteren met een radio en enkele jaren later cassettes opnam met de playlist ernaast.

86. Red Zebra - I can`t live in a livingroom

Ik ben geboren in de punktijd, dus ik heb die niet bewust meegemaakt. In België begon die iets later en de enige naam die voor mij later wat bekend was, waren de Antwerpse The Kids met hun klassieker There will be no next time. Frontman Ludo Mariman woont nog altijd in Antwerpen en ook al ken ik de man niet persoonlijk, zie ik hem wel eens met de fiets of in een platenbeurs. The Kids waren wel leuk, maar uit Brugge had je ook Red Zebra die qua songs betere dingen afleverde zoals deze I can't live in a living room. Leren kennen via Studio Brussel en omdat ze half jaren '90 een comeback maakte met nieuwe muziek. Toch hou ik nog het meest van hun punkhit uit 1980.

85. Primus - Too Many Puppies

Funkmetal met een hoek af. Met het belgerinkel in het begin wordt de aandacht meteen getrokken. En die titel alleen al zegt toch genoeg: teveel puppies! Later ontdekt dat ze daarmee verwijzen naar de (te) jonge soldaten in de Golfoorlog. De muziek van Primus kan je vergelijken met Red Hot Chili Peppers, Faith No More of Rage against the Machines. Ik ken verder ook niets van Primus, maar deze song zal altijd blijven hangen.

84. Velvet Underground - Sunday Morning

Het 2e nummer uit The Velvet Underground & Nico in mijn lijst. Niet dat de groep mijn favoriete band is, alhoewel ik ze wel enorm goed vind. Maar op dat album maken ze ook wel heel diverse muziek. Zeer sfeervol nummer dat eigenlijk over paranoia gaat, maar toch ook best past op een zondagmorgen. Dit ligt in de lijn van Lou Reeds latere werk, maar het is de combinatie met John Cale dat voor de extra chemie zorgt. Vorige zomer trouwens nog John Cale live aan het werk gezien. Dit nummer speelde hij niet, wel die andere favoriet uit mijn lijstje: Heroin.

Phoeh, Heroin vind ik toch wel nog een heel stuk mooier dan Sunday Morning eerlijk gezegd. Verder een mooie lijst tot nu toe!

83. John Lee Hooker - Boom Boom

Een blues-nummer van John Lee Hooker, maar met veel energie en bijna een r&B poprock nummer maar dan wel gelukkig een pak rouwer. Als je de versies van The Animals of The Yardbirds hoort, toch ook geen onverdienstelijke bands, merk je pas hoe goed het origineel is. Het nummer toonde mij ook dat blues meer is dan enkel triestige klaagnummers. John Lee Hooker leefde lang genoeg om live optredens te doen, al dan niet met andere artiesten, tegen de tijd dat de wereld door had hoe goed de blues eigenlijk wel was. Tegen dan waren veel tijdgenoten al lang gestorven en kregen ze vaak pas postuum de nodige erkenning.

Prachtige, unieke hit, vooral die hobo is wonderschoon.

Het hele album is trouwens perfect geschikt voor een zonnige zondagmiddag.

82. Red Hot Chili Peppers - Can't Stop

Red Hot Chili Peppers was vooral een funband die voor mij in de vergeethoek zou geraakt zijn als ze niet met 2 opeenvolgende topalbums zouden gekomen zijn: Californication in 1999 en By the way in 2001. Nummers uit Californication zouden best in een top 200 staan, maar nu zijn de plaatsen zeldzaam en blijft het bij Can't stop uit By the way. Het zorgde ervoor dat ik in 2003 voor het eerst in mijn eentje naar een groot optreden zou gaan: Red Hot Chili Peppers in het Sportpaleis. Altijd leuker in gezelschap, maar met mijn honger naar muziek krijg ik niet altijd volk mee. Moeilijk om een favoriet te kiezen, maar de gitaarriff van Can't stop blijft altijd genieten!

Twist In My Sobriety, I can`t live in a livingroom, Too Many Puppies; alle drie nummers die ook in mijn top 100 hadden kunnen staan. Prachtig !

81. Michael Jackson - Beat It

Ik zal niet beweren dat dit de beste song is van Michael Jackson, maar het is wel mijn favoriet van de iconische zanger. Het is te lang geleden om echt te kunnen herinneren welke nummers op de radio mij als kind inspireerden of die later pas in mijn muzikale interesse kwamen. Maar Beat It is wel zo'n nummer dat me al van jongs af opviel. Meer nog dan Thriller of Billie Jean uit het zelfde album. Geweldige videoclip dat voor mij als brave Vlaamse jonge het ultieme rebelse was. Ik wist nog niet dat punk bestond. Geen oordeel over de man Michael Jackson met de nodige speculaties doorheen de jaren, al dan niet terecht. Maar als artiest is hij toch wel één van de grootsten uit de popmuziek.

80. Nas - The Message

Uit het album 'It was written', de opvolger van zijn geweldig debuut Illmatic. De enige rapper uit die periode (al heb ik Public Enemy ook gezien) die ik live aan het werk zag. Zelfs 2 keer. Dat zal wel geholpen hebben om de man meer te waarderen dan bvb Notorious B.I.G. of Tupac. Heerlijke muziek Nas die gangstarap mixt met soul. In de jaren '90 zelf heb ik de hele hiphop wat gemist. Op Studio Brussel was dat toen nog not done op enkele uitzonderingen misschien na. Later gelukkig nog wel ontdekt en nog altijd van te genieten.

dit is wel een leuke lijst aan het worden.

79. Bob Marley - Exodus

Reggae was jarenlang voor mij de hit 'No woman no cry' en een paar andere titels die niet echt bleven hangen of vooral met pop vermengd waren. Ska had ik zelfs eerder leren kennen met Madness of Doe Maar. Gelukkig kwam Bob Marley snel bovendrijven en ik kwam uit op het album Exodus met de hit One Love. Een geweldig album waarvan 2 andere nummers veel meer mijn aandacht trokken: Jamming en het betoverende titelnummer Exodus. Veel meer dan No woman no cry toonde het nummer aan dat reggae best wel een feestje kon zijn. Ik ken nog altijd niet zo veel van reggae, maar waardeer het genre wel veel meer en Exodus staat altijd garant voor een zomers feestje.

78. Otis Redding - Hard To Handle

Ik hou wel van goeie soul. Ik leerde de popsoul kennen van Motown, maar gelukkig ook al snel de bredere waaier van soul. Otis Redding kende ik oorspronkelijk vooral van Sitting on the dock of the bay. Hard to handle leerde ik kennen via de cover door the Black Crowes in 1990. Toch altijd benieuwd wat Otis Redding in de jaren '70 had kunnen doen. De man stierf veel te jong en in tegenstelling tot veel andere soulartiesten schreef hij veel van zijn eigen hits zelf. Het nummer is zeer sterk en staat dichter bij de rockmuziek dan de crooners. Een verschil met de gospel-soul van Aretha Franklin, de pop-soul van the Supremes, de R&B soul van Ray Charles en de blues-soul van Percy Sledge. Om enkele namen te noemen.

77. Iris Penning - Schrijver Zonder Zin

Ik ben vorig jaar 40 geworden en dan wordt je muzikaal gezien minder snel verrast. De eerste keer dat ik nummers als Hotel California of Stairway to heaven hoorde, was ik gefascineerd door die songs. Beide nummers staan niet in mijn top 100. Hoe goed de nummers ook zijn, ze doen me helaas minder nu omdat ik ze misschien al te veel heb gehoord. Maar mijn waardering voor hen is wel zeer hoog. Daarom ben ik blij dat ik toch nog steeds muzikaal open kan staan voor nieuwe dingen. In 2016 kwam de jonge Nederlandse Iris Penning naar Antwerpen. Gedurfd in het Nederlands waar velen kiezen voor het evidente Engels. Met frisse klanken en zeer boeiende teksten. En haar stem is even sterk. Iris staat symbool voor de vele jonge artiesten en bands die ik af en toe mag ontdekken en met wat geluk later nog eens terug kan zien. Iris blijft in die reeks namen steeds opduiken. Als je mijn aandacht kan trekken na al die jaren van muzikale ontdekkingen tussen de vele grote namen die ik al gehoord heb, verdien je een plek in mijn muzikale top 100!

76. The Tallest Man on Earth - Love Is All

Eén van de vele Dylans van de 21e eeuw. Niet dat je de zanger op gelijke hoogte moet zetten met de bekende troubadour, maar het genre is wel terug van weggeweest. In de jaren '90 zaten de gitaren bij de grunge, Britpop en gaandeweg vrij experimentele alternatieve groepen die dachten kleine kunstwerkjes te moeten maken. Weinig plaats voor singer-songwriters helaas. Enkele jaren verder in de 21e eeuw kregen die gelukkig meer aandacht. En bij de Europese artiesten verbeterde het Engels ook gelukkig. Muziek als deze Love is all van de Zweedse The Tallest Man on Earth kan ik uren naar luisteren.

75. The Turtles - Happy together

De naam The Crickets was de inspiratie voor The Beatles. Die werden de inspiratie voor The Byrds, die op hun beurt weer een groep op het idee bracht om zich The Turtles te noemen. De groep valt in het niets bij die andere drie bands, maar geef toe dat hun hit Happy together enorm aanstekelijk is. De zon moest ongetwijfeld geschenen hebben in de jaren '60. Meer dan veel andere hits, straalt dit nummer plezier uit en de zorgeloosheid. En daar is in muziek zeker niets mis mee.

Heerlijk nummer van The Turtles, krijg gelijk de film Adaptation op mijn netvlies.

Zonder overeenkomsten te hebben met mijn eigen Top 100 komen er toch erg veel leuke liedjes voorbij. Daarbij ook nog eens fijn en enthousiast beschreven dus ik vermaak me voorlopig prima met deze Top 100

74. Led Zeppelin - Heartbreaker

Ik heb nog getwijfeld om Stairway to heaven in mijn top 100 te zetten. Die heeft het net niet gehaald, maar Heartbreaker wel. Geweldig verhaal rond de band die toch één van de grootste bands ooit geweest moest zijn. Gestopt in 1980 toen ik nog maar 2 jaar was, dus live nooit aan het werk kunnen zien. Enkele jaren geleden zouden er maar liefst 20 miljoen aanvragen geweest zijn voor een ticket bij een reünieconcert!! De biografie van de band kan ik ook aanraden, even avontuurlijk als hun muziek. Volgens mij komt Heartbreaker het dichtst bij de live beleving van de groep als je de studio opnames neemt. Elk lid komt in elk geval goed tot zijn recht in dit nummer!

73. Gladys Knight & The Pips - Midnight Train to Georgia

In de jaren '70 vlogen veel sterren van Motown de stal uit om elders hun ding te gaan doen. Zo ook Gladys Knight & The Pips. Het zorgt voor soul met wat meer diepgang. Ook al heeft Motown leuke dingen gemaakt, moest het niet meer zo afgeborsteld zijn. Dat Gladys Knight een geweldige stem heeft bewees ze later nog eens met Licence to kill, het titelnummer van de gelijknamige Bondfilm. Zwaar ondergewaardeerde soulgroep die volgens de biografie van Diana Ross niet in het voorprogramma mocht staan van The Supremes omdat ze haar te goed vond. Bij Motown kreeg ze de restjes van artiesten die meer in de schijnwerper mochten staan. Gelukkig kon ze wel schitteren in de jaren '70 met oa dit geweldige nummer.

Heartbreaker en Midnight Train to Georgia, we worden verwend met deze top 100

Er schijnt een jaar of 5 terug ook 800 miljoen geboden te zijn voor een reünietour.

Wow, The Message. Die had ik echt niet verwacht btw

72. Randy Newman - Baltimore

Ik had Randy Newman normaal live kunnen zien en het ticket al in de mailbox tot hij ziek afmeldde. Ik hoop dat het er ooit nog van komt. Opgegroeid met kleinkunst kwam ik ook snel bij de Engelstalige liedjesvertellers terecht. Waaronder deze Randy Newman. Een songwriter vol humor die meer is dan een goeie troubadour aan de piano. Omringd door sterke muzikanten (waaronder gitarist Glen Frey van de Eagles) krijgen we heerlijke luisterliedjes. Heel het album 'Little Criminals' met het ironische Short People en pareltjes als Texas Girl at the Funeral of Her Father en In Germany Before the War is Newman op zijn best.