56. The Rolling Stones - Angie

Het nummer dat voor mij de muzikale wereld aanwees. Muziek kwam bij mij uit de radiozender die mijn ouders kozen, hun platen en wat op tv kwam. En dat was thuis enkel BRTN en wat Nederlandse zenders. Als kind kon ik af en toe bij neefjes of nichtjes slapen en één neef was iets ouder en al meer met muziek bezig. Hij liet mij Angie horen van The Rolling Stones. Iets helemaal anders dan wat ik voordien kende. Gaandeweg hoorde ik nog meer klassiekers en was mijn liefde voor muziek geboren, moest dat nog niet gebeurd zijn. Ook al kan ik zeker genieten van de rest van de nummers van de Stones, zal dit altijd voor speciale herinneringen zorgen.

55. Paul Simon - 50 Ways to Leave Your Lover

Het magische duo Simon & Garfunkel leerde de stiel van de Everly Brothers. Maar met het schrijverstalent van Paul Simon kreeg hun muziek meer diepgang dan die van de Everly's. De stem van Garfunkel zorgde voor mooie nummers. Simon zou altijd spijt gehad hebben dat hij zelf Bridge over troubled water niet had ingezongen, maar je mag de stem van Garfunkel niet zomaar wegcijferen. De jaren 70 werden hoogdagen voor de singersongwriters, ideaal voor Paul Simon. En hij bewees dat hij zelf ook gerust kon zingen. De drum in dit nummer geeft het net genoeg schwung. Van de vocaal sterke folk uit de jaren '60 was Simon mooi overgegaan naar de boeiende luisterliedjes. Om dankzij het toevoegen van zuiderse ritme ook de jaren '80 muzikaal boven te blijven.

54. Tom Waits - Downtown Train

Sommige artiesten vragen tijd om ze te leren kennen. Tom Waits was lang die zanger van Martha, een geweldig nummer trouwens. Later kwam er Tom Trauberts Blues (Waltzing Mathilda) bij. Vooral Martha was een interessant nummer omdat ik wel hou van singersongwriters en met de stem van Tom Waits had het zeker iets aparts. Dat bracht me naar zijn debuutalbum Closing Time. Sommige nummers ervan kwamen in aanmerking om in de top 100 te komen. Het is Downtown train geworden uit het latere album Rain Dogs. In een tijd dat het genre niet meer zo hip was, zette Waits best wel kwaliteit neer. Hoe goed hij was in zijn debuut als één singersongwriter, zo 'Tom Waits' was hij gaandeweg geworden. Nog veel later werd het soms richting een parodie op zichzelf, al heeft hij als mix tussen Nick Cave en Randy Newman voldoende humor in zijn muziek, uitgewerkte teksten en een eigen stem die hem zo uniek maakt.

Da's wel een heel merckwaerdig duo achtereen: de dwangmatige dwerg gevolgd door de constant anonieme alcoholicus - "I'd rather have a bottle in front of me than a frontal lobotomy". Nummer trouwens leren kennen via Rod the Mod.

Leuke, afwisselende lijst- doet u voort

53. Cake - Short Skirt / Long Jacket

De alternatieve muziek in de jaren '90 wilde soms iets te artificieel doen, maar gelukkig waren er nog bands die voor de nodige fun zorgden. Cake bracht dit geweldig nummer dat een beetje funky is met een leuke tekst. Een band die zich geen ding aantrekt van hokjesdenken en in hun repertoire elementen steekt uit verschillende genres. Van funk over hiphop, van jazz en folk tot pop en rock. Dit komt uit hun 4e album 'Comfort Eagle', maar in de jaren '90 was Cake zo'n kleine maar toch opvallende naam die mij altijd bleef opvallen.

52. Alicia Keys - Empire State Of Mind (Part II) Broken Down

In 2002 begon Rock Werchter met TW Classic. Een festival van 1 dag met 'ouwe' artiesten. Dat jaar kwamen oa Bryan Adams en Joe Cocker. Het concept was top en samen met een vriend kochten we in de beginjaren al een ticket van de volgende editie voor de hele affiche bekend was. In 2003 kwamen The Rolling Stones en Simple Minds en in 2004 oa Phil Collins en The Corrs. Bløf mocht die dag openen met daarna Mike & The Mechanics + Paul Carrack. Mike Rutherford zat nog bij Phil Collins in Genesis, dus geen onlogische keuze. Jasper Steverlinck mocht daarna spelen en dan stond in het groot, vlak onder The Corrs, op de affiche de naam van Alicia Keys. Het hokjesdenken van de 90's zat er nog in en ik vond het eigenaardig dat een R&B ster op TW Classic stond. Tot ze live begon te spelen. Geen huppelende R&B tiener, maar wel een klassiek geschoolde pianiste (duidelijk een liefde voor Beethoven en Chopin op haar albums) met een geweldige stem. Meteen verkocht en later ook haar album Alicia Keys MTV Unplugged in huis gehaald. Dit nummer heeft veel meer dan Woman's Worth en Fallin' de tand des tijds doorstaan en is een mooie combinatie van haar stem en pianospel. De versie in de link is een liveversie trouwens.

51. Ray Charles - What'd I Say Pts. 1 & 2

Ook weer zo'n artiest waar je eerst 1 hit van kent om pas later meer van het repertoire te ontdekken. Bij Ray Charles was de kennismaking met het nummer Hit the road Jack. De blinde zanger maakte gevarieerde muziek van soul en r&b tot country en pop. Maar telkens wel met pit. Ik heb hem nooit live kunnen zien (hij mij ook niet...) maar ik kan me voorstellen dat dit nummer live een geweldige ervaring moest geweest zijn. De biopic Ray heeft de deur naar zijn muziek nog verder geopend. Leuk hoeveel plezier hij met dit nummer lijkt te hebben en toch is het geen zomers positief nummer.

Phoeh, dat verhaal bij Neil Diamond, aangrijpend... Mooi hoor. Het gaat trouwens erg snel hier, nice

50. Chuck Berry - Roll Over Beethoven

Veel gecoverd, nooit geëvenaard. Zelfs de versie van The Beatles klinkt vrij flauw naast dit origineel. Maar ook als je het vergelijkt met andere rock 'n roll nummers denk je bij Rock around the clock eerder aan een trouwfeest en hier meer aan pittige muziek. Lekker ruw en schreeuwerig, ik kan me voorstellen dat dit overweldigend moest zijn in zijn tijd. En nog steeds een sterk nummer.

49. De Strangers - Het Sleutelkind

Deze notering zal wel ogen trekken na wereldse iconen die al zijn langs geweest. Ik ben afkomstig uit een district van Antwerpen en opgegroeid met de grootste groep uit die Stad die zingt in het dialect. Wie De Strangers niet kent, de groep stopte in 2002 na 50 jaar carrière om af en toe (zoals in 2018) terug te komen voor een kleine reünie. Na enkele platen zongen ze alleen nog in het Antwerps, meestal een eigen tekst op een bestaand nummer. Lokaal zo bekend dat ze het officieuze volkslied van Antwerpen gemaakt hebben (Antwaarpe) dat nog overal gezongen wordt op zangfeesten, voetbal en meer. Ze hadden een eigen tv-programma op VTM, hebben in de hitlijsten gestaan, hebben een 25-tal unieke studioalbums gemaakt waarvan ze er een dik miljoen van verkocht hebben. Ik ben met die platen opgegroeid en kon (zelfs nu nog denk ik) alle liedjes meezingen. Teksten vol humor, herkenbare thema's en gekende melodieën. Daar kon lang geen enkele artiest tegenop. Kwalitatief kan je ze misschien niet bovenaan een muziektop zetten, maar ze hebben wel een grote impact op mijn muzikale interesse gehad. Het Sleutelkind is één van die nummers waar ik soms nog kippenvel van krijg, hier door één van de leden gezongen al hadden ze ook een zeer sterke samenzang. Uitzonderlijk ook een origineel nummer een geen cover.

48. Wallace Collection - Daydream

Als Wallace Collection deze hit nu had gemaakt waren ze wereldsterren, nu kent iedereen enkel het nummer dat ze gemaakt hebben. Belgische muziek (op Franstalige muziek van bvb Jacques Brel of Adamo na) bleef beperkt voor eigen land en buurlanden. Tussen de vele Engelse en Amerikaanse hits in de jaren '60, lukte het deze Belgische groep om met Daydream een mooie kwalitatieve hit te maken. Het zijn sterke muzikanten, het nummer is tijdloos en qua arrangement zeer vol. Altijd van dit nummer gehouden.

47. Guns N' Roses - Don't Cry

Begin jaren '90 kwam Guns n' Roses in de hitlijsten met Knockin' on heavens door. Ik kende volgens mij toen al vaag hun muziek met vooral Paradise City, maar was nog niet echt met muziek bezig. Als jonge kerel had ik zelfs geen idee dat Knockin' on heavens door van Bob Dylan was, ik vond het gewoon een goed nummer. Dus vroeg ik het album waar dat op stond met kerstmis. Zonder internet (duh) er toch achter gekomen dat het nummer stond op Use your illusion. Omdat GnR het idee hadden om 2 van die albums tegelijk te geven, kan je al raden dat ik het 'verkeerde' album kreeg. Geen Knockin' on heavens door erop. Als Bondliefhebber kende ik nog wel Live and let die. Het leerde mij wel andere nummers van de band kennen zoals de klassieker November rain. Maar ook Don't cry, dat ook met alternatieve lyrics op het 2e album staat trouwens. Later kocht ik mij UYI II. Enkele jaren later stierf mijn grootmoeder en ik speelde het nummer Don't cry p een Hammondorgel op haar begrafenis. Wat ik in 2004 opnieuw deed bij het afscheid van mijn vader. GnR maakte het nummer met een hele andere boodschap, maar voor mij heeft het toch een andere betekenis. Los daarvan ben ik altijd fan geweest van Guns n' Roses. Die mocht dus zeker niet ontbreken hier.

Onderschat pareltje die van GNR ook één van mijn favorieten.
Mooi verhaal er ook bij.

46. First Aid Kit - Emmylou

Net als je denkt dat je niet zo snel meer muzikaal verrast wordt komt er steeds weer onverwacht een nummer opduiken. Emmylou hoorde ik volgens mij op een verzamel-cd met country of folkmuziek. Mooi door de eenvoud maar met een melancholische en toch luchtige melodie. De stemmen waren zweverig en heerlijk in harmonie. Vorig jaar heb ik de zussen eindelijk aan het werk gezien, voordien kwamen ze telkens op festivals waar de rest van de affiche me niet aanstond, of op een datum die niet paste of uitverkocht was. Niet alleen op hun albums zijn ze mooi, maar ze maken ook wel fun op het podium. Totaal geen streken, gewoon muziek maken met hier en daar humor en toch voldoende professioneel om het net iets hoger te tillen. Emmylou is een liefdesliedje zoals er misschien veel zijn gemaakt, maar toch springt het er telkens weer bovenuit.

45. Meadows - To Hear You Talk

Ik weet niet goed meer waar ik dit nummer voor het eerst heb gehoord, maar ben het sindsdien nooit meer kwijt geraakt. Muziek in al haar eenvoud, gewoon jijzelf en de muziek. Ook al is het een volle zaal of een vol café met op het podium de muzikant(en). Toevallig is Meadows net als First Aid Kit uit Zweden, niet te verwarren met The Meadows uit Engeland. Dit is muziek waar ik uren naar kan luisteren. Een wat minder bekende naam in mijn lijstje.

44. Nick Drake - Day is Done

We blijven wat in dezelfde sfeer hangen. In 1969 kwam Nick Drake met zijn debuutalbum Five Leaves Left. Five years later was hij dood. Bij het nummer Day is done is de zanger nog maar 20/21 jaar, en toch lijkt hij al afscheid te nemen van het leven. Het album zou ook in mijn top 100 gestaan hebben, hier blijft het bij 1 nummer. Ik heb lang nog een 2e nummer van hem in de lijst gehad met Black Eye Dog, maar dat heeft het helaas niet gehaald. Er kunnen maar 100 nummers in een top 100...

43. dEUS - Little Arithmetics

Suds & Soda heeft de lijst niet gehaald, maar als Antwerpenaar moet dEUS wel in de lijst staan. Wat later Balthazar of Absynthe Minded deden, was dEUS al langer mee bezig. Alternatief en jazz met elkaar mengen. Na de klassieker Worst Case Scenario brachten ze het album In a Bar, Under the Sea, waarin ze toch wat volwassener en meer ervaren klonken. Een geweldige song dit waar ik steeds van kan genieten!

42. Jevetta Steele - Calling You

In 1987 zong Jevetta Steele dit lied Calling You voor de film Bagdad Café. Zoals wel meer in de jaren '80 was het lied beter dan de film. Het nummer bracht toch een Oscarnominatie met zich mee. Nadien in andere versies gehoord, maar toch kon de grootse uithaal niemand evenaren. Ik herinner mij de film zelfs niet meer, De versie van Holly Cole uit 1992 lijkt op het eerste zicht een mooier arrangement te hebben, maar het mist die uithaal van Jevetta Steele om echt te beklijven.

41. Nick Cave & The Bad Seeds - Jesus Alone

Bij veel muzikale iconen gaan we naar hun oudere muzikale hits, terwijl ze soms nadien nog veel albums gemaakt hebben. Het is daarom opvallend dat een Nick Cave vrij recent mij nog kon overtuigen met het geweldige Jesus Alone. Ik had eerder al geschreven dat hij bij een optreden overkwam als een Messias, en dat viel eens zo hard op met dit nummer Jesus Alone. Het optreden dat ik eerst zag was in het Sportpaleis, niet zo lang na het overlijden van zijn zoon. Een volle zaal waar hij nieuwe nummers met oude klassiekers speelde. Nog nooit in al die optredens in het Sportpaleis was iemand anders er in geslaagd om zo'n menigte stil te krijgen. Ook later op Werchter slaagde hij er in om een menigte, waar veel jongeren soms eerder voor de pinten gaan dan voor muziek, mee te krijgen. Een charisma dat weinig ander artiesten tegenwoordig nog uitstralen. In één nummer intimiteit en grootsheid tegelijk uitstralen. Prachtig!

Een presentatie om een puntje aan te zuigen

Wat een mooie gevarieerde lijst tot nu toe

Jesus Alone is trouwens vandaag ook te bewonderen in de witte trui (ladder).

De Witte Trui [Editie 2019]

40. Muddy Waters - You Can't Lose What You Ain't Never Had

Als ik het nummer Mannish Boy van Muddy Waters hoorde was ik meteen verkocht aan de blues. Ik werd helemaal omver geblazen. Ik leerde meer van de muziek kennen en zo kwam ik op dit nummer terecht, dat als tune werd gebruikt op de documentairereeks The Blues van Martin Scorsese. Een zeer verdienstelijke documentairereeks die ik iedereen kan aanraden. Ik heb nog geen enkele andere muzikale reeks van dat niveau gezien en zeker geen documentaire over 1 bepaald muziekgenre dat zo goed was. Muddy Waters stierf in 1983, toen ik hem nog niet eens kende. Maar zoals hij zelf zingt 'you can't lose what you ain't never had'. Gelukkig is er zijn muziek nog.

39. The Beatles - I Want You (She's So Heavy)

Qua repertoire hebben The Beatles een grote catalogus aan nummers waar ze mee mogen uitpakken. Pop, rock, psychedelica, humor, country, zweverigheid, lovesongs, … het zit er allemaal in. Het is het geheel dat mij vooral aanspreekt en minder 1 specifiek nummer. Niet echt een nummer dat er voor mij uitspring en in de top 100 thuis hoort, buiten deze I want you! (al had Let it be er ook bijna in gestaan). I want you komt uit Abbey Road, het laatste album dat de groep gemaakt heeft (voorlaatste uitgebracht). Ik heb het viertal nooit sympathiek gevonden en soms zelfs vrij arrogant en solo wat overroepen. Al heb ik enorm genoten van Paul McCartney live toen die een tijd geleden op Werchter stond. Vooral in de jaren '70 maakten The Beatles apart nummers die eens te meer lieten horen hoe goed ze eigenlijk waren als ze samen muziek maakten. En dat komt ten volle in uiting bij I want you. In een tijd dat ze Fleetwood Mac gewijs elkaar niet meer wilden zien soms, maar toch professioneel genoeg waren om samen mooie dingen te maken. I want you liet ook horen waar The Beatles nog toe in staat waren. Het doet denken aan sommige Led Zeppelin nummers, aan de progressieve rock van de jaren '70, aan de sfeervolle albums van Pink Floyd, maar dan wel allemaal nog in de jaren '60. Aan alle muzikale bands komt een einde en bij sommige is het goed dat een periode wordt afgesloten, maar dit is het enige nummer dat mij een grote muzikale honger doet krijgen naar wat The Beatles nog hadden kunnen maken als ze nog wat langer samen hadden gebleven. We zullen het nooit weten.

Heerlijk, volledig mee eens Film Pegasus; ook mijn favoriet van The Beatles.

38. Katastroof - Afscheid

De populairste Antwerpse groep die nooit op radio te horen was. Als tiener kende iedereen in Antwerpen wel Katastroof, maar je hoorde hen op geen enkele radio en stonden nooit in de hitlijsten. Wel waren ze in elk jeugdhuis, café of lokale buurtfeest op een podium te vinden. Vooral met schunnige teksten, maar achterliggend toch ook een op elkaar afgestemd viertal dat folkmuziek bij een jong publiek bracht. Afscheid is blues van hier, nog persoonlijker en dichter dan de weliswaar muzikaal veel betere Muddy Waters bvb. Katastroof draait nog altijd, maar de originele band is er niet meer. 2 leden zijn al vertrokken voor nieuwkomer Stef Bef. Nog altijd wel leuk, maar dat folkse, die verdoken blues of de wat serieuzere nummers die veel beter zijn dan ze doen uitschijnen, mis ik wel. De eerste 10 jaren van Katastroof blijven voor mij klassiekers, ook al werden ze door de wat gedurfde teksten en hun dialect nooit voor vol aanzien.

37. Patti Smith - Piss Factory

Geen Dancing Barefoot hier, maar wel Piss Factory. Ik heb Patti Smith live gezien en hoe eenvoudig en echt ze staat op het podium, hoe poëtisch en punk ze uitstraalt tegelijkertijd. Dit nummer combineert voor mij haar talent voor poëzie en punk perfect. Er zijn veel punkgroepen geweest, maar die vallen allemaal in het niet bij deze grote dame. Hoe hard kan je punken met een piano trouwens! Een B-kantje van haar single 'Hey Joe', maar daarom zeker niet minder.

36. Paul Simon - Diamonds On The Soles Of Her Shoes

Daar sta je dan in 1987 op een podium als een superster. Wereldberoemd met het duo Simon & Garfunkel en al even bekend met zijn solowerk. Het live optreden van Simon & Garfunkel in Central Park anno 1981 voor een half miljoen mensen is één van mijn meest favoriete albums ooit. Maar in 1987 bij dit nummer (de link gaat naar de live versie) gaat mijn aandacht niet naar de zanger, maar naar het koor naast hem: Ladysmith Black Mambazo. Simon doet de zang, maar zij stelen de show. Hun dansje is zo aanstekelijk, het kan niet anders dan dat ze geboren zijn met muziek. Graceland zelf is een geweldig album natuurlijk. Het eerste album uit de collectie van mijn ouders dat niet als 'gouwe ouwe' voelde, maar een tijdloze sterke plaat die ook tot mijn eigen muzikale jaren zou horen.

Piss Factory kan zo als bonus track op To Pimp A Butterfly

35. Tom Waits - Blue Valentines

Een heerlijke liedje in een rokerige kroeg met de liedjesverteller en zijn gitaar. De gitaarsolo schittert op een serene manier tussen de eenvoudige begeleiding van het nummer. Het lijkt soms alsof Tom Waits een typetje is, zo eigenzinnig en charismatisch is de zanger. Een unieke stem die volgens mij er in slaagt om een publiek mee te krijgen als hij een boodschappenlijstje zou voorlezen. En zeker als hij melancholische nummers als dit naar een hoger niveau kan tillen.

34. Oasis - Don’t Look Back In Anger

We zitten nu al 10 jaar zonder Oasis, en misschien zelfs meer dan Nirvana heeft deze band toch wel zijn stempel gedrukt op de jaren '90. Rock leek verdwenen te zijn. Kurt Cobain overleden, Guns n' Roses gestopt, veel rockbands bleken zo alternatief te zijn dat ze pas geloofwaardig waren als ze NIET in de hitlijsten stonden en dance en boybands namen de muzikale fakkel over. En daar kwam Oasis met een nieuw classic album, geen angst voor de hitlijsten en commercialiteit maar toch met voldoende bad boy attitude. (What's the Story) Morning Glory? was een topalbum met geweldig nummers. Oasis werd steeds vergeleken met The Beatles, maar sinds de jaren '90 werd elke Britse rockband vergeleken met Oasis.