11. Guns N' Roses - Welcome To The Jungle

Ik leerde als tiener houden van muziek. Vooral popmuziek of wat op de radio kwam en dan de gouwe ouwe van mijn ouders. Tot eind jaren '80 er een nieuwe sound kwam die mijn muzikale wereld door elkaar schudde. Paradise City! (where the grass is green and the girls are pretty!) Sweet child o' mine met die heerlijke gitaarsolo. En dan had je ook Welcome to the jungle dat je gewoon over blies. De andere rockers van toen zoals Bon Jovi of die grote ster Michael Jackson waren plots zo'n brave zangers geworden tegenover de echte rebels van de jaren '80 (voor mij toen toch): Guns N' Roses!! Vanaf toen fan geworden en lang zelfs mijn favoriete nr 1 artiest. Zie ook mijn verhaal bij nr 47 van Don't cry. Maar ik genoot nadien ook lang van bvb November Rain, ken(de) elk woord van Civil War. Met het ouder worden ben ik minder 'fan' van iemand, maar eerder een muziekliefhebber met enkele favorieten in het grote gamma. Guns 'n Roses zal er altijd boven bij horen. Welcome to the jungle heeft nog helemaal niets van haar kracht moeten afgeven. Nochtans al meer dan 30 jaar oud...

Ook één van mijn GNR-faves. ??

10. Oasis - Wonderwall

Als ik muziek uit de jaren '90 of mijn tienerjaren oprakel, kom ik altijd terug bij Wonderwall van Oasis. De perfecte dosis tussen de wat alternatieve rockmuziek uit die periode, de hippe (voor ons toch) Britpop, de sfeer van MTV Unplugged, de sound van de betere knuffelrock, … Voor mij draagt dit een mix van het beste van de jaren '90. En nog steeds niet verouderd. Oasis heb ik nooit live kunnen zien. Wel al twee keer Noel Gallagher met zijn nieuwe band. Heerlijke muziek!

9. Bob Dylan - Don't Think Twice It's All Right

Het blijft fenomenaal. Al in 1962 nog voor Britse groepen als The Beatles en The Rolling Stones, of Motown de toplijsten domineerde, had je al een nieuwe sound met Bob Dylan. Zonder hem was de folkmuziek misschien nog te stoffig, waren protestsongs enkel een rage van dat jong gespuis, moesten liedjes 3 minuten duren, waren teksten niet zo belangrijk zolang je maar een goeie melodie had, moest je proper zingen als artiest, … Dylan is een apart figuur. Heerlijke teksten, wel wat excentriek en tegendraads, maar een meestergoochelaar met lyrics. Terecht dat hij de Nobelprijs voor literatuur, een Oscar en Golden Globe, 10 Grammy's, een Pulitzer en nog wat prijzen, Hall of Fames en ridderlintjes heeft gewonnen. Bij sommige nummers kan hij wel wat zeuren, hij heeft een groot gamma aan nummers die niet allemaal goed kunnen zijn. Maar Don't think twice it's all right blijft een geweldig nummer dat nog steeds indruk nalaat. Passende vertellende zangstem en mooie melodie. En eigenlijk ook wel tijdloos. Het nummer is tenslotte al 57 jaar oud.

8. Fleetwood Mac - Landslide

Het is een kunst om je als band opnieuw uit te vinden, soms zelfs met nieuwe zangers. Denk maar aan 10CC, Pink Floyd of Genesis. Fleetwood Mac maakte boeiende bluessongs die nu ook nog genieten zijn. Maar ze hadden in de verdwijnput geraakt vrees ik als ze daarin bleven verder gaan. Gelukkig was daar de letterlijke en figuurlijke reddende engel met Stevie Nicks. De groep vanaf de jaren '70 is het geheel van de nieuwe namen met Christine McVie en ook Lindsey Buckingham, maar nog meer is voor mij Stevie Nicks de grote troef. Een geweldig stem en veel prachtige songs zijn van haar hand. Dat hoor je hier. De sound van Fleetwood Mac is onmiskenbaar. En toch is het enkel door Stevie Nicks geschreven en met Lindsey op gitaar begeleid. Het is tekenend voor hun (en nog meer haar) bijdrage. Uit het eerste album met de nieuwe bezetting en voor opvolger Rumours.

7. Everything But The Girl - Missing

Als artiest staat Fleetwood Mac zeker boven Everything But The Girl, maar deze Missing haalt zonder twijfel mijn top 10. Geweldige groove (met dank aan Todd Terry) met link naar de triphop. En net als bij Landslide ook hier die mooie zangstem, ietwat gebroken van iemand die alleen achter blijft en haar geliefde mist. Maar het is ook die tekst en die passende baslijn die het compleet maken. Een song waar je uren naar kan blijven luisteren.

Is het nu al tijd om te gokken welke 6 er nog gaan komen?

Elephants van Warpaint gok ik. En misschien nog een nummer van Born to Run?

Elephants zou fantastisch zijn!

Verdronken vlinder?

6. Amy Winehouse - You Know I'm No Good

Enkele jaren na de eeuwwissel leek het wel alsof mensen al die nu-metal, eurodance en kinderpopmuziek beu waren. Je kreeg terug singer-songwriters, folk werd in ere hersteld met een frisse insteek en ook de soul kreeg een nieuw leven. Amy Winehouse kwam, zong en stierf veel te vroeg. De typerende stem met hits als Back to black en Rehab zong als de moderne blues zou klinken. Wat luchtiger misschien, maar evengoed met een serieuze bagage. Maar 2 studio albums en toch een serieuze impact. Voor mij springt op Back to Black het nummer You know I'm no good er net iets boven uit. De single tussen Rehab en Back to black trouwens qua release. Tijdens haar leven helaas net iets te veel overschaduwd door haar drugsgebruik en ik vrees dat ze de laatste jaren geen plezier zal geweest zijn om naar te kijken, gezien haar verslaving. Wat niet wil zeggen dat haar erfenis nog steeds blijft nazinderen.

luigifort kan zich best al klaar houden. Morgen (en eventueel overmorgen er bij) volgt mijn top 5.

Ja, maar ik ben nog lang niet aan de beurt (zie de lijst)

- Film Pegasus
- Sunderland
- arcade monkeys
- Gretz
- HugovdBos
- luigifort
- cosmic kid
- angelin
- Morthûl
- Motel Matches
- DjFrankie
- AstroStart
- ArthurDZ
- Poek
- Finidi
- Sundance
- Chevy
- jordidj1
- uffing
- 123poetertjes
- Outlaw104
- Superbitch
- Nicolaib88
- Arrie
- jellorum

Ah, ik had me op de lijst gebaseerd die gepost werd vlak voor ik mijn top begon. Dan is die ondertussen door elkaar geschud. Dan ben jij ook op de hoogte. Sunderland mag zich dus klaarmaken!

Ik ga in april/mei nog geen honderd stukjes hebben, dus wat mij betreft mogelijk er nog wel een viertal users voorgaan .

November Rain op 1



Te druk met daten zeker?

Als het nog een keer John Miles op 1 is schrijf ik me uit.

Je kan blijven.

Ik had niet gezegd waar ik me precies uit zou schrijven

5. Jackson Browne - The Load Out/Stay (live)

Dit is voor mij de meest persoonlijke lyric in een song. Het nummer dat Jackson Browne zong om zijn crew te bedanken. Ik ben lang actief geweest bij een dansgroep, maar ook achter de schermen van optredens (muziek, cabaret, theater, …) Het gevoel om alles klaar te zetten, de show waar je aan meewerkt en de sfeer die blijft duren als je nog aan het afbreken. 'Stay just a little bit longer...' is het muzikale equivalent van 'nog een pintje!'. Ik heb al zoveel muziekoptredens gezien, groot en klein. Maar wat mij het meest bij blijft is het meewerken aan verschillende shows en optredens. Decor klaar zetten, maandenlang repeteren aan een show, licht doen in het Sportpaleis, artiesten die zich klaar maken, … Een heerlijke sfeer dat Jackson Browne zo perfect bezingt in dit lied. Het vat een groot stuk van mijn verleden samen, wat je met geen enkele foto of film kan vastleggen. Het mocht 'just a little bit longer' duren...

Thunder Road natuurlijk en even natuurlijk op 1. Al is de wens hier de vader van de gedachte.

4. Benny Goodman - Sing Sing Sing

Het meest dansbare en uitnodigende rock 'n rollnummer, jaren voor de rock 'n roll werd uitgevonden. Pure amusement en een perfect samenspel. Geschreven en origineel gebracht door Louis Prima, maar geef mij maar de versie van Benny Goodman. Zelden hebben nummers uit die tijd zo'n gevoel voor ritme, en dan zeker door een blanke componist. Het is vooral Gene Krupa hier op de drum die voor de kers op de taart zorgt. Ik kan hier uren naar luisteren. Dit moest toen een overweldigend feestje geweest zijn.

3. Four Non Blondes - What's Up (Acoustic Piano Version)

En bewust de acoustic piano version! In de loop van de jaren '90 ben ik regelmatig gaan babysitten als student. Je komt op zeer uiteen liggende adressen. Rijke gezinnen van dokters of minder bedeelde gezinnen waar moeilijk Nederlands werd gesproken. Als de kinderen gingen slapen kon ik wat tv zien of een boek lezen. Maar het was een tijd zonder internet of digitale televisie en dus behelpen met wat er op dat moment te zien was. Zeker als het laat werd, was de kans groot dat er niets meer interessant te zien was. Nog een sitcom in het laat en met heel veel geluk nog een laatavondfilm. Maar er was gelukkig nog altijd MTV dat toen (raar maar waar) nog muziek draaide. Heerlijk om te kijken naar de vele videoclips. En als het zo laat was, kreeg je wel wat meer rustig muziek. Unplugged, knuffelrock, rockballads, … Deze What's up van Four Non Blondes is het mooie voorbeeld hiervan. En vooral de pianoversie natuurlijk die het nog intiemer maakt. Indrukwekkende stem als een eigenzinnige tegenhanger van de grunge. Een singer-songwriter nummer, maar toch geen folk, niet te braaf en langs de andere kant genoeg rock en geloofwaardigheid. Vraag mij geen andere nummers van Four Non Blondes, hier gaat het mij om dat nummer. Onbegrijpelijk dat dit dezelfde Linda Perry is die nummers heeft geschreven als Beautiful (Christina Aguilera) of Get the party started (Pink).

Wat is er mis met Beautiful van Christina Aguilera??

Schitterend nummer

2. Bruce Springsteen - Born to Run

Lang getwijfeld over mijn nummer 1 en nummer 2 om dan toch maar deze hit op nr 2 te zetten. Als artiest staat hij alvast bij mij op nr 1. Live een onvergetelijke ervaring, sterke hits, boeiende biografie en nog meer na het wegvallen van enkele iconen de grootste legende die nog overschiet. In het begin stonden er nog meer nummers in mijn top 100. Thunder road, The River, Atlantic City, Jungleland, My hometown, Streets of Philadelphia, Blood brothers, Briljant disguise, I'm on fire, … Het zou een Springsteen top 100 geworden zijn. Toch maar aan de takken geschud en mij meer op de nummers gefocust. Het is 'maar' een top 100 natuurlijk en deze lijst die bijna ten einde is geeft een zeer goed beeld van mijn muzieksmaak weer. Born to run is één brok energie die nog verder gaat dan hardrock, dan de wall of sound, … Bruce zit vol energie, hij amuseert zich duidelijk en als je hem niet zegt dat het al uren geleden tijd was om te stoppen, zou hij nog blijven verder gaan. Net niet op nr 1, maar muziek is ook geen sportwedstrijd, hier zijn alleen maar winnaars in mijn lijst.

Blij dat Aguilera ook hier fans heeft. Maar in mijn lijstje komt ze er niet in! Ieder zijn smaak natuurlijk, maar het ligt ver van de muziek die Linda Perry zelf inzingt.

1. Warpaint - Elephants

Als je wat ouder wordt, geraak je minder snel verrast. Ik vertelde eerder al bij Bat for Lashes dat het bvb via Later with Jools Holland nog wel gelukt is om recentere artiesten te leren kennen die je kippenvel doen krijgen. Warpaint is daar het perfect voorbeeld van. Geen idee meer hoe ik op die single ben terecht gekomen, maar heb het wel snel gezien via YouTube. Die betoverde mij meteen en ik bekijk die nog regelmatig terug. Verschillende keren ook live gezien en het is zo'n zeldzame artiest waarbij het lijkt alsof die elk optreden lijken te groeien. Waar je misschien meer van begint te houden bij elke show, waar je nieuwe dingen in ontdekt bij elke nieuwe voorstelling. Nochtans niet echt de band van de grote hits, maar eerder de totale sfeer. Wat ze bij mij live doen, kunnen ze ook niet helemaal op album vastleggen. Maar Elephant springt daar wel bovenuit. De ultieme topsong met de nodige sfeer, een frisse moderne manier van spelen terwijl het net zo herkenbaar en back to the roots is. Een vrouwelijke band die helemaal op elkaar ingespeeld is en in dit nummer komen ze toch elk even op de voorgrond. Met daarboven die hemelse stem.

Mijn excuses aan al die mooie nummers die de lijst niet hebben gehaald, ik zie jullie ook graag! En bedankt aan iedereen om mijn top 100 te volgen. Misschien kan je er tips mee opdoen of heb je nostalgisch kunnen luisteren naar mooie songs van toen.

Zo te zien heeft mijn glazen bol goed gewerkt!