menu

Mijn Updates +
Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van...

zoeken in:
avatar van Film Pegasus
33. Joy Division - She's Lost Control

Het bekendste nummer van Joy Division is het nummer Love will tear us apart. Hoe goed dat nummer ook is, het is niet helemaal de beste weergave van de band. She's lost control wordt gespeeld alsof het hen totaal niets kan spelen en tegelijk straalt het een enorme energie uit. Als punk een woede uitschreeuwt, was Joy Division de verpersoonlijking van de onverschilligheid. Wat ook een kunst is natuurlijk. De schijnbaar simpele monotone muziek brengt je in een trance wat mooi past bij het onderwerp van dit lied: epilepsie.

avatar van Corporal Clegg
Onverwacht mooi: "afscheid" van katastroof. Ik ben normaal niet van de lokale (folk) bandjes. Bij ons in Tilburg had je destijds de veulpoepers die wel aardig waren maar toch...
Pissfactory is fantastisch en is een beetje dezelfde soort "punk"als die van Peter Hamill.

avatar van Film Pegasus
32. Jan De Wilde - De Verdwenen Karavaan

Als tiener hadden we als 'vakantieoord' een caravan staan in Kasterlee, niet ver van Turnhout. De camping sloot aan bij De Hoge Rielen, een natuurdomein waar groepen konden blijven logeren. Als we de draad onderkropen zaten we in De Hoge Rielen. Ook niet illegaal, want het domein was publiek toegankelijk, maar dat was sneller en avontuurlijker. In dat domein gingen ook de jaarlijkse bijeenkomsten door van de scouts in Vlaanderen: de Herfstontmoeting. Zelf zaten we ook bij de scouts en in 1990 vonden we het leuk om langs te gaan bij hun bijeenkomst. We kenden verschillende van hen en het maakte wel indruk. Dat jaar was er ook een optreden waar we naar gingen kijken: Jan De Wilde. Het zal mijn eerste grote live optreden geweest zijn, dat niet in een parochiecentrum of klein cultuurhuis doorging. Hij had net zijn nieuwe plaat uitgebracht: Hé Hé. Met daarop een nieuwe versie van zijn oude nummer Vrolijk Lentelied, maar ook de klassieker Eerste Sneeuw dat het nog steeds goed doet in toplijstjes. Kwalitatief was het veel beter dan wat hij eerder gemaakt had. Producer was Hennie Vrienten en bij de muzikanten en backing vocals kon hij rekenen op Boudewijn de Groot, Wigbert Van Lierde, Fay Lovsky, Henny Vrienten zelf en ook al was hij sterk in de lyrics waren zijn muziek niet altijd even groots. Op het album zong hij enkele covers van Lieven Tavernier en Randy Newman. Ik hoorde onlangs de originele Naked Man (Naakte man) gehoord en qua arrangement is dat van Jan De Wilde veel beter. Net als de andere covers die hij maakte. Het album is altijd een favoriet geweest en De verdwenen karavaan is meeslepend en voor mij een nummer dat symbool staat voor de familie en vrienden die ik ondertussen al verloren heb. Geheel geschreven door Lieven Tavernier, maar het is de trieste zangstem van Jan De Wilde die het nummer compleet maakt.

avatar van Film Pegasus
31. Ani DiFranco - You Had Time

Ik leerde dit nummer kennen via de film Lost and Delirious. Een nummer dat je meteen naar de keel grijpt. De versie op het album wat je via de link hoort heeft een intrigerende piano-intro. Als iemand die verslagen is vol verdriet en op de piano wat ligt te tokkelen met de tranen in de ogen. Om na een tijdje dan toch te vertellen wat er is, waarop de gitaar begint en Ani DiFranco begint te zingen. Hier wordt ik echt stil van, intiemer zal een nummer zelden worden. Ik hoop haar eens aan het werk te kunnen zien. En wat een indrukwekkend palmares trouwens. In 1990 kwam haar debuutalbum uit, in 2017 verscheen haar 21e studio album, naast wat compilaties, ep's en live versies.

avatar van Film Pegasus
30. Nina Simone - Don't Let Me Be Misunderstood

Een nummer dat vele levens kent via oa The Animals of Santa Esmeralda. De beste en mooiste versie is toch de originele versie door Nina Simone. Heerlijke groove en met veel soul gezongen. Simone zong duidelijk al haar nummers met passie en in veel nummers zat ook een politieke of maatschappelijke boodschap. Die echtheid was haar grootste troef en meteen helaas ook de reden waarom ze soms niet aanvaard werd. Gelukkig was de waardering voor haar talent groter. Dit is een geweldig nummer!

avatar van Film Pegasus
29. Leonard Cohen - Famous Blue Raincoat (Live in Dublin)

Vroeger niet echt gek geweest van Cohen. Muzikaal leek hij mij niet bepaald sterk en ik was nog niet echt mee met de songteksten. Gaandeweg leerde ik meer van de man kennen. Zijn teksten zijn iets minder verhalend als bvb Randy Newman, maar zijn teksten zijn wel pure poëzie. En als hij ouder werd, werd zijn stem zelfs beter, in tegenstelling tot Bob Dylan. Wie de melodie herkenbaar vindt, blijkbaar was er sprake van plagiaat door Leo Sayer met zijn nummer When I need you.

avatar van Film Pegasus
28. Roy Orbison - Oh, Pretty Woman (from Black & White Night)

De link brengt je naar de versie uit 1988 in de televisieshow Roy Orbison and Friends: A Black and White Night waarvoor hij postuum een Grammy ontving. In die versie zingt hij het nummer met enkele vrienden die je ook wel fans mag noemen: Bruce Springsteen, Elvis Costello, James Burton, Glen D. Hardin, Tom Waits, kd lang, Jackson Browne & Bonnie Raitt. Het is een geweldige poprocksong dat volgens mij live een feest moet zijn, zeker als je deze beelden ziet. Het nummer lijkt wel een reputatie tegen te hebben. Roy Orbison heeft nog zoete songs gemaakt in de jaren '60 en de connectie met de gelijknamige film doet het ook niet goed. Het nummer is van 1964 in een tijd dat er een nieuwe generatie artiesten de hitlijsten overneemt zoals The Beatles, The Beach Boys, The Supremes of The Animals. Rock & roll is dood, Elvis zit in Hollywood en de meeste crooners zijn van het podium verdwenen. In Engeland lukt het maar 2 Amerikaanse artiesten om tegen de Britse invasie in te zwemmen en er op nr 1 komen: The Supremes en Roy Orbison. Het is een nummer met veel energie, de missing link misschien tussen de oude Amerikaanse rocktijd en de nieuwe jongere lichting, zonder dat het genant wordt. Pretty Woman lijkt een eeuwige frisheid te hebben, een nummer dat nooit oud wordt.

avatar van Film Pegasus
27. Eels - That Look You Give That Guy

Eels is een groep die duidelijk beter is geworden met de jaren. Rond de eeuwwisseling kwamen ze op met enkele mooie nummers, maar het is pas later dat ze voor mij echt goed zijn geworden. Eén van de weinig artiesten die hier meermaals mag langskomen in de top 100 en dan nog van hetzelfde album Hombre Lobo. Een wat voor de hand liggend nummer dat het lang goed doet in lijstjes, zo staat het al een tijd in de Tijdloze in België. Maar dit blijft een zeer sterk nummer over verslagenheid bij een onbeantwoorde liefde. Zo'n nummer kreeg toch iedereen stil op Werchter vorig jaar...

avatar van Film Pegasus
26. Elvis Presley - I've Lost You

Ook al was hij vroeger één van de grootste sterren, lijkt het tegenwoordig not done om Elvis in een serieus muzieklijstje te zetten. De verschrikkelijke Elvis-imitatoren doen hem dan ook niet echt goed. Ik ben als kind opgegroeid met Elvis' muziek. Ik werd exact geboren 1 jaar nadat hij overleed, wat thuis wel eens vermeld. Op familiefeestjes deed ik op jonge leeftijd zelf wel eens playbackacts als Elvis met nummers als Teddy Bear, Return to sender of Devil in desguise. De blanke zanger kan je niet de pionier van de rock 'n roll noemen, maar hij liet me wel als eerste kennismaken met die muziek. Gaandeweg leer je meer muziek kennen en viel Elvis wat op de achtergrond, maar zeker niet helemaal weg. In de jaren '60 werd hij weggespeeld door de nieuwe lichting muzikanten in een muzikale periode die snel evolueerde. Zijn manager maakte hem groot, maar tegelijk ook kapot en wereldvreemd. In 1968 kwam terug met zijn comeback special, te bedenken dat hij toen ook nog maar 33 jaar was en geen oude man van 70 jaar die uit zijn pensioen kwam om die oude hits nog een keer te brengen. Die periode is voor mij Elvis op zijn best. Nog niet helemaal van de wereld verdwenen om in de jaren '70 te verdwijnen in Las Vegas. En ook al was hij best wel goed in zijn beginperiode, liet hij op dat moment duidelijk zien wat voor een wereldartiest hij wel was. Sterk gezongen, professioneel, groot showgehalte en ook al schreef hij nooit zelf muziek had hij wel oor voor goeie nummers. I've lost you is uit 1970, ook dit is een cover, maar op dat moment worstelde hij met zijn relatie met Priscilla en is dat het juiste nummer op het juiste moment, en zingt hij het alsof hij het zelfs gemaakt heeft. 35 jaar was hij. Weinig artiesten op die leeftijd zouden zo'n nummer kunnen brengen zoals hij dat gedaan heeft. Elvis wordt wel wat vergeten soms en het veel muziekliefhebbers nemen hem niet meer zo serieus. Maar als je door de Las Vegas glitter, zijn slechte films en soms wereldvreemd imago doorkijkt, ontdek je nog heerlijke muziek!

avatar van Film Pegasus
25. Billy Joel - Piano Man

Ik ben zelf toetsenist, dus er is wel wat herkenbaarheid in dit nummer. Billy Joel vertelt hier een liedje (zo zijn er nog meer nummers in mijn top 100) als een pianospeler in een bar die gewoon beschrijft wat hij ziet en ervaart. Heel herkenbaar en mooi in de eenvoud. Hij heeft veel popsongs gemaakt, maar is vooral goed als hij softrocknummers als dit brengt, prachtige ballads. Denk aan She's always a woman, Just the way you are of Honesty. Het heeft soms wat weg van de crooners, maar is veel geloofwaardiger. Eén van de betere singer-songwriters die ik hopelijk ooit eens aan het werk kan zien.

avatar van Film Pegasus
24. Urbanus - Vaarwel Theo

Ondanks mijn liefde voor singer-songwriters en kleinkunst ben ik nooit een held geweest in het onthouden van liedjesteksten. Mijn aandacht ging sneller naar de muziek zelf, ook al kon ik gerust van de tekst genieten als het lied opstond. De teksten van De Strangers of Katastroof kon ik wel meezingen, maar de artiest wiens teksten we met vrienden, familie, klasgenoten woord voor woord konden citeren was Urbanus. Zowel de sketches als de liedjes. Urbanus begon met liedjes en maakte grappen als bindtekst of het gebrek aan talent te verdoezelen. Daarmee wordt wel eens vergeten dat hij qua liedjes sterke dingen gemaakt heeft. En met een passende producer (meestal Jean Blaute) en enkele muzikanten werden dat mooie dingen die ik zelfs bij kleinkunst amper zag. Zo heerlijk naturel, op het eerste zicht eenvoudig teksten maar zo goed gemaakt met de nodige humor en woordspelingen. Liedjes als Vaarwel Theo, De wereld is om zeep, Rustige ouwe dag, De konijnekotelaar, De aarde, Publiciteitsjaren, Gladiolen, Gigippeke, Moeke medelij, … hebben de juiste dosis humor en drama dat ze apart er zeker staan als een onderschat muzikale schat aan liedjes. Naast de echte satirische liedjes als Hittentit, Bakske vol met stro of Poesje Stoei.

avatar van Film Pegasus
23. Art Blakey & the Jazz Messengers - Moanin'

Ik hou veel van jazz, maar ken nog te weinig van titels en artiesten om er meer in mijn top 100 van te kunnen zetten. Jazz draait bij mij ook minder om nummers, maar eerder optredens of albums. Maar Art Blakey mag hier ook deels ambassadeur spelen voor de nummers die ik vergeten zou zijn. Moanin' komt uit de jaren '50, waar vooral crooners, country en melige popsongs in de hitlijsten staan, is het ook een geweldig tijd voor jazz en blues. Je hoort duidelijk dat de kwaliteit er op vooruit gegaan is, en dat levert heerlijke muziek op. Art Blakey is naast bandleider ook drummer, wat misschien wel de heerlijke groove verklaart in dit nummer.

avatar van Film Pegasus
22. Bat For Lashes - Sleep Alone

In de loop der jaren '90 begon mijn interesse in muziek sterk te groeien. Ik was wat meer mee met de actuele muziek, maar leerde ook constant oudere nummers en artiesten ontdekken. Via vrienden, via tijdloze lijstjes, via verzamelcd's, constant verrast worden. Rond de eeuwwisseling was het toch zoeken naar mijn favoriete muziek in de hitlijsten. Waar zijn die singersongwriters? Kleinkunst leek ook al dood. En rock werd toch wat artificieel en minder fun. Tenzij de schreeuwerige nu-metal. Veel dance en r&b waar ik toen nog niet veel aan had. Maar de muziek die ik zocht moest er toch zijn? Je had Duyster op Studio Brussel met betere muziek en toen ontdekte ik Later with Jools Holland. Een waaier van artiesten die zonder te veel glitter hun muziek brachten. Daar zag ik dat er ook 'tegenwoordig' nog goeie muziek gemaakt wordt. Via het programma heb ik veel artiesten leren kennen en één van de eerste namen die mij bij wijze van spreken terug het vertrouwen in de muzikale toekomst gaf, was Bat for Lashes. Een frisse stem met een eigenzinnige muziekstijl. In de buurt van de dreampop, folk en singersongwriters zonder per se in één hokje te zitten. Via het programma ontmoette ik nog meer zoals Lisa Hannigan, Indie Arie, Cat Power, Tinariwen, Joanna Newsom, Laura Marling, Beirut, Mumford & Sons, Vampire Weekend, Arctic Monkey's, Noisettes en meer. Bat for Lashes was één van de eerste in een mooie lange rij nieuwe namen. De muziek van de laatste 10 jaar vind ik persoonlijk ook algemeen beter dan de 10 jaar daarvoor. Voor mij begon die nieuw lichting met Sleep alone.

avatar van Film Pegasus
21. Fleetwood Mac - The Chain

Het kan raar lopen, ik leerde Fleetwood Mac eerst kennen met hun hits uit de jaren '60, volgens mij via die cd's van Tour of Duty. Daarna hoorde ik de pophits van de jaren '80 Little lies en Everywhere om via Don't stop tot hun grootste album Rumours te geraken. Een band die vol in ruzie lag, maar toch professioneel met elkaar doorging om een plaat te maken. Dat hadden ze wel gemeen met The Beatles en later hadden we hetzelfde met spanningen binnen ABBA als beide koppels op de klippen liepen. Je moet het maar doen, vooral omdat je bvb bij The Beatles gaandeweg meer kon horen wie de hit had geschreven, ook al bleven ze samen voor de echte magie zorgen. The chain is ook het enige nummer dat door de hele band geschreven is en je hoort ook mooi dat dit een nummer van de hele band is. The chain is het nummer dat ook gaat over die verloren liefdes en omdat alle leden er op dat moment mee worstelden, het meest herkenbare en de enige manier nog om er met elkaar over te communiceren. Hoe dan ook, komt het enorm oprecht over. Prachtige song, al kan ik iedereen uiteraard het hele album aanbevelen.

avatar van Johnny Marr
The Chain!!! Dat kunnen jordidj1 en ik zeker waarderen.

avatar van Film Pegasus
20. Joni Mitchell - Blue

Joni Mitchell speelt zelf gitaar en piano, maar ik vind haar muziek het mooist uit de verf komen met de piano zoals in dit prachtige blue. Daarmee onderscheidt ze zich nog iets meer van veel tijdsgenoten zoals Neil Young, David Crosby, Bob Dylan of Leonard Cohen. Waar ze zich trouwens zeker mee mag meten. Het album Blue kwam uit in 1971, amper 3 jaar na haar debuut. Heerlijke pianobegeleiding trouwens die mooi zweeft tussen een dromerige poëte en een folk met een snuifje jazz. Dit maakt haar tot de zangeres die er boven uit komt en niet één van de vele (weliswaar betere) singersongwriters uit haar tijd is.

avatar van Film Pegasus
19. Lorde - Royals

In 2012 bracht de toen 16-jarige Lorde haar debuut-ep uit met daarop de single Royals. Dat een jaar later op haar eerste album te horen was en voor het nodige succes zorgde. De jonge tiener stond er met een ongelofelijke zelfzekerheid. Ik heb ze ondertussen al live kunnen zien. Je zou niet zeggen dat ze nog maar 22 jaar is nu. Niet qua uiterlijk, maar het is alsof ze al jaren in dit vak zit. We gaan zeker nog veel van haar horen, haar 2e album was ook de moeite. Maar het debuutalbum Pure Heroine en de single Royals zet ik met veel plezier nog af en toe op.

avatar van Johnny Marr
OMG, Blue!!!! Niet van deze wereld zo mooi. Dat Royals hoger staat, sorry, maar dat kan ik niet begrijpen...

avatar van Film Pegasus
Johnny Marr schreef:
OMG, Blue!!!! Niet van deze wereld zo mooi. Dat Royals hoger staat, sorry, maar dat kan ik niet begrijpen...


Daarom is het ook MIJN top 100 he.

avatar van jordidj1
Johnny Marr schreef:
OMG, Blue!!!! Niet van deze wereld zo mooi. Dat Royals hoger staat, sorry, maar dat kan ik niet begrijpen...


Hoger dan The Chain

avatar van Film Pegasus
Na de 'waarom staat dit niet hoger' krijgen we nu de 'waarom staat die hoger dan'.

avatar van Film Pegasus
18. Zjef Vanuytsel - De Zotte Morgen

In het begin van de 20e eeuw was veel Vlaamse muziek politiek geladen. Je had de Vlaams Nationale zangfeesten waar traditionele Vlaamse liederen werden gezongen. Een deel van de kleinkunstzangers ging daar mee in op. Half jaren '60 kreeg je een tegenbeweging. Je had de protestzangers, folkzangers die over het milieu zongen of poëten die op muziek hun teksten bezongen. Op het Antwerpse Studio Herman Teirlinck kwam zelfs een richting Kleinkunst wat het genre wat meer artistieke waarde gaf. In combinatie met de trend rond singer-songwriters hoorde je mooie dingen bij de kleinkunst in de jaren '70. En de grootste voor mij daarvan is toch wel Zjef Vanuytsel. Hij zong niet per se over politiek of geen protestsongs, maar wel over de alledaagse dingen. En dat met sterke teksten. Maar bovendien ook muzikaal heel mooi, met een liefde voor het chanson, terwijl veel Vlaamse muziek eerder de folk als basis kende. Moeilijk voor te stellen nu, maar zijn debuutalbum verkocht meer dan 100.000 exemplaren. Met daarop het titelnummer De Zotte Morgen. Als Vlaanderen in Amerika lag was het een wereldhit geweest.

avatar van Film Pegasus
17. Bruce Springsteen - Badlands (live)

Ik ga regelmatig naar optredens of festivals en heb het geluk om al veel grote en kleine namen te kunnen zien. Sommige van zijn helaas al overleden. Het moment zelf is intenser dan de herinnering natuurlijk, maar één artiest blijft qua indruk nog steeds nazinderen, meer dan alle andere artiesten: Bruce Springsteen. Al een paar keer gezien en hopelijk draait hij nog lang genoeg mee zodat ik hem nog eens aan het werk kan zien. Die live belevenis kan je moeilijk vastleggen, je moet er bij geweest zijn. Zoals bij alle live voorstellingen. Badlands kan voor het grootste stuk die live belevenis voor mij vast houden. Voor zover het lukt om dat mee te geven is het filmpje in de link een live versie uit 2016 (het nummer zelf is van 1978) waar je rond 3:40 mooi ervaart hoe het hele publiek blijft doorgaan en laat weten dat het optreden nog uren mag blijven duren. Heerlijk!

avatar van chevy93
Film Pegasus schreef:
Na de 'waarom staat dit niet hoger' krijgen we nu de 'waarom staat die hoger dan'.
En daarna de 'ik begin me af te vragen of deze überhaupt nog gaat komen'.

avatar van cosmic kid
Badlands en een mooie omschrijving van Bruce live

avatar van Film Pegasus
16. Supertramp - Fool's Overture

Terug in de geschiedenis. Ik had al bij Angie verteld dat ik via mijn neef veel muziek leerde kennen. Niet alleen Angie, maar ook nummers als Hotel California, Child in time, Billie Jean, Let it be, … Hits die nu evident lijken in de meeste lijstjes maar die je toen moeilijk kon ontdekken zonder internet, meestal ontbraken op verzamelcd's en op radio niet constant gespeeld werden. In de jaren '90 leerde ik via de sportclub iemand van een paar jaar ouder kennen die ook veel met muziek bezig was en mij nog (jaja) cassettes uitleende met muziek. Psychedelische muziek, klassiekers van de jaren '60 en ook progressieve rock. Ik kende wel Another brick in the wall van Pink Floyd, maar daar was ook alles mee gezegd. Op één van die cassettes stond ook Supertramp. Een aparte en zeer diverse wereld van muziek. Vooral Fool's overture sprong daar uit. Een nummer uit 1977, terwijl de wereld plat ging voor punk en disco had je gelukkig nog groepen al Alan Parsons Project, Pink Floyd en deze Supertramp die verder bleven gaan in het maken van albums met langere verhalende nummers. Fool's overture klinkt als een film zonder beeld. Bijna 11 minuten lang neemt het je mee in een heuse overture, de naam is niet gestolen. Met oude gesampelde geluiden, lange instrumentale stukken en de stem van Rodger Hodgson die zingt alsof hij net een ongelofelijk verhaal heeft meegemaakt en dat aan de wereld kwijt wil. Nadien het album gekocht Even in the Quietest Moments… dat een pareltjes is. Toch een verschil met de eerder commerciële nummers als Dreamer of Logical Song.

avatar van Film Pegasus
15. Neil Young- My My, Hey Hey (Out Of The Blue)

Ik werd fan van Neil Young via zijn Heart of gold en als ik vele jaren terug in een coverbandje zat, speelden we ook heel graag Rockin' in the free world. Ik denk dat ik meer van de man ben leren kennen via de concertfilm The last waltz. Waar ook andere coryfeeën in te zien waren als Muddy Waters, The Band (uiteraard), Eric Clapton, Joni Mitchell, Van Morrison, Bob Dylan en meer. Neil Young had toen zijn neus stevig gepoederd, maar deed het muzikaal best niet slecht. Gaandeweg meer van hem ontdekt en regelmatig bij het nummer My My, Hey Hey blijven hangen. Het nummer ook met de beruchte quote "It's better to burn out than to fade away" wat in de zelfmoordbrief van Kurt Cobain geciteerd werd. Al zie ik het gelukkig minder neerslachtig.

avatar van Film Pegasus
14. Ibrahim Maalouf & Izia - Laissez-moi danser

En toen werd het even stil. Ik kocht een tijd geleden een cd van Ibrahim Maalouf die nummers van Dalida coverde. Je doet soms gekke dingen... Met bekende nummers van de zangers zoals Bambino, J'attendrai of Paroles Paroles. Ik werd meteen stil bij zijn versie van Laissez moi danser. Origineel een disconummer, geschreven door Toto Cutugno (die van de hit L'Italiano en het Eurosongnummer Insieme 1992). Dalida is een wat onderschatte zangeres en misschien wel wat vergeten buiten Frankrijk. Haar nummers zijn de moeite en als ze dan nog een update krijgen zoals hier is het helemaal prachtig. Zangeres Izia komt uit Frankrijk, geboren in 1990, 3 jaar nadat Dalida gestorven is.

avatar van Film Pegasus
13. Simon & Garfunkel - April Come She Will

3e keer Paul Simon in dit lijstje, maar het is in combinatie met Art Garfunkel dat hij het hoogste genoteerd staat. Ik kende de muziek van het duo via nummers als Bridge over troubled water en Sound of silence. Dan hoorde ik via iemand op cassette het concert van Simon & Garfunkel in Central Park uit 1981. 11 jaar na hun afscheid kwamen ze opnieuw samen. Meteen goed voor een optreden voor een half miljoen aanwezigen. Ze klonken geweldig alsof ze nooit uit elkaar waren geweest. Ik kon (en kan) het album regelmatig opzetten. Live optredens zijn moeilijk vast te leggen op een album, maar hier zit je mee op de eerste rij. April come she will zat er ook bij, net als The Sound of Silence ook te horen in de film The Graduate. Hier komt de stem van Art Garfunkel nog veel meer tot zijn recht, naast de intieme gitaar van Paul Simon. Dit is de kracht van het legendarische duo. Kort, mooi en groots in de eenvoud.

avatar van Film Pegasus
12. Creedence Clearwater Revival - Fortunate Son

1969 was nog een laatste feestje voor het doek definitief viel van de jaren '60. Fortunate son is geen flower power hit, maar toch een protestsong tegen Vietnam waar net als alle andere oorlogen vooral de mannen die geen geld hadden gingen vechten. Toch is het een echte funhit met wat hard rock 'n roll. Een tijd terug zag ik John Fogerty live en hij begon zijn show met dit nummer met daarachter oude beelden geprojecteerd. Het begin van een brok muziekgeschiedenis en het nummer nam me mee naar een tijd die ik nooit beleefd heb, maar waar ik toch het gevoel had even bij te zijn. Hun impact op Woodstock is ook groot. Ze waren de eerste band die tekende, vanaf dan kwamen andere grote namen. Dit nummer zat er wel niet. Fogerty komt binnenkort naar Werchter Classic, dus is het voor mij de moment om dit nummer toch op een groot festival te horen. Werchter is geen Woodstock, maar daar hebben ze tenminste Fortunate Son!

Gast
geplaatst: vandaag om 10:48 uur

geplaatst: vandaag om 10:48 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.