Hoe zou het toch komen dat steeds als ik de laatste tijd op dit topic kom, ik dat creepy intro van Good Morning Captain in mijn gedachte hoor

Good Morning Captain, is dat een nieuw drankje van Optimel ofzo?

Upwards over the Mountain had ik al eens gehoord, maar ik wist niet meer dat het zo'n mooi nummer was. The Black Crow is zelfs nog mooier. Die laatste tweeënhalve minuut zijn fenomenaal. Ik moet nodig meer van deze man gaan luisteren.

Perfume Genius vind ik maar zozo, dus daar heb ik het maar niet over.

Leukste topic op MuMe in tijden

7. A Silver Mt. Zion – 13 Angels Standing Guard ‘Round the Side of Your Bed
Detail: 2:20, die twee violen die zich om elkaar heen weven.


We pakken een flashback naar ongeveer één maand terug, toen ik dit in een vlaag van muziekenthousiasme aan de mensen in mijn muziekklas heb laten horen op school, als voorbeeld van “klassieke” muziek die je echt raakt. Van tevoren heb ik de titel afgeschermd en daarna mochten zij raden hoe dit nummer zou heten, omdat de tekst van dit nummer zo bizar correspondeert met de lading – wie hoort die engelen in dit nummer niet zo duidelijk dat ze bijna tastbaar worden? Uit de klas kwamen titels die te maken hadden met verdronken baby’s, afgebrande slagvelden en huilende bejaarden. Onbegrijpelijk wat mij betreft: natuurlijk, dit nummer is het requiem der requiems en móet dan ook op mijn begrafenis gedraaid worden (ja ja, noteer mensen), maar het heeft toch iets extreem hoopvols? Die engelenstemmen die vanaf het begin om je heen klinken en constant hoorbaar blijven, hoewel die violen steeds snijdender worden (muzikale equivalent van de dood in mijn belevenis), zijn zo troostend dat de dood hier bijna aantrekkelijk gemaakt wordt; en die bas, die beheerst zijn nootjes neerlegt, die neemt toch alle drukte en zorgen uit je hoofd? Eigenlijk wel raar dat ik nog nooit mijn enthousiasme over dit nummer heb gespuid (gespoën?) op deze site, want als ik het contrast tussen de hartverscheurende strijkers en die troostende andere partijen hoor vraag ik me weer af wat dan ook alweer die nóg mooiere stukken muziek waren.

6. Suuns - Pie IX
Detail: 2:52, dat geniale contrast tussen alle dreigende engheid en dat jazzy, gezellige gitaarmelodietje.
http://www.radioutd.com/wp-content/uploads/2011/01/suuns-zeroes-qc.jpg
HALT, STOP. Ken je het nummer niet en ben je begonnen het te luisteren terwijl je dit tekstje leest? Af, niet doen. Eerst de clip kijken, dan mag je daarna lezen wat ik hier allemaal voor een onzin neerpen. Die clip heeft mij namelijk bij de eerste luisterbeurt meteen over de streep getrokken met die geflipte, hypnotiserende modesessie in flitslicht. Het heeft meteen de angstige, epileptische manier van luisteren laten zien die je nodig hebt om erachter te komen dat dit gevaarlijk dicht bij de lelijkheid waar je altijd al naar op zoek was in een nummer komt. Geluisterd, of gewoon geen zin om te luisteren en alleen maar geïnteresseerd in het tekstje (foei!)? Oké. Dit is het resultaat van een microfoon veel te hard zetten en daar zelf met je veel te angstaanjagende fluisterstem (Ben Shemie i luv u) een zangpartij die niet alleen iconisch, niet alleen geniaal, maar ook gewoon knijterdreigend is (dat refreintje!!!!); het resultaat van alle muziekregels overboord gooien, groetjes aan al dat harmonische gelul van de vorige decennia, en met een pulserende bass, een godverdomme jankende gitaar die voorbij de prettigheidsgrens omhoog gestemd wordt en met gitzwarte handjeklaps die later worden overgenomen door zware percussie het meest gitzwarte, grommende en, nogmaals, DREIGENDE nummer neer te zetten dat u ooit tegen zal komen. De herinnering aan Shemie die, deinend als een roofdier en met al zijn ledematen rondom de microfoon, aan het mompelen was op dit nummer op Best Kept Secret afgelopen juni zal dan ook wel voor altijd in mijn geheugen gegrift staan.

5. Neutral Milk Hotel – Two-Headed Boy Part Two


Detail: 2:00; And in my dreams, you’re alive and you’re crying
Beetje vervelend dat ik nu precies hetzelfde nummer als Niels kies, hè? Vind ik ook wel. Hopelijk mag ik dat rechtvaardigen door te zeggen dat Niels gewoon heel erg goed is gekozen, want hoewel de pracht die er op In the Aeroplane over the Sea staat zijn weerga niet kent, stijgt deze daar nog enigszins bovenuit. Het is echt alleen maar man en gitaar hier, eindelijk, dat mysterieuze maar oh zo mooie gekraak aan het begin niet meegerekend. Man en gitaar betekent hier echter niet in een hoekje van de kamer ingetogen zitten te zijn – hoe mooi dat ook kan zijn -, maar het betekent je gehele ziel en nog wat meer in je stem stoppen, terwijl je bij tijd en wijle zo hard aanslaat dat je snaren allemaal zullen barsten en in je ogen springen, maar wat geeft het, met zo’n wanhopige euforie. Met je bedoel ik hier uiteraard Jeff Mangum, die in ieder geval met zijn tweede album heeft bewezen één van de grootste muzikanten ooit te zijn, en vooral in dit nummer een sfeer neerzet die zó uniek is en vooral zó doordringend is: zonder enig elektronisch of symfonisch gekloot word je hier getransporteerd naar de bizarre wereld die het album voorstelt, en je krimpt in bij iedere net niet zuivere uithaal van Mangum en je ontspant bij de weldadige melodie van het couplet, die ook weer die ongekende bitterzoetheid heeft en je weet niet welk van die twee je moet doen na vier minuten, als de ingetogenheid weer terugkeert en daarmee ook die bekende melodielijn. Een soort emotionele achtbaan dus, maar gelukkig hebben we qua sfeer altijd die vergane verroestheid die dit nummer, ondertussen zo vertrouwd als een oude bekende, me altijd wel zal brengen – hopelijk.

Best lijpe clip van Suuns. Volgens mij is dat wel een toffe band. Echter "het meest dreigende nummer ooit"...

Daar kan ik me ook totaal niet in vinden Heus niet lichtvoetig, maar zo heel dreigend vind ik het eigenlijk helemaal niet.

Verder reageer ik erg weinig. Sorry. Ik volg het echter wel. Er komt heel veel moois voorbij, plus een aantal dingen die ik nog heel graag wil luisteren (en vermoed erg goed te vinden). Maar we wisten al dat wij het muzikaal gezien vrij goed met elkaar kunnen vinden.

Verder staat je nummer vijf toch echt te laag.

Hm, alles is relatief, over smaak valt te twisten en nog 16 andere dooddoeners natuurlijk, maar Suuns en dan vooral dit nummer werkt veel meer op mijn gemoed in op die dreigende manier dan alle metal die ik tot nu toe heb gehoord; als ik wel metalliefhebber was geweest, was ik het waarschijnlijk wel met jullie eens geweest. Wel zuur dat er niemand op MuMe te vinden is die net zo onder de indruk van ze is.

Ik zal het nog eens proberen met een goede koptelefoon

Ik vind het een toffe plaat, veel beter dan de opvolger. Pie is 1 van de hoogtepunten.

There, there

Ach, dreigend of niet, je hebt me in ieder geval wel erg benieuwd gemaakt naar deze band

Ik ben fan van Neutral Milk Hotel, maar heb Two-Headed Boy Pt. Two nooit tot Jeff's beste nummers gerekend. Niet dat ik het slecht vind, (zeker niet!), maar Part 1, Oh Comely en het titelnummer zijn van begin af aan al mijn favorieten, waardoor ik de rest van de nummers een beetje over het hoofd zie.

Langzaam maar zeker begin ik toch enorm veel waardring te krijgen voor dit nummer. Met dank aan twee MuMe'ers

Daar ben ik het dan weer mee oneens.

4. Radiohead – Idioteque
Detail: 2:35, als Yorke haastig in het refrein verschiet, om het allemaal nog wat ongemakkelijker te maken.


Net zo paniekerig als de tekst is, springt Yorke hier als een labrador op LSD het nummer door, samentrekkend, jankend en krijsend; op mijn favoriete nummer van mijn favoriete album van mijn favoriete artiest (of op één na misschien) bewijzen Yorke en zijn vriendjes dat ze muziek kunnen maken die niet alleen zomaar ongelooflijk indrukwekkend in zijn angstige epileptische sfeer is, maar bovendien hetzelfde niveau van mysterie heeft als 14 middeleeuwse grijnzende poppen, 80 kathedralen in Rome en nog wat illuminatitheorieën erbij. Ik verwijs bijvoorbeeld naar dit legendarische optreden, waar je na 3:37 echt het gevoel hebt naar één of andere geflipte apocalyptische sekte te kijken, ware het niet voor die duizenden juichende fans. Iedere keer dat ik dit nummer luister weet ik niet zo goed wat er gebeurt en waarom ik me zo voel, maar ik krijg ladingen kippenvel, ik word overspoeld met een kinderlijke verwonderdheid en een kinderlijke angst tegelijkertijd en ik geniet gewoon extreem van alles wat dit nummer te bieden heeft: van piepende achtergrondgeluidjes tot epileptische elektronische jankdrums tot die magistrale partij op de synthesizer.

er wordt wel steeds een enorrrrrrme set cliffhangers gebruikt! houden de trappelaars erachter het nog een beetje?

Excuseer, ik heb toetsweek dus het nummers posten gaat inderdaad niet met zo'n vaart. Post morgen de hele top-3 en dan zijn jullie eindelijk van me af.

don't take it personal!

de hele top 3... prima, maar niet zakken he!

3. Arcade Fire – In the Backseat
Detail: De eenmalige drumroffel op 4:31, die om een onbekende reden zó passend klinkt.


Hupsakee, het beste Arcade Fire-nummer. Ik ben op zich niet eens zo’n Chassagne-fanboy zoals sommigen hier, wat mij betreft staan zij en Butler ongeveer gelijk qua niveau van stemgebruik (wie kan er nou zo lekker krijsen als Win?), maar feit is wel dat Butler zo’n liedje als dit, breekbaar en krachtig tegelijkertijd, nooit zo goed zou kunnen brengen als Régine hier doet. In het begin zingt ze nog met een soort verdoofde verwondering, alsof ze net uit een gecrashte auto is gekropen, maar zodra die godvergeten gruwelijk mooie gitaarpartij komt invallen samen met die magistrale ongelooflijke geniale prachtige strijkers, wint haar stem steeds meer aan kracht, zodat ze in de climax met een bijna angstaanjagende bezieling losgaat. Lekker boeiend dat ze misschien een paar zanglessen te weinig heeft gehad en dus redelijk onvast zingt naar het einde toe, uithalen als deze zijn qua pracht zeldzaam - juist dankzij die snik in haar stem - en al helemaal als ze gekoppeld worden aan zo’n ziek, ziek mooie instrumentatie, die, alle wanhoop uit haar lichaam persend, langzaam maar zeker uitsterft en mij in ieder geval met een mond vol tanden en een keel vol brokken achterlaat. Over die tekst, volgens mij Arcade Fires meest besproken tekst, misschien omdat hij wat minder raadselachtig is dan hun andere teksten, misschien omdat hij gewoon heel erg goed is, zullen we het dan maar niet hebben: hiernaar luisteren is een belevenis, iedere keer weer.

Ik genoot iets meer van The Backseat dan hiervoor, dus dat heb je voor elkaar gekregen. Ik heb echter volgens mij nog niet de belevenis die jij erbij hebt.

Heerlijke beschrijving van alles wat In the Backseat zo goed maakt. In december was het nummer nog slechts mijn #8 bij Greatest Hits. Ik verwacht dat het nu een aantal plekken gaat stijgen en in ieder geval van favoriete Régine-song wordt. Eigenlijk toch wel een stuk intenser dan bijvoorbeeld Sprawl II.

Neighborhoord #2 is mijn favoriet van dit (belachelijk goede) album, maar In the Backseat staat op twee. Ik weet nog dat ik er best een tijdje aan heb moeten wennen, in den beginne. Nu vind ik het echt schitterend, prachtige tekst ook en dan dat einde.... Kippenvel is letterlijk niet te voorkomen, eigenlijk.

Idem hier, 'Neighborhood #2'!

2. Slint – Good Morning Captain


Detail: Niet alleen het “I miss you” (godverdomme wat mooi) maar ook de schokkerige gitaren vlak daarna – ik zou toch echt niet met mezelf kunnen leven als ik dit niet zou benoemen.
Natuurlijk onvermijdelijk dat deze ook voorbij zou komen, al heb ik nog serieus getwijfeld tussen deze of Washer als semi-aanvoerder (kon eigenlijk echt niet kiezen tussen 1 en 2, dus ik ga maar gewoon voor de symbolische gedeelde eerste plek) van mijn lijst. Het feit dat dit niet de helemaal-aanvoerder is ligt niet aan de kwaliteit of aan dat deze gezakt zou zijn in mijn waardering, want eigenlijk gisteren pas besefte ik dat ik voor mijn nummer 1 toch wat vaker in de stemming ben, terwijl de belevenis op een andere manier even heftig is. In ieder geval. Slint. Het zijn (waren) vier broekies van rond de 18, die in 1991 even het genre postrock uit de grond hebben gestampt op naar mijn mening het beste album aller tijden en daarmee ook een stukje muziekhistorie hebben gecreëerd dankzij de I MISS YOU op het laatst, hét mooiste muziekmoment ooit en zó verschrikkelijk emotioneel, kloppend en rauw dat kippenvel nog niet eens genoeg is om de sensatie die mijn lichaam ervan krijgt te beschrijven. Probleempje is echter dat in mijn talloze pogingen om dit nummer te beschrijven (het prijkt al jaren bovenaan mijn lijst van favoriete nummers) steeds weer uitloop op dat ene stuk. Daarom gaan we nu even op de rest focussen, want het semi-beste nummer aller tijden is natuurlijk niet alleen maar het semi-beste nummer aller tijden dankzij de laatste minuut. Laten we beginnen bij het wat mij betreft net zo iconische intro met eenvoudig, maar sinister gitaargepiel dat de luisteraar al doet verzitten: na dit intro valt meteen de vernieuwende dubbele basspartij en Brian McMahans net zo ellendige als onheilspellende fluisterstem in, die een soort verwrongen couplet-refreinstructuur inluiden. Deze structuur biedt onderdak aan ongeveer 80% wat dit zo geniaal maakt en dat komt dankzij de schurende, waterige gitaaruitbarstingen die volgen, het dissonante gepiel, het tegelijkertijd nerveuze als gecontroleerde drumspel en natuurlijk de iconischere dan iconische tekst. Het effect dat dit nummer in zijn totaal op me heeft? Het maakt me eerst ongemakkelijk, trekt me vervolgens volkomen mee naar de hyperdoordringende sfeerbeelden die het creëert (het houten hutje in de regen bij een kolkende rivier), laat me vervolgens beseffen dat ik in het midden van een verhaal zit en laat me daarna meevoelen alsof ik in dat verhaal zit. Ik kan letterlijk nog pagina’s uitweiden over wat dit allemaal met me doet, maar volgens mij heb ik nu al mijn schrijfrecords verbroken: dit is eigenlijk alles wat je van een nummer kan wensen in zijn sinistere wanhopige verregende ellende.

Prachtige beschrijving weer! Ik heb geen flauw idee welk nummer op 1 staat, maar ik ben heel benieuwd.

Oja, is mijn overdreven enthousiasme voor dit nummer hier niet inhoudelijk genoeg neergepend? Valt te begrijpen, ik heb het namelijk al veel te vaak gedaan. Wil je nog eens extatische Good Morning Captain-Roeland lezen, maar dan dus wat inhoudelijker, op Muziek >> Toplijsten en favorieten >> De MuMe Top 2000 besproken. en Slint - Spiderland (1991) had ik ook al een ellenlange lofrede geplaatst (al was ik ten tijde van het laatste linkje 13, dus neem mijn bericht daar maar iets minder serieus).

Om 10 uur plaats ik mijn nummer 1, zodat jullie nog even kunnen baden in vertwijfeling en onwetendheid en zodat ik nog even fatsoenlijk kan leren voor een Latijntoets

Hm, die kapitein had ik echt op 1 getipt, maar inderdaad Washer is beter

Heb ik eigenlijk Upward over the Mountain gemist.

Wait, what?! Good Morning Captain bij Roeland niet op de eerste plaats?

Nummer 1 is natuurlijk dat ene liedje van Spinvis.

Edit: dat klopt natuurlijk niet. stoepkrijt heeft gelijk, dat kan niet anders gezien de afgelopen MuMeLadder.

Nou die jonge man heeft in ieder geval heel wat uit te leggen.