Pinokkio?

Huh? Die Disney Greatest Hits was toch al afgelopen?

Zei ze dat vannacht ook?

Ik ontken alles, direct.

Inderdaad mooi begin van deze lijst . Hoop dat er nog heel wat moois volgt.

95. Slint - Washer (1991)

De eerste keer dat ik iets van Slint hoorde is alweer van enkele jaren geleden tijdens 1 van de edities van de MuMeLadder. En net zoals zovelen was en ben ik nog altijd verbaasd dat Slint niet is uitgegroeid tot 1 van de grote namen van de jaren 90 en verwonder ik me erover dat het tot twee albums en 1 EP is gebleven. En ach, misschien is het ook wel logisch. Washer is donker, dreigend, intens en met een spanning waarvoor je eigenlijk bang bent wat er gebeurt als die ontladen wordt. Het feit dat dit juist niet gebeurt tekent de grote klasse van de song en maakt het eigenlijk alleen maar onheilspellender.

94. Keane - Somewhere Only We Know (2004)

Een lied als een sprookje, dat zijn nog steeds de eerste associaties met de debuutsingle van Keane. Meeliftend bij Snow Patrol en Coldplay onderscheidt vooral het eerste album zich van het geluid van deze twee generatiegenoten. Er zijn weinig popliedjes die ik ken die zo’n helder klinkend, tijdloos geluid hebben waarbij elk woord uitstekend te verstaan en makkelijk mee te zingen is. Desondanks verveelt Somewhere Only We Know nooit. Absoluut 1 van de beste, pure liedjes die de jaren 00 ons hebben opgeleverd.

93. Lou rawls - Lady Love (1977)

Pas bij de research van deze Top 100 ontdekte ik dat Lady Love nooit de Top 40 heeft gehaald. Onvoorstelbaar, juist in een decennium wat het onder andere moest hebben van de gladde soft-soul. Een genre waarvoor zowel mijn vrouw als ik wel warm kunnen lopen en dan vooral de jaren 70 en vroege jaren 80 variant. Wat opvalt is natuurlijk die donkerbruine, koffiestem van dhr. Rawls. Een stem die je gelijk een warm welkom heet.
Daarnaast moet ik bij Lou Rawls altijd denken aan het radioprogramma “Langs de Lijn” waar ik eind jaren 80 heel veel naar luisterde. Vooral “Fine, Brown, Frame” werd daar veel gespeeld en het was altijd weer spannend als dat nummer onderbroken werd voor een doelpunt ergens op de velden. Ik zou zeggen: beluister Lady Love, pauzeer hem ergens halverwege en laat Andy Houtkamp er maar in komen met een doelpunt bij VVV - FC Groningen.

92. Michael Jackson - Human Nature (1983)

Voor iemand die het niet bewust heeft meegekregen is het wellicht onvoorstelbaar welke Big Bang Michael Jackson veroorzaakte in 1983. Billie Jean, Beat It & Thriller waren niet alleen uitstekende nummers, ze gingen ook nog eens vergezeld met videoclips die nog nooit gezien waren en die de wereld voorgoed veranderden. Michael Jackson was voor mijn generatie wat Elvis & The Beatles waren voor generaties eerder. Ze hadden een impact die groter was dan alleen hun muziek, het beïnvloedde de hele (culturele) samenleving. Uniek en zelden geëvenaard.

Anno 2019 vraagt iedereen zich ook af of Michael Jackson nog wel beluisterd en/of gedraaid kan worden. Ook ik heb me dat heel even afgevraagd bij het samenstellen van deze Top 100. Ik kies echter voor de muziek en voor mijn jeugdherinneringen en wil nu geen maatschappelijk standpunt innemen.
Human Nature behoort net als nummer 93 tot de zo geliefde soft-soul en heeft, volgens Michael Jackson en Quincy Jones, 1 van de mooiste melodielijnen ooit geschreven. Niet raar als je bedenkt dat dit nummer is geschreven door de heren van Toto die en passant hun mooiste nummer afleverden. Het muzikale deel mag dan voor hun rekening komen, het nummer verleent zijn kracht vooral aan de schitterende stem van Michael Jackson. Een stem die, hoe raar dit wellicht ook klinkt, altijd onderbelicht is gebleven bij MJ.

Jacques Brel -Voir un ami pleurer (1977)

En dan staat er “Pop” als muziekgenre bij het album Brel (Les Marquises) waar dit nummer afkomstig van is. Tja…...het bewijs dat zo’n genre-aanduiding ook niet al te serieus moet worden genomen. Pop….dat staat er bij Britney Spears en Jan Smit ook. Nu is het niet mijn bedoeling om fans van die twee artiesten te schofferen en toch is Voir Un Ami Pleurer van een heel andere orde. Noem het dan chansons pop of drama pop desnoods. Afkomstig van zijn laatste album vind ik dit gelijk één van zijn mooiste nummers, al ben ik zeker geen Jacques Brel kenner. Natuurlijk kan een criticus opmerken dat er weinig spannends gebeurt en er sprake is van een traditionele opbouw. Klopt, wie maalt er om als het zo overtuigend wordt gebracht?

Zes minuten lang? De gemiddelde tijd van mijn huidige top 100 zit al over de 7 minuten.

Veelal prachtige nummers overigens.
Leuk om Shearwater weer eens te zien.

90. Rose Royce - Wishing on A Star (1977)

Opnieuw een soft-soul pareltje uit eind jaren 70. Wel 1 die ik pas in 1992 leerde kennen toen The Cover Girls er een hit mee scoorden. Dat tekent wel de relatie tussen Roce Royce en mij: Love Don’t Live Here Anymore hoorde ik ook voor het eerst in de uitvoering van Madonna (terug te vinden op haar album Like A Virgin).
Nog even snel Car Wash namedroppen (die ik toch wel minder vind) en heb ik daarmee de bekendste nummers wel genoemd in dit stukje. Wishing On A Star kenmerkt zich vooral door de schitterende meerstemmige zang en door het trage, zwoele tempo. Het nummer is niet vooruit te branden en wonderwel komen ze mee weg.

89. Tori Amos - Cornflake Girl (1994)

Afgaande op de onderste regionen ben ik politiek correct bezig: mannen en vrouwen lijken aardig in evenwicht. Niets is (helaas?) minder waar. Ook mijn Top 100 leidt in hoge mate aan het witte mannen syndroom met nog geen 20% vrouwenstemmen. Daar verandert deze Tori Amos ook niets aan. Tori Amos; eigenzinnig, kunstzinnig en alternatief. Op het eerste gehoor en gevoel de Kate Bush van de jaren 90. Daar doe je Tori mee tekort. Zij staat veel meer symbool voor de indiecultuur van dat decennium. Het knappe aan Cornflake Girl is dat het nummer ongewoon, chaotisch en gecompliceerd aanvoelt terwijl het toch een herkenbare en toegankelijke songstructuur en geluid heeft. Leuk en opvallend weetje is dat Merry Clayton als achtergrondzangeres te horen is.

88. Damien Rice - 9 Crimes (2006)

Sommige artiesten hebben niet veel middelen nodig om hun emotie over te brengen. 9 Crimes is daar een voorbeeld van. Slechts een piano, violen en de zang van Damien Rice en Lisa Hannigan zijn voldoende voor 1 van de mooiste ballads van de jaren 00. Het nummer wist bij ons niet in de Top 40 te halen wat op zich weer niet verwonderlijk is voor iedereen die hitjaar 2006 in gedachten neemt. Gelukkig nestelt het nummer zich wel comfortabel in de hogere regionen van de Top 2000.

87. Kate Bush - Cloudbusting (1985)

Aan artistieke en literaire ambities nooit een gebrek bij Kate Bush. Na Wuthering Heights zoekt ze haar inspiratie opnieuw uit de literatuur.De muzikale opbouw van Cloudbusting wordt dik aangezet en is,naast het ontbreken van een refrein het sterke punt. Aan de legendarische videoclip werkten grote namens als Terry Gilliam en Donald Sutherland mee.
Een heel album van Kate Bush vind ik tot op heden altijd wat vermoeiend maar de singles zijn vrijwel allemaal wondermooi.

86. Fine Young Cannibals - Johnny Come Home (1985)

Er zijn dingen waarover niet valt te redetwisten: de aarde is plat, elke 3 maanden is er een wisseling van de seizoenen, Feyenoord-supporter ben je niet voor je lol en de lekkerste singles werden in de jaren 80 gemaakt. Punt. De komst van de synthesizer is voor menigeen een vloek en voor velen een zegen gebleken. Veel artiesten wisten dit instrument te gebruiken voor pakkende melodielijnen, intro’s, muzikale breaks, outtro’s en wat al niet meer. Op Johnny Come Home is dit geluid minder hoorbaar en toch heeft het die typische jaren 80 vibe. Intro pakt je gelijk bij de strot met die heerlijke drums (nog zo’n kenmerk van jaren 80 hits) een zomers toeterje waarvan het mij weer niet zou verbazen als die uit een toetsenbord kwam. Zanger Roland Gift heeft een karakteristiek love-it or hate-it stemgeluid en weet er toch emotie in te leggen. De diverse tempoversnellingen maken Johnny Come Home voor mij 1 van de vele, onweerstaanbare jaren 80 klassiekers.

Heerlijke nummers die hier voorbij komen. Misschien niet mijn eigen top 100, maar toch wel stuk voor stuk nummers waar ik zeker van kan genieten!

85. TLC - Waterfalls (1994)

Net zoals de nummer 86 leidt Waterfalls onder het Top 2000 syndroom: de Top 2000 is een mooie lijst, je zou alleen bijna vergeten dat er nog een veelvoud aan mooie nummers zijn die er niet in staan, er nooit in hebben gestaan en waarschijnlijk ook nooit in gaan staan. Onder die nummers zitten vaak kneiters van hits, zoals Waterfalls. Met de meeste R&B heb ik niet veel omdat de meeste artiesten lijken te vergeten waar R&B voor staat: Rhythm & Blues, waar nodig aangevuld met hiphop, funk en soul. Te vaak leidt dit tot gladde, commerciële gedrochten met veel semi-zwoel gekreun.
TLC blijft met Waterfalls ruim aan de goede kant van de streep. Zonder de soul invloeden te vergeten heeft het een jaren 90 geluid en productie. Dit is simpelweg een heel mooi nummer wat ze terecht een vijfde plaats in de Top 40 opleverde. Wat ze ook voor me wint is de maatschappelijk bewogen tekst die over HIV en drugsproblematiek gaat. Always remember Lisa “Left Eye” Lopez.

84. Eurythmics - Love Is a Stranger (1983)

Mijn vader was in de tweede helft van de jaren 80 een liefhebber van Eurythmics. In zijn geval van de albums Be Yourself Tonight en Revenge, platen waarin de band een steviger, amerikaans georiënteerd rockgeluid liet horen. Helemaal niets mis mee en ook passend in mijn muzikale straatje. Toch kies ik voor mijn Top 100 voor synthpop parel “Love Is A Stranger”. Annie Lennox en Dave Stewart beheersen als geen ander het schrijven van een goed synthpop nummer. Ook halen ze een heel knap kunstje uit: hun nummers klinken wat afstandelijk, koel bijna en toch weten ze gelijktijdig hun liedjes warm en sfeervol te laten klinken.

83. Duffy - Warwick Avenue (2008)

Over warm en sfeervol gesproken, probeer het maar eens droog te houden bij deze soul-tearjerker van Duffy. De snik die zij in haar stem legt vind ik ongeëvenaard als ik de afgelopen 10/11 jaar als referentiekader neem. Warwick Avenue is daarmee wel haar absolute hoogtepunt al zijn ook Mercy, Serious & Steppin’ Stone nog zeer genietbaar. Je vraagt je af waar het is mis gegaan met Duffy. Na haar album “Rockferry” heeft ze nog 1 plaat uitgebracht die een stuk minder werd ontvangen. Hierna werd en bleef het stil. Het zal niet lang meer duren voordat haar naam opduikt in de categorie “Herinnert u zich deze nóóóóg?”

82. Aretha Franklin - Do right woman, do right man (1967)

Geschreven door Dann Penn schijnt dit volens Allmusic een klassieker te zijn. Op zich geloof ik dit wel al was dit voor mij tot vrij kort geleden nog onbekende informatie. Het nummer klinkt als een traditional waar Aretha Franklin een zeer fraaie, soul/gospel draai aan geeft. Zo fraai dat ik het zelfs haar sterkste nummer vind. Nu zegt dat ook weer niet zoveel. Los van haar hits en het album “I Never Loved A Man The Way I Love You” ken ik namelijk niets van deze grootheid.

81. Belle and Sebastian - Dress up in you (2006)

Hoera! Na een winter die niet zoveel voorstelde is het aanstaand weekend eindelijk écht lente. In mijn Top 100 is er 1 nummer wat het ultieme lentegevoel oproept en dat is Dress Up In You. Bloemetjes komen op, ramen gaan open, de lammetjes dartelen in de wei, de geur van vers gemaaid gras. Al die gevoelens komen naar boven bij deze zeer fijne plaat. Het is ook het eerste nummer waar blazers prominent op te horen zijn. Een saxofoontje, een trompetje, ik word daar zeer blij van.

Gezien mijn avatar juich ik B&S in je top 100 erg toe! Luister je ook andere Tweepop? Of ben je uberhaupt op de hoogte van dat dat een genre is? Het is wel een genre waarin een losse trompet vaak gebruikt wordt (saxofoon niet zo).

En wat vind je van (de band) Chicago?

Ik ga me eens in tweepop verdiepen. Chicago ken ik voornamelijk alleen van de softrockballads. 25 Or 6 To 4 vind ik wel aardig, ligt het in die lijn?

80.The Veils - Under The Folding Branches (2006)

We blijven in het jaar 2006 en wel met een heel ander geluid. The Veils leerde ik eind jaar nul kennen via Musicmeter en wel dankzij het nummer Larkspur. Dat was een niet geheel geslaagde kennismaking. Larkspur is mij vooral te pompeus, te bombastisch. Dat wil wat zeggen want ik ben niet vies van een lekker stukje bombast, zoals nog wel uit deze Top 100 zal blijken. Under The Folding Branches bevalt me heel erg veel beter. Sober, ingetogen en redelijk klein gezongen weet Finn Andrews de juiste snaar te raken. Finn Andrews? Heeft die geen nieuwe plaat uit? Die moet ik dan maar eens gaan checken.

79. Pink Floyd - Hey You (1979)

Ummagumma, Meddle, Animals, The Wall, A Momentary Lapse Of Reason. Allemaal albums die bij mijn ouders in de platenkast stonden. Wat heb ik die muziek vervloekt als kind zijnde. Saai, stoffig, spooky, suf, ik geloof dat al die termen wel voorbij zijn gekomen. Deze fase heeft tot mijn 15e wel geduurd en daarna verloren ze Pink Floyd uit het oog, en ik dus ook. De laatste 10 jaar is mijn waardering voor Pink Floyd echter gegroeid. Waarschijnlijk komt dat omdat ik zelf saaier, stoffiger en suffer ben geworden. Inmiddels staan Dark Side Of The Moon, Wish You Were Here & The Wall in mijn kast. Die laatste is wellicht niet het beste Pink Floyd album, het is wel het meest intense en interessante en gaat bijna ten onder aan de eigen pretenties. Hey You is daarvan misschien weer niet het beste nummer (stoffig en suf als ik ben vind ik dat toch Comfortably Numb), het roept wel de sterkste herinneringen op aan mijn jeugd. Pa, ma, dankjulliewel voor deze muzikale opvoeding en oordeel niet te hard. Een 12 jarige puber hoort Pink Floyd niet mooi te vinden.

78. Van Morrison - Madame George (1968)

Op Bruce Springsteen’s tweede album “The Wild, The Innocent & The E Street Shuffle” staat als laatste nummer “New York City Serenade”. Een lange, jazzy-achtige ballad waarin ook gospel, rock en soul invloeden te horen zijn. On-Springsteeniaans zou ik bijna zeggen. Naar wat ik had gelezen was heel dit album zwaar beïnvloed door het geluid van Van Morrison. Die kende ik tot dan alleen van nummers als ‘Have I Told You Lately’ en ‘Brown Eyed Girl’.
De eerste keer dat ik Madame George vielen de gelijkenissen vrijwel direct op. Lang uitgesponnen, sfeervol, lange lyrics en bovenal heel veel soul en jazzinvloeden. Het is zo’n nummer wat vrijwel ongemerkt langs je heen gaat als je er niet aandachtig naar luistert en waarvan zich een schatkamer aan emoties openbaart als je de tijd neemt om het nummer in te laten werken. Net zoals bij New York City Serenade bouwt het zich op naar een emotionele, trage climax. De verwijzingen naar de trein in beide nummers kan geen toeval zijn. En Springsteen, komt die nog voorbij? Wat denkt u zelf?

77. Deep Purple-Child in Time (1970)

Eén van de Top 2000 mastodonten in mijn lijst. Zou ik 20 jaar geleden deze Top 100 hebben moeten maken, had deze in de Top 10 gekomen. Het was de periode waarin ik vooral bezig was met het ontdekken van de Top 100 aller tijden klassiekers. In de categorie “hoe jaag je je visite en je vrouw de deur uit” heeft Child In Time aan kracht nog niets ingeboet. Nog steeds zijn er mensen die ooit een eerste keer de beukende drums, bas en orgel horen vermengd met het gegil van Ian Gillan en vervolgens verstijfd op de bank zitten met ogen en oren zo groot als schoteltjes. Kortom, Child In Time is bijna 50 jaar na dato nog steeds verschrikkelijk relevant.

76. In Tua Nua - Seven Into The Sea (1987)

1 hitsingle, 2 albums waarvan de laatste nog geen 20 stemmen heeft op MuMe en na 1988 niets meer officieel uitgebracht. Ziehier, de oogst van misschien wel de mooiste naam uit deze lijst. In 1987 stonden ze ook nog in het voorprogramma van U2 op Pinkpop en een mooie muzikale toekomst leek geboren. Rock met keltische invloeden, daar kan je me altijd voor porren en in die categorie is dit 1 van de betere nummers. Ergens is het daarna mis gegaan: verzopen in de tijdgeest, te veel concurrentie? Wie zal het zeggen. Wat rest is een 76e plaats in deze Top 100.