menu

Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... (jerome988)

zoeken in:
avatar van Arrie
Ik heb meteen de Wesp nog eens beluisterd met de tekst erbij. Die is me eigenlijk nooit opgevallen, maar erg mooi zeg! Wat een prachtliedjes schrijft die man toch.

avatar van chevy93
In afwachting van de ontknoping nog een interessante video over Sufjan:
Illinois: Sufjan Stevens' Storytelling - YouTube

avatar van Arrie
chevy93 schreef:
In afwachting van de ontknoping nog een interessante video over Sufjan:
Illinois: Sufjan Stevens' Storytelling - YouTube

Dat kanaal ziet er ook interessant uit, thanks, ga daar eens wat dingen van checken!

avatar van chevy93
Ja, dat hele kanaal is sowieso een dikke aanrader.

avatar van arcade monkeys
Bij deze alvast een speciale dank je voor de warme ontvangst van mijn Sufjan-post. Heb een aantal minuten over de verzend knop zitten zweven en ben blij dat ik uiteindelijk toch geklikt heb!

De ontknoping volgt over enkele ogenblikken.

avatar van arcade monkeys
2. Joanna Newsom - Only Skin (2006)




Als ze ooit nog eens besluiten om de nobelprijs voor literatuur aan een muzikant te geven is het wat mij betreft wel duidelijk wie er recht op heeft. Ik heb het hier vaak ook over de teksten van nummers gehad en dat was misschien niet het geval geweest zonder Joanna Newsom. Vroeger lette ik helemaal niet op teksten (behalve als je er echt niet kon naast luisteren). Ik was enkel maar geïnteresseerd in het sonische. De zang was niet meer dan een combinatie van geluiden die emotie voortbrachten, maar wat het precies tekstueel betekende kon me behoorlijk gestolen worden. Dat veranderde allemaal toen ik Joanna Newsom leerde kennen en erachter kwam wat een rijkdom er in tekst kan verscholen zitten.

Bij Joanna Newsom was ik aanvankelijk ook gewoon aangetrokken tot hoe het klonk. Dat stemmetje was intrigerend en vooral de muziek was zo rijk, gevarieerd en eigenzinnig. Ik wil het woord ‘openbaring’ niet al te gemakkelijk gaan gebruiken, maar de eerste keer dat ik Ys hoorde was er toch echt één. Als een liefhebber van fantasyliteratuur leek dit een beetje het muzikaal equivalent te zijn. De meanderende muziek is net alsof je een uitgestrekt landschap binnenstapt, net alsof de zee hoort golven of de wind hoort waaien. Ik heb al vaak gelezen dat Joanna zelf nogal verveeld zit met die vergelijking en er niet echt tegen kan wanneer ze als een bosnimf of tovenares wordt weggezet. Maar ik kan er niet aan doen. In haar teksten zitten dan ook veel verwijzingen naar natuur, verbeelding en zelfs fantasy. In het allereerste nummer van haar debuutplaat gaat het al over Cair Paravel, dan ligt de link met fantasy wel sterk voor de hand.

Want ja, de teksten, daar moet ik het toch zeker over hebben. Gelukkig kwam ik er snel achter dat dit hetgeen was waar ik bij Joanna vooral mijn aandacht op moest richten. Je kan uren spenderen met pogingen om uit te vogelen waar het precies over gaat en nog steeds heb je eigenlijk geen idee. In “Only Skin” gaat het zeventien minuten lang over oorlog, PTSD, liefde, (afgebroken) zwangerschap, een relatiebreuk, vrouwelijkheid, rivieren, spinnen, sociale druk, het einde van de onschuld, dode vogels, vuur, vrouwelijke seksualiteit en wellicht nog veel meer. Dit allemaal doorspekt met metaforen en zo kan je het op erg veel manieren gaan interpreteren. Abortus is een thema dat heel vaak terugkomt in haar teksten en ondanks dat ik er (logischerwijs) een behoorlijke afstand mee heb, weet ze het toch allemaal zo te bezingen dat het me erg raakt. Er zitten sowieso behoorlijk wat thema’s in waar ik eigenlijk nooit over had nagedacht en het is altijd wel fijn om je horizon wat te verruimen. Je kan aardig je tijd verdoen met de vele interpretaties te lezen die er op internet te vinden zijn. Ik wil bij deze ook wel Blessing all the Birds vermelden, een fanblog (approved door mevrouw Newsom zelve) die zich bezig houdt met feministische interpretaties van haar teksten (de link is naar een artikel over misschien wel de allerbeste strofe uit dit nummer). Kwestie van horizons verbreden was die blog voor mij zeker de moeite waard.

“Only Skin” kiezen is misschien een beetje vals spelen. Want dit is moeilijk een enkel nummer te noemen. Het zijn verschillende composities die naadloos in elkaar vloeien en allemaal even creatief en briljant zijn. Zo krijg je een mastodontisch meesterwerk waar mijn mond altijd vol ontzag van openvalt. Het is bijna niet te vergelijken met alle andere muziek uit deze lijst, het ontstijgt het op verschillende vlakken.De rest van Ys is ook even bizar geniaal. De kroon wordt op het werk gezet door dat laatste stuk waar Bill Callahan invalt en het nog even heen en weer stuitert. Al het feminisme ten spijt is mijn favoriet stuk uit haar oeuvre net het moment waarin een vent komt meedoen. Sorry Joanna.

avatar van arcade monkeys
Dan restte enkel nog de vraag welk Radiohead nummer de bloemen in ontvangst mag nemen. Het antwoord is:

1. Radiohead - Let Down (1997)




Een studioversie met enkel Let Down is er blijkbaar niet op youtube, dus dan maar die met Karma Police er achter aan gelapt.

Geen betere manier om een Mume-fähige lijst af te sluiten dan met een nummer uit OK Computer. Hét nummer uit OK Computer om precies te zijn, ook gewoon hét nummer van Radiohead en hét nummer tout court. Het speciale aan Radiohead (de band der bands) is dat ik van elk album nostalgie krijg, maar telkens naar een andere periode. Elk album is geniaal en ik ben daar altijd op verschillende tijdstippen achter gekomen. The Bends en Pablo Honey (jawel) toen ik 16 was, OK Computer en In Rainbows twee jaar later, Hail to the Thief en A Moon Shaped Pool gedurende de studentenjaren. Kid A vond ik ook toen al fantastisch maar ben ik pas echt de afgelopen twee jaar gaan waarderen (in die zin dat ik het op dit moment als mijn favo Radiohead en het op een na beste album ooit beschouw). En Amnesiac en The King of Limbs wil ik voor de vorm ook nog wel vermelden. Ik heb er misschien niet zo'n innige band mee, maar het zijn toch uitstekende albums.

Radiohead was de voornaamste reden waarom ik een 1 per artiest regel heb ingesteld, want de helft van mijn top 10 was anders gewoon van de hand van deze 5 nerds geweest. “Fake Plastic Trees”, “Reckoner”, “The National Anthem” of “How to Disappear Completely” beschouw ik zeker als top 10 nummers aller tijden. Als een zichzelf respecterende muziekliefhebber gevraagd wordt naar zijn favoriete groep moet die eigenlijk wat twijfelend doen, want ja er is zoveel en je luistert toch naar ‘een beetje vanalles’, maar bij mij rolt het antwoord er gewoon uit. Er is geen enkele andere groep wiens oeuvre in mijn ogen maar in de buurt komt.

Mijn waardering voor de Radiohead-albums mag dan wat slingeren, sommige nummers zijn altijd favoriet geweest en zullen het altijd blijven. Het beste voorbeeld is uiteraard “Let Down”. In de tien jaar dat ik nu al druk naar Radiohead luister, is deze altijd boven het maaiveld blijven uitsteken. Als “Let Down” passeert kan ik even niet echt iets anders doen. Ik had het op de achtergrond terwijl ik dit zat te tikken maar heb het toch moeten afzetten omdat het echt niet vorderde om te schrijven op die manier. Ik ben eigenlijk enkel maar in staat om wat glazig voor me uit te staren en binnensmonds te vloeken omdat de kwaliteit van deze track die echt geen grenzen kent.

Het begint al wat bizar. Die ene gitaar lijkt wat uit de maat zijn arpeggio's te spelen en het klinkt nauwelijks samen. Toch is het al intrigerend en beeldschoon. Er lijkt zoveel door elkaar te gebeuren en dat gaat het hele nummer door. Alles klinkt wat door mekaar, toch is het een wonderschoon geheel. Dan gaat Thom Yorke erover dreunen. De melodie is wat slepend, maar toch zit er een merkbare schwung in de muziek en die tegenstelling werkt fantastisch. Het nummer ontvouwt zich tot iets wonderbaarlijks en op een bepaald moment wordt er wat gas terug genomen. Waarna er weer wordt opgebouwd tot aan hét stukje.

Ik heb Radiohead tweemaal live gezien (BKS en Main Square festival, beide 2017) en ze hebben twee keer “Let Down” gespeeld (stond er twee keer praktisch bij te janken ook). Toen de eerste keer, op BKS, hét stukje kwam waarin Thom Yorke tegen zichzelf gaat inzingen hadden ze me even op het verkeerde been gezet. Ik ging er vanuit dat Ed O’ Brien dan de tweede stem ging doen, maar het blijkt dat live enkel maar de eerste stem komt (een langgerekte “oooneee daaaay” de heel hoge “You know where you aaaare”). Dat wist ik niet en terwijl ik als een malle stond mee te kwelen schakelde ik over op de tweede stem:“one day, I am gonna grow wings…” (de eerste stem gaat veel te hoog en daar ging ik me niet aan wagen) maar ik kreeg niet de verwachte ondersteuning van het podium en om dat daar op mijn eentje te zingen, dat werd al snel potsierlijk. De mensen in mijn nabije omgeving stonden dan toch even raar te kijken (die vonden het sowieso tijd dat ik mijn kop hield, vermoed ik).

Maar goed, het doet geen afbreuk aan het feit dat dit allicht het beste stuk muziek ooit gemaakt is. Wat er daar allemaal muzikaal gebeurd en wat Yorke allemaal in zijn stem legt,… Ik vind de woorden niet om het te omschrijven. Het einde van het nummer wordt gevuld met malle computergeluiden maar tegen dan kan je me altijd opvegen. Ook al heb ik deze song al honderden keren gehoord, ik ben nog steeds gevloerd. Ik heb er tijdens het opstellen van deze top 100 dan ook geen seconde over getwijfeld welk nummer op 1 moest.



avatar van arcade monkeys
En dat was het alweer, het was me een genoegen!
Bedankt aan iedereen die meegelezen, meegeluisterd, gereageerd en geliket heeft!

Volgens mij is dit de laatste versie:

- cosmic kid
- HugovdBos
- angelin
- Môrthul
- Motel Matches
- Gretz
- luigifort
- DjFrankie
- AstroStart
- Poek
- Finidi
- Sundance
- Sunderland
- Chevy
- jordidj1
- uffing
- 123poetertjes
- Outlaw104
- Superbitch
- Nicolaib88
- Arrie
- jellorum
- Cervantes
- TornadoEF5
- aERodynamIC
- Weirdo Wizzy
- Mausie
- hoi123
- wendyvortex

avatar van willemdeux
Mooie lijst met het mooiste radioheadnummer op 1

avatar van jordidj1
Inderdaad. Let Down ❤️❤️❤️ ook mijn RH-favo.

Mooie lijst!!!

avatar van aERodynamIC
Let Down gaat in mijn top 100 ook hoog scoren (met dezelfde regel: 1 nummer per artiest in de lijst): mijn favoriete Radiohead nummer.

Mooie lijst: leuk om te volgen en een bijzondere twist tegen het einde!

avatar van chevy93
Het zou te makkelijk zijn om te zeggen dat de nummer 1 een beetje een let down is, maar ik wilde hem ook weer niet laten liggen.

Niet altijd mijn top 100, omdat ik minder van scheve schaatsen hou, maar wel erg mooie begeleidende verhalen. En Let Down is natuurlijk wel een prachtig nummer.

avatar van Gretz
Wat een afsluiter ???

Dank Jan voor deze mooie reis

avatar van Gretz
Co Jackso schreef:
Het is genieten met deze lijst! Mooie, rake woorden bij het meesterwerk van The Antlers.

Voor wie het nog niet weet, een unieke avond is op komst: The Antlers: Hospice 10 Year Anniversary Acoustic Shows at De Duif, Amsterdam on 26 Apr 2019.
Johnny Marr schreef:

Ik ben aanwezig in Leuven .
arcade monkeys schreef:

Dat treft, ik ook!

Tamelijk bizar dat het concert in Het Depot nog niet uitverkocht is. Ik heb vooralsnog alleen kaarten voor Amsterdam, maar zou toch overwegen om Leuven er ook bij te doen. Het gebeurt niet elk jaar dat je een van de beste albums ooit gemaakt in zo'n setting kunt horen.
Een vriend die The Antlers al zag in Washington was lyrisch over het optreden en vergeleek de uitvoering met Sufjan's Carrie & Lowell Tour.

avatar van cosmic kid
cosmic kid (moderator)
Nog 1 dag voordat ik start met mijn Top 100. Vandaag alvast een vooruitblik. Voordat ik daarmee begin allereerst nog een grote blijk van waardering voor mijn voorganger arcade monkeys. Ik betwijfel of er overeenkomstige nummers in onze lijsten staan maar het wordt nog een hele klus om de zorg en aandacht die jij aan je Top 100 hebt besteedt te evenaren.

Laat ik gelijk met de deur in huis vallen: mijn lijst wordt geen lijst vol obscure, onontdekte pareltjes. Nu zal dat niemand echt verbazen, maar het kan maar duidelijk zijn, nietwaar? Ook wordt het geen lijst waarin ik zal gaan benoemen op welk basloopje men bij 2 minuut en 23 seconden moet luisteren of wie er op de achtergrond heel subtiel een triangel staat te bespelen. Zo'n aandachtig muziekluisteraar ben ik niet, veel te vermoeiend.

Mijn Top 100 wordt zelfs geen lijst van de 100 beste liedjes ooit gemaakt. Dat zou een dodelijk saaie en eentonige lijst opleveren en daarnaast zou het me ook niet lukken: de 100 beste liedjes vinden en die rangschikken. Met mijn hang naar perfectie zou ik daarna rijp zijn voor opname in een psychiatrische instelling.

De 100 nummers die ik heb geselecteerd zijn wel met liefde, zorg en aandacht geselecteerd volgens de 1 liedje per artiest regel. Ook heb ik vrij veel tijd besteed aan de volgorde waarin deze nummers moesten komen. Deze lijst geeft een zeer goed beeld van mijn brede muzieksmaak, al mag een ieder zelf concluderen hoe breed dat is.
Het schrijven van de stukjes vond (en vind, want ik ben nog steeds bezig) ik een even uitdagend als lastig proces. Elke schrijver in deze Top 100 heeft wel gemerkt hoe moeilijk het is om niet in herhaling te vallen en om steeds weer nieuwe woorden of een nieuwe insteek te vinden. Wel nu, ik heb mijn best gedaan en met wisselend succes hoewel ik over de gehele linie zeker tevreden ben. Soms ben ik persoonlijk, soms beschouwend, soms flauw en soms saai.
Vrijwel elke dag is er een update en zo af en toe sla ik een dag over. Vooral de dinsdagen zijn voor mij lastig, omdat ik dan 's avonds naar school ga.

Belangrijke inspiratiebronnen bij het samenstellen van mijn lijst zijn: MusicMeter en dan vooral de MuMe ladder, mijn eigen albumcollectie, de Top 40 en dan weer vooral die van de jaren 80. Dat alles met maar 1 doel: jullie een beeld te geven van 45 jaar Paddy Monster.

Voordat ik hier afrond, rest mij nog 1 ding. De bubbling under. Welke nummers hebben het net niet gered. Op alfabetische volgorde geeft onderstaande lijst een vrij goed beeld wat jullie kunnen verwachten:

Anouk - For Bitter Or Worse
Balthazar - Bunker
Beach House - Lemon Glow
Billy Joel - Leningrad
Bryan Adams - Run To You
Cream - White Room
Dusty Springfield - I Close My Eyes And To Ten
Foreigner - Waiting For A Girl Like You
Godspeed You! Black Emperor -Sleep
Hooverphonic - Eden
Joe Jackson - Breaking Us In Two
JOHAN - About Time
Kajagoogoo - Too Shy
Kamasi Washington - Re Run Home
Kayak - Ruthless Queen
London Grammar - Strong
Maarten Van Roozendaal - Red Mij Niet
Mammút - Salt
Marvin Gaye - Mercy Mercy Me (The Ecology)
R.E.M. - It's The End Of The World As We Know It (And I Feel Fine)
Ramses Shaffy - Zing - Vecht - Huil - Bid - Lach - Werk En Bewonder
Rochelle - No Air
Sampha - (No One Knows Me) Like the Piano
Smokey Robinson & The Miracles - The Tears Of A Clown
The Delines - The Imperial
The Divine Comedy - Our Mutual Friend
The Hooters - Satellite
The Scene - Iedereen Is Van De Wereld

avatar van motel matches
Deze afvallijst belooft veel. Benieuwd wat de top 100 wel heeft gehaald. Een top 100 zonder REM blijkbaar, maar vergissen is menselijk

avatar van luigifort
Zitten een paar mooien bij en ook wat onbekenden (vast mooie pareltjes ). Ik voorspel The Boss op 1

avatar van jordidj1
Gelukkig geen Anouk

Zin in deze lijst! Ben benieuwd.

avatar van Johnny Marr
Sterke bubbling under alvast, cosmic kid! Ik ben heel benieuwd naar je lijst. En nog eens mijn complimenten aan arcade monkeys ook, bizar sterke top 100 heb jij!

avatar van Rudi S
Mooie reis Jan, ik lifte met plezier mee.

avatar van cosmic kid
cosmic kid (moderator)
Het gaat niet om de auteur maar om het verhaal. Dat is het credo van Stephen King, mijn lievelingsauteur. Zijn credo doop ik graag om tot het motto van mijn Top 100: het gaat niet om de artiest om het liedje.

Vandaag deel 1. Veel lees- en luisterplezier

100. Marlena Shaw - Woman Of The Ghetto (1969)

Enkele jaren geleden heb ik deze ontdekt via de MuMe Ladder en dit is de soul waar ik van hou: tikje rauw, het heeft een echte ziel en lekker lang uitgesponnen met een tijdsduur
van net over de zes minuten. Dat is een aspect wat voor meer nummers in mijn Top 100 geldt: lang is lekker.

avatar van cosmic kid
cosmic kid (moderator)
99. Arctic Monkeys - I Bet You Look Good On The Dancefloor (2006)

Het heeft even geduurd voor ik deze aapjes op mijn schouder nam. “Pas” in 2009 kwamen ze echt in mijn vizier met Humbug en iets later viel ik als een blok voor “Do I Wanna Know”. Niet geheel toevallig nummers die steviger en vooral amerikaanser klonken dan hun eerdere werk.
Maar zie, met enige vertraging kan ik zeggen dat er in de jaren 00 weinig energiekere, springerige nummers zijn gemaakt dan deze I Bet You Look Good At The Dancefloor

avatar van aERodynamIC
Dat is al een lekker begin!

avatar van cosmic kid
cosmic kid (moderator)
98. The Jam - Town Called Malice (1982)

Over springerig en energiek gesproken, dit nummer doet er nog een schepje bovenop. Een onweerstaanbare mix van pop, rock, punk, tikje soul en dat alles gegoten in een new wave sausje. Toen ik mijn Top 100 in de auto speelde viel het me op hoe perfect deze aansluit bij zijn bovenbuurman die we misschien wel de kleinkinderen van The Jam mogen noemen. Paul Weller leerde ik pas in 1986 kennen met The Style Council en nog weer later met You Do Something To Me. Beiden mooi en sfeervol maar het haalt het niet bij de lekkerste nummers van The Jam.

avatar van cosmic kid
cosmic kid (moderator)
97. Shearwater - Animal Life (2012)

In ieder geval een nummer die ik via MusicMeter heb leren kennen. Het kan zijn dat het via de MuMeladder was en het kan even goed de rotatielijst zijn geweest. Vooral de eerste jaren nadat ik lid was geworden volgde ik deze lijst wekelijks op de voet en veel van mijn ontdekkingen van de laatste 10 jaar komen uit die lijst.
Ik heb nooit geweten dat Shearwater gevormd is door twee leden van Okkervil River tot ik research deed voor mijn Top 100. Waar wikipedia al niet goed voor is.
Het nummer zelf kan ik korter over zijn: ik vind het vooral zeer sfeervol door de folkachtige invloeden en dito zang. Het is een nummer wat mij niet snel verveelt, vooral omdat het zo rustig begint en steeds sneller en stuwender voort gedreven voort.

avatar van cosmic kid
cosmic kid (moderator)
96. A Tribe Called Quest - We The People.... (2016)

Als tiener vond ik hiphop inferieure muziek daarmee ook gevoed door de mening van mijn vader die niets met rap had en het praatzingen noemde. Een voorzichtige kanteling in mijn beeld kwam eind jaren 80 met De La Soul en begin jaren 90 met A Tribe Called Quest. Dit waren bands die ook zorgden voor een melodielijn in hun nummers, die intelligent klonken (geen idee wat dit betekent), die niet te koop liepen met machogedrag en (in mijn oren) dom gebral.
A Tribe Called was ik totaal uit het oog verloren en eigenlijk zelfs vergeten tot daar in 2016 op eens We Got It From Here….Thank You 4 Your Service verscheen. We The People….was het eerste nummer wat ik daarvan hoorde en heb ik direct omarmd.
Wat ook hielp was dat hiphop de laatste 5 tot 10 jaar geen vies woord meer is in huize Monster.

avatar van luigifort
Lange nummers zijn over het algemeen lekker ja

avatar van 123poetertjes
luigifort schreef:
Lange nummers zijn over het algemeen lekker ja
Of je draait in dezelfde tijd gewoon We The People drie keer achter elkaar, ook lekker.

avatar van Edgar18
Leuk dat je Woman of the Ghetto noemt! California Soul is meestal de blikvanger van mevrouw Shaw maar zelf vind ik deze ook een stuk sterker.

avatar van jordidj1
Gelijk de beste Tribe! Mijn interesse is gewekt.

cosmic kid schreef:
lang is lekker.


Dat zei ze vannacht ook.

Gast
geplaatst: vandaag om 06:36 uur

geplaatst: vandaag om 06:36 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.