Ja, maar niet per se uptempo. Ik ken ook alleen wat singles, maar de blazers erop vind ik erg mooi. Het stukje vanaf 0'25'' in onderstaand nummer vind ik zelfs wel iets van B&S hebben.




Ook nog props voor Seven into the sea (geweldig vioolsolo) en Madam George (al vind ik zelf Moondance nog iets beter dan Astral Weeks).

75. Miles Davis - Bitches Brew (1970)

En zie daar….oh nee...hoor daar, het langste nummer uit deze lijst. Het album Bitches Brew is een onvoorstelbare explosie van virtuositeit en creativiteit waarin een opvallende plek is voor elektrische (bas)gitaren en elektronische piano’s. Het resultaat is een trip die 1 uur en drie kwartier duurt die de luisteraar verbijsterd achter laat. Althans, de luisteraars die dan nog over zijn. Menigeen heeft al gillend het huis verlaten. Ik had met evenveel liefde “Pharaoh’s Dance” kunnen kiezen. Deze lijkt me ietsjes toegankelijker.

74. Thin Lizzy - The Boys Are Back In Town (1976)

Zijn jullie er nog? Op 74 de meesters van de gitaarriff, afkomstig uit het gouden decennium van het classic rock genre. Vooral in de eerste helft van de jaren 00 luisterde ik ontzettend veel naar Arrow Classic Rock. Het waren de hoogtijdagen van het station. Arrow’s Rocktober, de Rock 500, Bluesbox, Arrow’s Symphonica, ik was er allemaal even dol op. Thin Lizzy, Bad Company, Free, Boston. Al die bands die in de eredivisie van de classic rock speelden heb ik dankzij die periode leren waarden. Uiteindelijk heeft het station zichzelf de das omgedaan door te dure DJ’s aan te trekken die meestal niets toevoegden. De ochtendshow van Adam Curry was bijvoorbeeld hilarisch slecht. Heden ten dage is Arrow alleen nog te beluisteren via internet en dat doe ik nog steeds met plezier, al zij het minder frequent.

73. Songs Ohia - Didn't It Rain (2002)

Typisch een MusicMeter-band, Songs:Ohia. Buiten Musicmeter hoor je er nooit iemand over en is de band van wijlen Jason Molina volslagen onbekend. Het is ook dankzij deze site dat ik voor het eerst iets van Songs:Ohia hoorde. Natuurlijk was dat “The Lioness”, een nummer wat steevast hoog in de MuMeLadder eindigt. Didn’t It Rain staat daar gelukkig ook in en vind ik zelf nog een stukkie mooier. De introspectieve luisterfolk dwingt je tot luisteren en geeft ook niet makkelijk zijn geheimen prijs. De zeggingskracht van Jason Molina is echter zo fenomenaal dat je bij je lurven wordt gepakt.

72. Underworld - Dark & Long (Dark Train) (1994)

Laat ik gelijk met de deur in huis vallen: ik ben geen kenner van dance muziek. Mijn kennis beperkt zich tot de nummers uit de MuMeladder, de happy hardcore uit de jaren 90 mocht ik graag draaien evenals de SLAMFM Dance Top 1000. Er is 1 programma wat mijn vrouw en nog altijd met plezier beluisteren en dat is 538 Dance Department. Er is geen radioprogramma wat ik ken dat zo’n fijne sfeer weet neer te zetten op zaterdagavond. Die muziek kan ik eindeloos weg luisteren, het is rustgevend en opzwepend tegelijk. De muziek van Underworld geeft me precies hetzelfde gevoel en dan maakt het niet uit of het Rez, Born Slippy of deze Dark & Long is. Ook in deze nummers zit een beat die heel relaxt aanvoelt en gelijktijdig kan je eigenlijk niet stil zitten. Ik vind het moeilijk voor te stellen dat deze muziek alweer 25 jaar oud is.

71. Lorde - Green Light (2017)

Hey Paddy, wordt het niet weer eens tijd voor iets nieuws. Lijkt me een prima idee en met Green Light hebben we het meest recente nummer totnogtoe te pakken. Gelijktijdig is het niet het meest recente nummer uit mijn lijst. Die vinden we een heel stuk hoger.
Wie heeft Lorde niet leren kennen via Royals? Ik dus niet. Nou ja….niet helemaal waar. Royals kende ik al en dan vooral in de versie van Selena Gomez (...) die dit ook gecoverd heeft en waar mijn dochter zo’n 5 jaar geleden naar luisterde.
Lorde is samen met Lana Del Rey 1 van mijn favoriete zangeressen van dit decennium en hun geluid doet me terug denken aan de jaren 50/60 en dan met name Nancy Sinatra; zwoel en mysterieus. Green Light is hierop een uitzondering. Niets zwoels en mysterieus aan maar opgewekt, vrolijk, springerig en bovenal staat het symbool voor een hele reeks van uitstekende popliedjes die vooral de jaren 10 ons hebben gebracht.

Mooie afwisseling in de nummers tot nu toe. Zowel qua stijl als periode.

Voor iedereen die hem op de voet wilt volgen, is er nu ook een Spotify-lijst:

LORDE YA YA YA

Oh, en UNDERWORLD VVRRRROOOOOAAAAARRRRRR

Laat mij dan wat roepen over Songs: Ohia

Songs: Ohia*.

Sorry, ik zat vandaag aan de prosecco. Dus vandaar die o, snap je.

Je drinkt te vaak dan x

Hahahahaha, deze boi

Ah Lorde!! Doet me telkens weer positief verrassen. Lana del Rey één keer live gezien, maar zat volgens mij in de verkeerde line-up, want het zat daar niet goed. Nochtans een goeie zangeres.

Verder een boeiende gevarieerde lijst!

70. The The - Heartland (1986)

Kan een liedje op basis van 1 couplet in de Top 100 kan komen? Beter gezegd: kan een liedje op basis van 1, eigenlijk niet opzienbarend couplet in de Top 100 komen. Ja, dat kan. Althans, wel in mijn Top 100. Ik heb het hier over het laatste couplet van Heartland van The The:

This is the 51st state--of the U. S. A
This is the 51st state--of the U. S. A
This is the 51st state--of the U. S. A
This is the 51st state--of the U. S. A

Dit couplet wordt zo melodieus en helder gezongen dat het direct mijn aandacht trok. Wie vervolgens de hele songtekst leest, leest een zeer felle aanklacht tegen de Britse samenleving anno 1986. Het plaatst het hele nummer in een ander perspectief en heeft mijn waardering ontzettend doen groeien.

69. Gil Scott-Heron - Revolution Will Not Be Televised (1970)

Op 69 de godfather van de hiphop, althans als ik Wikipedia mag geloven. En als ik datzelfde Wikipedia mag geloven was hij totaal niet blij met dit onthaal. Daarvoor vond deze dichter, muzikant en schrijver de hiphop artiesten van toen te oppervlakkig. Toch is de lofuiting niet heel raar. Muzikaal bezien ademt dit hiphop terwijl het zelf de wortels weer heeft in de jazz, funk en soul. Ook het politiek activisme stroomt door de poriën van dit nummer, al was het maar door de intrigerende titel. Hier kan ik naar blijven luisteren.

68. A-ha - Hunting High And Low (1985)

Briljante singles had deze band in de jaren 80. Take On Me is de zwakke broeder maar vooral The Sun Always Shines On TV, I’ve Been Losing You en deze Hunting High And Low zijn parels. De synthpop invloeden zijn op alle drie duidelijk te horen en daar wordt inventief gebruik van gemaakt. Hunting High And Low ging, evenals Take On Me natuurlijk, gepaard met een schitterende videoclip. Dit nummer springt voor mij net boven de andere drie uit door de kwetsbaarheid, de rust in het nummer en de zang van Morten Harket. Deze is wonderschoon en hij laat horen heel wat in zijn mars met zijn stembereik te hebben.

67. Lee Harvey Osmond - Parkland (2009)

Het meest obscure pareltje uit de lijst. De band (!)Lee Harvey Osmond heb ik leren kennen toen ik in 2015 me voor het eerste verdiepte in alternative country/americana. Lee Harvey Osmond blijft schandalig onbekend en doet het toch nog net even anders dan de meeste andere artiesten uit dat genre. Lee Harvey Osmond klinkt duister, gevaarlijk, zwoel, raspend en verdwijnt onder je huid. Gelijktijdig combineren ze dat dus met een laagje country. Naar mijn mening een aanrader voor liefhebbers van onder andere Nick Cave & Tom Waits.

66. Tom Petty - Learning To Fly

We blijven zo’n beetje tegen het americana genre aanhangen. Tom Petty overleed natuurlijk veel te jong en kan zich helaas scharen in het rijtje artiesten wat is overleden aan een overdosis medicatie. Wat heeft deze artiest toch een pracht nummers achtergelaten. Vooral begin jaren 90 kwam de één na de andere pracht single uit. Ik heb gekozen voor Learning To Fly, geschreven met Jeff Lynne, ik had er ook zo 10 andere uit kunnen kiezen. Ondanks deze loftuitingen heb ik me verder nooit écht verdiept in man’s werk terwijl het toch zeker in mijn straatje ligt. Shame on me!

I'm learning to fly
But I ain't got wings
Coming down
Is the hardest thing

Haha, PaddY is geweldig gaat kris kras door de genres en popgeschiedenis.

65. Patti Smith - Gloria (1975)

Je hebt covers en je hebt COVERS. En dan heb je ook nog covers waardoor je het origineel totaal vergeet. Gloria van Them is al geen kinderachtig nummer en wat Patti Smith doet grenst aan het ongelooflijke. Ze geeft er zo’n eigen draai aan dat het klinkt als een totaal ander nummer. Dat begint al bij de legendarische openingszinnen die Smith ons toe gromt: “Jesus died for somebody's sins, but not mine”. Gloria klinkt als een totaal nieuw nummer, uitstekend passend in 1975. Op 69 hadden we al de oervader van de hiphop, nu hebben we ook de oermoeder van de punkrock. De muzikale moeder van PJ Harvey. Wellicht is het grootste compliment nog wel dat artiesten die na haar Gloria coveren vrijwel altijd kiezen voor haar versie.

64. Dr. Dre - Still D.R.E. ft. Snoop Dogg (1999)

ONWEERSTAANBAAR tenzij je niet van muziek houdt natuurlijk. Ik weet geen bal van hiphop en voel me daarom huiverig om woorden als hooks, flow, skills in de mond te nemen. En toch ga ik dat nu doen met als risico dat ik mezelf onvoorstelbaar belachelijk maak: ik ken geen hiphop nummer dat een betere flow heeft dan deze, de hooks zijn heerlijk en de skills van Dr. Dre meesterlijk. Snoop Dogg geeft Still Dre een soort urgente relaxtheid mee met zijn lome, bijdehante manier van zingen. Beste hiphopnummer dat ik ken? Nee, absoluut niet zoals nog zal blijken. Wel het meest coole nummer.

63. INXS - Original Sin (1983)

Tot 1987 was INXS een rarity in de jaren 80. Zo af en toe scoorden ze een hitje en nog minder vaak kwam je wel eens een fan tegen in het wild. In de Hitkrant of Popfoto (jaja, dat was mijn belangrijkste geschreven bron als 12 jarige) stonden er zo nu en dan lofuitingen van fans over deze onbekende, Australische band. De grote doorbraak kwam natuurlijk met Kick en de single Need You Tonight. Ik heb niet lang hoeven twijfelen welk nummer ik zou opnemen in mijn lijst. Original Sin, met Daryl Hall in het achtergrondkoor kent een heerlijke, soulvolle intro en de melodielijn is op het geniale af. De sound is swingend en stevig tegelijk. Niet raar als je bedenkt dat Nile Rodgers achter de productie knoppen zit. Zoals zo veel teksten eind jaren 70/begin jaren 80 zit er een politieke boodschap achter Original Sin al menen sommigen dat INXS in dit nummer racisme juist aanmoedigt in plaats van bekritiseert.

62. Manic Street Preachers - If You Tolerate This Your Children Will Be Next (1998)

Het grappige van zo’n Top 100 samenstellen is dat je je eigen muzieksmaak fileert. Als ik zo mijn lijst beluister en doorneem valt op dat ik gevoelig ben voor nummers met een pakkende intro, melodielijn een opbouw. Allemaal zaken die van toepassing zijn op deze IYTTYCWBN. De titel hiervan heeft me altijd mateloos geintrigeerd en nog steeds eigenlijk, al weet ik inmiddels dat het gaat over de Spaanse Burgeroorlog en Welshe vrijwilligers die zich aansloten bij de linkse internationale brigades. Dit serieuze thema weten de heren dan wel te verwoorden in een nummer waarbij het onmogelijk is om niet mee te neurieren of mee te tappen met de voet.

61. Roy Orbison - She's a Mystery to Me (1989)

Only The Lonely? Legendarisch en voor altijd onvergetelijk. Pretty Woman? Aanstekelijker liedjes uit de vroege jaren 60 bestaan er nauwelijks. You Got It? Mwoah…...flauw. Neen, het beste Roy Orbison nummer wat ik ken is She’s A Mystery To Me. Daar had The Big O dan wel de hulp van Bono en The Edge voor nodig. Zij weten het unieke stemgeluid van Roy Orbison te vangen en een intimiteit mee te geven die ik in eerdere nummers van hem mis. Daarom heen hebben ze een muzikaal palet geweven wat, met terugwerkende kracht, alvast zijn blik vooruit werpt op Achtung Baby. Denk hierbij aan nummers zoals Love Is Blindness of So Cruel.

60. Melissa Etheridge - Shriner's Park (1995)

In 1995 was ik eigenlijk op zoek naar een nieuwe held, heldin mocht ook. Bruce Springsteen leek het rock ‘n roll vuur kwijt en de rockmuziek van halverwege de jaren 90 sprak me onvoldoende aan. Andere muziekgenres konden me toen ook nog niet bekoren. Wie op zoek was naar een alternatief voor The Boss kwam in de jaren 90 al snel bij Melissa Etheridge uit, zo ook ik. Van het album Your Little Secret komt deze ballad en nog steeds vind ik het niet alleen een prima plaat, ook vind ik dit 1 van de mooiste rockballads die ik ken. Melissa zingt met passie, haar stem is haar belangrijkste instrument en we zullen dat weten ook. Shriner’s Park kent een dramatische opbouw en ook al heb ik me nooit in de tekst verdiept, ik hoor haar verdriet, pijn en eenzaamheid. Na Your Little Secret nam ik weer afscheid van Melissa. Alanis kwam en langzaam aan vond ik aansluiting bij de heersende muzikale trends.

59. Primal Scream - Loaded (1990)

Met terugwerkende kracht heb ik eigenlijk pas ontdekt hoe uniek Loaded is. In het kielzog van Stone Roses was er opeens sprake van een ander geluid eind jaren 80, begin jaren 90. Het klonk frisser, anders, gedurfder ook dan alles wat er op dat moment was. Nog meer dan Stone Roses was Primal Scream een crossover tussen pop, vuige rock en dance/electronic. Hoe meer ik erover nadenk hoe meer ik begin te geloven dat ze het pad effenden voor bands als The Verve, The Chemical Brothers en ja, mogelijk zelfs Radiohead. Hoe dan ook, Loaded blijft een prima nummer en ben ik nog niet op uitgeluisterd.

58. Guns N Roses - Welcome To The Jungle (1987)

In de muziekgeschiedenis heeft men het altijd over een aantal revoluties: Elvis, The Beatles, Michael Jackson, Nirvana en wellicht ook Radiohead. Ik zeg jullie dat er in 1987 een kleine aardbeving te voelen was voor iedereen tussen de 16 en 18 jaar. Echte (hard)rockmuziek was dood. Je had de poedelrock van Whitesnake, Europe en Bon Jovi. De échte hardrock van Metallica, Slayer en Anthrax was te obscuur en werd op mijn middelbare school vertegenwoordigd door jongens die haar tot op hun kont hadden, een vocabulaire van twee woorden hadden en naar uien stonken.
En opeens was daar Guns ‘n Roses. Rauw, hard, fel en gevaarlijk, heel gevaarlijk. Eindelijk weer een band waar je ouders van gruwden, waar moeders hun dochters voor binnen riepen en waar je je mee kon identificeren zonder een watje te zijn of zonder dat je tot een obscuur clubje hoorde. En bovenal hadden ze beestachtig goede nummers want liedjes schrijven konden ze als geen ander. Welcome To The Jungle knalt er gelijk in en maakt gelijk duidelijk waar de band voor staat. Eigenlijk is er maar 1 openingsnummer van een album wat ik ken wat nog beter de sfeer van dat album weet weer te geven. Op het moment dat Axl Rose zijn scheur opentrok was iedereen boven de 30 weg.
En snel, he? Het is geen speedmetal maar veel sneller dan eerder genoemde bands. Hoe goed het nummer muzikaal in elkaar zit bewijst de bas die door het nummer heen giert.
Anno 2019 is de band, na talloze strubbelingen en soaps, nog steeds een live-act van de bovenste plank. Wel is er enig verschil: nu is iedereen onder de 30 weg als Axl Rose zijn scheur open trekt. Behalve mijn dochter van 19 dan, die is dol op GNR.

57. BLØF - De Mooiste Verliezers (2003)

Laat de hoon en pek + veren maar komen of skip de nummer 57 anders gerust voorbij. De Zeeuwse nederrockers behoren tot de minst geliefde bands op MusicMeter. Ik ken alle clichés: onbegrijpelijke teksten (gaap), matige composities (gaapgaap), overgewaardeerd (in slaap gevallen). Sinds het album Watermakers behoort Blof tot mijn favoriete nederlandstalige bands en Blauwe Ruis (het album) is 1 van de betere platen die ik ken. De Mooiste Verliezers is net iets nieuwer en wat een begin nummer om een album mee te openen. Een trage, intense ballad met een langzame opbouw. Daarnaast ben ik een liefhebber van de stem van Paskal, dat scheelt toch zeker een half punt in waardering. En die teksten? Zeg nu zelf, onderstaande tekst is heus niet slechter dan de gemiddelde tekst van Spinvis of Eefje de Visser:

Jij hebt jou tot jou gemaakt.
Je kijkt nog achterom
maar ach het is al laat.
Je weet nog steeds niet wat je zocht,
maar wel wat je bent kwijt geraakt.