?

??

Ik zal vanavond mijn eerste nummers plaatsen. Ik houd me ook aan de '1 nummer per artiest'-regel omdat het anders ondoenlijk is.

100. Radiohead – The Bends (1995)

Pinkpop 1996; regen, heel veel regen, bijna 3 dagen lang. Terug op de camping de eerste avond dreef mijn slaapzak me tegemoet, de tent bleek toch niet waterdicht. En toen moest ik nog 3 nachten. Gelukkig was er dat jaar een droge tent waar we overdag wat konden opdrogen. Helaas met vooral dance dat ik toen nog niet echt kon waarderen (acts zoals Underworld, Chemical Brothers en Orbital, parels voor de zwijnen op dat moment). Na 3 dagen was ik koud en doorweekt en had ik het helemaal gehad met dat k**-festival. En toen op het einde van de maandag was daar Radiohead. Thom Yorke in een geel regenpak en halverwege hield het ook nog op met regenen. Magisch. Vanaf dat moment waren we fan voor het leven en was het (met terugwerkende kracht) het beste festival ooit. Ze speelden die dag heel veel van The Bends (OK Computer lag nog in de toekomst) en dus ook het titelnummer dat nog steeds een favoriet is.

99. Captain Beefheart - This Is the Day (1974)

Een a-typisch nummer van Captain Beefheart van een plaat (Unconditionally Guaranteed) waar hij zelf een enorme hekel aan had. De MuMe-stemmers zijn het daar trouwen mee eens, want het is veruit zijn slechts scorende plaat. Toch vind ik dit een geweldig nummer. Meeslepend en melodieus, het had zomaar een hit kunnen zijn….

98. Matthew Wilder - Break My Stride (1983)

Het zal aan de leeftijd liggen, maar ik vind veel hits uit de periode 1983-1989 goed tot geweldig (vooral vergeleken met wat er tegenwoordig in de Top 40 staat). Dit nummer heb ik jarenlang in mijn hoofd gehad zonder dat ik er achter kon komen welk nummer het was. Ik was er dan ook van overtuigd dat het ‘I got to keep on movin'’ heette, maar onder die titel kon ik het nergens vinden. Op een bepaald moment begon ik te denken dat ik het zelf bedacht had, maar helaas. Het heet dus gewoon Break my Stride. Ik word er nog steeds erg vrolijk van en als guilty pleasure mag hij niet ontbreken (hoewel hier net zo goed Dance Hall Days van Wang Chung had kunnen staan).

97. XTC – Your Dictionary (1999)

XTC is een band die ik eigenlijk beter zou moeten vinden dat ik in werkelijkheid doe. Ze komen uit Engeland, maken Beatlesque muziek en hebben ook nog eens scherpe en humoristische teksten. Alle lichten staan dus op groen om een van mijn favoriete bands te zijn. Maar op een of andere manier zijn de meeste nummers het steeds net niet voor mij. Moeilijk om onder woorden te brengen waar dat aan ligt. De melodie gaat vaak net de verkeerde kant op en de nummers voelen soms net iets te bedacht. Zoiets dus. Op hun plaat Apple Venus, Pt. 1 staat we een nummer dat ik erg fijn vind. Vooral de tekst scoort punten:

H-A-T-E
Is that how you spell love in your dictionary
K-I-C-K
Pronounced as kind
F-U-C-K
Is that how you spell friend in your dictionary
Etc

Leuk begin en Radiohead op nummer 100. Dat komt ook niet vaak voor.

Herkenbaar stukje ook over Matthew Wilder en de link naar Dance Hall Days snap ik.

Ik weet overigens niet hoe de mensen voor me op de lijst erover denken, maar wat mij betreft, haast je niet, motel matches.

96. Marion - Sleep (1996)

Het meeste recente door mij ontdekte nummer in de top 100. Een paar maand geleden leerde ik het kennen toen ik voor een ander topic bezig was met het doornemen van de Britpophits. Ik was de naam Marion wel eens tegengekomen, maar hun muziek blijkbaar nog niet. Dit is dus een nummer dat ik de laatste tijd veel heb gedraaid en nog niet verveelt. Een heerlijk energiek nummer zoals Oasis ze ook ooit schreef. Over een paar jaar zal het waarschijnlijk niet meer in mijn top 100 staan, maar de band profiteert nu van het moment. Toch leuk voor die jongens.

95. Gavin Friday & The Man Seezer - Apologia (1989)

Begin jaren 90 zat ik elke dinsdag naast de radio om een 2 meter sessie op te nemen. Door Jan Douwe Kroeske werden alle grote artiesten uit die tijd naar de studio gehaald om een aantal nummers akoestisch te spelen. Nog steeds heb ik op zolder cassettes liggen met opgenomen sessies. Op een bepaald moment kwamen er ook CD’s met de beste nummers van de sessies en het eerste deel was geweldig. Under the Under the Milky Way, Lovin' Whiskey, Anchorage…. het hield maar niet op. Het meest fascinerende nummer vond ik Apologia. Ik had nog nooit zo’n deprimerend en wanhopig klinkend nummer gehoord (Joy Division had mijn wereld nog niet bereikt).

Ik heb ook veel muziek leren kennen door het opnemen van 2 Meter Sessies, waaronder Gavin Friday. Mooi album, Each Man Kills the Thing He Loves, met o.a. Apologia.

motel matches Held!

Altijd geweldig als iemand opstaat om dit mooie topic met tempo een doorstart te geven.

94. Kanye West - Ultralight Beam (2016)

Ik ben alles behalve een hip-hop kenner, maar ik ben het wel steeds meer gaan waarderen. De keren dat ik de laatste jaren echt nog verrast wordt door een nieuw nummer, is het bijna ook altijd hip-hop en het vaakst gebeurt dit bij Kanye West. Jammer dat hij tegenwoordig vooral aandacht krijgt vanwege z’n gedrag, want daardoor wordt zijn muziek toch minder serieus genomen. Terwijl hij toch best wel geniaal is. Dit nummer is daar een mooi voorbeeld van. Hoewel de muzikale begeleiding vrij minimalistisch is (het komt in mijn oren hortend en stotend op gang), weet hij er toch een groots nummer van te maken.

93. Van Morrison - And It Stoned Me (1970)

Vooropgesteld, ik heb niets tegen muzikanten die hun eigen weg gaan en zich niets van de buitenwereld aantrekken. Maar dat moeten ze niet doen die enige keer dat ik naar een concert van ze ga. Want mijn meest teleurstellende concertervaring was toch wel Van Morrison die vooral jaren vijftig covers speelde en daar (dat dan weer wel) zelf het meeste plezier aan beleefde. Ik had toch de voorkeur gegeven aan een chagrijnige Van die z’n eigen nummers speelde. Want wat heeft hij toch veel goede platen gemaakt. Van Morrison is een artiest die ik niet eens zo heel veel draai, maar als ik het doe ben ik altijd weer verbaasd hoe goed het is. De man is gewoon een muziekstijl op zichzelf. Toen hij dit nummer zong was hij nog maar 25 maar hij klinkt veel ouder. En inderdaad, waarom zou je tijd verspillen aan een intro.

Zet gewoon even het beste Kanye-nummer in z'n top 100, wat een baas ?‍♂️

Een eigenzinnige top 100, zoveel is al wel duidelijk.

Lang niet zijn beste, maar goed. Sowieso al hip dat ‘ie langskomt. Ga zo door ??

92. Daft Punk - Get Lucky (2013)

Toen ik dit nummer voor het eerst hoorde, wou ik het meteen nog een keer horen en daarna nog een keer en toen nog een keer etc. Kortom een erg verslavend nummer en beslist mijn favoriete nr 1 hit van dit millennium. Het is een heerlijk lichtvoetig nummer dat gewoon helemaal klopt en mij, ook nadat ik het zo vaak gehoord heb, nog steeds niet verveelt (helaas geldt dat niet voor de rest van de familie).

91 dEUS - Wake Me Up Before I Sleep (1996)

De opkomst van dEUS viel samen met het moment dat ik naar festivals en concerten begon te gaan, dus ik ben ze vaak tegengekomen. Hun derde plaat is natuurlijk als geheel het beste, maar op de tweede plaat staan mijn favoriete nummers. De plaat (In a Bar, Under the Sea) gaat alle kanten op en daarom vind ik dit nummer zo’n passende afsluiter. Het geeft voor mij perfect het gevoel weer dat je hebt als je aan het eind van de avond in alle rust terugkijkt op een veelbewogen dag.

90. Chris & Carla - Storm Crazy (1995)

Bovenstaand nummer van dEUS werd ooit door The Walkabouts gecoverd op hun plaat Train Leaves at Eight. Op die plaat coveren ze allemaal nummers van Europese artiesten ( 1 per land geloof ik). Voor Nederland kozen ze heel verrassend voor een nummer van Solex (wie kent haar nog?). Maar genoeg over die plaat, op nr 90 staat een nummer dat Chris Eckman en Carla Torgerson (de frontman en vrouw van the Walkabouts) onder de naam Chris & Carla hebben gemaakt. Niet dat ze dan trouwens anders klinken dan bij the Walkabouts. Het staat op de prachtplaat Life Full of Holes waarop naast dit nummer nog veel meer fraais staat. Een aanrader dus. Op dit nummer doet trouwens Peter Buck mee en die zullen we (veel) later nog eens tegenkomen.

Bijzondere dEUS-keuze. In 1996 speelden ze op Lowlands, daar openden ze hun set met Suds and Soda (dan waren ze daar maar van af), en besloten het optreden zowaar met Wake Me Up Before I Sleep, haast nog verstilder dan de albumversie. Heel apart om zo je optreden af te sluiten, vandaar dat ik het nog steeds weet.

Ik zie Captain Beefheart en Gavin Friday al voorbij komen. Dat belooft wat voor de rest van de lijst!

89. Justin Timberlake - What Goes Around... / ...Comes Around [Interlude] (2006)

Een guilty pleaure zou ik bijna willen zeggen, maar daarmee doe ik Justin toch wel tekort. Hij heeft gewoon een rits ijzersterke singles uitgebracht en deze vind ik de beste. Vergeleken met de meeste hits zijn die van hem altijd net iets smaakvolle (dat is in dit geval natuurlijk ook de verdienste van Timbaland) en hebben een melancholieke ondertoon die het voor mij doet.

88. Randy Newman - Bad News from Home (1988)

Randy Newman staat dan wel vooral bekend om zijn satirische teksten en z’n soundtracks, maar dit is toch andere koek. Een schitterende dreigende melodie ondersteunt een nog onheilspellendere tekst. Binnen 3 minuten schetst deze murderballad een verhaal als in een film noir. Je ziet de (zwart-wit) beelden voor je. Een man in de regen die net iets verschrikkelijks heeft gedaan met zijn vrouw en haar geliefde. Tenminste dat denk ik.

87. Saint Etienne - Over the Border (2012)

Gek genoeg zijn er maar weinig nummers die gaan over het leven van een fanatieke muziekliefhebber. Natuurlijk volop nummers over 1 bepaalde artiest, maar het gaat bijna nooit over de algemene beleving; het gaan naar concerten, het lezen van muziektijdschriften, het met vrienden praten over muziek etc. Dus als er dan eindelijk zo’n nummer is en het heeft ook nog een schitterende zoete melodie, dan is de plek in mijn top 100 verzekerd. Ik heb verder helemaal niet zoveel met Saint Etienne, maar toen ik dit nummer via MuMe leerde kennen, was ik meteen verkocht.

The Bends, Ultralight Beam, And It Stoned Me, Wake Me Up Before I Sleep en Over the Border

Over the Border

The Wild Swans - The Coldest Winter for 100 Years

Ooit bijna de top 10 gehaald in song top 10 van het jaar

86. The Nits - The Bauhaus Chair (1988)

De Nederlandse band die ik in mijn leven het meest gedraaid heb. Toen ik ruim 30 jaar geleden begon met het kopen van platen, waren zij de enige Nederlandse band waar ik mijn spaargeld aan wilde uitgeven. Hierbij speelde wel mee dat Hat een mini-album was en daardoor financieel eerder bereikbaar. De nummers The Dream en The Train van die plaat leerde ik via Frits Spits kennen en die vond ik beide prachtig. Vooral The Train met die treingeluiden. Een aangename verrassing was dat er zelfs een nog mooier nummer op die plaat stond. Toen had ik natuurlijk geen idee wat een Bauhaus Chair was, maar het maakte het nummer alleen maar mysterieuzer en daardoor beter.

85. The Outsiders - I've Been Lovin' you So Long (1967)

Nogmaals Neerlands trots. De band van Wally Tax heeft in z’n korte bestaan een aantal schitterende nummers gemaakt en deze vind ik het fraaist. Die wat onvaste stem van Wally geeft dit nummer juist extra charme. Knap dat ze toch ondanks de hevige concurrentie in de tijd toch een herkenbare eigen stijl wisten te ontwikkelen.

84. Flobots – Handlebars (2007)

Het gebeurt jammer genoeg niet zo vaak (en ook steeds minder) dat een nummer de eerste keer dat je het hoort meteen een onuitwisbare indruk maakt. In 2007 gebeurde dat wel met dit nummer. Nou moet ik wel zeggen dat ik het nummer op MTV zag en dat de videoclip zeker meehielp. Toen het nummer was afgelopen wist ik zeker dat dit een klassieker zou worden en dat ik dit nummer nog heel vaak zou gaan horen op de radio. Nou niet dus. Nu ik het nummer weer hoor, is de tekst ineens ook erg van toepassing op deze donkere Trump-dagen. Die eenzame trompetsolo maakt het nummer voor mij helemaal af.

Wat is Over the Border een geweldig nummer zeg. Nog nooit gehoord, maar nu al een tijd op repeat staan.

Ook leren kennen via MuMe. Wat een heerlijke site is t toch

83. Creedence Clearwater Revival – Effigy (1969)

Ik leerde dit nummer kennen via de fantastische verzamelaar No Alternative uit 1993. Bijna alle alternatieve artiesten die er toe deden in die tijd (o.a. Nirvana, Smashing Pumpkins en Pavement) leverden een nummer aan voor het goede doel (strijd tegen AIDS). Het mooie was dat het over het algemeen ook nog eens hele goede nummers waren (Take a Walk van Urge Overkill had ook bijna mijn top 100 gehaald). Uncle Tupelo kwam met dit nummer en jarenlang vond ik het bijzonder sympathiek van ze dat ze zo’n goed nummer weggaven voor het goede doel. Wat een fijne jongens toch. Totdat ik een paar jaren geleden de versie van CCR van dit nummer hoorde. Mijn eerste reactie was dat CCR altijd al een goed oor voor covers had. Maar wacht eens even…..dat kan chronologische helemaal niet………..*geluid van kwartje dat valt*.

82. The The - The Whisperers (2000)

De laatste plaat van The The (ook al weer bijna 20 jaar oud) was zacht gezegd geen groot commercieel succes. Al kort na verschijnen viste ik hem uit de uitverkoop bak. Het is geen lichte kost en je moet de plaat gedoseerd tot je nemen, maar dan is er genoeg moois op te ontdekken. Vooral dit nummer kruipt onder je huid. Het heeft een gitzwarte tekst die gelukkig door de mooie melodie nog enigszins draaglijk wordt. Hoe vaker ik het hoor, hoe beter ik het vind.
The The staat ook al jaren hoog op mijn ‘bands die ik graag nog eens live zou willen zien’-lijst. Ik had vorige jaar goede hoop dat het eindelijk ging gebeuren, maar de comeback tour heeft het vaste land van Europa helaas overgeslagen (waarom eigenlijk, zijn wij niet leuk?). Niet dat ik dan dit nummer gehoord zou hebben, want dat hebben ze maar 1 keer live gespeeld.

81. Yeasayer - 2080 (2007)

Intrigerend nummer. Toen ik het voor de eerste keer hoorde kon ik het niet goed plaatsen. Waar kwam dit vandaan? Het heeft iets Afrikaans, maar er zit ook een bepaalde oosterse mystiek in. Niet vreemd dus dat het uit de melting pot New York bleek te komen. Mooi hoe de song vertraagt bij het refrein en het gescandeerde einde met daarna die kinderstemmen klinkt ook fascinerend. De hele plaat All Hour Cymbals waar dit nummer op staat is trouwens goed. Over hun tweede plaat was ik ook nog enthousiast (vooral door O.N.E.) maar helaas werd het daarna snel minder. Daar hebben veel bands last van. Ze hebben het vaak over de moeilijke tweede plaat, maar ik haak tegenwoordig vaak teleurgesteld af bij de derde plaat (Franz Ferdinand, Kaiser Chiefs, Interpol, Fleet Foxes etc).

The Whisperers
Groot fave van mn vriendin!

Wat te denken van de (dure) stoel van The Nits

80. Loudon Wainwright III - You Can't Fail Me Now (2007)

Dit is nou echt een ambachtelijk lied. Je hoort er aan af dat het geschreven is door 2 geweldige songschrijvers (Loudon en John Henry). Ze waren er blijkbaar zelf ook zo tevreden over dat ze het beide hebben uitgebracht. Die van Loudon heeft mijn voorkeur maar dat kom denk ik omdat ik die eerder leerde kennen en toen ik de versie van Joe Henry hoorde zat die andere al teveel in mijn systeem. Bonnie Raitt heeft het nummer een paar jaar geleden ook nog gecoverd.

79. The Waterboys - Fisherman's Blues (1988)

Er was een tijd dat het mee kunnen oeh-oehen met het refrein nog niet als vaste truc door elke stadionband (of band met die ambitie) werd ingezet. Dat waren andere tijden, gelukkigere tijden. Als je dan toch eens een oeh kwijt kon, dan betekende dat ook wat. En in geen ander nummer kun je ze zo lekker kwijt als in Fisherman’s Blues. Wat is dit toch een heerlijk opzwepend nummer.

78. Queen - Killer Queen (1974)

Toen ik een jaar of 8 was had ik een cassettespeler en 1 cassette en daarop stond Greatest Hits van Queen. Het is dus de plaat die ik in mijn leven het meest gehoord heb. Als het ene nummer afgelopen is, hoor ik in mijn hoofd ook meteen het begin van het volgende. En zeg nou zelf, als je maar 1 plaat hebt, dan is dit niet zo’n hele slechte keus. Is er een verzamelalbum dat proppervol staat met hits en waarvan de gemiddelde kwaliteit zo hoog is? Staat geen misser op. Ok, de meeste nummers zijn doodgedraaid en ik zal het zelf niet snel meer opzetten (helaas denken mijn kinderen daar anders over), maar Killer Queen mag vanwege het jeugdsentiment niet ontbreken.

2080

Fisherman's Blues en Killer Queen

Goeie keuze van The Waterboys!