menu

Mijn Updates +
Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van...

zoeken in:
avatar van herman
geplaatst:
motel matches schreef:
60. Sebadoh - On Fire (1996)

Democratie is een groot goed maar niet als je in een band speelt en iemand veruit het meest getalenteerd is. De platen van Sebadoh hebben het probleem dat Lou Barlow toestaat dat ook de andere bandleden nummers mogen bijdragen. En dan krijg je onevenwichtige platen (zie ook The Police). Maar stel je toch eens een plaat voor met allemaal nummers van deze kwaliteit….

Top, mijn favoriete Sebadoh-nummer

Zeker eens met wat je zegt, ik heb ook een playlist gemaakt met alle Lou Barlow-nummers van de Sebadoh-platen. Zitten zoveel goede nummers tussen. Dat doet Jason Loewenstein toch een stuk minder, al heeft die ook wel mooie dingen geschreven.

avatar van motel matches
geplaatst:
57. Lucinda Williams - Out of Touch (2001)

Car Wheels on a Gravel Road is 1 van mijn favoriete platen uit de jaren 90. Ik keek toentertijd reikhalzend uit naar haar volgende plaat. Dat was Essence en die viel eigenlijk wat tegen, wat ook niet zo vreemd was gezien mijn (te hoge) hoge verwachtingen. Er stonden gewoon teveel rustige nummers op, terwijl ik bij Lucinda vooral val voor het meer uptempo werk. Maar mijn favoriete nummer van haar staat wel op die plaat en dat is Out of Touch. Een nummer over het ongemak wanneer je een oude vriend/ex tegenkomt en je beide realiseert dat je uit elkaar gegroeid bent. Skik schreef met ‘niks meer te vertellen’ een vergelijkbaar nummer maar die heeft de top 100 niet gehaald (hoewel het wel mijn favoriete Skik nummer is, ik heb blijkbaar iets met het onderwerp).


56. Guided by Voices - The Goldheart Mountaintop Queen Directory (1994)

Zoals Picasso zijn blauwe periode had, zo had ik mijn GbV-periode. Die duurde ongeveer van 1994 tot 2000. Het begon met een lovende recensie van hun doorbraakplaat Bee Thousand in OOR en die leende ik dus snel van de bieb. Ik vond gewoon elk nummer goed en dus was dat het begin van een geldverslindende hobby, want je kunt veel van Robert Pollard zeggen, maar niet dat hij onproductief is. De man kan in z’n eentje een middelgroot Europees land van melodieën voorzien. Jammer dat de band live vaak tegenviel omdat ze probeerden te klinken als een stadionband, Robert dronken was of beide. Ergens rond 2000 lette ik even niet op, miste een plaat en dat haal je nooit meer in. Sindsdien heeft hij (solo en met band) nog ongeveer 40 platen uitgebracht waarvan ik de meeste niet gehoord heb. Dit nummer heeft alles in zich waarom ik zo’n fan was. Het klinkt lekker gruizig, heeft een mooie melodie en duurt niet te lang.

55. Bruce Springsteen - The River (1980)

Mijn eerste concert. Bruce Springsteen in de Kuip op 28 juni 1988. Ik had een buurmeisje dat een zeer groot fan was en zij had kaartjes voor het concert. De dag ervoor won ze op de radio echter nog 2 kaartjes. Je had in die tijd nog geen Ticketswap dus die extra kaartjes raakte je niet gemakkelijk kwijt. Zeker niet in een klein dorp in Friesland. Mijn moeder sprak in een opwelling: “dan gaan wij wel mee” en zo geschiedde. Dat maakte indruk, bovenin de Kuip met 50.000 fans onder je. Ik was zelf toen ook best fan (mijn vader had een aantal LP’s) en daarna nog meer. Voor Bruce geldt net als voor U2 dat ik het nog zelden draai, maar dit blijft een schitterend nummer. Het gesproken intro op de live-box bij dit nummer is wat mij betreft het ultieme kippenvel moment…. and he said that’s great.

Zijn autobiografie is trouwens ook erg goed, vooral omdat hij zo eerlijk is (of in ieder geval zo overkomt). Dat maakt zijn muziek niet meteen beter, maar het heeft hem in deze top 100 toch een aantal plaatsjes winst opgeleverd.

avatar van motel matches
geplaatst:
Nog geen spotify-lijst maar wel de nrs 54-52

54. Pearl Jam - Crazy Mary (1993)

Een cover vind ik vaak wat een zwaktebod maar ik maak en uitzondering als het een onbekend parel is die ik daardoor leer kennen (bijvoorbeeld Hurt van Johnny Cash) of het gewoon veel beter is dan het origineel (bijvoorbeeld Further On Up the Road van Johnny Cash). Dit nummer voldoet aan beide eisen en is ook nog eens voor het goede doel. Driewerf raak dus. Het staat op de CD Sweet Relief: A Benefit for Victoria Williams waar veel van mijn favoriete artiesten een nummer coveren van Victoria Williams die aan MS leidt. Je hoort haar zelf ook nog op de achtergrond meezingen. Victoria heeft een, hoe zal ik het voorzichtig zeggen, apart stemgeluid waar je tegen moet kunnen. Het is dus best wel dankbaar werk om haar nummers te coveren want het is snel een verbetering. Ze schrijft wel geweldige nummers trouwens met sterke beeldende teksten. De versie van Pearl Jam begint mooi ingetogen en bouwt langzaam op terwijl ook steeds duidelijker wordt wat zich heeft afgespeeld.

That what you fear the most could meet you halfway

53. Nick Cave & The Bad Seeds - Push the Sky Away (2013)

Dit nummer maakte bij mij pas echt indruk tijdens het optreden in de Ziggodome in 2017. Het concert stond in het teken van de tragische dood van zijn zoon en dit was het laatste nummer. Hij had een jongen op het podium gehaald waarvan ik aannam dat die hem deed denken aan zijn eigen zoon. Dat gaf voor mij het nummer nog meer lading. Had ik deze lijst voor het concert moet maken (en toen stond ik volgens mij al in de wachtrij ) dan had Watching Alice van Tender Prey de lijst gehaald.

52. Pulp - Sorted for E's & Wizz (1995)

Voor mij is Different Class van Pulp toch wel het ultieme Britpop album. In Nederland iets minder succesvol dan Blur en Oasis, maar in Engeland een erg groot succes. Dit nummer is een nostalgische terugblik op de rave-feesten die in the middle of nowhere werden gehouden. Ik heb er zelf geen ervaring mee, maar door dit nummer wens je gewoon dat je er bij was geweest. OK, Jarvis beschrijft ook het lege gevoel achteraf, maar het positieve gevoel blijft bij mij hangen.

avatar van luigifort
geplaatst:
Die van Cave en Pulp
Ook overwegingen voor mijn top 100

avatar van motel matches
geplaatst:
luigifort schreef:
Die van Cave en Pulp
Ook overwegingen voor mijn top 100
Mag niet meer, ik heb ze al

avatar van luigifort
geplaatst:

Ik heb meer dan prima vervangers

avatar van Poek
geplaatst:
Victoria Williams

avatar van motel matches
geplaatst:
51. The Kinks - Moments (1971)

Naast de bekende hits hebben The Kinks ook een karrevracht aan prachtige albumtracks. Het is moeilijk kiezen tussen al dat moois. Mijn keus valt niet op Waterloo Sunset, Shangri-la of This Time Tomorrow (wat op elke andere dag had gekund) maar op een mooi romantisch nummer van hun niet al te succesvolle soundtrack voor de film Percy.

50. Neil Young & Crazy Horse - My My, Hey Hey (Out of the Blue) (1979)

Een man en een gitaar. Meer is vaak niet nodig, tenminste als je goede nummers hebt. En die had Neil Young toen hij op 10 december 1989 optrad in de Stopera in Amsterdam. Het concert werd uitgezonden op de radio en ik nam het op en beluisterde het tig keer. Wat was dat goed. Neil kwam door dit concert met stip binnen in mijn lijst van favoriete artiesten en ik ging toch ook maar eens al die oude LP’s van hem draaien die mijn vader had en ik tot dan toe had genegeerd. Ik heb even gezocht op internet en over een bootleg van dit optreden vond ik:

Many Neil Young experts and collectors stake the claim that his December 10, 1989 Amsterdam show is his most legendary acoustic performance in his forty year career. This hyperbole is partially due to the exceptional sound quality of the radio recording. The most of the praise can be attributed to the time of the set.

Niet zo gek dus dat het zoveel indruk maakte. Een aantal jaren geleden zat ik bij een vriend in de auto en hij zette een CD op en het was dit optreden. En daar begon Neil weer met My My, Hey Hey (Out of the Blue)……

49. The Tragically Hip - Nautical Disaster (1994)

De enige CD die ik ooit heb teruggebracht was Day for Night van The Tragically Hip. Ik was nog een arme student en een CD kopen was een behoorlijke aanslag op mijn budget. Dan ging je niet over 1 nacht ijs. Toen ik de CD de eerste keer draaide, vond ik het maar een ontoegankelijke plaat (terwijl ik Fully Completely erg goed vond) en in paniek ben ik snel teruggegaan naar de CD-winkel om hem om te ruilen voor de Unplugged plaat van Nirvana. Lekker veilige keus want wie vindt die plaat nou niet goed? Later is het toch nog goed gekomen en heb ik deze plaat alsnog gekocht. Bleek er gewoon mijn favoriete Hips-nummer op te staan. Hoe had ik dat de eerste keer nou niet kunnen horen?

avatar van luigifort
geplaatst:
Ik heb dat ook wel, dat na meerdere luisterbeurten pas t kwartje valt...

avatar van jordidj1
geplaatst:
luigifort schreef:
Ik heb dat ook wel, dat na meerdere luisterbeurten pas t kwartje valt...


Wie niet op deze fora? Dat zijn vaak wel de beste nummers

avatar van luigifort
geplaatst:
Wijsneus...

avatar van motel matches
geplaatst:
48. Hothouse Flowers - If You Go (1988)

Sommige artiesten zijn een constante in mijn leven maar je hebt er ook die maar een korte tijd echt belangrijk voor me waren. Ze verdwijnen dan vaak naar de achtergrond omdat ik andere muziek ontdekte (er is ook zoveel) of omdat de band er zelf mee ophield of gewoon niet meer zo goed was of.. nou ja, redenen genoeg. Eerder kwam Guided by Voices al als een degelijk voorbeeld voorbij en nu is het de beurt aan de Hothouse Flowers. Eind jaren 80 kocht ik hun eerste plaat en ik weet eigenlijk niet meer goed waarom. Het moet bijna wel zijn dat ik de hitjes (Don’t Go en Sorry) goed vond maar het kan ook zijn dat de hoes mij aansprak of dat iemand zei dat het een goede plaat was. Hoe dan ook, ik vond het een geweldige plaat en heb hem grijs gedraaid. Daarna kocht ik ook nog hun tweede en derde plaat en toen was het begin jaren 90 en kwamen grunge en britpop in mijn leven en dat ging ten koste van de Hothouse Flowers. Dat ze daarna nog 2 platen maakten is geheel aan mij voorbij gegaan en gezien de waardering op MuMe lag dat ook wel een beetje aan hun zelf.

Een paar jaar geleden was ik op het Haldern Pop Festival en daar zie ik ineens Liam Ó Maonlaí in het schema staan. Jawel, de zanger van. Hij was ondertussen getransformeerd in een woeste Ier met bijpassende rode baard die vol overgave lekker veel nummers van The Hothouse Flowers speelde. Ik was meteen weer fan. If You Go blijft een meeslepend nummer met een mooie rol voor de scheurende sax.

47. John Hiatt - Icy Blue Heart (1988)

46. Lyle Lovett - Simple Song (1987)

Deze twee nummers neem ik even samen, maar dat ligt aan de mannen zelf. In 2010 gaven ze namelijk samen een schitterend concert in Paradiso. Twee mannen met gitaar die om de beurt hun mooiste nummers speelden. Ik dacht toen dat het een unieke samenwerking was maar ik zie op het onvolprezen www.setlist.fm dat ze samen maar liefst 111 keer hebben opgetreden, niet zo uniek dus. Wel maar 6 keer buiten Noord Amerika, dus toch nog een beetje.

Lyle Lovett is in Nederland meer bekend als acteur en ex-man van Julia Roberts maar eind jaren 80 had hij heel even succes in ons land met dit nummer (en She's no lady). Ik vind in het in al zijn eenvoud nog steeds een prachtig ontroerend nummer. John Hiatt is hier natuurlijk veel bekender. Mijn vader was al vroeg fan (voor Bring The Family) dus ik ben met John Hiatt groot geworden. Mijn favoriete plaat is Slow Turning en daarop staat deze mooie ballad. Ze speelden die avond in Paradiso beide nummers. Je hebt dagen dat je niet 2 nummers uit je top 100 live hoort.

avatar van motel matches
geplaatst:
45. Slaid Cleaves - Lydia (2000)

Als je rond 2000 geregeld naar americana optredens ging, dan was Slaid Cleaves niet te missen. Een sympathieke vent met gitaar zoals er zovelen zijn in dat genre. Maar hij had Lydia, een sentimenteel nummer over een mijnongeluk en de andere zangers hadden dat niet niet. Dan heb je toch een streepje voor. In de tijd dat Peter R. de Vries nog misdaadprogramma’s maakte, kwam in een uitzending over Nicky Verstappen ineens een nummer van Rowwen Hèze voorbij. Zij hadden een nummer over de zaak hadden gemaakt (Vlinder) en ik herkende de melodie. Zij hadden Slaid dus ook niet kunnen ontlopen…

44. Rowwen Hèze - Blieve Loepe (1990)

Een te mooi bruggetje om te laten liggen, dus hier is ook meteen Rowwen Hèze. Als je deze band alleen kent van hun vrolijke feestnummers over bierdrinken en Limburgs lullen dan is het misschien een verrassende keus. Maar niemand schrijft in Nederland mooiere ballads dan Jack Poels. Twieje Wurd, De Peel in Brand, Goud en De Zwarte Plak, ik bedoel maar. En ook dit aangrijpende nummer over hoe het sommige mensen altijd meezit en andere altijd tegen.

43. Bobby Womack - Somebody Special (1969)

Ik ben vast niet de enige die Bobby Womack voor het eerst hoorde in de bioscoop bij Jackie Brown en bleef zitten om op de aftiteling te kijken van wie dat geweldige nummer was. Daarna kwam natuurlijk de vraag of die man nog meer moois had gemaakt. Ja dus, onder meer deze hartstochtelijke smeekbede waarin hij de longen uit zijn lijf zing. Heerlijk.

avatar van motel matches
geplaatst:
42. The Byrds - Here Without You (1965)
42. Peter Holsapple & Chris Stamey- Here Without You

Ik leerde dit nummer kennen via de coverversie van Peter Holsapple en Chris Stamey (die vroeger in in de dB’s zaten) en die vind ik eigenlijk nog beter dan het origineel van The Byrds. De samenzang is net wat scherper en de heerlijke melodie kom daardoor beter tot z’n recht. Maar The Byrds mogen toch ook niet ontbreken in deze lijst dus krijgen jullie 2 voor de prijs van 1. Kies maar welke beter bevalt.

41. The Afghan Whigs - Debonair (1993)

1994, ik zat midden in mijn eindexamens en moest dus eigenlijk leren, maar ja, Pinkpop was op tv en dat ging toch voor. Was ik daar maar, was mijn enige gedachte. Ik herinner mijn nog goed hoe Greg Dulli van The Afghan Whigs werd geïnterviewd en ik kon mij niet voorstellen er iemand cooler was dan hij. Maar hij had dan ook alles mee; de looks, de stem en de songs. Want wat is Gentlemen een geweldig album. Past prima in het rijtje Nevermind, Ten en Siamese Dream, maar helaas voor Greg dacht het grote publiek daar toch anders over. Dit nummer heeft het nooit verder geschopt dan cult-hit. Voordeel is wel dat ik daardoor de band de afgelopen jaren heb kunnen zien in relatief kleine zalen en elke keer weer ontploft de zaal wanneer het nummer wordt ingezet.

40. The Smiths - There Is a Light That Never Goes Out (1986)

Ik houd het kort want er is al zoveel over dit nummer gezegd. Kun je dichter komen bij de perfecte popsong?

avatar van luigifort
geplaatst:
42 en 40
Nu mag ik het lichtje dus niet meer in mijn lijst zetten

avatar van luigifort
geplaatst:
"Kun je dichter komen bij de perfecte popsong?"

Blijkbaar wel, anders stond deze wel op 1

avatar van motel matches
geplaatst:
luigifort schreef:
"Kun je dichter komen bij de perfecte popsong?"

Blijkbaar wel, anders stond deze wel op 1


Perfectie is saai

avatar van Funky Bookie
geplaatst:
En de perfecte popsong hoeft niet het beste liedje te zijn.

avatar van motel matches
geplaatst:
39. DJ Shadow - Stem / Long Stem (1996)

Wat is Kind of Blue is voor de jazz is Endtroducing..... voor, ja hoe moet je het eigenlijk noemen, laten we zeggen het betere knip- en plakwerk. Ook als je eigenlijk helemaal niet van dat soort muziek houdt, vind je de plaat toch goed. In dit nummer wordt je bijna 8 minuten lang meegenomen op een nachtelijke autorit door een voor jou onbekende stad waarbij je zo nu en dan flarden opvangt van wat er zich buiten afspeelt. Dat is in ieder geval wat ik er in hoor. Het nummer is een en al sfeer en wat ik zo goed vind is dat je je eigenlijk niet meer kunt voorstellen dat de samples eigenlijk in een ander nummer thuishoren.

38. The Beach Boys - Surf's Up (1971)

The Beach Boys zijn toch wel de vreemdste band uit de muziekhistorie. Aan de ene kant een gladde band die voor conservatief Amerika vrolijke surfliedjes speelt over de tijd dat geluk nog heel gewoon was en aan de andere de band die zelfs The Beatles nerveus maakte. Een tweekoppige draak dus. Mijn voorkeur gaat toch uit naar hun linkerkop waar Brian Wilson opgaat in zijn eigen wereld om melodieuze kathedralen van nummers te bouwen. Dit nummer bijvoorbeeld waarbij ik vooral val voor het stuk vanaf 3:08 waarin de hemel openbreekt en alles even perfect is.

37. Sonic Youth - Tunic (Song for Karen) (1990)

Sonic Youth en The Carpenters, hoe ver kunnen 2 bands uit elkaar liggen? Toch bleek Kim Gordon fan te zijn van Karen Carpenter en schreef dit aangrijpende nummer over haar. Goo is sowieso mijn favoriete Sonic Youth album want ook Mote en Dirty Boots zijn geweldig. Elke keer als ik Sonic Youth beluister dan denk ik waarom doe ik dat niet vaker. Ze blijken altijd weer beter dan ik dacht. Een aantal jaren later maakte de band het eerbetoon compleet door Superstar van The Carpenters heel mooi ingetogen te coveren. Zou zeker in mijn cover top 100 staan.

avatar van luigifort
geplaatst:
37
Die anderen heb ik niet veel mee...

avatar van Rudi S
geplaatst:
Geweldige update, alle 3 *****

avatar van jordidj1
geplaatst:
Shadow

avatar van 123poetertjes
geplaatst:
Really shadoe

avatar van motel matches
geplaatst:
36. Curtis Mayfield - We Got to Have Peace (1971)

Bij de commentaren van de plaat Roots lees ik:

Aan perfectie grenzende ritmische instrumentaties gekoppeld aan baanbrekende, ontroerende lyrics die omgeven worden door geniale arrangementen en dé falsetstem der falsetstemmen zorgen voor een redelijk schappelijke luisterervaring.

Daar heb ik niets meer aan toe te voegen.

35. David Bowie - Ashes to Ashes (1980)

Soms wou je willen dat je eerder geboren was. In mijn jeugd was David Bowie die geblondeerde hitzanger die nr 1-hits scoorde met duetten, maar in de jaren 70 maakte hij gewoon 10 geweldige platen. Tien! En dan tel ik Pinups niet eens mee. Komt hij aan het einde van die reeks gewoon nog even met dit nummer. Er zitten zoveel ideeën in dat je het gevoel hebt dat het een heel lang nummer is. Duurt toch maar vier en een halve minuut.

34. Love - A House Is Not a Motel (1967)

Op de vraag hoeveel melodie je kwijt kunt op 1 album, heeft Arthur Lee in 1967 antwoord gegeven met het album Forever Changes. Zoveel dus. Het voelt ook dat dit album ook alleen in dat jaar op die plek (Californië) gemaakt kon worden. Fijn dus dat Love dat deed. Moeilijk om een nummer te kiezen want ik vind het hele album prachtig (staat niet voor niets in mijn top 10), maar dit nummer steekt er net boven uit vanwege de lekkere gitaarsolo’s.

avatar van jordidj1
geplaatst:
Ook voor mij de beste Love.

avatar van motel matches
geplaatst:
33. Bill Mallonee and the Vigilantes of Love - Resplendent (2000)

Een nummer dat ik ooit tegenkwam of zo’n gratis CD die vaak bij Engelse muziektijdschriften zit. Het thema was Americana en er stond veel moois op; Handsome Family, Lambchop, dat soort werk, maar ook dit nummer van de mij totaal onbekende Bill Mallonee. Daarna ben ik zijn naam ook nooit meer tegengekomen. Hij wist hij voor dit schitterende nummer wel mooi Emmylou Harris te strikken dus totaal onbekend zal hij toch ook niet zijn. De mysterieuze clip geeft het nummer nog iets extra’s. Soms heb je ook gewoon niet meer informatie nodig over een artiest en heb je voldoende aan de muziek.

PS: ik kon het toch niet laten hem te googelen. Hij leeft nog, heeft ongelofelijk veel albums gemaakt en komt uit Athens, Georgia. Die stad heeft wel meer goede muzikanten voortgebracht…….

32. Gram Parsons - Return of the Grievous Angel (1974)

En nu Emmylou Harris toch aanwezig is, kan ze ook meteen meezingen op dit nummer. Een gouden combinatie de stemmen van Gram en Emmylou en helemaal op dit nummer. Ik leerde het kennen in de uitvoering van Lucinda Williams en David Crosby en hoewel die ook mooi is, wint het origineel toch op punten.

31. Aretha Franklin - I Say a Little Prayer (1968)

Ik heb een enorme zwak voor de nummers van Burt Bacharach. Anyone Who Had a Heart, This Guy's in Love with You, Twenty-Four Hours from Tulsa en ga zo maar door. Vaak mierzoet, maar zo goed gemaakt dat ik er geen genoeg van krijg. Hij heeft ook een unieke stijl want je pikt z’n melodieën er altijd uit. Als je dan ook nog zo’n geweldige zangeres als Aretha toevoegt, tja, dan kun je mijn top 100 ook bijna niet missen. In de tijd dat ik de muziek fanatiek begon te volgen was het nummer een hit in de uitvoering van Bomb the Bass. Dat helpt ook nog mee; jeugdsentiment + Burt + Aretha = nr. 31

avatar van GrafGantz
geplaatst:
motel matches schreef:
PS: ik kon het toch niet laten hem te googelen. Hij leeft nog, heeft ongelofelijk veel albums gemaakt en komt uit Athens, Georgia. Die stad heeft wel meer goede muzikanten voortgebracht…….


Ja, d'r staat geen rem op in die stad...

*drumroll*

avatar van johan de witt
geplaatst:
Dat duurt nog even hopelijk

Gram, Love, Bowie

avatar van chevy93
geplaatst:
Beste update tot nu toe, denk ik. Daar zul je het zelf waarschijnlijk ook mee eens zijn.

avatar van motel matches
geplaatst:
30. The Libertines - Time for Heroes (2002)

Jammer dat Pete Doherty meer bekend is door zijn drugs- en relatieperikelen dan vanwege zijn muziek. Ik geef toe dat hij het er zelf wel naar gemaakt heeft, hij is toch een beetje de Britse Kanye West; velen kennen zijn naam, weinigen zijn muziek. En dat terwijl hij toch een paar van de beste nummers van dit millennium heeft geschreven. Deze bijvoorbeeld. Moet ik ooit het woord swagger omschrijven (die kans is niet groot) dan zet ik dit nummer op.

29. The House of Love - Shine On (1989)

In de jaren rond 1990 was ik een van de velen die elke dag z’n vinger bij de opnameknop van de cassetterecorder hield om elk moment te kunnen toeslaan. Tientallen cassettes met mijn favoriete nummers van dat moment heeft het opgeleverd en die liggen nu ergens op zolder te verstoffen. Een favoriet uit die tijd is dit nummer. Dit werd dus gewoon overdag gedraaid. Intrigerend beginzin (In a garden in the house of love, sitting lonely on a plastic chair) en daarna wordt het alleen nog maar beter. Even leek het er op dat The House of Love het indie-gat zouden opvullen dat The Smiths hadden achtergelaten. Helaas mocht dit niet zo zijn.

28. The Jayhawks - Nevada, California (1992)

Het eerste concert waar ik zelf een kaartje voor kocht was van The Jayhawks. Ze stonden op dat moment in de top 40, maar zouden toch optreden in Leeuwarden. Leeuwarden! Dat was gewoon vlakbij. Kostte nog moeite om aan een kaartje te komen want het leek wel of iedereen er naar toe wilde. Ik weet nog dat de organisator voor het concert trots vertelde dat ze voor het eerst sinds meer dan 5 jaar uitverkocht waren. Het werd een onvergetelijk concert vooral omdat je merkte dat de band zelf ook overdonderd was door hun plotselinge succes. Sta je ineens voor een uitverkochte zaal in Leeuwarden of all places. Een paar jaar geleden zag ik ze nog eens een keer in Paradiso, maar helaas was de magie weg. Las ik later dat ze die reünie vooral voor het geld hadden gedaan en dat Mark Olson en Gary Louris elkaars bloed wel konden drinken. Dat verklaarde veel. Het enige hoogtepunt van dat concert was voor mij dit nummer, altijd al mijn favoriet.

Gast
geplaatst: vandaag om 03:36 uur

geplaatst: vandaag om 03:36 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.