Oei, gewoon eventjes starten met Clementine én Songs: Ohia! Mijn interesse is gewekt.

Ben benieuwd naar je lijst.

En of er Cunninlynguists instaat.

Hold On Magnolia, dat begint inderdaad al erg goed

Ben benieuwd naar je lijst, en jordidj1 top gedaan man!

Tindersticks heb ik nog niet eerder langs zien komen, maar da’s echt een alleraardigste band!

Dat nummer van Tindersticks kende ik nog niet. Heel erg mooi!

Molina natuurlijk ook altijd weer even prachtig. Wel lang al niet meer naar geluisterd, wordt hoog tijd weer.

Alleen Steve Hackett en ik zullen geen vrienden worden denk ik, op basis van dat nummer.

Leuk begin, ben benieuwd naar de rest.

Dan heb je zeker niet alle verhalen gelezen? Zoals Eric al zei: er waren voor- en tegenstanders. Ik vond het een fenomenaal optreden, maar er waren ook zuurtjes voor wie de grappen cq. nukken van Clementine te ver gingen.

Winston Churchill's Boy is een schitterend liedje, misschien wel zijn allerbeste.

Ah, dat zal dan wel, ja. Paradiso was dan zeker van zijn eerste tour bij zijn debuutalbum.

Dit kon ik me niet voorstellen, maar ik zie inderdaad dat die pas één keer langsgekomen is. En dan ook nog eens bijna zes jaar geleden.

Dit vijftal completeert het tiental van vandaag.

245. Kraftwerk - Europe Endless (1977)


Wie ooit met de trein gereisd heeft met dit album op de koptelefoon weet hoe wonderwel de combinatie van Kraftwerk en treinen werkt. Misschien nog wel beter dan het titelnummer vangt Europe Endless het kedenkedeng van de trein. In een zachte cadans brengt Kraftwerk je naar, ja, waarheen eigenlijk?

De 3D-concerten was ik helaas niet bij. Ik vond de prijs toch iets te gortig. Ben benieuwd of het de ervaring waard is, want normaliter staan de vier mannen toch maar stilletjes achter hun computer. De muziek is goed, maar de meerwaarde van een Minimum-Maximum boven de studioversies ontgaat mij een beetje. Hoewel er wel een paar leuke filmpjes bij zitten.

244. The Allman Brothers Band - In Memory Of Elizabeth Reed (Live) (1971)


De eerste van veel live-versies. En hoe beter te beginnen dan een uitgesponnen bluesjamsessie van The Allman Brothers? Ontdekt door de betrekkelijk toegankelijke Top 2000-klassieker(s), gebleven voor de gitaarvirtuositeit. In Memory of Elizabeth Reed is de bluesvariant van de beste jazzklassiekers. Spelplezier op één.

243. Otis Redding - I've Been Loving You Too Long (Live) (1965)


Ook live, maar heel anders dan The Allman Brothers Band. Soulmuziek is het genre bij uitstek om emotie over te brengen. Toch lukt dit mij bij vaak maar ten dele en Otis Redding laat hier zien waarom. Luister zijn live-optredens en je beseft dat de studioversie bij lange na niet zoveel emotie over kan brengen. Je hoort het publiek haar adem inhouden en bij zijn eerste uithaal al na circa 20 seconden voel je de collectieve kippenvel door je koptelefoon.

Soulmuziek heeft als één van de weinige genres de mogelijkheid om mij tot op het bot te beroeren. Toch zijn er maar weinig soulgiganten die dat lukt. Otis Redding is een van die mensen die het wel lukt. Hoe was het geweest als hij nog iets langer, al is het maar vijf jaar, geleefd had. Hoeveel Otis-klassiekers zouden we nog gehad hebben?

242. Tim Buckley - Pleasant Street (1967)
De man van de club van 28 waar zelfs Scaruffi down mee is

241. George Harrison - All Things Must Pass (1970)
Mooiste solonummer van een Beatle

Dat zou kunnen. Ik heb hem toen ook in Rotterdam gezien (in LantarenVenster, waar ik samen met Edgar18 en charlotte2807 letterlijk tegen het podium aan stond om vervolgens helemaal in trance te geraken). Voor mij was dat een compleet andere ervaring. Als er toen ook een Paradiso optreden was zal dat ongetwijfeld net zo geweest zijn

Dat andere optreden? Daar deel ik de mening van Edgar niet. Zuurtjes? Nou nee. Meneer Clementine was gewoon strontvervelend. Van zijn albums geniet ik nog steeds en dat eerste optreden koester ik enorm

Lekkere lijst Jordi en ook een prachtig nummer op 1

Het was met een kwinkslag bedoeld hoor aERodynamIC. Ik kan me best voorstellen dat je het (te) langdradig vond. Al had ik daar dus helemaal geen last van. Vervelend vond ik hem ook absoluut niet.

En laten we wel zijn, zo bijzonder was het nou ook weer niet. Er zijn in het verleden vast vele optredens geweest die stukken roeriger waren.

Otis live, dat is altijd goed!

Gelijk al prachtige nummers van Tindersticks en Tim Buckley.

Wat Kraftwerk betreft: 3D-concert in Paradiso een jaar of 5 terug was erg de moeite waard. We stonden in Paradiso letterlijk tegen de deur omdat we 1 minuut voor aanvang binnenkwamen (stonden vast op de snelweg door een ongeluk), maar zelfs dat mocht de pret niet drukken.

Ik zie dat ik maar 3 sterren heb staan voor Goodbye and Hello van Buckley. Op basis van 'Pleasant Street' lijkt dat me veel te laag, want dat is gewoon een erg goed nummer. Binnenkort maar eens opnieuw beluisteren dus.

Maar goed, die stem dateert ook van mijn begindagen op MuMe, toen ik sowieso nog erg jong en onwijs was (dat laatste ben ik misschien nog steeds).

Bedankt in ieder geval voor de reminder, chevy. Dat nummer van Otis mag er ook wezen. Ik heb het idee dat onze smaak vrij sterk verschilt, maar nog steeds haal ik er veel moois uit.

Ik heb het idee dat dat wel meevalt.

Welke avond was jij ook alweer? Ik had het liefste naar The Man-Machine gegaan, maar die was het eerste uitverkocht. Is toen tweede keuze geworden, Computer World integraal. Was inderdaad top, herinner me er nog vrijwel alles van, behalve de prijs van het kaartje. En zo heurt het ook

Ik was naar The Man-Machine, maar ze deden gelukkig ook erg veel van de andere albums uit die jaren. En ik heb ook geen idee meer wat het kostte...

240. Steely Dan - Do It Again (1972)
Funky, jazzy classic rock die bewijst dat een perfecte productie ook een kracht kan zijn

239. Alcest - Délivrance (2014)


Er zijn twee jaren die er voor mij redelijk uitsteken van het huidige decennium: 2011 en 2014. Dat heeft veel te maken met de hoeveelheid muziek die ik in die jaren ontdekt heb, maar ook met de kwaliteit van die jaren. Eén van die prachtalbums die destijds uitkwam was deze van Alcest. Een Franse metalband waar ik verder niet zoveel mee kan, maar met Shelter mijn juiste muzikale snaar raakte. Het slotnummer van Shelter is tien minuten lang sfeer. Wonderschone klanken die zich moeilijk laten omschrijven. Het Franse ‘koor’ geeft het nummer ook iets sacraals, alsof dit de klanken zijn die je begroeten als je de hemel bestijgt.

238. King Crimson - Epitaph (1969)
Verstillende mellotron en Greg Lake die de geboorte van de prog aankondigt

237. The National - Day I Die (2017)
Gitaarriff waardoor ik een beetje punchy met de vodka word

236. Wishbone Ash - Errors Of My Ways (1970)


Van alle legendarische vergeten 70s-bands is Wishbone Ash één van de beste. Het album Argus doet niet onder voor de betere progressieve rock, maar qua nummer val ik steeds terug op deze van hun debuut. Van het progressieve is nog weinig te merken, van de rock des te meer. Errors of My Ways is misschien wel het meest typische 70s-nummer ooit. Al vanaf de eerste seconde pakt dit nummer je met een langdurend gitaarakkoord, maar de harmonieuze samenzang in combinatie met de gitaarsolo’s geven dit nummer de lekkere drive waar je naar zoekt tijdens een lange autorit.

Daar was ik ook, en het was inderdaad echt de moeite waard.

Wishbone Ash had ik nog nooit van gehoord, maar dat klinkt wel goed. Hun self/titled en Argus op mijn 'nog te luisteren' lijstje gezet.

't Blijkt een nogal progressief tiental te zijn.

235. Genesis - The Musical Box (1971)
Ik dacht vroeger dat Phil Collins zong…

234. Elton John - Funeral for a Friend (Love Lies Bleeding) (1973)


Het begon met Your Song, maar het hoogtepunt had Elton John met Goodbye Yellow Brick Road. De flamboyante Elton John, samen met de rustigere Bernie Taupin, het bleek precies de juiste combinatie. Maar vergeet Candle in the Wind, vergeet het titelnummer, deze opener is dé knaller uit zijn oeuvre. Het eerste deel is vrij letterlijk wat Elton John graag op zijn begrafenis zou willen horen, het tweede deel is wat meer archetypisch voor de ‘Rocket Man’.

Dit nummer doet me ook denken aan Scenes from an Italian Restaurant van Billy Joel. Nog zo’n geweldig lang nummer met meerdere passages van een verder vrij traditionele popartiest. Laatstgenoemde heeft mijn toplijst jammer genoeg niet gehaald, maar Elton John dus wel. En ik zie dat Casartelli ook zo verstandig was deze in zijn lijst op te nemen.

233. The Chameleons - Second Skin (1983)


Van Elton John is het maar een kleine stap naar The Chameleons, toch? Het contrast tussen de zomerse pop van Sir Elton en de mistroostige klankpaletten van The Chameleons kan niet veel groter. Allebei geweldig op hun eigen manier. Second Skin wordt de complete (bijna) zeven minuten vooruit gestuwd door die geweldige gitaarriff, begeleid door de blikken drums en de diepe bas. Als ze er dan ook nog de perfecte zanger in de vorm van Mark Burgess overheen plakken, is het niet zo gek dat het voelt alsof je door de lucht zweeft. Dít is het hoogtepunt van post-punk. Hier worden dromen van gemaakt.

232. The National - Daughters of the Soho Riots (2005)
Alweer The National? Iemand die weet hoe dat terugkerende gitaareffect heet?

231. Jethro Tull - Aqualung (1971)
Flierefluitende prog met scheurende gitaarsolo

Ik vrees dat-ie een update niet zou overleven. Maar de aandacht is in elk geval getrokken.

Hee, ik zie een stiekeme hint voor de Singles Top 20 Per Jaar van deze week! Heel misschien haalt ie het bij mij wel (maar veel concurrentie).

Edit: Maar even opgezocht, en ze hebben vier singles dat jaar maar dit nummer, waarvan ik dacht dat het een van de betere en bekendere is, is geen single, zelfs geen b-kant? Ja, dan hebben ze pech.

Jethro Tull, altijd fijn.

chevy93 even een dom vraagje tussendoor. Waarom zijn jouw covers in de berichten een stuk kleiner dan die van bijvoorbeeld in jordidj z'n berichten?

Ok, Phil zingt dacht ik voor het eerst More fool me, op Selling.
Het geweldige einde is natuurlijk typisch Gabriel en dit nummer zou ruim mijn top 50 halen.

230. Gregory Alan Isakov - Amsterdam (2013)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/367000/367675.300.jpg
Inmiddels mag ik er al zo’n anderhalf jaar wonen, maar dit nummer behoort al langer tot mijn favorieten. Volgens mij was het in 2017 dat ik hem zag in Paradiso. Als een hillbilly stond hij daar met zijn hipsterhoed rond de hipstermicrofoon met zijn hipstervriendjes hipstermuziek te zingen. Maar wat wás het goed. Dit heeft niets met hipstermuziek te maken. Dit is een van oorsprong Zuid-Afrikaan die ogenschijnlijk cliché folkmuziek maakt, maar door zijn symfonische benadering het genre ontstijgt.

229. Manchester Orchestra - The Alien (2017)
Meer indie folk en 'do you neeeeeeed me'?

228. 10cc - I'm Not In Love (1975)
https://www.musicmeter.nl/images/cover/10000/10795.300.jpg
Soms kost het tijd om nummers te herwaarderen. I’m Not in Love is zo’n nummer waarvan ik alle begrip heb als je het repetitief, saai en/of irritant vindt. Je hebt ongelijk, maar ik snap het. Ook ik was na mijn Top 2000 wel klaar met dit nummer. Totdat ik me verder in 10cc ging verdiepen naar aanleiding van wat documentaires over de band. Dat die band onderschat is, is evident, maar voor een ander podium. Het nummer dat de meeste (her)waardering kreeg in deze periode was I’m Not In Love. Toen ik leerde hoe ingenieus dit bedrieglijk simpele nummer in elkaar zit, ging ik geluidjes en akkoordjes horen die ik nog nooit gehoord had. I’m Not In Love is geen gewoon popnummer, omdat het niet gaat om het vertellen van een verhaal, maar om het overbrengen van een gevoel. De inhoud is ondergeschikt aan de vorm. Je moet ín dit nummer kruipen om het te ervaren zoals het bedoeld is.

Educate yourselves! The Making of 10cc's "I'm Not in Love" - YouTube

227. Stromae - Formidable (2013)
Formidabele autofavoriet

226. Radiohead - 15 Step (2007)
De juiste mix van rock en elektronica waarbij het kwartje van een aardige hoogte gegooid werd voor het bij mij viel.

Om eerlijk te zijn heb ik gewoon de link gekopieerd uit mijn albumpresentatietopic, maar dat geeft blijkbaar net iets andere resultaten. Is je vraag omdat je denkt dat de (iets) grotere versie mooier is, want ik kan het zo aanpassen.

(edit: nu de links in de grotere versie veranderd, dan zie je het verschil.)

Ik gebruik de volgende link:



versus

Jordi gebruikte de 300x300-versie:
https://www.musicmeter.nl/images/cover/38000/38777.300.jpg

versus

de 'standaard' link
https://www.musicmeter.nl/images/cover/38000/38777.jpg

Ik vind juist die kleine van jou wel mooi. Omdat je er ook nog een lapje tekst bij zet moet de cover het bericht niet overheersen naar mijn bescheiden mening.

Zet wel wat in natuurlijk. Wellicht dat ik het overweeg voor de top 50. Wanneer ik verwacht langere stukjes te schrijven en het bovendien niet in blokjes van vijf ga plaatsen.

Lekker bezig inmiddels, chevy93. Zoals je weet, ben ik niet zo progressief ingesteld, maar er staat nu al genoeg moois tussen.
Ook nog even een bedankje aan jordidj1 voor de presentatie van een geweldige lijst; ik heb pas net de tijd gevonden om de ontknoping te lezen.

10cc Iedereen kent ze wel, maar tevens ook misschien wel een van de meest onderschatte bands