Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... (Shaky)
5
geplaatst: 31 augustus 2019, 17:43 uur
Ik zou het bijna vergeten, maar ik heb (uiteraard) ook een Spotify-lijst voor de liefhebbers:
7
geplaatst: 31 augustus 2019, 19:11 uur
Gewoon vijf erg goede nummers, al zeg ik het zelf.
225. The The - Heartland (1986)
Sophisti-pop met een maatschappelijk geëngageerde tekst en pianosolo
224. Fairport Convention - Matty Groves (1969)
De productiviteit van Fairport Convention in 1969 was ongekend. Tussen Liege & Lief en Unhalfbricking zit slechts een half jaar en ondertussen hadden ze ook nog tijd voor allerlei zijklussen, zoals Al Stewart begeleiden op Love Chronicles. Zo snel als ze muziek uitbrachten, zo snel wisselden ze ook van samenstelling. Maar er zullen weinigen zijn die deze samenstelling in 1969 niet als hoogtepunt van de band zouden aanwijzen.
Matty Groves is Ex On the Beach avant la lettre. ‘Little Matty Groves’ gaat vreemd met een schone deerne in de 17e-eeuwse villa, maar haar man wordt gewaarschuwd door de terrortablet. De man daagt vervolgens de verleider uit en om te weten hoe het afloopt moet je maar een abonnement nemen op Videoland, joe!
223. Bill Evans Trio - Waltz for Debby (Take 2) (1961)
Weinig jazz heb ik gezegd, maar niet dat het er helemaal niet in staat. Bill Evans is de legendarische pianist en ultieme brillenpersoon. Als je aan de meest cliché persoon met een bril denkt, is de kans groot dat je iemand voor je ziet zoals Bill Evans (ik laat de ‘Bril Evans’-grap even voor wat die is). Maar met die bril kon hij wel idioot goed piano spelen. Soms iets te frivool naar mijn smaak, maar op Waltz for Debby heeft hij de juiste balans tussen speelsheid en toegankelijkheid. Dít is de ultieme jazzplaat waar Ryan Gosling in La La Land met weemoed aan terugdenkt. Dít soort muziek, dat wordt gewoonweg niet meer gemaakt. Niet op dit niveau, althans. Misschien wel de ultieme ‘voor de open haard, in de fauteuil, met een glas whiskey in de hand, en een sigaar in de andere’-plaat. #NIX18
222. Talking Heads - Slippery People (Live) (1984)
Eentje voor de 'try not to dance challenge'
221. Eloy - Poseidon's Creation (1977)
West-Duitse mythische prog
225. The The - Heartland (1986)
Sophisti-pop met een maatschappelijk geëngageerde tekst en pianosolo
224. Fairport Convention - Matty Groves (1969)
De productiviteit van Fairport Convention in 1969 was ongekend. Tussen Liege & Lief en Unhalfbricking zit slechts een half jaar en ondertussen hadden ze ook nog tijd voor allerlei zijklussen, zoals Al Stewart begeleiden op Love Chronicles. Zo snel als ze muziek uitbrachten, zo snel wisselden ze ook van samenstelling. Maar er zullen weinigen zijn die deze samenstelling in 1969 niet als hoogtepunt van de band zouden aanwijzen.
Matty Groves is Ex On the Beach avant la lettre. ‘Little Matty Groves’ gaat vreemd met een schone deerne in de 17e-eeuwse villa, maar haar man wordt gewaarschuwd door de terrortablet. De man daagt vervolgens de verleider uit en om te weten hoe het afloopt moet je maar een abonnement nemen op Videoland, joe!
223. Bill Evans Trio - Waltz for Debby (Take 2) (1961)
Weinig jazz heb ik gezegd, maar niet dat het er helemaal niet in staat. Bill Evans is de legendarische pianist en ultieme brillenpersoon. Als je aan de meest cliché persoon met een bril denkt, is de kans groot dat je iemand voor je ziet zoals Bill Evans (ik laat de ‘Bril Evans’-grap even voor wat die is). Maar met die bril kon hij wel idioot goed piano spelen. Soms iets te frivool naar mijn smaak, maar op Waltz for Debby heeft hij de juiste balans tussen speelsheid en toegankelijkheid. Dít is de ultieme jazzplaat waar Ryan Gosling in La La Land met weemoed aan terugdenkt. Dít soort muziek, dat wordt gewoonweg niet meer gemaakt. Niet op dit niveau, althans. Misschien wel de ultieme ‘voor de open haard, in de fauteuil, met een glas whiskey in de hand, en een sigaar in de andere’-plaat. #NIX18
222. Talking Heads - Slippery People (Live) (1984)
Eentje voor de 'try not to dance challenge'
221. Eloy - Poseidon's Creation (1977)
West-Duitse mythische prog
0
geplaatst: 31 augustus 2019, 20:11 uur
Tot nu toe valt het niet mee voor mij, hoor.
'Amsterdam' is wel een mooie ontdekking. 'Waltz for Debby' kan me ook wel bekoren.
0
geplaatst: 1 september 2019, 08:46 uur
Erg mooie update
Maar dan bedoel ik eigenlijk dus ook dat deze nummers te laag staan
Maar dan bedoel ik eigenlijk dus ook dat deze nummers te laag staan
0
geplaatst: 1 september 2019, 09:34 uur
Prima nummers komen al voorbij met I've Been Loving You Too Long, Epitaph, Daughters of the Soho Riots, Amsterdam, Waltz for Debby en Slippery People 
0
geplaatst: 1 september 2019, 10:22 uur
Erg fijn nummer van Fairport Convention , maar wat mij betreft nog niet eens de beste.
, maar wat mij betreft nog niet eens de beste.
2
geplaatst: 1 september 2019, 10:31 uur
Maar dat maakt niet uit, want ze tellen officieel niet mee. Pas vanaf 100 mag je daarover klagen
0
geplaatst: 1 september 2019, 11:21 uur
koosknook schreef:
Erg fijn nummer van Fairport Convention , maar wat mij betreft nog niet eens de beste.
Wat zou jouw favoriet zijn? Of moeten we daarvoor wachten tot jij je top 100 gaat presenteren? Erg fijn nummer van Fairport Convention
, maar wat mij betreft nog niet eens de beste.
14
geplaatst: 1 september 2019, 11:21 uur
220. Spinvis - Stefan en Lisette (2017)
Inmiddels mag denk ik wel duidelijk zijn dat ik van verhalende, uitgesponnen nummers hou. Er staan zeer zeker ook wel korte nummers in mijn lijst, maar de lange nummers bieden simpelweg meer stof tot nadenken. Erik de Jong schippert vaak tussen kleinkunstacademie en ‘echte’ popnummers. Bij Stefan & Lisette gaat het niet zozeer om de gevatte hersenkronkels (Smalfilm, represent), maar om een hoofdstuk van een roman om te zetten in muziek. En dat is hem behoorlijk aardig gelukt.
Is het jullie trouwens wel eens opgevallen dat de bas extra aanzet wanneer hij zingt over Roel en Bas?
219. The War on Drugs - Thinking of a Place (2017)
Niet Bryan Adams, niet Bob Dylan en ook niet Bruce Springsteen
218. Duran Duran - The Chauffeur (1982)
80s synthpop waarbij een nasale zeikerige stem zingt over blauw en zilver
217. Explosions In The Sky - Six Days At The Bottom Of The Ocean (2003)
Post-Rock, in 2011 heb ik er veel van geluisterd. Mijn (inmiddels wat bekoelde) liefde ervoor begon en eindigde bij deze band. De meeste bands luister ik niet echt meer, maar Explosions in the Sky bleef. Alleen al om de melodramatische titels zou je deze band moeten omarmen. Het is lastig om dit soort muziek in het Nederlands te omschrijven. In het Engels zou je spreken van ‘atmospheric landscapes’ of ‘epic wall-of-sound climaxes’, maar ‘epische climaxen’ klinkt toch een beetje alsof je hoogopgeleide tante haar liefdesleven van 30 jaar geleden bespreekt. Een beeld dat bij mij (gelukkig) totaal niet opdoemt bij het beluisteren van dit soort muziek.
216. Talk Talk - Tomorrow Started (1984)
80s synthpop, maar dan beter dan Duran Duran
Inmiddels mag denk ik wel duidelijk zijn dat ik van verhalende, uitgesponnen nummers hou. Er staan zeer zeker ook wel korte nummers in mijn lijst, maar de lange nummers bieden simpelweg meer stof tot nadenken. Erik de Jong schippert vaak tussen kleinkunstacademie en ‘echte’ popnummers. Bij Stefan & Lisette gaat het niet zozeer om de gevatte hersenkronkels (Smalfilm, represent), maar om een hoofdstuk van een roman om te zetten in muziek. En dat is hem behoorlijk aardig gelukt.
Is het jullie trouwens wel eens opgevallen dat de bas extra aanzet wanneer hij zingt over Roel en Bas?
219. The War on Drugs - Thinking of a Place (2017)
Niet Bryan Adams, niet Bob Dylan en ook niet Bruce Springsteen
218. Duran Duran - The Chauffeur (1982)
80s synthpop waarbij een nasale zeikerige stem zingt over blauw en zilver
217. Explosions In The Sky - Six Days At The Bottom Of The Ocean (2003)
Post-Rock, in 2011 heb ik er veel van geluisterd. Mijn (inmiddels wat bekoelde) liefde ervoor begon en eindigde bij deze band. De meeste bands luister ik niet echt meer, maar Explosions in the Sky bleef. Alleen al om de melodramatische titels zou je deze band moeten omarmen. Het is lastig om dit soort muziek in het Nederlands te omschrijven. In het Engels zou je spreken van ‘atmospheric landscapes’ of ‘epic wall-of-sound climaxes’, maar ‘epische climaxen’ klinkt toch een beetje alsof je hoogopgeleide tante haar liefdesleven van 30 jaar geleden bespreekt. Een beeld dat bij mij (gelukkig) totaal niet opdoemt bij het beluisteren van dit soort muziek.
216. Talk Talk - Tomorrow Started (1984)
80s synthpop, maar dan beter dan Duran Duran
0
geplaatst: 1 september 2019, 11:28 uur
...Who knows where the time goes? Maar daarna wél Matty Groves..
0
geplaatst: 1 september 2019, 11:30 uur
koosknook schreef:
...Who knows where the time goes?
...Who knows where the time goes?
Dit. Daar gaat niets boven.
Niet Bryan Adams, niet Bob Dylan en ook niet Bruce Springsteen
Dire Straits dan?
8
geplaatst: 1 september 2019, 18:27 uur
215. Gregory Alan Isakov - Saint Valentine (2013)
Gewoon erg fijne indie folk met achtergrondkoortje en strijkers
214. The Sound - Winning (Live) (1985)
The Sound werd groot in Nederland en is volgens mij ook alleen maar groot in Nederland. Zo staat Jeopardy, noch From the Lion’s Mouth bij Acclaimed Music in de toplijst: http://www.acclaimedmusic.net/artist/The%20Sound.htm
Toch leerde ik deze band kennen door MuMe. Het begon ooit met Winning, want dat is nou eenmaal hun grootste klassieker hier. Later leerde ik ook andere nummers kennen en deze vond (en vind) ik eigenlijk beter dan Winning. Totdat ik de live-toplijst van MuMe af aan het struinen was en stuitte op wat live-opnames van deze band. Een tikkeltje sneller, agressiever gespeeld en de stem van Adrian Borland gaat hier serieus door merg en been. Hoe mensen ooit nog serieus naar de belegen studioversie kunnen luisteren na het horen van de rauwe live-versies is mij een raadsel.
213. Jóhann Jóhannsson - Fordlandia (2009)
Anderhalf jaar geleden kwam er een vrij onverwachts einde aan het leven van deze slechts 48 jaar oud geworden componist. Los van zijn solowerk had hij toen ook al een aantal moderne klassiekers in wording voorzien van een soundtrack, zoals Prisoners, Theory of Everything en Arrival. Regisseurs als Villeneuve hoorden in IBM 1401 en Fordlandia al de kwaliteit van deze Zweed om filmische muziek te schrijven. Zwaar aangezette strijkers, lichte elektronica en een vleugje ambient, meer heeft deze man niet nodig om te excelleren.
Eind 2016 zag ik hem in Paradiso. Hij was zelf niet zo spraakzaam, maar liet de muziek voor zich spreken. Ik hield mijn ogen vaker gesloten dan geopend. Niet omdat het saai was, maar om deze muziek extra hard binnen te laten komen. Fordlandia omhelst het ongrijpbare aantrekking van sommige muziek. Het gaat niet via de oren je hoofd in, nee, deze muziek spreekt direct je hart aan. En de taal van het hoofd is niet bij machte om de muzikale taal van het hart onder woorden te brengen. Jóhann wist dat als geen ander. En daarom kan ik alleen maar afsluiten met de conclusie dat ons één van de potentieel grootste filmcomponisten ontzegd is van deze eeuw.
212. Chris Isaak - Heart Full Of Soul (1987)
Roots rock, Americana, Rockabilly, deel deze cover om bij te soppen ergens in…
211. The Shins - New Slang (2001)
Hipsterindie met prachtige tekst die ik leerde kennen door de film Garden State: "You gotta hear this one song, it'll change your life I swear"
Gewoon erg fijne indie folk met achtergrondkoortje en strijkers
214. The Sound - Winning (Live) (1985)
The Sound werd groot in Nederland en is volgens mij ook alleen maar groot in Nederland. Zo staat Jeopardy, noch From the Lion’s Mouth bij Acclaimed Music in de toplijst: http://www.acclaimedmusic.net/artist/The%20Sound.htm
Toch leerde ik deze band kennen door MuMe. Het begon ooit met Winning, want dat is nou eenmaal hun grootste klassieker hier. Later leerde ik ook andere nummers kennen en deze vond (en vind) ik eigenlijk beter dan Winning. Totdat ik de live-toplijst van MuMe af aan het struinen was en stuitte op wat live-opnames van deze band. Een tikkeltje sneller, agressiever gespeeld en de stem van Adrian Borland gaat hier serieus door merg en been. Hoe mensen ooit nog serieus naar de belegen studioversie kunnen luisteren na het horen van de rauwe live-versies is mij een raadsel.
213. Jóhann Jóhannsson - Fordlandia (2009)
Anderhalf jaar geleden kwam er een vrij onverwachts einde aan het leven van deze slechts 48 jaar oud geworden componist. Los van zijn solowerk had hij toen ook al een aantal moderne klassiekers in wording voorzien van een soundtrack, zoals Prisoners, Theory of Everything en Arrival. Regisseurs als Villeneuve hoorden in IBM 1401 en Fordlandia al de kwaliteit van deze Zweed om filmische muziek te schrijven. Zwaar aangezette strijkers, lichte elektronica en een vleugje ambient, meer heeft deze man niet nodig om te excelleren.
Eind 2016 zag ik hem in Paradiso. Hij was zelf niet zo spraakzaam, maar liet de muziek voor zich spreken. Ik hield mijn ogen vaker gesloten dan geopend. Niet omdat het saai was, maar om deze muziek extra hard binnen te laten komen. Fordlandia omhelst het ongrijpbare aantrekking van sommige muziek. Het gaat niet via de oren je hoofd in, nee, deze muziek spreekt direct je hart aan. En de taal van het hoofd is niet bij machte om de muzikale taal van het hart onder woorden te brengen. Jóhann wist dat als geen ander. En daarom kan ik alleen maar afsluiten met de conclusie dat ons één van de potentieel grootste filmcomponisten ontzegd is van deze eeuw.
212. Chris Isaak - Heart Full Of Soul (1987)
Roots rock, Americana, Rockabilly, deel deze cover om bij te soppen ergens in…
211. The Shins - New Slang (2001)
Hipsterindie met prachtige tekst die ik leerde kennen door de film Garden State: "You gotta hear this one song, it'll change your life I swear"
0
geplaatst: 1 september 2019, 19:07 uur
Oh The Sound & The Shins
Begint zo wel een mooie top 100 te worden.
Begint zo wel een mooie top 100
te worden.
0
geplaatst: 1 september 2019, 20:32 uur
Eén van de mooiste van Spinvis; Stefan en Lisette is qua verhalende nummers wel buitencategorie.
5
geplaatst: 2 september 2019, 21:49 uur
210. Porcupine Tree - The Sky Moves Sideways (Phase One) (1995)
Atmosferische jaren '90 prog-revival van de man die nu ook discomuziek maakt
209. Pearl Jam - Black (1991)
Het zou makkelijk zijn om deze er gewoon uit te gooien. Het is een tamelijk sentimentele rockballad die er alles aan doet om emotie op te wekken. Dat kan behoorlijk averechts werken. Het zou ook te makkelijk zijn, want eens in de zoveel tijd komt er weer dat ene moment. Eens in een blauwe maan staan de sterren weer goed en komt dit nummer weer net zo hard binnen als in de tijd dat deze nog in mijn top 10 stond.
Ik ben niet iemand die veel persoonlijke anekdotes heeft bij nummers. De nostalgische ‘oh, toen was ik daar’-gevoelens heb ik zelden. Zelden weet ik nog wanneer ik een nummer voor het eerst hoorde. Maar dit is één van de weinige nummers waarbij ik een duidelijke (persoonlijke) connectie heb. Toen ik begon met mijn allereerste baantje had ik een bijzonder aardige teamleider. Het aantal keer dat ik hem gesproken heb is volgens mij op één hand te tellen, maar ik viel wel gelijk in een warm bad. Toen ik kwam, was hij niet op weg naar de uitgang als teamleider. De zomer erna ging hij op vakantie met vrienden alwaar hij in een stroomversnelling in het water terecht kwam. Zijn lichaam is nooit gevonden...
Waarom ik deze associatie heb, kan ik me niet zo goed meer herinneren, maar het moet omstreeks deze tijd geweest zijn dat ik Black leerde waarderen. En dan komen die slotzinnen wel binnen.
I know you'll be a star in somebody else's sky, but why
Why, why can't it be, oh can't it be mine?
208. Mike Oldfield - Ommadawn, Part One (1975)
Symfonische rock maar dan anders dan alle symfonische rock die ik ken. En wie of wat is Ommadawn?
207. Mark Knopfler - The Trawlerman's Song (2005)
Klinkt nog een beetje als Dire Straits, maar onbekend maakt onbemind
206. Tindersticks - How He Entered (2016)
Tindersticks is nog zo’n band die ik leerde kennen door MuMe, maar die ik nog steeds vooral als albumband zie. Toch staan er twee nummers in de lijst. De eerste was de opener en de tweede is van het beste album van 2016. Een onderschat meesterwerkje dat in de analen van de muziekgeschiedenis dreigt te verdwijnen. Een voetnoot in de omvangrijke catalogus van deze bijzondere band. Maar niet bij mij.
Voor wie het nog niet opgevallen was: ik hou van strijkers. Het hele nummer is gebouwd op één pianomotiefje met wat strijkers eronder. Maar wanneer je goed luistert, ontvouwt er zich meer, zoals de subtiele blazers. How He Entered is echter geen klassiek popnummer. Zelfs binnen het oeuvre van Tindersticks is dit een wat vreemde eend in de bijt. A la Leonard Cohen is dit geen zang, maar poëzie op muziek. En de bariton van Stuart A. Staples is perfect hiervoor. Ik hou van mysterieuze teksten en deze past in dat zeker in die categorie.
Atmosferische jaren '90 prog-revival van de man die nu ook discomuziek maakt
209. Pearl Jam - Black (1991)
Het zou makkelijk zijn om deze er gewoon uit te gooien. Het is een tamelijk sentimentele rockballad die er alles aan doet om emotie op te wekken. Dat kan behoorlijk averechts werken. Het zou ook te makkelijk zijn, want eens in de zoveel tijd komt er weer dat ene moment. Eens in een blauwe maan staan de sterren weer goed en komt dit nummer weer net zo hard binnen als in de tijd dat deze nog in mijn top 10 stond.
Ik ben niet iemand die veel persoonlijke anekdotes heeft bij nummers. De nostalgische ‘oh, toen was ik daar’-gevoelens heb ik zelden. Zelden weet ik nog wanneer ik een nummer voor het eerst hoorde. Maar dit is één van de weinige nummers waarbij ik een duidelijke (persoonlijke) connectie heb. Toen ik begon met mijn allereerste baantje had ik een bijzonder aardige teamleider. Het aantal keer dat ik hem gesproken heb is volgens mij op één hand te tellen, maar ik viel wel gelijk in een warm bad. Toen ik kwam, was hij niet op weg naar de uitgang als teamleider. De zomer erna ging hij op vakantie met vrienden alwaar hij in een stroomversnelling in het water terecht kwam. Zijn lichaam is nooit gevonden...
Waarom ik deze associatie heb, kan ik me niet zo goed meer herinneren, maar het moet omstreeks deze tijd geweest zijn dat ik Black leerde waarderen. En dan komen die slotzinnen wel binnen.
I know you'll be a star in somebody else's sky, but why
Why, why can't it be, oh can't it be mine?
208. Mike Oldfield - Ommadawn, Part One (1975)
Symfonische rock maar dan anders dan alle symfonische rock die ik ken. En wie of wat is Ommadawn?
207. Mark Knopfler - The Trawlerman's Song (2005)
Klinkt nog een beetje als Dire Straits, maar onbekend maakt onbemind
206. Tindersticks - How He Entered (2016)
Tindersticks is nog zo’n band die ik leerde kennen door MuMe, maar die ik nog steeds vooral als albumband zie. Toch staan er twee nummers in de lijst. De eerste was de opener en de tweede is van het beste album van 2016. Een onderschat meesterwerkje dat in de analen van de muziekgeschiedenis dreigt te verdwijnen. Een voetnoot in de omvangrijke catalogus van deze bijzondere band. Maar niet bij mij.
Voor wie het nog niet opgevallen was: ik hou van strijkers. Het hele nummer is gebouwd op één pianomotiefje met wat strijkers eronder. Maar wanneer je goed luistert, ontvouwt er zich meer, zoals de subtiele blazers. How He Entered is echter geen klassiek popnummer. Zelfs binnen het oeuvre van Tindersticks is dit een wat vreemde eend in de bijt. A la Leonard Cohen is dit geen zang, maar poëzie op muziek. En de bariton van Stuart A. Staples is perfect hiervoor. Ik hou van mysterieuze teksten en deze past in dat zeker in die categorie.
3
geplaatst: 3 september 2019, 10:05 uur
Gisteren slechts één update, dus vandaag 3. Feest!
205. Kate Bush - An Architect's Dream (2005)
Comebackplaat van de eerste solovrouw met een prachtige volle productie
204. U.K. - Nevermore (1978)
Eind jaren ’70 ontstond de supergroep U.K., bestaande uit John Wetton (o.a. King Crimson en Roxy Music), Eddie Jobson (o.a. Curved Air en Roxy Music), Allan Holdsworth (o.a. Soft Machine en Gong) en Bill Bruford (o.a. Yes en Genesis). Slechts twee albums brachten ze uit, maar deze kunnen beide gerekend worden tot de grootste progklassiekers uit de geschiedenis wat mij betreft. Nevermore is het beste voorbeeld van hun vruchtbare samenwerking. Vier mannen (en Bruford werd voor het tweede album vervangen door Terry Bozzio van o.a. Frank Zappa) die hun vak verstaan, maar meer konden dan egoïstische, moeilijke solo’s uit hun instrumenten halen. De mannen van U.K. hadden de gave om virtuositeit te combineren met het creëren van (een mysterieuze) sfeer.
203. Ash Ra Tempel - Jenseits (1973)
Over mysterieuze sfeer gesproken, de krautrockbeweging is daar vrijwel volledig op gebouwd. Jenseits is deel twee van een plaat met twee gezichten. De andere kant is Freak n’ Roll die, zoals de naam al suggereert, de Can-achtige kant van krautrock representeert. Jenseits representeert de meer dromerige, ambient kant ervan.
Akkoordprogressie gaat traag, er komt geen drumslag aan te passen en echt catchy is het ook niet. Een fluisterende Duitse stem die wat Duitse dingen fluistert, een diepe bas en een zweverige synthesizer. Meer heeft dit magische drieluik niet nodig om genoeg variatie te bieden om ruim 24 minuten lang te betoveren. Als we het hebben over hypnotiserende muziek, dan is dit waar ik aan moet denken. En als ik eerlijk ben, is dit misschien nog wel betere treinmuziek dan Kraftwerk.
202. Godspeed You! Black Emperor - Moya (1999)
Legendarische onheilspellende post-rock als de klanken van de hel
201. Eagles - Doolin' Dalton-Desperado (Reprise) (1973)
Melancholieke countryrock met banjo
205. Kate Bush - An Architect's Dream (2005)
Comebackplaat van de eerste solovrouw met een prachtige volle productie
204. U.K. - Nevermore (1978)
Eind jaren ’70 ontstond de supergroep U.K., bestaande uit John Wetton (o.a. King Crimson en Roxy Music), Eddie Jobson (o.a. Curved Air en Roxy Music), Allan Holdsworth (o.a. Soft Machine en Gong) en Bill Bruford (o.a. Yes en Genesis). Slechts twee albums brachten ze uit, maar deze kunnen beide gerekend worden tot de grootste progklassiekers uit de geschiedenis wat mij betreft. Nevermore is het beste voorbeeld van hun vruchtbare samenwerking. Vier mannen (en Bruford werd voor het tweede album vervangen door Terry Bozzio van o.a. Frank Zappa) die hun vak verstaan, maar meer konden dan egoïstische, moeilijke solo’s uit hun instrumenten halen. De mannen van U.K. hadden de gave om virtuositeit te combineren met het creëren van (een mysterieuze) sfeer.
203. Ash Ra Tempel - Jenseits (1973)
Over mysterieuze sfeer gesproken, de krautrockbeweging is daar vrijwel volledig op gebouwd. Jenseits is deel twee van een plaat met twee gezichten. De andere kant is Freak n’ Roll die, zoals de naam al suggereert, de Can-achtige kant van krautrock representeert. Jenseits representeert de meer dromerige, ambient kant ervan.
Akkoordprogressie gaat traag, er komt geen drumslag aan te passen en echt catchy is het ook niet. Een fluisterende Duitse stem die wat Duitse dingen fluistert, een diepe bas en een zweverige synthesizer. Meer heeft dit magische drieluik niet nodig om genoeg variatie te bieden om ruim 24 minuten lang te betoveren. Als we het hebben over hypnotiserende muziek, dan is dit waar ik aan moet denken. En als ik eerlijk ben, is dit misschien nog wel betere treinmuziek dan Kraftwerk.
202. Godspeed You! Black Emperor - Moya (1999)
Legendarische onheilspellende post-rock als de klanken van de hel
201. Eagles - Doolin' Dalton-Desperado (Reprise) (1973)
Melancholieke countryrock met banjo
4
geplaatst: 3 september 2019, 15:09 uur
200. The Doors - When The Music's Over (1967)
Orgelgenot met oerschreeuwen van Jim
199. Donna Summer - State Of Independence (1982)
Je zou het aan mijn (album) top 10 wellicht niet afzien, maar ik hou erg veel van funky muziek. State of Independence is daar één van de beste voorbeelden van. Wie ten tijde van Close to the Edge had gezegd dat Jon Anderson (samen met Vangelis) verantwoordelijk zou zijn voor deze klassieker had je waarschijnlijk vierkant uitgelachen. Akkoord, het origineel is iets elektronischer en houteriger, maar Donna Summer heeft dit nummer nou ook weer niet een totaal andere lading gegeven. Shablamidi, shablamida.
1982 was hét jaar van Quincy Jones. Want naast het ongekende succes van Thriller produceerde hij ook nog even deze klasbak tussendoor. Hij verzamelde een koor van niemand minder dan o.a. Lionel Richie, Dianna Ross, Michael Jackson en Stevie Wonder. Het resultaat mag er zijn. En Donna Summer kon zelf natuurlijk ook wel een mopje zingen, om even het eufemisme van de dag te gebruiken. Shablamidi, shablamida.
Al vanaf de openingsakkoorden word je in de muzikale rit van Donna Summer gezogen. Ze neemt je mee op een soulvolle reis naar verre muzikale oorden die tegelijkertijd heel vertrouwd voelen. Om je vervolgens na zes minuten weer thuis af te zetten, alwaar je de replay-knop weer indrukt. Shablamidi, shablamida!
198. The Smiths - Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me (1987)
Verontrustende, hartverscheurende 80s pop die zelfs Robert Smith goed moet vinden
197. Klaus Schulze - Bayreuth Return (1975)
Hoe lang geleden het was, weet ik niet meer, maar een aantal jaar geleden kwam ik op het briljante idee om me meer te verdiepen in de elektronische muziek van de jaren ’70. Naast bekende namen als Kraftwerk en Jean-Michelle Jarre stuitte ik ook op (voor mij) onbekende(re) namen als Steve Roach, Brian Eno en dus Klaus Schulze. In tegenstelling tot hier op MuMe is op Progarchives Timewind (samen met Mirage) veruit de populairste plaat, en daar kan ik het vooralsnog alleen maar mee eens zijn.
Het openingsnummer, met de prachtige naam Bayreuth Return is repetitief en monotoon in de juiste manier. Hypnotiserend is waarschijnlijk een beter woord. Het mooie van dit soort muziek is dat het luistert als een boek: je creëert er je eigen beelden bij. Geen melodramatisch geneuzel, geen obligate gitaarsolo’s, maar hele pure, haast primitieve muziek. Het probeert niet eens een bepaald gevoel op te wekken. Klaus Schulze brengt muziek terug naar haar absolute essentie en deze is wonderschoon.
196. Simon & Garfunkel - Bridge Over Troubled Water (1970)
Tijdloze opa- en omaklassieker met die legendarische uithaal van Art
Orgelgenot met oerschreeuwen van Jim
199. Donna Summer - State Of Independence (1982)
Je zou het aan mijn (album) top 10 wellicht niet afzien, maar ik hou erg veel van funky muziek. State of Independence is daar één van de beste voorbeelden van. Wie ten tijde van Close to the Edge had gezegd dat Jon Anderson (samen met Vangelis) verantwoordelijk zou zijn voor deze klassieker had je waarschijnlijk vierkant uitgelachen. Akkoord, het origineel is iets elektronischer en houteriger, maar Donna Summer heeft dit nummer nou ook weer niet een totaal andere lading gegeven. Shablamidi, shablamida.
1982 was hét jaar van Quincy Jones. Want naast het ongekende succes van Thriller produceerde hij ook nog even deze klasbak tussendoor. Hij verzamelde een koor van niemand minder dan o.a. Lionel Richie, Dianna Ross, Michael Jackson en Stevie Wonder. Het resultaat mag er zijn. En Donna Summer kon zelf natuurlijk ook wel een mopje zingen, om even het eufemisme van de dag te gebruiken. Shablamidi, shablamida.
Al vanaf de openingsakkoorden word je in de muzikale rit van Donna Summer gezogen. Ze neemt je mee op een soulvolle reis naar verre muzikale oorden die tegelijkertijd heel vertrouwd voelen. Om je vervolgens na zes minuten weer thuis af te zetten, alwaar je de replay-knop weer indrukt. Shablamidi, shablamida!
198. The Smiths - Last Night I Dreamt That Somebody Loved Me (1987)
Verontrustende, hartverscheurende 80s pop die zelfs Robert Smith goed moet vinden
197. Klaus Schulze - Bayreuth Return (1975)
Hoe lang geleden het was, weet ik niet meer, maar een aantal jaar geleden kwam ik op het briljante idee om me meer te verdiepen in de elektronische muziek van de jaren ’70. Naast bekende namen als Kraftwerk en Jean-Michelle Jarre stuitte ik ook op (voor mij) onbekende(re) namen als Steve Roach, Brian Eno en dus Klaus Schulze. In tegenstelling tot hier op MuMe is op Progarchives Timewind (samen met Mirage) veruit de populairste plaat, en daar kan ik het vooralsnog alleen maar mee eens zijn.
Het openingsnummer, met de prachtige naam Bayreuth Return is repetitief en monotoon in de juiste manier. Hypnotiserend is waarschijnlijk een beter woord. Het mooie van dit soort muziek is dat het luistert als een boek: je creëert er je eigen beelden bij. Geen melodramatisch geneuzel, geen obligate gitaarsolo’s, maar hele pure, haast primitieve muziek. Het probeert niet eens een bepaald gevoel op te wekken. Klaus Schulze brengt muziek terug naar haar absolute essentie en deze is wonderschoon.
196. Simon & Garfunkel - Bridge Over Troubled Water (1970)
Tijdloze opa- en omaklassieker met die legendarische uithaal van Art
6
geplaatst: 3 september 2019, 21:03 uur
195. Porcupine Tree - Deadwing (2005)
Progressieve hardrock die alleen werkt met het volume op maximaal
194. Airbag - Homesick I - III (2011)
Pink Floyd kloon uit Noorwegen met een outro van een kwartier #progsnotdead
193. Dillard & Clark - Train Leaves Here This Mornin' (1968)
Onbewust moet ik deze hebben leren kennen door het debuut van de Eagles. Toch moet het nummer me nooit opgevallen zijn, want toen ik, in het kader van de 60s-albumtopics hier, Dillard & Clark probeerde, was het dit nummer dat er in het bijzonder uitsprong. Country wil nog wel eens een ondergeschoven kind zijn hier, maar dat is volstrekt onterecht als je dit soort muziek luistert. Ik zal zelf ook toegeven niet de grootste countryfan te zijn, maar dit is toch wel een erg fijn nummer.
Het nummer loopt als een trein (die moest toch gemaakt worden..) en raakt precies de juiste noot. Vooral de momenten van samenzang zijn van een zeldzame schoonheid. Wat dat betreft snap ik waarom de Eagles juist dit nummer gekozen hebben, maar zelfs zij konden met hun versie niet in de buurt komen van dit origineel. Later zou Gene Clark nog meer legendarische muziek maken, zowel solo als met The Byrds, maar dit overtrof hij nooit.
192. Crowded House - Whispers And Moans (1991)
Nieuw-Zeelandse (of is het Nieuw-Zeeuwse?) onderschatte band maakt lieve popliedjes
191. Kent - 400 Slag (2005)
In een ver MuMe-verleden heb ik nog wel eens meegedaan aan het rockalbum van de week. Om onduidelijke redenen is dat topic een stille dood gestorven (er is al vijf jaar niets gepost in dat topic) , maar één specifieke ontdekking heb ik daar wel aan te denken: Kent. Deze Zweedse band op 10 oktober 2010 door Guinness1980 getipt en daar pluk ik bijna tien jaar later nog altijd de vruchten af.
Op deze site zitten nog wel wat grotere Kent-fans (hallo SirNoodle en Pinsnider), maar ik heb toch mooi twee albums op 4,5* staan: Isola en Du & Jag Döden, waar 400 Slag het openingsnummer van is. 400 Slag opent met een geile basriff en laat vervolgens een heerlijke brij van geluid op je los. Vijf minuten lang rockperfectie.
Progressieve hardrock die alleen werkt met het volume op maximaal
194. Airbag - Homesick I - III (2011)
Pink Floyd kloon uit Noorwegen met een outro van een kwartier #progsnotdead
193. Dillard & Clark - Train Leaves Here This Mornin' (1968)
Onbewust moet ik deze hebben leren kennen door het debuut van de Eagles. Toch moet het nummer me nooit opgevallen zijn, want toen ik, in het kader van de 60s-albumtopics hier, Dillard & Clark probeerde, was het dit nummer dat er in het bijzonder uitsprong. Country wil nog wel eens een ondergeschoven kind zijn hier, maar dat is volstrekt onterecht als je dit soort muziek luistert. Ik zal zelf ook toegeven niet de grootste countryfan te zijn, maar dit is toch wel een erg fijn nummer.
Het nummer loopt als een trein (die moest toch gemaakt worden..) en raakt precies de juiste noot. Vooral de momenten van samenzang zijn van een zeldzame schoonheid. Wat dat betreft snap ik waarom de Eagles juist dit nummer gekozen hebben, maar zelfs zij konden met hun versie niet in de buurt komen van dit origineel. Later zou Gene Clark nog meer legendarische muziek maken, zowel solo als met The Byrds, maar dit overtrof hij nooit.
192. Crowded House - Whispers And Moans (1991)
Nieuw-Zeelandse (of is het Nieuw-Zeeuwse?) onderschatte band maakt lieve popliedjes
191. Kent - 400 Slag (2005)
In een ver MuMe-verleden heb ik nog wel eens meegedaan aan het rockalbum van de week. Om onduidelijke redenen is dat topic een stille dood gestorven (er is al vijf jaar niets gepost in dat topic) , maar één specifieke ontdekking heb ik daar wel aan te denken: Kent. Deze Zweedse band op 10 oktober 2010 door Guinness1980 getipt en daar pluk ik bijna tien jaar later nog altijd de vruchten af.
Op deze site zitten nog wel wat grotere Kent-fans (hallo SirNoodle en Pinsnider), maar ik heb toch mooi twee albums op 4,5* staan: Isola en Du & Jag Döden, waar 400 Slag het openingsnummer van is. 400 Slag opent met een geile basriff en laat vervolgens een heerlijke brij van geluid op je los. Vijf minuten lang rockperfectie.
5
geplaatst: 4 september 2019, 12:10 uur
190. Ólafur Arnalds & Nils Frahm - 03:06 (2016)
Op 28 juli 2015 gebeurde er iets magisch. Wat begon als een eenvoudige studiosessie in Berlijn liep uit de hand in een acht uur durende improvisatieshow. De titels van het album Trance Frendz verwijzen naar de tijdstippen waarom ze tot stand kwamen. Het eerste nummer heet 20:17 en het laatste nummer, kwam zeven uur later tot stand. De snelle rekenaar heeft nu juist geconcludeerd dat dit dus het slotnummer is.
En zo zie ik dit nummer ook. Wanneer je na een hevige nacht weer terug naar huis gaat. Wanneer je in die roes een moment van intens gelukkigzijn ervaart is dit de soundtrack van jouw leven. Half slaperig waggel je naar buiten. Op weg naar je fiets, de nachtbus, de nachttrein of welk vervoersmiddel je ook gebruikt om thuis te komen. Zet op dat moment dit nummer op en je bent verzekerd van vijf minuten onbeschrijflijke schoonheid. Het zijn dat soort momenten waarvoor een mens leeft.
189. The National - The System Only Dreams in Total Darkness (2017)
Daar is The National weer: tudutududu en meedrummen op je stuur
188. The Beatles - For No One (1966)
Barokpop met klavichord van de Fab Four
187. Talk Talk - After the Flood (1991)
Onbeschrijflijk mooie, rustgevende, sacrale muziek
186. Radical Face - A Pound of Flesh (2011)
Ondanks lovende recensies en aardig wat stemmen lijkt Ben Cooper ietwat uit beeld geraakt. Een Nikon-reclame zorgde ervoor dat zijn carrière een boost kreeg, maar die boost is blijkbaar van korte duur. Ik moet zelf ook eerlijk bekennen weinig van zijn nieuwe werk gehoord te hebben. Van het drieluik heb ik het derde deel (The Leaves) slechts enkele keren gehoord. En dat terwijl ik de andere delen toch tot hoogtepunten van de afgelopen eeuw beschouw. Vooral het eerste deel (The Roots) waar dit nummer van afkomstig is, kan zomaar het beste album van 2011 zijn.
Evenals Gregory Alan Isakov weet Radical Face meer te doen dan de standaard ‘man-met-gitaar-en-hoedje’-singer-songwriter. Met een subtiele productie, veel tempowisselingen en breed instrumentarium heeft dit album zich nu toch al behoorlijk wat jaren menigmaal zijn weg weten te vinden naar mijn oren. Hoe kan het dat dit soort muziek geen groot publiek weet te vinden en grauwe 3FM-middelmaat wel?
Op 28 juli 2015 gebeurde er iets magisch. Wat begon als een eenvoudige studiosessie in Berlijn liep uit de hand in een acht uur durende improvisatieshow. De titels van het album Trance Frendz verwijzen naar de tijdstippen waarom ze tot stand kwamen. Het eerste nummer heet 20:17 en het laatste nummer, kwam zeven uur later tot stand. De snelle rekenaar heeft nu juist geconcludeerd dat dit dus het slotnummer is.
En zo zie ik dit nummer ook. Wanneer je na een hevige nacht weer terug naar huis gaat. Wanneer je in die roes een moment van intens gelukkigzijn ervaart is dit de soundtrack van jouw leven. Half slaperig waggel je naar buiten. Op weg naar je fiets, de nachtbus, de nachttrein of welk vervoersmiddel je ook gebruikt om thuis te komen. Zet op dat moment dit nummer op en je bent verzekerd van vijf minuten onbeschrijflijke schoonheid. Het zijn dat soort momenten waarvoor een mens leeft.
189. The National - The System Only Dreams in Total Darkness (2017)
Daar is The National weer: tudutududu en meedrummen op je stuur
188. The Beatles - For No One (1966)
Barokpop met klavichord van de Fab Four
187. Talk Talk - After the Flood (1991)
Onbeschrijflijk mooie, rustgevende, sacrale muziek
186. Radical Face - A Pound of Flesh (2011)
Ondanks lovende recensies en aardig wat stemmen lijkt Ben Cooper ietwat uit beeld geraakt. Een Nikon-reclame zorgde ervoor dat zijn carrière een boost kreeg, maar die boost is blijkbaar van korte duur. Ik moet zelf ook eerlijk bekennen weinig van zijn nieuwe werk gehoord te hebben. Van het drieluik heb ik het derde deel (The Leaves) slechts enkele keren gehoord. En dat terwijl ik de andere delen toch tot hoogtepunten van de afgelopen eeuw beschouw. Vooral het eerste deel (The Roots) waar dit nummer van afkomstig is, kan zomaar het beste album van 2011 zijn.
Evenals Gregory Alan Isakov weet Radical Face meer te doen dan de standaard ‘man-met-gitaar-en-hoedje’-singer-songwriter. Met een subtiele productie, veel tempowisselingen en breed instrumentarium heeft dit album zich nu toch al behoorlijk wat jaren menigmaal zijn weg weten te vinden naar mijn oren. Hoe kan het dat dit soort muziek geen groot publiek weet te vinden en grauwe 3FM-middelmaat wel?
1
geplaatst: 4 september 2019, 12:10 uur
luigifort schreef:
Een top 250 is wel een beetje jammer...
Over negen dagen begint de top 100. Een top 250 is wel een beetje jammer...
Dit topic is gesloten. Alleen moderators kunnen nog berichten plaatsen.
* denotes required fields.