Patsy!

Nee, dat denk ik niet.

Bedankt voor de vele, positieve reacties!

Ik ben wel een muzikale omnivoor, ja, maar ik denk dat dat in mijn top 100 toch wel beperkt blijft. In ieder geval later op de avond verder!

Ik heb mijn progsokken (daar zat een fiks zure geur in van de laatste dagen) en mijn broek-rock in de was gedaan. Iig staan my dancing shoes en de peinswijn staan klaar, met de hapjes erbij.

Heel herkenbaar, vaak is dat ook niet aan een Top 100 af te zien. Geforceerd op zoek gaan naar zoveel mogelijk stromingen in een top 100 is ook zo wat.

Deze top 100 gaat mij een stuk beter liggen zie ik nu al wel weer. Goeie Dizzee Rascal ook jah.

Nu al enkele schitterende keuzes: Dizzee Rascal, Fennesz & Nancy Sinatra. Met vast nog een hoop platen om te ontdekken. Sommige dingen ken ik niet maar wil ik zeker snel eens gaan proberen.

Zeer benieuwd naar de rest van je Top 100 Arrie!

Ik moet dringend eens wat gaan bijlezen in dit mooie topic! Arrie's lijstje begint alvast goed, zeker dankzij Suede en Smashing Pumpkins

hmmmm, werk aan de winkel dus

hierbij de link Arrie100 - op Spotify

90. Dick Dale and His Del-tones - Misirlou

1962! Wat een kracht, wat een energie zit er in dit nummer, en dat voor muziek uit 1962. Nou luister ik naar veel oudere dingen maar ik kan niks opnoemen dat ouder is en dat zo uit je speakers knalt. En ook weinig nieuwere dingen trouwens, dit is zelden geëvenaard in dat opzicht. Hoe het nummer er al meteen in knalt... Wow! Heb het eigenlijk leren kennen door de Black Eyed Peas, die het hebben gesampled voor hun hit Pump It. En meer dan veertig jaar later klonk het in die hit nog steeds enorm fris en krachtig. Het schijnt trouwens dat Dick Dale werd uitgedaagd om de oude Griekse traditional Misirlou op één snaar te spelen, en daarbij versnelde hij het ook nog wat. Een korte maar krachtige energiestoot, ik vind het fantastisch!

89. Ramses Shaffy & Liesbeth List - Pastorale

Ramses Shaffy was een bijzonder mens, dat is me na de serie Ramses die laatst op de publieke omroep werd uitgezonden wel duidelijk. Een goede serie die ik iedereen aanraad. Hij was zo'n totaal andere persoonlijkheid dan ikzelf ben, misschien dat hij me daarom zo intrigeert. En alles wat ie zong, kwam recht uit zijn hart, vol passie. Hij zat zo vol met levenslust. Daarom weet deze man me zo te raken. Zonde dat hij z'n leven zo kapot heeft gemaakt.
Pastorale is zijn grootste klassieker maar vind ik toch ook wel het mooist. Een bijzondere tekst van Lennaert Nijgh, een prachtige wisselwerking tussen Ramses en Liesbeth, en die passie van Ramses straalt dit nummer voor mij ook heel erg uit.

88. Four Tet - Love Cry

Four Tet heb ik vorig jaar live gezien, en eerlijk gezegd was dit toen niet eens het hoogtepunt. Hij eindigde ermee, maar toen hadden we al een fantastische danceshow achter de rug, en viel deze zelfs tegen. Wel raar, want de studioversie heb ik helemaal grijsgedraaid toen ie uitkwam, maar om op te dansen werkt ie eigenlijk niet echt, want het is eigenlijk vooral een hele lange opbouw waarbij de climax maar wordt uitgesteld, waar je de hele tijd ergens naartoe luistert, en het werkt nog ook. Briljant gedaan. Eigenlijk gebeurt er namelijk maar erg weinig, maar Four Tet weet je te boeien met een nummer dat vooral uit opbouw bestaat. Ik krijg altijd kippenvel als het nummer eindelijk openbreekt.

87. Built to Spill - Stop the Show

Ik heb een tijd bekend gestaan om mijn afkeer jegens gitaarsolo's. Nou is dat wat overdreven, maar ik ben niet gek op bepaalde rockmuziek met veel solo's. Built to Spill, en dan vooral het album Perfect From Now On is echter ook rockmuziek met veel ruimte voor de gitaar, maar daarop vind ik het fantastisch. Doug Martsch doet prachtige dingen met zijn gitaar, en eigenlijk vind ik dat hele album van begin tot einde fantastisch dus hier had elk nummer van dat album kunnen staan. Waarom dan Stop the Show? Het heeft eerst zo'n heerlijke rustige gitaarintro waar zelfs een cello bij komt. Vervolgens komt er ineens zo'n supertoffe versnelling. Dan krijg je eigenlijk ineens een pakkend liedje, waarna het aan het eind toch weer een andere kant opschiet. Heel gaaf gedaan. Maar geen algemene favoriet, geloof ik.

86. Nelly Furtado - Explode

Nelly Furtado is natuurlijk een top 40-zangeresje, maar haar tweede album vind ik oprecht ontzettend goed, en behoorlijk ondergewaardeerd. En Explode een wereldnummer. Maarja, top 40-zangeresje enzo... Het is dat stigma waardoor zo'n nummer niet de waardering lijkt te kunnen krijgen die het verdient. Of het ligt gewoon aan mij, dat kan ook. Een nummer waarin het refrein eigenlijk het minste gedeelte is, al breekt het daar wel mooi open. Maar juist de donkere, spannende coupletten met de sterke percussie en de fantastische bridge doen het hem voor me. Hier zit voor mij zoveel meer in dan een gemiddeld top 40-hitje. Emotie, sfeer, eigenheid, het zit er allemaal in. Het is een top 10-hit geweest maar je hoort het eigenlijk nooit meer op de radio... Ik snap daar dus niks van. Bij deze breek ik dus graag een lans voor Nelly. Explode heeft trouwens ook een sterke tekst wat mij betreft, het exploderen gaat eigenlijk over hoe je als het ware explodeert in je tienerjaren.

85. Nits - Cars & Cars

Eén van de leukste bands van eigen bodem vind ik de Nits. De unieke teksten van Henk Hofstede, de toch altijd wat eigenzinnige popliedjes. Cars & Cars valt ook meteen op met een klassiek aandoende pianomelodie, en een spannende cello. Ik heb de Nits overigens ook nog live gezien met mijn ouders, iets wat ze natuurlijk wel al kenden. Het was op een dag dat er enorme sneeuwval was, waardoor er in de grote zaal van Paradiso uiteindelijk maar een mannetje of vijftig stond; de diehards. Het werd dus een intiem concert, dat maakte het wel erg bijzonder. Dit nummer past overigens wel bij zo'n witte winterdag maar ik geloof niet dat ze hem gespeeld hebben. Het heeft iets sprookjesachtig, iets magisch haast.

84. The Chemical Brothers - One Too Many Mornings

Na Faithless was The Chemical Brothers één van de eerste dance-acts waar ik me in verdiepte toen ik een jaar of zestien was, en in tegenstelling tot de muziek van Faithless, staat de muziek van hun eerste twee albums voor mij nog steeds als een huis. Het leuke aan de groep is echter dat ze vaak van de dance afwijken, bijvoorbeeld in dit nummer dat in eerste instantie niet zo opvalt op het debuutalbum. Heel rustig, maar oh wat een prachtige melodieën, en oh wat een fijne melancholische sfeer heeft dit nummer toch. Uniek in hun oeuvre eigenlijk.

83. Madness - Night Boat to Cairo

Ik ben misschien iemand die last heeft van depressies, ook nu zit ik een moeilijke periode, maar dat maakt me nog geen zwaarmoedig persoon die alleen maar naar zwaarmoedige muziek luistert, dat is nogal een misverstand. Ik kan juist ook ontzettend genieten van hele vrolijke, pretentieloze muziek, waar Madness wel het ultieme voorbeeld is. Heerlijke muziek vind ik het. Heel simpel misschien, maar veel vrolijker wordt het niet, en bovendien ontzettend dansbaar. Ik weet nog een keer dat er op een feestje Madness langskwam en toen ging ik zelfs dansen. Hoe kan je hier ook op stil blijven zitten?

82. Henryk Gorecki - Symphony No. 3 (ik hoop dat het YouTube-filmpje recht doet aan het nummer, qua kwaliteit, misschien beter om het op Spotify op te zoeken)

Het is m'n eigen top 100 dus bepaal ik mijn eigen voorwaarden en restricties. Zo heb ik ervoor gekozen om niet meer dan één nummer per artiest te nemen, en dat dat ene klassieke nummer dat ik zo prachtig vind, er best in mag. Ik ken nog maar weinig klassieke muziek, en het komt er ook nog niet echt van om me erin te verdiepen, maar dit heb ik zomaar eens op de gok geprobeerd, wellicht was ik nieuwsgierig vanwege het Lambnummer en bleek een voltreffer te zijn. Prachtig hoe dat opbouwt, prachtig als die zangeres erin komt. Dit vind ik wel behoorlijk zwaarmoedig maar het weet me enorm te raken, en de donkere sfeer wordt ontzettend goed neergezet. Ik luister er niet vaak naar, maar als ik hem weer eens opzet, is het altijd weer overweldigend. Het werd uitgebracht om de doden van de holocaust te herdenken, en werd tegen alle verwachtingen in een enorm succes, want toegankelijk is de muziek niet, maar dat geeft voor mij aan dat er heel veel emotie in zit die de mensen raakt, zeker in een bepaalde context.

81. T.P. Orchestre Poly-Rythmo - Ne Te Faches Pas

Na zoiets zwaarmoedigs mag natuurlijk wel weer iets opgewekters komen, dus bij deze wat afrobeat. Fela Kuti is natuurlijk bekend, en vind ik ook fantastisch, maar deze groep uit Benin zit in hetzelfde hoekje en ben ik toevallig eens op gestuit toen hun comebackalbum van een paar jaar terug (waar leden van Franz Ferdinand aan meewerkten) in een platenzaak werd gedraaid. Op dat comebackalbum hebben ze dit nummer opnieuw opgenomen, maar gaat absoluut niet boven de originele en veel langere versie van ergens in de jaren '70. Hele rijke muziek, ontzettend feestelijk en wat kunnen die Afrikanen toch ook grooves neerzetten. Je gaat je afvragen of blanke mensen tot zoiets in staat zouden kunnen zijn.

Nog een liefhebber van Explode van Nelly Furtado.
Die staat ook in mijn Top 100.
En Misserlou is natuurlijk meesterlijk.

Inderdaad, ik ken maar één ouder nummer die Miserlou qua ruigheid en energie iets of wat weet te benaderen, en dat is Rebel Rouser van Duane Eddy.

Ook tof dat Built To Spill erin staat, die zullen mijn top 100 ook wel weten te halen, al zal dat niet met Stop The Show zijn (al is dat natuurlijk ook een geweldig nummer)

Nits met Cars & Cars! Tja veel mooier kan je het bijna niet krijgen

Als ik het lijstje zo bekijk heb ik nog wel anderhalf jaar de tijd

- Arrie
- Vleertje
- ArthurDZ
- deric raven
- Dance Lover
- Dungeon
- dazzler
- Scientist
- Lukas
- Snoeperd
- Don Cappuccino
- Vigil
- Paap
- Casartelli
- hond racisme
- Dwejkk
- panjoe
- kemm
- nedbed
- tsjong
- Teunnis
- kobe bryant fan
- AOVV
- sandokan
- Ralph.
- jspr_g
- Fathead
- Sammael
- Gajargo
- titan
- jasper1991
- Arno
- The Eraser
- Masimo
- Lying Mouth
- herman
- Joerii
- nclo
- remcodulac
- itchy
- Ferre
- Weirdo Wizzy
- Titmeister
- gli|-t0_ch
- freitzen
- Outlaw104

Zo verging dat mij destijds ook. Het nummer van Lamb stond in de Kinky 101 en ik was er kapot van, tijdens de uitzending vertelde de DJ de link met het klassieke stuk en een paar dagen later stond ik op de klassieke afdeling van Van Leest te snuffelen.

Ik zag Nits afgelopen jaar in De Oosterpoort in Groningen en toen speelde ze 'm wel, tot mijn vreugde.

- Arrie
- Vleertje
- ArthurDZ
- deric raven
- Dance Lover
- Dungeon
- dazzler
- Scientist
- Lukas
- Snoeperd
- Don Cappuccino
- Vigil
- Paap
- Casartelli
- hond racisme
- Dwejkk
- panjoe
- kemm
- nedbed
- tsjong
- Teunnis
- kobe bryant fan
- AOVV
- sandokan
- Ralph.
- jspr_g
- Fathead
- Sammael
- Gajargo
- titan
- jasper1991
- Arno
- The Eraser
- Masimo
- Lying Mouth
- herman
- Joerii
- nclo
- remcodulac
- itchy
- Ferre
- Weirdo Wizzy
- Titmeister
- gli|-t0_ch
- freitzen
- Outlaw104
- McSavah

80. The National - Slow Show

Ja hoor, ook in mijn lijstje The National. Volgens mij gaat deze band velen nogal tegenstaan omdat je hem overal tegenkomt en iedereen ze maar zo geweldig vindt. Ik geef toe: ik heb er zelf ook last van. Maar uiteindelijk moet ik toch toegeven dat de band gewoon bijzonder mooie muziek maakt. En hetgeen wat de band voor mij toch wel bijzonder maakt, is zanger Matt Berninger. Ik heb bij hem altijd het gevoel dat het net zo'n 'verloren ziel' is als ik zelf ben (zoals ik mezelf zie). Beetje raar uitgedrukt, maar ik heb het idee dat die man ook telkens weer in depressies komt, op een of andere manier identificeer ik me met hem als ik hem hoor zingen. Als ik hem dan op het laatste album hoor zingen: 'Jenny I am in trouble, I can't get these thoughts out of my mind', dan raakt dat me enorm, omdat ik er dingen van mezelf in terugzie. Een soort wanhoop, een roep om hulp, terneergeslagenheid (is dat een woord?).

Maar laat Slow Show nou net een nummer zijn waar Matt Berninger in de coupletten maar wat zit te mompelen, dit nummer is juist muzikaal ontzettend mooi. De sfeer die vaak in zijn zang en teksten zit, zit hier meer in de muzikale omlijsting, maar dan veel hoopvoller. De intro van het nummer voornamelijk, prachtig. Dit is ook een wat positiever nummer, maar de zwaarmoedigheid van Matt Berninger hoor ik vaak ook in de manier waarop ie zijn teksten brengt, want over het algemeen pluis ik teksten niet echt uit. Na dat gemompel komt er overigens wel ineens een heel mooi refrein. Maar in dit nummer is het wat mij betreft de rest van de band die de show steelt.

79. Joni Mitchell - Woodstock

Ik kende Joni al lange tijd van het album Blue, een persoonlijke favoriet overigens, prachtig album, en het nummer Woodstock kende ik ook al langer in de versies van Crosby, Stills, Nash & Young en Matthews Southern Comfort, maar het originele Woodstock van Joni zelf had ik nog nooit gehoord, tot het ineens langskwam in mijn favoriete tv-serie Six Feet Under (aanrader, prachtige emotionele serie!). Ik had nog niet eens door wie of wat het was, maar het greep me meteen enorm, dus ik zocht het na de aflevering meteen op en wat bleek, het origineel van Woodstock is véél mooier dan die twee flauwe covers. Het heeft een soort sprookjesachtige sfeer die me enorm weet te betoveren. Iets soortgelijks zei ik ook al bij Cars & Cars, grappig genoeg, een totaal ander nummer. Haar zang is wel een lastig punt voor velen maar ik vind het prachtig. (Ik moet me nog altijd eens meer verdiepen in haar oeuvre)

78. Worlds End Girlfriend - We Are the Massacre

Over sprookjesachtig gesproken, dat gaat ook vaak op voor de muziek van deze Japanse artiest. Instrumentale muziek waar je je helemaal in kan verliezen en waar ik zelf altijd hele verhalen bij kan inbeelden. Zijn album The Lie Lay Land is een enorme aanrader! Dit nummer heeft tegelijkertijd een hele mooie gelukzalige melodie als hele verontrustende stemsamples. Voor mij een uniek nummer dat me altijd weet te raken. Niet helemaal representatief voor de rest van het album trouwens. De melodie in dit nummer is zó mooi dat het hele nummer er makkelijk op kan leunen.

77. The Knife - Silent Shout

Hier heb ik weinig persoonlijke verhalen bij of emotionele banden mee, dit nummer is gewoon zo ontzettend goed dat het erin moest. De kille electronica in combinatie met de fantastische zang van Karin Dreijer Andersson. Eigenlijk is elk aspect van dit nummer ijzingwekkend goed, meer kan ik er niet over zeggen. Behalve dat ik altijd kippenvel krijg bij het stukje 'a cracked smile and a silent shout'.

76. Elbow - Starlings

Elbow is bij mij niet altijd raak, maar als het raak is... dan is het ook goed raak. Nummers als Red, Powder Blue en Any Day Now van het debuut vind ik prachtig, net als bijna alles van het album The Seldom Seen Kid, terwijl ik de band net zo vaak eigenlijk niet zo interessant vind. Starlings steekt voor mij boven hun hele oeuvre uit, die rust die eruit spreekt is prachtig, ondanks die blazers in de intro die je wakker schudden. Leuke vondst, maar ze maken voor mij niet het nummer. Het is sowieso gewoon een prachtig liedje, met een erg mooie tekst:

'I sat you down and told you how
The truest love that's ever found is for oneself
You pulled apart my theory
With a weary and disinterested sigh'

Prachtig, toch? En dan is er ook nog de instrumentatie, met de ontzettend fijn klinkende drums, en dat herhalende geluidjes, zorgen voor zo'n heerlijke, rustgevende sfeer. De blazers hebben sommige mensen moeite mee maar heb ik me nooit aan gestoord. En wat heb je dan: een perfect liefdesliedje.

75. Gorillaz - Sound Check (Gravity)

Ik ben wel een behoorlijke liefhebber van Damon Albarn te noemen dus dat deze man in de lijst te vinden is, mag geen verrassing heten. Wat me zo in hem aanspreekt is vooral zijn enorme veelzijdigheid. Ik heb hem eens een radioshow op de BBC horen aanspreken waar zijn muziekkeuze ook alle kanten opschoot, van bollywood tot de betere hiphop tot jaren '70 krautrock tot Girls Aloud, geweldig vond ik het. Bovendien heeft de man één van de mooiste stemmen die ik ken, en heeft ie ook nog eens heel wat prachtige muziek gemaakt. Niet alleen met de Gorillaz, dus of dit de hoogstgenoteerde Albarn is, laat ik in het midden.

Gorillaz is voor mij één van de allereerste muzikale ontdekkingen waar ik nu mog naar luister. Ik kwam Clint Eastwood eens tegen op een Hitzone, 14 of 15 geloof ik, met een rode voorkant. Het intrigeerde me meteen, en ik vroeg m'n moeder of ze een ceedeetje van die Gorillaz wilde branden. Dat werd Demon Days, en die heb ik grijsgedraaid. Daarna heeft ze ook het debuut gebrand, die niet meteen zo aansloeg, maar ik ook tof en intrigerend vond. Tegenwoordig staan ze allebei nog op 5* en heb ik Gorillaz ook live mogen aanschouwen, met o.a. Mick Jones en Paul Simonon van The Clash op gitaar en bas, en De La Soul in het voorprogramma. Wat een feest was dat.

Maar een favoriet noemen is lastig, op die eerste twee is eigenlijk geen misser te vinden en ook Plastic Beach is erg goed. Wellicht is het volgende week dus weer anders. Maar Sound Check heeft die prachtige zang van Damon Albarn, die mysterieuze, ongrijpbare, maar geweldige sfeer die over het debuutalbum hangt en die fijne afwisseling tussen een rustig zangstuk en een 'harder' stuk met toffe bas.

74. Nina Simone - Sinnerman

MuMe-klassieker! En terecht! Nina Simone vind ik eigenlijk een beetje wisselvallig, maar bij vlagen briljant, zoals hier. Wauw, wat een gedrevenheid spreekt er uit dit nummer (ook alle lof voor de band!). Het lijkt wel alsof de wereld vergaat en Nina en haar band het gevoel hebben dat ze nog een laatste keer álles moeten geven. En dat doen ze ook, tien minuten lang. Fantastisch!

73. Nick Cave and the Bad Seeds - From Her to Eternity

Ik heb Nick Cave altijd al ontzettend goed gevonden maar sinds mijn vriendin hem ook goed vindt, ben ik ineens veel enthousiaster geworden en sinds ik hem samen met haar live heb gezien op een festival in Portugal, waar met z'n tweetjes heen waren, ben ik al helemaal enthousiast! Nick Cave is helemaal geweldig! Hij moest er dus ook in maar dan heb je alsnog tig keuzes want de man heeft zoveel enorm gave muziek gemaakt. Ik ben voor een oudje gegaan, die ik enorm intens vind, en hij live trouwens ook speelde, waar ik erg blij mee was. Een spannende piano, een gave baslijn, dissonante geluiden, en Nick Cave die zelf ook lekker losgaat. Bij dit nummer zit je op het puntje van je stoel...

72. Chromatics - These Streets Will Never Look the Same

Eén van de recentste ontdekkingen van deze lijst. Chromatics had ik eens op mijn iPod gezet om tijdens de post te luisteren (ik ben postbezorger), ik weet niet eens precies hoe ik erop gekomen was, en had ook nog geen idee wat ik kon verwachten, maar al na een halve minuut in het eerste nummer, dat ik tot mijn verbazing meteen herkende als Neil Young-cover, was het helemaal raak en wist ik dat dit echt mijn ding was, en het niet meer mis kon gaan met het album. Dat ging het ook niet, en het was een heerlijke soundtrack van de zomer. Een lieve zangeres, fijne popliedjes, en heel tof geproduceerd allemaal. Dan valt dit nummer dus wel wat uit de toon want hier zingt ineens een man, duurt het meer dan acht minuten, en lief en zomers is het allemaal niet. Desalniettemin was het wel meteen m'n favoriet, vooral dit nummer is briljant geproduceerd, en de vervormde zang weet emotie bij me over te brengen. Ook live gezien, en wat was die zangeres lief, maar dat terzijde want die horen we hier niet.

71. Kraftwerk - Radioactivity

Kraftwerk, het moet toch wel één van de belangrijkste bands uit de muziekgeschiedenis zijn. Maar dat doet er verder niet toe, want ze staan er in omdat ik de muziek zo goed vind natuurlijk. Als je je verdiept in elektronische muziek kom je natuurlijk al heel snel bij hun uit, maar al ver daarvoor vond ik Autobahn (de lange versie) fantastisch). Ook vind ik het geweldig hoe al hun albums een thema hebben dat ze uitwerken. Op dit album is dat radio, waarin ze dus allemaal radiofragmenten en dergelijke gebruiken. Het zijn niet allemaal liedjes met kop en staart maar alles op het album is in dienst van het thema. Ik vind het heel gaaf, en het titelnummer, wel een liedje met kop en staart, duurt wellicht wat lang als los nummer, maar komt in die albumcontext het beste tot zijn recht. Het album is wat moeilijk in te komen maar als dan dit nummer langskomt... Dan ben ik helemaal verkocht. Een prachtig liedje, en de muzikale omlijsting is geweldig gedaan. Dit klopt, zeker op het album, helemaal voor mij.

Die video van Worl's End Girlfriend. Onheilspellend.

Helemaal mee eens, haar beste nummer. Zwaar ondergewaardeerd inderdaad. In de afgelopen 6 jaar maar liefst 4x gedraaid op 3fm, en op andere radiostations zal dat niet veel anders zijn. En in de MuMeLadder van 2012 kwam het niet verder dan 2774, weinig nummers achter zich latend. Onbegrijpelijk.

blijft een toffe lijst arrie! je beschrijvingen zijn erg persoonlijk en voor mij mooi om te lezen.

Lekker rijtje dit, met 2 nummers uit mijn eigen top 20 (Sinnerman en Slow Show)

Bij dit rijtje wat minder persoonlijke verhalen (maar die komen later in de lijst wel weer) maar hopelijk voor jullie wel weer de moeite waard. Ik vind het in ieder geval erg leuk om te doen, en ook om de reacties te lezen.

70. Fleet Foxes - White Winter Hymnal

Je hebt van die artiesten die zo'n briljante debuutsingle uitbrengen dat ze er zelf nooit meer overheen komen. Zoiets geldt ook voor Fleet Foxes, tot nu dan, want zo lang zijn ze nog niet bezig... Maar mijn gevoel zegt dat het zo blijft al hoop ik natuurlijk dat ze het tegendeel gaan bewijzen. Begrijp me niet verkeerd: derest van hun muziek is ook erg goed, maar dit liedje heeft iets ongrijpbaars, noem het de x-factor... Het heeft maar een paar regels tekst, het is zo voorbij, maar die prachtige samenzang, en die sfeer die erin wordt neergezet is ook zo ontzettend mooi. Het is van die folk waarbij ik me in de natuur waan, alsof ik door het bos loop, alsof ik door de clip van het nummer loop... In hun teksten wordt de natuur ook nog weleens genoemd, dus dat gevoel klopt wel denk ik, maar er is bepaalde folk waarbij ik hetzelfde gevoel krijg als de natuur me geeft, en dat vind ik misschien wel de fijnste folk. Het gekke is: uit mezelf ga ik niet zo vaak de natuur in, ik denk dat ik zelfs meer een stadsmens ben.

69. Madonna - Give It 2 Me

Een groot deel van hoe ik me bezig hou met muziek zijn de hitlijsten. Momenteel volg ik de Top 40, de Mega Top 50, de UK Charts, en de Billboard Hot 100. Veel muziekliefhebbers zouden zeggen: wat raar, daar is toch nauwelijks goede muziek te vinden. Nou ben ik vrij popgeorienteerd en wordt mijn smaak ook steeds milder en breder, maar eerlijk is eerlijk: ik volg de hitlijsten heus niet om goede muziek te ontdekken. Ik vind het gewoon ontzettend leuk om hitlijsten te volgen, en ik verdiep me ook in de top 40/hitlijsten van vroeger en dergelijke. Ik zou het niet eens echt kunnen uitleggen wat ik er zo leuk aan vind, want zoals gezegd is heel veel top 40-muziek echt niet zo geweldig of interessant, al heb ik geen enkele moeite om naar slechte muziek te luisteren.

Desalniettemin bestaat een aardig deel van mijn smaak wel uit goed geproduceerde popmuziek. Zeg maar de Timberlake-hits, de vroege Sugababes, heel veel door Timbaland en Pharrell geproduceerde dingen, Kelis, Kylie, Britney van 2008/2009, dat soort dingen. (Ook tig andere soorten en oudere popmuziek overigens) Het is natuurlijk geen muziek die je diep raakt, of met ontzettend veel sfeer (kan wel overigens) maar ik luister er gewoon erg graag naar, en vind zulke dingen, die vaak verguisd worden, vaak ook oprecht goed. Timbaland en Pharrell vind ik ook echt heel erg goede producers, en dit nummer (dat dergelijke muziek eigenlijk wel representeert in deze top 100) is dan ook van zijn hand. Madonna heeft wat mij betreft een hoop erg leuke singles, ik ben zelfs naar een concert van haar geweest, maar samen met Live to Tell spant deze toch wel de kroon, omdat Pharrell het zo briljant geproduceerd. Wat een ontzettend heerlijke, funky beat, wát een groove zit daarin. Bovendien is het een bijzonder aanstekelijk liedje, past Madonna's zang er prima bij, en heeft het ook nog een erg leuke, inventieve bridge. Samen met Unfinished Sympathy strijdt het bij mij om de titel 'beste nummer 1-hit ooit'.

68. Opus III - It's a Fine Day

Een ander soort hitparadepop waar ik een ontzettend zwak voor heb, is jaren '90 dance. Van de verantwoorde dingen tot heel veel totaal niet verantwoorde dingen. Het meeste daarvan vind ik verder vooral leuk om te horen maar niet echt goed en dus zeker niet goed genoeg voor een top 100, dit is een uitzondering. En raar genoeg heeft het de top 40 nooit gehaald, al is het in Engeland wel een grote hit geweest. Erg leuk geproduceerd, heeft nog zo'n ontzettend fijn ravepianootje waar ik ook een enorm zwak voor heb, en het heeft vooral prachtige zang van Kirsty Hawkshaw. Later nog gecoverd door Miss Jane, maar die versie hoeft niet zo van me, en gesampled in Halcyon + On + On van Orbital die ik er in eerste instantie in wou zetten. Maar toen bedacht ik me dat ik dit 'origineel' minstens zo mooi vind. Heerlijk dromerig ook. (Het is wel een cover trouwens, moet zeggen dat ik het origineel niet ken)


67. Massive Attack - Live With Me

Noemde ik net nog Unfinished Sympathy als één van mijn favoriete nummer 1-hits, die had hier best kunnen staan, maar deze van. Massive Attack doet me nog net wat meer. De spanning die vaak in hun muziek zit is hier ook te vinden, ook heeft het zo'n fijn donker randje, maar wat deze voor mij nog extra heeft ten opzichte van de rest van hun oeuvre, is dat er in weinig van hun muziek zoveel emotie zit... én Terry Callier. Wat een fantastische zanger, wat een prachtige stem. Ook de clip geeft het voor mij nog wat extra's, en dat alles bij elkaar maakt dit tot het. Massive Attack-nummer dat me verreweg het diepste raakt.

66. Isaac Hayes - Walk On By

Walk On By is oorspronkelijk een erg mooi Burt Bacharach-liedje dat bovendien ook nog eens bijzonder mooi werd uitgevoerd door Dionne Warwick, maar wat Isaac Hayes ermee deed gaat daar nog ver overheen. Hij rekt het uit tot twaalf minuten durende, enorm zwoele, sfeervolle en spannende soulkraker. Blazers, strijkers, gitaren, alles wordt uit de kast getrokken, en terwijl de instrumentatie al ronduit fantastistisch is, is het mooiste instrument misschien nog wel de stem van Isaac Hayes zelf (ook bekend als Chef uit South Park). Hij heeft al een erg mooi stemgeluid, wat perfect bij de muziek past, maar legt er ook erg veel bezieling in, ondanks dat ie eigenlijk maar een beetje praatzingt. Praatzingen met bezieling, ook een kunst.

65. Outkast - Da Art of Storytellin' (Part 2)

Outkast is natuurlijk bekend van de, ook erg goede, hits Ms. Jackson en Hey Ya, maar ze zijn nog veel meer dan dat; hun album Aquemini is wat mij betreft een hiphopmeesterwerk (met het ook vrij bekende hitje Rosa Parks). Het hele album is voor mij echt een geheel en bovendien heel constant in z'n kwaliteit, wat het moeilijk maakt om daadwerkelijk iets in de top 100 te zetten maar toch moest dit er voor m'n gevoel in. Da Art of Storytellin' (Part 2) werkt nog veel beter als het na deel één op het album komt, maar laten een klein beetje van de creativiteit van het album zien: een melancholische beat, overstuurde raps, en ook een geinig einde. Uiteindelijk was het briljante Synthesizerwaar George Clinton zelfs op meedoet, een betere keuze voor deze lijst, maar ik vind de twee Art of Storytelling-delen ook altijd hoogtepunten op het album, dus ik ben eigenwijs. Maar eerlijk is eerlijk, als los nummer werkt het minder dan in albumcontext. Hoe dan ook: ik vind Outkast een briljante, erg inventieve hiphopgroep die meer waardering verdient voor wat ze naast hun hits hebben gemaakt. Big Boi heeft zelfs een heel eigen manier van rappen die ik gaaf vind, net alsof ie er altijd naast zit maar toch weer niet.

64. Jacques Brel - Ces Gens-Là

Eens een keer een livefilmpje, omdat het altijd de moeite waard is om Jacques Brel te zien zingen. Over zingen met bezieling gesproken, ik ken geen enkele zanger die met zoveel bezieling kan zingen als Jacques Brel. Vaak heb ik slechts een heel vaag idee waar de tekst over gaat, maar Jacques weet toch als geen ander de emotie op me over te brengen. Het maakt haast niet uit wat ie zingt, als hij zingt raakt het me... Dit nummer bouwt bovendien zo fantastisch op, begint met een geweldig maar heel simpel pianodeuntje, en langzaam maar zeker wordt het steeds intenser. Echt heel mooi, staat misschien nog wel te laag... en dan weet ik niet eens waar het lied over gaat.

63. Marissa Nadler - Under an Old Umbrella

Zoals eerder gezegd hou ik erg van folkmeisjes, en als er dan ook nog een dromerige en sprookjesachtige sfeer bij komt kijken, dan ben ik verkocht. De muziek van. Marissa Nadler, en dan voornamelijk dit nummer, valt dus helemaal in m'n straatje. Kan er verder eigenlijk over zeggen, het is gewoon helemaal m'n ding, en ik vind het heerlijk om hierop weg te dromen, al heeft de sfeer ook iets onheilspellends. Prachtig gezongen ook.

62. Joanna Newsom - Cosmia

En dan nog een folkmeisje, eentje die bij heel veel mensen enorm op de zenuwen werkt, vanwege haar wat aparte stem. Begrijpelijk, heb er zelf totaal last van. En als je daar doorheen kan prikken, dan heb je ook wel iets heel moois. Joanna Newsom schrijft namelijk echt geniale teksten, en het album Ys, waar dit van afkomstig is, heeft ook echt prachtige, enorm rijke, arrangementen, met dank aan o.a. Van Dyke Parks. Ik lijk één van de uitzonderingen die het laatste en kortste nummer van het album het mooist vindt, dus daar hebben jullie geluk mee. Ik vind Ys zo'n mooi album om het boekje erbij te pakken, en de teksten mee te lezen, terwijl je de muziek in wordt getrokken door de prachtige muziek met harp, strijkers, en allerlei tierelantijntjes.

61. Typhoon - Zo Niet Mij

Ja, het is Nederlandstalige hiphop, maar niet meteen afhaken! Dit is wel andere koek dan de Ali B's, Lange Fransen en Gers Pardoellen van deze wereld. Typhoon is een rapper uit Zwolle, die ook bevriend is met de rappers van Opgezwolle, en behoorlijk perfectionistisch, naar het schijnt, waardoor hij nog maar één album op z'n naam heeft staan, maar die ook wel meteen waanzinnig goed is. Typhoon is niet alleen een erg goede rapper, die een fijn stemgeluid heeft en daadwerkelijk mooie, emotionele en diepgaande teksten brengt, maar de beats op het album zijn ook tot in de puntjes uitgewerkt (met dank aan Dries Bijlsma). Ook dit nummer heeft een prachtige, subtiele beat (dat blazertje!), en Typhoons raps komen recht uit z'n hart. Veel betere hiphop ken ik niet, en dan uit eigen land, dus ik vind het onbegrijpelijk als ik zie welke rappers er door de massa wordt omarmd.

Ja, nogal inderdaad!



Dat was dan ook mijn nominatie. Maar ze deed het zo slecht, dat ik het er maar bij heb gelaten en het niet opnieuw heb geprobeerd.

Veel juweeltjes.

Madonna vind ik een verrassende keuze maar dan ook nog dit nummer. Ach. Zo heb ik K3 er in staan.

Gewoon een uitstekend nummer van Madonna!

Voorlopig vind ik het een waanzinnig gevarieerde lijst met verrassend veel muziek die ik zelf ook goed vind. Door die variatie staat er uiteraard ook het een en ander tussen waar ik he-le-maal niks van moet hebben, maar dat hou je altijd

Mooie stukjes schrijf je er ook bij. Handig om van de onbekende nummers meteen een goede indruk te krijgen. Zo heb je mij eindelijk eens naar Typhoon laten luisteren. Geen idee waarom dat er nooit van is gekomen, maar Zo Niet Mij bevalt me heel goed. Toptekst

60. Tori Amos - Winter

Prachtig pianospel, waar al enorm veel emotie in lijkt te zitten, prachtge zang van Tori Amos, een prachtig liedje en bovendien een prachtige climax. Ik heb trouwens het idee dat ik meer naar vrouwenzang dan naar mannenzang neig, waardoor ik pianomeisjes als Tori (en folkmeisjes) al snel mooi vind. Tori legt er ook wel erg veel van haarzelf in, naar mijn idee, wat me raakt.

59. Amy Winehouse - You Know I'm No Good

De muziek van Amy Winehouse vond ik toen het uitkwam best oké, Rehab niet zo, andere singles wel aardig, maar de laatste jaren is haar muziek alsmaar op me blijven groeien. Het is niet per se de stem die het voor me doet, maar de pure, eerlijke liedjes die ze schrijft. Haar liedjes gaan écht over haar. Tel daarbij op in het geval van haar tweede album de ijzersterke producties van Mark Ronson, die ik ook steeds meer ga waarderen, en bovendien haar vermogen om bijzondere pakkende liedjes te schrijven, waar haar heel eigen stemgeluid nog emotie aan toevoegt (zeker in het nummer Back to Black) en je hebt een moderne klassieker. Geïnspireerd door jaren '60 meidengroepjes, laat ik daar nou net ontzettend van houden. Het moment dat haar zang erin komt in de intro is prachtig, die beat en die blazertjes zijn heerlijk verslavend. In de loop der jaren is dit langzaam maar zeker een steeds grotere favoriet geworden.

58. Noir Désir - Le Vent Nous Portera

Dit is ook zo'n liedje dat zo'n ongrijpbare x-factor voor me heeft. Ik vind het echt een superfijn, verslavend popliedje, maar waarom? Ik zou het eigenlijk niet kunnen zeggen. Het heeft zo'n heerlijk zorgeloze sfeer, ik denk dat dat het is. Iets waar ik ontzettend naar verlang: zorgeloosheid.
Wel een luguber verhaal omtrent de zanger trouwens, die zijn eigen vriendin heeft vermoord. Geeft zo'n vrolijk liedje toch een donker randje.

57. Roxy Music - For Your Pleasure

Roxy Music vind ik één van de allerbeste rocksongs, vanwege de combinatie van een fantastische zanger, ijzersterke liedjes, de nodige pathos (maar nooit te veel) en wat licht experiment. Zeker op de eerste twee albums met Brian Eno in de gelederen wilden ze nog wel experimenteren, wat voor mij ook voor hun beste nummers zorgt. Het begint als een vrij normaal, rustig Roxy Music-liedje, wel van hoog niveau, met een flinke dosis melancholie en prachtige zang van Bryan Ferry, maar al snel verandert het in een soort mantra, waarbij er continu 'tara' wordt herhaald, en er lekker wordt gepield met de keyboards. Voor mij de beste combinatie van de twee werelden van Roxy Music.

56. Iron & Wine - Lion's Mane

Iron & Wine bracht op zijn debuut prachtige kleine lo-fi folkliedjes waarop je weinig meer hoort dan zijn gitaar en zijn stem, en dan nog alsof ie het op zijn zolder heeft opgenomen, maar die liedjes zijn zó mooi en hij weet met die beperkte middelen ook nog eens enorm veel sfeer te scheppen. Muziek kan zo simpel zijn. Het mooiste zijn misschien nog wel de teksten, zo ook op dit nummer. Vooral al die dingen waar ie liefde mee vergelijkt vind ik goed gevonden 'love is a tired symphony you hum when you're awake' en vooral 'love is the best sensation hiding in the lion's mane'. Die laatste vind ik zo'n mooie zin, wat voor mij symboliseert hoe mooi en tegelijkertijd hoe gevaarlijk liefde kan zijn. Voor mij althans zeker. Voor mij was het in 2007 inderdaad een enorme situatie, een jaar later was er weinig meer van me over. Was dat de onvoorspelbaarheid van die leeuw, die toch een wild dier is? Hoe dan ook, de tekst van Lion's Mane zet me altijd aan het denken, en bovendien vind ik het een prachtliedje waarin ik helemaal kan wegdromen.


55. The Beatles - For No One

Het perfecte twee a drie minuten-popliedje? Nee, het is niet de hoogste notering in die categorie, maar het komt toch aardig in de buurt. Ik draag de Beatles een warm hart toe, zowel Mccartney als Lennon trouwens, en deze steekt er samen met Tomorrow Never Knows voor mij bovenuit. Mooier worden popliedjes bijna niet.

54. Delia Gonzalez & Gavin Russom - Rise

Ik geef toe, deze lijst kan nog weleens van de hak op de tak springen. Van een twee minuten durend popliedje van de Beatles naar een meer dan tien minuten durend experimenteel elektronisch en vrij obscuur nummer. Het album waar dit van afkomstig is heet The Days of Mars en die titel is niet slecht gekozen, want dat geeft wel aardig de sfeer van deze muziek aan. Het is heel eentonig, er gebeurt slechts erg weinig in, maar als het je ligt, kan je heerlijk wegdromen in de zweverige sferen van deze muziek. Niet voor iedereen toegankelijk dus, maar de moeite waard om eens een kans te geven. Rise heet het nummer, en inderdaad, het is eigenlijk wel net alsof je opstijgt.

53. The Beta Band - Squares

Ook hier hangt een fijne, dromerige sfeer overheen, al is het wel op een heel andere manier. The Beta Band is een band die eigenlijk nooit echt het succes kregen dat ze (naar mijn mening) wel verdienden, waardoor ze uiteindelijk van ellende maar zijn gestopt. Vrij zwak eigenlijk. De zanger heeft een heel karakteristiek stemgeluid, dat ik zelf zeker kan waarderen, en de muziek zelf is pop/rock met een heel eigen geluid, een heel eigen sfeer, die zoals gezegd vrij dromerig is. Eigenzinnig bandje dus, maar wel toegankelijke muziek. Dit nummer is voor mij heel verslavend geweest, heb het ooit eens ontdekt toen het nog in de MuMeladder stond. Als dit bevalt, is het hele album de moeite waard. In dit nummer is overigens Daydream van het Belgische Wallace Collection gebruikt, het refrein is een beetje nagedaan, maar toen ze het op single uitbrachten, was er net een bandje die ook zoiets had gedaan: I, Monster met Daydream in Blue. Dat werd een hit, en niemand keek nog om naar de single van The Beta Band.

52. Black Devil - "H" Friend

Klik de link eens aan, kijk niet naar de beschrijving en probeer eens te gokken uit welk jaar dit nummer komt...



En? Wat denk je? Het komt dus uit... 1978! Ik blijf me daar keer op keer weer over verbazen! Dit nummer van een of andere Fransman was z'n tijd zó ver vooruit, maar is helaas altijd in de obscuriteit blijven hangen. Het was zelfs extreem obscuur, totdat iemand het op een rommelmarktje tegenkwam voor vijftig cent ofzo, en het aan Aphex Twin liet horen. Die heeft het toen opnieuw uitgebracht, en die Fransman heeft de muziek toen ook weer opgepakt.
Dit nummer klinkt naar mijn idee nog altijd fris. Het is zo heerlijk geproduceerd, met die lekker vage vocalen, het catchy doodoodoodoo dat niet eens cheesy klinkt, nouja, gewoon een supertof, heel vroeg danceplaatje.


51. Aphex Twin - Nannou

Ha, wat toevallig, Aphex Twin zelf komt er direct na, dat is niet bewust gedaan. Hij is vooral bekend van Windowlicker, Come to Daddy en zijn ambientalbum, maar dit is weer anders, namelijk een schattig speeldoosmuziekje. Lieve melodietjes, nog een tof clipje erbij, en eigenlijk totaal het tegenovergestelde van Come to Daddy, maar het is toch echt gemaakt van dezelfde man. Leukste is dat halverwege het speeldoosje opnieuw wordt opgewonden, en dan nog een stukje verder ratelt. Fantastisch gedaan, een briljant nummer maken in de trant van een speeldoosje.

Heb dit nummer eens beluisterd, maar die vind ik dan toch wat minder eigenlijk.

Kende de video nog niet maar deze heeft eenzelfde donkere rand. En een mooie vrouw in beeld, ook niet onbelangrijk.

Mooie top tot nu toe, afwisseling troef ja.
Die afwisseling maakt je ook nieuwsgierig naar de volgende worp, komen daar Nick & Simon en Sonic Youth soms hand in hand?
Die Beatles qoute bij For no one kan ik wel onderschrijven, die 2 genoemde tracks komen dan ook van een formidabel album.