Woodstock van Joni Mitchell staat ook in mijn top 100.

Heb maar weinig met de meeste nummers, maar dit is wel hard! gaaf.

Dit weekend zal het topic even stilvallen, vrees ik. Excuses voor het ongemak.

Als je je een acapellaversie van Opus III voorstelt, dan heb je het origineel wel zo'n beetje.
Ook te vinden op deze alleraardigste verzamelaar, welke een mooi beeld geeft van het begin van Britse indiepop
Pillows & Prayers: Cherry Red Records 1981-1984 (2007)

Deze lijst ga ik blijven volgen, leuk!

Lekker lijstje tot nu toe, Arrie. Uit de enorme collectie aan Beatlesnummers is For No One ook mijn favoriet. Voor mij is de Miss Jane-versie van It's a Fine Day trouwens de eerste die ik kende. Pas veel later kwam ik er achter dat het al in veel meer uitvoeringen bestond. Die van Opus III is inderdaad erg fijn, het origineel is me trouwens wat te kaal en saai.

Bedankt.

Sorry voor het lange wachten, vanavond de volgende tien.

50. Johan - Tumble and Fall

Johan is een leuke band met prima popmuziek maar hun mooiste muziek kwam tot stand ten tijde van het album Pergola. Toevallig zat zanger en liedjesschijver Jacco de Greeuw tijdens de opnames van de albums in een depressie, de opnames gingen dus erg moeizaam, maar dat lijdt wel tot emotionele muziek. Nou klinkt het misschien luchtiger dan je zou verwachten maar in de teksten is er wel een hoop van terug te horen. Dat geeft voor mij heel veel meerwaarde aan van zichzelf al prachtige liedjes als Tumble and Fall en Day Is Done ('when the day is done, and everybody's gone, there's still a ghost inside your head that's haunting you'). Johan maakt van zichzelf gewoon degelijke pop/rock, maar in die periode was er door de omstandigheden net datgene wat niet alleen voor emotionele teksten zorgt maar ook de muziek net dat beetje extra magie meegeeft waardoor vooral de twee singles ware toppers zijn.


49. Counting Crows - Anna Begins

Ik moet mezelf er soms aan herinneren wat een waanzinnig goede band de Counting Crows ooit waren, want dat vergeet ik nog weleens door al die keren dat ik weer Big Yellow Taxi, Holiday in Spain en Accidentally in Love op de radio langs hoor komen. Vergeet die nummers! Het debuutalbum van de Counting Crows behoort tot de hoogtepunten van de jaren '90. Adam Duritz (de zanger) schreef prachtige, persoonlijke teksten te schrijven, en er hangt een fijne melancholische sfeer over het album. Mr. Jones is de bekende single en ook goed, maar wel een buitenbeentje op het album, dat verder veel rustiger is. Anna Begins heeft waarschijnlijk de mooiste tekst, samen met erg fijne, subtiele instrumentatie die het nummer mooi opbouwt. Maar echt, die tekst, dat is de grootste reden dat het nummer zo hoog in mijn toplijst staat, die moet je eigenlijk helemaal meeluisteren/meelezen. Een lied over een vakantieliefde van Adam Duritz, naar het schijnt, waarbij ze eigenlijk allebei niet echt de stap konden maken voor iets meer dan dat. In Round Here zit trouwens ook nog een prachtig stukje tekst, dat me altijd bijblijft en ik hier wel wil citeren (want ik vind het bij Anna Begins moeilijk om er iets uit te pikken):

'Then she looks up at the building
And says she's thinking of jumping.
She says she's tired of life
She must be tired of something.'

She must be tired of something... heel simpel, maar het stukje raakt me altijd. En zo weet Adam Duritz een hoop emotie in zijn teksten en zang te leggen, een diepgang die later totaal verdwenen lijkt. Hoe dan ook, vergeet de latere Counting Crows, en draai het debuut!


48. Underworld - Dark and Long (Dark Train Remix)

Iets wat het dancegenre zo mooi maakt, zijn de lange nummers die heel mooi opgebouwd worden. Nu geef ik meteen toe: ik vind dit nummer eigenlijk wat te lang doorgaan. Maar hoe het nummer in de eerste helft wordt opgebouwd is onovertroffen. Dat moment dat na drie minuten de synths erin komen kijk ik altijd naar uit, en bezorgt me altijd weer kippenvel. Die synth heeft voor mij een heel euforisch geluid. Verder ook gewoon een heerlijk dansbare beat, met een fijne drive, en nog fantastisch gebruikt in de film Trainspotting (in de scene dat de hoofdrolspeler afkickverschijnselen heeft en aan het hallucineren is, terwijl hij in zijn bed ligt). Ik vind dit een zeer geschikt nummer voor een scene met vage hallucinaties en daarom moet ik er altijd weer aan denken. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat er voor mij wel wat minuten af hadden gekund, maar de eerste vijf minuten zijn voor mij zo fenomenaal dat dat de tweede helft weet te compenseren.


47. Low - (That's How You Sing) Amazing Grace

Ik hou heel erg van muziek waar je helemaal in kan wegdromen, en één van de ultieme bands daarvoor is Low. Trage muziek, die zich soms zelfs met moeite lijkt voort te slepen, met fijn gitaarspel en mooie zang van Alan Sparhawk en Mimi Parker, die, geloof ik, ook een stelletje zijn. Zoek je muziek met pit, dan hoef je dit niet te proberen, maar zelf kan ik heerlijk wegzinken ik de eveneens traag voortbewegende melodieën. Muziek mag van mij best heel rustig zijn, het is immers ontspanning, en bij deze muziek kan je helemaal tot rust komen en je hoofd leeg maken.

46. Warpaint - Elephants

Ik heb een groot zwak voor meidengroepen. En dat gaat van The Shirelles, The Supremes, The Shangri-Las, naar de Dolly Dots, The Bangles, Bananarama, naar Girls Aloud, Sugababes, All Saints, zelfs de Spice Girls. Maar de hoogst genoteerde meidengroep is een serieuze rockband, één van de weinigen die ik ken waarbij alle vrouwen daadwerkelijk een instrument bespelen (naast The Bangles, The Go-Gos, The Runaways, en nog een aantal). Een ontzettend fijne band die ook nog eens heel goed kan spelen, zo bewezen ze gisteravond live, en ze zien er ook niet slecht uit. Ook hier weer de dromerige muziek, maar de sterke ritmesectie houdt je wel bij de les. Een band die helemaal in mij straatje valt, met een paar enorme uitschieters. Undertow vind ik een prachtig liedje, en ik ben nu alweer een tijdje helemaal verslaafd aan het fantastische Elephants, waar alles samenkomt en klopt. Ook hier vallen het bas- en drumspel me het meest op, fantastisch als die binnenvallen, maar ook de zangeres doet me hier meer dan ooit. Dit nummer geeft me altijd heel veel energie (wat ik de laatste tijd wel kan gebruiken), het heeft zo'n geweldige drive, en bovendien heel fijne zanglijnen, sterk gitaarspel en leuke tempowisselingen. En gisteravond sloten ze er live mee af, waarbij ze het nummer nog wat uitrekten. Een fantastisch einde van een sterk concert.
Oh, en nog een leuk weetje. Dit is van hun eerste EP die is gemixt door niemand minder dan John Frusciante, die gitarist was van de Red Hot Chili Peppers. Bovendien hadden ze toen nog geen vaste drummer, waardoor Frusciante met zijn maatje Josh Klinghoffer aankwam, die op één nummer van de EP drumt, en hier in de clip te zien is. Klinghoffer is tegenwoordig de gitarist van de Peppers.


45. Blur - The Universal

Nog een band die ik live heb gezien en wel op het Primaverafestival in Porto. En The Universal is dan toch het ultieme meeblèrnummer. Terwijl het verder helemaal geen plat stadionnummer is, totaal niet. Het is misschien wel het mooiste liedje dat Damon Albarn geschreven heeft, en dan heeft het ook nog eens prachtige sfeervolle instrumentatie. Het liedje, de prachtige zang van Damon Albarn, de strijkers, de blazer, het komt allemaal zo mooi samen. Perfect popliedje? Komt weer heel erg in de buurt, maar nog steeds niet. Oh, en de clip is ook tof, met de verwijzing naar de openingsscène van de fantastische film A Clockwork Orange.

44. Âme - Rej

Een tijdje terug was de Dance KO waar ik heel veel toffe dance heb ontdekt, waarvan dit het hoogtepunt is. Heb dit nummer sindsdien heel erg veel gedraaid. Naar mijn mening heeft dit nummer iets onheilspellends, en het zit gewoon ontzettend goed in elkaar. Het heeft een gave beat, een sterke opbouw, mooie melodieën, veel sfeer, subtiliteit, en het duurt niet te lang zoals die van Underworld. Perfecte dancenummer dus? Voor mij wel. En niet eens om op te dansen, ik ben sowieso niet zo'n danser, gewoon om naar te luisteren.

43. Boudewijn de Groot - Naast Jou

De beste tekstschrijver van Nederland? Ik denk dat velen Lennaert Nijgh zullen antwoorden, en dat vind ik niet onterecht. Naast Jou is voor mij zijn mooiste tekst, eerste liefde en het voorbijgaan ervan is prachtig verwoord. Herkenbaar ook. Muzikaal is het wellicht niet heel bijzonder, maar Boudewijn weet het prima te vertolken, en het liedje wordt prima gedragen door de instrumentatie. Ik vind het overigens altijd zo stom dat mensen vaak zo negatief tegenover Nederlandstalige muziek doen, alsof dat niet goed kan zijn. Mensen doen vaak alsof het een genre is: 'ik hou niet van metal, hardcore en Nederlandstalig'. Ik vind dat net zo onzinnig als zeggen dat je niet van Engelstalige muziek houdt.

42. The Cure - Pictures of You

Fantastisch hoe The Cure gewoon lekker de tijd neemt voor een nummer waarbij de intro al een paar minuten duurt. Dat geldt voor meer nummers op het prachtige album Disintegration, dat muzikaal erg rijk is, met een hoop sfeer, en bovenal Rober Smith die prachtige liedjes wist te schrijven en ook over een bijzonder mooie stem beschikt. Natuurlijk, het is een beetje een aansteller, maar dat spreekt me juist aan. Hoe hij zich op dit nummer helemaal verliest in zijn liefdesverdriet, het heeft me altijd geraakt, en vooral 'looking so long at these picture of you that I almost believe that they're real'. Het was die obsessieve liefde die ik erin herkende. En dan ook nog: 'there is nothing in the world that I ever wanted more than to feel you deep in my heart'. Ja, Robert Smith stelde zich misschien aan, maar dat vond ik ook van mezelf. Mij wist hij echter diep te raken met zijn aanstellerij.

Hele fijne top 100 tot nu toe zeg, leuke keuzes ook van T.P. Orchestre Poly-Rythmo de Cotonou en Chromatics. Later deze week maar even gaan zitten voor de verhalen bij de nummers, wellicht dat ik dan ook een Spotify-playlistje klus.

bestaat reeds....

Arrie, je bent nrtje 47 vergeten.... issie niet zo mooi?

47 staat op 1 .

Mooi lijstje en dan missen we ook nog een nummer!

Ook mijn favoriete Blur nummer, bij mij opvallend genoeg ook op de 44ste plek

Verder een mooie van Johan al vind ik zelf Day is Done beter

Dat is zo leuk aan dit topic... je ziet een hele zooi nummers van artiesten waarvan je wel eens wat hebt gehoord, maar dan nog niet dat nummer, of artiesten die je op zijn minst vaag kent, of misschien niet, wat maakt het ook uit, en dan ineens een persoonlijke favoriet. Naast Jou is inderdaad Boudewijns mooiste tekst en zal in mijn lijst ook zeker niet ontbreken.

Ik was het topic even kwijt geraakt, maar nu ik het weer gevonden heb, ben ik ook meteen blijven hangen. Vooral dankzij het feit dat net arrie aan de beurt is, neem ik aan. Ik zie bijna allemaal nummers die bij mij hoog scoren (maar dan net niet de top 100 halen). Als die spotify playlist klaar is, kan ik hem zo standaard aan mijn eigen lijstjes toevoegen.

Nog even over nummer 64. Ces Gens-Là: wie, net als arrie, misschien toch ook geïnteresseerd is in de tekst, er bestaan (minstens) drie vertalingen in het Nederlands.
Dick Poons: Herman van Veen - Dit Slag Volk
Ernst van Altena: Liesbeth List - Dat Soort Volk
Ivo de Wijs: Paul de Leeuw - Dat Soort Volk

Oh, ik zie nu inderdaad dat ik per ongeluk 47 heb overgeslagen in mijn nummering. Dit is de echte nummer 41 en de rest schuift dan op (wat ik niet meer kan aanpassen):

41. Grandaddy - He's Simple, He's Dumb, He's the Pilot

Ook weer zo'n liedje om in weg te dromen. 'Are you ready?' 'Yep.' En dan breekt het nummer prachtig open. Luchtige, sterke popmuziek is er vervolgens te horen. Midden in het nummer gaat het echter over op een heel donker, emotioneel stuk, waar Jason Lytle perfect de sfeer weet neer te zetten. Mooiste moment is als de bas en drums erin komen. Het lied gaat over ene '2000-man'. Waar de tekst precies over gaat, weet ik eigenlijk niet, maar ik voel het wel. Als Jason herhaaldelijk zingt 'are you giving in, 2000-man?' krijg je bijna het gevoel alsof ie tegen jou zingt. Ik dacht trouwens altijd dat Grandaddy een band was, wat in het begin waarschijnlijk ook zo was, maar ik kwam erachter dat Jason Lytle het album The Sophtware Slump volledig zelf heeft ingespeeld.

Ik moet mijn nieuwe skills nog wat oefenen, dus bij dezen .

Dank!

40. Talk Talk - Happiness Is Easy

Talk Talk vind ik een briljante band, met een fantastische zanger, prachtige liedjes en inventieve instrumentatie. Heel lang was Life's What You Make It mijn favoriet, waarbij ik mezelf er altijd aan herinnerde dat ik eens wat van m'n leven moet maken en ik er zelf verantwoordelijk ben. Daardoor heb ik wel een band met dat nummer, maar muzikaal gezien ben ik uiteindelijk het meest naar het openingsnummer van The Colour of Spring gaan neigen. Die fantastische intro, dat kinderkoortje in het refrein, die bas, dat instrumentale tussenstukje, en het album is ook zo mooi geproduceerd, met een heel helder geluid. En een lekker sarcastische tekst.

39. Neutral Milk Hotel - Communist Daughter

In the Aeroplane over the Sea van Neutral Milk Hotel is één van mijn favoriete albums, en haast elk nummer ervan is al een favoriet geweest. De laatste jaren is dat het korte Communist Daughter. Een mooi lo-fi folkliedje, waarbij vooral het introotje me altijd weet te raken. Een kort instrumentaal stukje dat net de juiste snaar bij me raakt. Wat vervreemdende geluiden, een mooi melodietje, maar het vormt voor mij een hoogtepunt op een al waanzinnig mooi album. Jeff Mangum zingt hier erg ingetogen, wat me zeer bevalt, en het geheel wordt afgemaakt door een fijn trompetje. Kort maar krachtig.

38. Crowded House - Into Temptation

Er hoeft helemaal niks mis te zijn met veilige popmuziek. Bij sommige artiesten denk ik weleens: het is allemaal wel heel erg veilige popmuziek. Maar dat geldt ook voor Crowded House, en laat ik dat nou net een erg goede band vinden. Als je het maar goed doet dus...en Neil Finn verstaat de kunst van het schrijven van sterke popliedjes nou eenmaal bijzonder goed. Into Temptation en Don't Dream It's Over zijn liedjes die voor mij gewoon niet kapot te draaien zijn, al heb ik ze al zó vaak op de radio gehoord, en dat vind ik ontzettend knap. Een veilig, zoet liedje (die strijkers!)? Allicht, maar wel een bijzonder goede.

37. Curtis Mayfield - Move On Up

Tsja, moet ik hier nog wat over zeggen? Dit nummer is gewoon één groot feest! Die trommeltjes, die blazers, wat een prachtige rijke instrumentatie. Curtis heeft bovendien een fantastische stem. Ik zing altijd het 'move on up'-stukje mee, of soms gewoon omdat ik het in m'n hoofd heb, en het zo bijzonder aanstekelijk is (maar ook wel wat aan de hoge kant). Maar hier moet toch zelfs de grootste zuurpruim nog vrolijk van worden? Oké, behalve dan van die zwartgallige blackmetalfiguren als Onweerwolf. (grapje, hoor!) Dit nummer is de definitie van feelgoodmuziek.

36. Dusty Springfield - The Windmills of Your Mind

De allermooiste stem uit de muziekgeschiedenis! Haar stem heeft gewoon zo'n mooie klank in zich, het heeft ook iets rustgevends. Iets troostends, haast. Zalvend is wellicht een beter woord. Maar Dusty heeft ook de ideale zondagochtendstem. Heerlijk rustig wakker worden, terwijl Dusty je toezing, beter kan je je dag toch niet beginnen? En dan heeft ze ook nog eens van die prachtige dramatische popliedjes, met als ultieme Dustynummer dit liedje. Een cover van Noel Harrison, maar ik vind hem veel mooier dan het origineel. Maarja, dat kan haast niet anders met zo'n stem...

35. Radiohead - Let Down

Goh, Radiohead, wat een originele keuze. OK Computer wordt door de halve muziekwereld als het ultieme album gezien, maar ik heb er zelf geen enkel probleem mee dat dat nou net voor dat album geldt. Ook ik vind het een ontzettend mooi album, met Let Down als hoogtepunt. Over dramatische popliedjes gesproken, dit is er ook een, al is het op een totaal andere manier. Sommige mensen vinden dat Radiohead hun muziek zo volstopt op OK Computer. Kan ik begrijpen, maar daardoor is er gewoon zoveel te horen, en voor mij is het zeker geen overdaad. Mooie gitaarlijntjes enzo. De basis is gewoon een ijzersterk liedje, wat nog eens extra wordt ondersteund door de prachtige volle instrumentatie, en Thom Yorke is ook nog eens op zijn best. Hij heeft zelden zo mooi gezongen als in dit liedje. En nog een mooie tekst ook. Sorry jongens, ook ik kan niet om Radiohead in, mainstream als ik ben.

34. The Beach Boys - Good Vibrations

Dat gezegd hebbende komen we bij één van de grootste popklassiekers uit de muziekgeschiedenis. Hier komt alles van The Beach Boys samen. De prachtige harmonieën zijn natuurlijk het belangrijkste handelsmerk van de band, en die zijn hier ook zeker aanwezig. Verder zit het nummer wel vol met wendingen, maar is het uiteindelijk toch een pakkend popliedje. Elk stukje klopt gewoon. En hoe ze hun zangpartijen over elkaar heen legden, ik vind het briljant, en volgens mij heeft nadien niemand dat meer overtroffen.

33. Fiona Apple - Criminal

In Amerika heeft dit nummer wel een zekere klassiekerstatus, maar hier in Nederland heeft Fiona (relatief) überhaupt nauwelijks bekendheid. Onterecht. Fiona Apple is een zeer getalenteerde liedjesschrijfster, wat ze wel bewees door al op haar achttiende te debuteren met een album vol goede liedjes. Voeg daaraan toe een heel eigen, spannend stemgeluid, en wat eigenzinnigheid, ze doet altijd lekker d'r eigen ding, en je hebt een topzangeres. Criminal was één van haar eerste singles en haar grote doorbraak. Het heeft al ijzersterk sterk intro (hoe die piano aangeslagen wordt!) maar als ze vervolgens ook nog 'I've been a bad, bad girl...' (en ook de manier waarop) zingt, nou, dan ben ik al meteen helemaal verkocht. Spannende instrumentatie, een spannende stem.
Nog maar achttien, maar ze komt veel volwassener over. En dan ook nog die clip waar ze half uit de kleren gaat maar niet op een sexy manier. De schuld die ze in het nummer op zich neemt, die straalt ze ook uit in de clip.

32. Terry Callier - Dancing Girl

Daar hebben we Terry Callier weer, die eerder in de lijst al meedeed op Live With Me van Massive Attack. Iemand met zo'n mooie stem verdient ook wel twee plekken, zeker omdat zijn solowerk een enorme schoonheid bezit. Het is een soort folk met soulzanger, en dan het mooiste van beiden. De perfecte kruisbestuiving. Het begint heel frivool met een fijn gitaarriedeltje en aanstekelijk zanglijntje, maar op een gegeven moment laat Terry zich helemaal gaan, door blazers, strijkers en een orgeltje/keyboardje versterkt. En wat zingt ie dan mooi, zeg. Waanzinnig mooi.


31. Trentemøller - Miss You

Ik hoor nog weleens mensen zeggen dat elektronische muziek maar kil is en je alleen met echte instrumenten emotie kan overbrengen. Volstrekte onzin natuurlijk, en dit nummer is het perfecte tegenbewijs. Trentemøller bracht op zijn debuutalbum elektronische muziek vol subtiele bliepjes, maar ook vol mooie melodieën, en vol sfeer. En op het laatste nummer komt daar naar mijn idee ook nog eens emotie bij kijken, zie de titel van het nummer al. Wat een prachtig, klein, melodieus liedje, en ik heb bovendien nog nooit zulke mooi klinkende bliepjes gehoord. De clip is overigens ook erg mooi! Het zou me niks verbazen als dit voor Anders Trentemøller een heel persoonlijk nummer is.

wat een lekkere afspeellijst is dit aan worden (en aan t zijn)!
mainstream... daar versta ik toch iets anders onder dan vallen voor prachtig mooie liedjes

http://i.imgur.com/Ijayh.gif

Levellers is mijn favoriete feelgood band trouwens.

Briljant tiental, dit. Daar doet de link naar Oh Comely ipv Communist Daughter niets aan af.

Dusty http://www.apic4me.com/webpics/smileys/worship_woman.gif

Heel erg leuke lijst tot nu toe

Vanavond heb ik een popquiz, en helaas geen tijd meer voor een update. Morgen dus.

Laat even weten hoe je geëindigd bent...

Dat zal wel goed komen , Rob (ranboy) en Arnout samen in een team zorgt geloof ik altijd wel voor een podiumplek.

Toffe lijst Arrie! Leuk om Windmills of your Mind weer eens te horen...

Ik haal mijzelf van de lijst.

- Arrie
- Vleertje
- ArthurDZ
- Dance Lover
- Dungeon
- dazzler
- Scientist
- Lukas
- Snoeperd
- Don Cappuccino
- Vigil
- Paap
- Casartelli
- hond racisme
- Dwejkk
- panjoe
- kemm
- nedbed
- tsjong
- Teunnis
- kobe bryant fan
- AOVV
- sandokan
- Ralph.
- jspr_g
- Fathead
- Sammael
- Gajargo
- titan
- jasper1991
- Arno
- The Eraser
- Masimo
- Lying Mouth
- herman
- Joerii
- nclo
- remcodulac
- itchy
- Ferre
- Weirdo Wizzy
- Titmeister
- gli|-t0_ch
- freitzen
- Outlaw104
- McSavah

Wat later dan verwacht (had gister nogal last van hoofdpijn) maar hier alsnog de update)

Bij de popquiz hebben we inderdaad het podium gehaald, namelijk de tweede plaats, waarbij de eerste plaats wel behoorlijk uit zicht was. Leukste is dat er twee nummers van mijn top 100 langskwamen, namelijk Cherub Rock en You Know I'm No Good, beide in een ronde met drumintro's, die ik allebei uiteraard meteen herkende.

30. Janis Ian - At Seventeen

Janis Ian heb ik eens bij toeval ontdekt door zomaar wat platen van haar mee te nemen bij de kringloopwinkel. Ik dacht de naam weleens eerder gehoord te hebben, op een positieve manier, en het sprak me wel aan, dus ik nam de gok. Ik zette het thuis op en het was al meteen raak. Mooie liedjes, mooie stem, ja dit sprak me zeker aan. At Seventeen meende ik te herkennen, en vond ik bovendien erg mooi, dus besloot ik het op mijn toen net nieuwe (maar nu weer dode) blog te zetten. Ik had toen op MSN bij allerlei mensen wat reclame voor het blog gemaakt, en blijkbaar had dat toch bij één meisje, dat ik nauwelijks kende, succes gehad. Die volgde het, en stuitte zo op Janis Ian, en ook bij haar was het raak. Tussen ons bleek het ook raak te zijn, en ondertussen zijn we al weer bijna drie jaar samen. Toen zij het net had ontdekt, is zij heel veel naar Janis Ian gaan luisteren, waardoor ik ook weer enthousiaster werd. Ook trad ze toevallig een jaar later op in Haarlem, wat ik nog steeds een van de mooiste concerten vind waar ik samen met haar ben geweest, en bovendien bleek Janis Ian een ontzettend leuk persoon te zijn. Voor mij heeft zij dus iets speciaals, omdat het toch een beetje 'onze' muziek is. Er is veel meer muziek die we allebei mooi vinden, we liggen behoorlijk op een lijn, maar hier begon het toch een beetje mee. En Janis Ian schrijft ook gewoon prachtige liedjes, en sterke teksten, en zingt bovendien erg mooi. En ze heeft humor. At Seventeen is een liedje over jezelf in je tienerjaren een soort 'lelijk eendje' voelen, dat niemand je ziet staan, iets wat voor genoeg mensen herkenbaar zal zijn. Janis heeft het erg mooi verwoord, en daarom is dat wat mij betreft terecht haar grote klassieker.

29. R.E.M. - E-Bow the letter

Al een fantastische carrière achter de rug hebben, en dan nog eens met zo'n mooi nummer komen, het is weinigen gegeven. Maar R.E.M. stelt zelden teleur, en zowel R.E.M. als Patti Smith stijgen hier boven zichzelf uit. Alle R.E.M.-ingrediënten zijn aanwezig, een vage tekst, mooie sfeer, maar het mooiste is eigenlijk als Patti het nummer aan het eind helemaal overneemt. Ik merk dat ik er verder weinig over te zeggen heb, dus laat ik de muziek maar spreken.

28. Belle and Sebastian - The State I Am In

Belle and Sebastian in hun beginjaren is voor mij wel echt een favoriet bandje. Ze schudden het ene na het andere perfecte popliedje uit hun mouw, de ene keer enorm aanstekelijk, de andere keer juist heel melancholisch, en deze hangt daar wat tussen. Bovendien schreef Stuart Murdoch echt briljante teksten, de moeite waard om ze eens op te zoeken. Er hangt ook zo'n fijne, warme sfeer over hun muziek heen. En Stuart Murdoch mag dan wel een beetje een lullig stemmetje hebben, ik vind hem de perfecte zanger voor deze muziek. Alles klopt dus gewoon bij Belle and Sebastian, en zeker bij dit nummer. Zo fijn als dat orgeltje erin komt! Mooier wordt popmuziek haast niet.

27. Mobb Deep - Shook Ones, Pt. 2

Daarom gaan we maar over op een ander genre, de duistere hiphop. Een fantastisch dreigende beat, agressieve raps, het is alsof je 's nachts door de ghetto's van New York loopt, waarbij grimmige figuren je nakijken alsof ze wat met je van plan zijn. Ik las eens een bericht van R&P waarbij hij het had over dat velen niet begrijpen waarom je naar gangstarap zou luisteren, maar diezelfde mensen wellicht wel naar films met geweld kijken. Hij vervolgde dat muziek ergens hetzelfde als film is, je verplaatst je eigenlijk in de wereld van een ander. Ik kon me er helemaal in vinden, en in dat opzicht vind ik dit nummer misschien wel het meest geslaagd.

26. Black Sabbath - Paranoid

Wat een adrenalinestoot is dit nummer! De beste riff uit de muziekgeschiedenis, maar vooral dat hakkende geluid van de gitaar is fantastisch. Takketakketakketakketakketakketak. Ik kan zo geen ander nummer bedenken waarin dat wordt gebruikt, maar in dit nummer vind ik het echt geniaal. De zang van Ozzy past er verder perfect bij. Verder zal dit voor sommigen vast een onverwacht nummer zijn, maar er zijn zo van die classic rocknummers waar ikook helemaal,op uit m'n dak kan gaan, en dit is het ultieme nummer wat dat betreft. Vrij kort, maar oh zo krachtig.

25. Lamb - Gorecki

Ik had het eerder al over dit nummer toen meneer Gorecki zelf aan de beurt is, en hier is ie dan. Dit nummer raakt me ontzettend. Een triphopmonument, aan de ene kant wat zweverig door de zang maar tegelijkertijd met stevige beats. Ik vind Lou Rhodes echt waanzinnig mooi zingen, en bovendien wordt het nummer fantastisch opgebouwd, en wordt er ijzersterk een hele mooie, ietwat donkere sfeer neergezet. Sfeer en emotie gaan hier hand in hand, en dan heb je dus een torenhoge favoriet. Naar het einde toe wordt het steeds intenser, dit is zo'n nummer dat me vanaf het begin pakt, en me eigenlijk steeds steviger vastpakt, en me pas loslaat als het is afgelopen. Overigens is de link met Gorecki dat zijn derde symfonie, die eerder in mijn lijst langskwam, erin gesampled wordt.

24. Slowdive - Spanish Air

Slowdive zou weleens mijn favoriete band kunnen zijn, met een vrijwel perfect oeuvre (ze zijn immers na drie albums uit elkaar gegaan). Heerlijke dromerige shoegaze, waarbij de shoegaze later wat minder werd, maar dan had je nog heerlijke dreampop. Zulke fijne muziek om helemaal in weg te te zinken. Hier zijn er ook nog vrij prominente drums, waardoor het niet helemaal wegzweeft. De band toverde bovendien de meest prachtige melodieën tevoorschijn. Dit soort muziek is helemaal voor mij gemaakt, lijkt wel. Ik had dan ook eigenlijk wel elk nummer van ze kunnen kiezen, maar deze keer ben ik voor de opener van hun debuutalbum gegaan.

23. Love - The Red Telephone

De tweede helft van de jaren '60 en de psychedelica hebben een hoop moois opgeleverd maar het hoogtepunt is wat mij betreft het album Forever Changes van Love. Briljante liedjes, werkelijk elk liedje is raak. De psychedelische invloeden vallen overigens heel erg mee, het is soms meer licht orchestrale pop. De teksten zijn soms lekker vaag, en Arthur Lee heeft ook zo'n heerlijke manier van zingen, bijvoorbeeld 'sitting on a hill... siiiihiiide'. Volgens mij was hij echt zo'n geniale gek. Ik kwam er trouwens pas heel laat achter dar Arthur Lee, de zanger dus, een zwart persoon is.
Elk nummer op de plaat heeft wel iets eigenzinnigs dat het net iets extra's geeft, hier bijvoorbeeld het einde met die geprate stukjes. Maar verder grossiert Love op dit album gewoon in ijzersterke liedjes, met mooie arrangementen. Afwisselend, maar toch een geheel. Kan er naar blijven luisteren zonder dat het me gaat vervelen.

22. Burial - Loner

Ik ben niet heel erg thuis in de dubstep maar ik heb het idee dat Burial in zijn eentje een geheel eigen, unieke stijl heeft ontwikkeld. Knap. Ik ontdekte zijn muziek al toen Untrue in 2007 uitkwam, wat op zich niet vroeg is, maar wel omdat ik toen nog niet heel erg in de muziek verdiept was. Dat was dus wel een bijzondere ontdekking maar ondanks dat het me intrigeerde, wist het album me niet in zijn volledigheid te grijpen, en dat heeft het nooit echt gedaan. Gelukkig ging meneer Bevon gewoon door met zijn eigen stijl perfectioneren, wat hij voor mij op de EP Kindred heeft gedaan. Ik las overal lovende berichten, dus ondanks dat Burial tot nu toe voor mij 3,5*-muziek was, heb ik hem toch maar geprobeerd, en ik werd totaal overdonderd. Wat een pracht, wat een genialiteit. Op Loner weet hij op perfecte wijze zijn duistere dubstep te combineren met ravemuziek en stemsamples die emotioneler klinken dan ooit tevoren. Bovendien is zijn muziek hier veel meer dan de sfeerschetsen die het voor mij zij op Untrue. Het heeft nog steeds enorm veel sfeer maar is ook nog eens een samenhangend nummer dat heel goed in elkaar zit, en me boven alles echt weet te raken. Wat mij betreft is de Kindred EP een modern meesterwerk.

21. Nine Inch Nails - Closer

The Downward Spiral vind ik ook een meesterwerk, het album staat zó vol met emotie die Trent Reznor eruit schreeuwt, dat het soms echt heftig is om naar te luisteren. Een plaat vol woede, angst, depressie, agressie, noem maar op. Zo ervaar ik het tenminste. Closer is echter het minst heftige en meest pakkende nummer van de plaat, met een lekkere dancebeat. In Closer gaat het om lust, zo zingt Trent 'I wanna fuck you like animal'. Het is echter zo'n pakkend liedje dat ik er geregeld mee in m'n hoofd zit en haast geneigd bent het zelf te zingen. Dat zou waarschijnlijk toch wat rare blikken opleveren. De industrieel aandoende dancebeat vind ik fantastisch, de muziek heeft ook iets verontrustends, en als de zang is afgelopen en de elektronische muziek nog wat verder wordt uitgebouwd, klinkt het al helemaal fantastisch. Eigenlijk wel bizar dat er op zo'n heftige plaat ook gewoon een hit staat, want zowel in de VS als in Engeland wist het de hitlijsten te halen, en ook bizar dar dat met zo'n tekst en zo'n verontrustende sfeer lukt. Maar het klinkt los daarvan ook wel gewoon waanzinnig lekker. (Bizarder is dat March of the Pigs ook in beide landen de hitlijsten heeft gehaald)

Lamb - Gorecki gaat op zeker ook mijn lijst halen!

Durf je hem nu echt geen neger te noemen?