Jawel hoor, als jij dat graag wil... Ik heb geen problemen met het woord neger.

Verrek, er staat nog geen album van The Negro Problem op MuMe.

- Arrie
- Vleertje
- ArthurDZ
- Dance Lover
- Dungeon
- dazzler
- Scientist
- Lukas
- Snoeperd
- Don Cappuccino
- Vigil
- Paap
- Casartelli
- hond racisme
- Dwejkk
- panjoe
- kemm
- nedbed
- tsjong
- Teunnis
- kobe bryant fan
- AOVV
- sandokan
- Ralph.
- jspr_g
- Fathead
- Sammael
- Gajargo
- titan
- jasper1991
- Arno
- The Eraser
- Masimo
- Lying Mouth
- herman
- Joerii
- nclo
- remcodulac
- itchy
- Ferre
- Weirdo Wizzy
- Titmeister
- gli|-t0_ch
- freitzen
- Outlaw104
- McSavah
- catdog

Ik voeg mezelf even toe! Maar dat duurt nog even voor ik aan de beurt ben zie ik.

Heel fijn rijtje. Spanish Air heb ik zeker een jaar lang als wekker gehad. Uitstekende muziek om mee wakker te worden.



Ik had dat met Hugo Walker

Beter met Hugo dan met Johnnie - Hugo was overigens ook een gerespecteerd medeweker van Adformatie (vakblad voor marketing). Arnold v.d Leijden + accent is ook zo'n instink-case

20. Lush - Nothing Natural

Ik hou erg van de dromerigheid van shoegaze. Mooie shoegaze is voor mij muziek waar je je helemaal kan verliezen in de mooiste melodieën. Slowdive is in dat genre al langsgekomen en ook Lush is een favoriet. Het debuut van Lush wordt gedragen door de engelachtige zang van Miki Berenyi, de mooie gitaargeluiden van Emma Anderson, het enthousiasme dat uit de muziek spreekt en bovenal de liedjes die ze beiden schreven, waarvan Nothing Natural er voor mij heel erg uitspringt. Al meteen als het begint hoor je die fantastische gitaargeluiden met een ontzettend fijn basdeuntje, en Miki de engel. Kippenvelmoment is voor mij 'and don't you know you're beautiful...' en dan dat gitaargeluid dat er achteraan komt. Oh, en de achtergrondzang van Emma is ook erg goed gevonden. Voor mij het magnum opus van de shoegaze/dreampop. Dromerig, maar ontzettend krachtig liedje.

19. Spinvis - Bagagedrager

Spinvis, velen krijgen de kriebels van de manier waarop hij goochelt met woorden, maar ik hou vooral van de manier waarop hij goochelt met geluid. Begrijp me noet verkeerd, ik vind zijn teksten ook erg leuk maar die komen op de tweede plaats. Ik vind het vooral geweldig hoe dit nummer in elkaar zit, hoe hij allemaal toffe samples aan elkaar geplakt heeft. En de zang dan? Geen enkel probleem mee, ik vind dat Erik de Jong een toffe stem heeft, ik mag er graag naar luisteren. Waar de tekst in dit nummer precies over gaat, weet ik ook niet precies, maar ik heb het idee dat het gewoon een soort beeldvorming en sfeerschepping is. En dat doet ie geweldig. Alles bij elkaar is dit gewoon een bijzonder sterk staaltje samplepop. Ook heb ik dit nummer twee keer live mogen ervaren. De eerste keer was bij een concert van Zita Swoon waarbij Spinvis te gast was. Was een erg toffe versie, waarbij het prachtig openbrak bij 'en opeen staat alles stil'. Kippenvelmoment. De tweede keer was bij een concert van de man zelf, waar ik samen met mijn vriendin was, en dat was in z'n geheel een fantastisch concert. Ook daar zat in Bagagedrager een kippenvelmoment. Erik zong onverwachts het stukje 'als je luistert naar de wolken' niet, waardoor je een groot deel van het publiek dat stukje zachtjes hoorde zingen (ikzelf ook). Voor mij een overwoestbaar nummer, dat in de loop der jaren tot een groot persoonlijk favoriet is uitgegroeid.

18. Matia Bazar - Ti Sento

Een klassieker die bij mij niet meteen raak was, maar waarbij her kwartje viel toen ik op een livefilmpje stuitte waar de keyboardspeler wel heel enthousiast was. Daardoor viel me ook op hoe briljant de keyboardpartijen in het nummer zijn. Helaas kan ik dat filmpje momenteel niet terugvinden. Je zou het synthpop kunnen noemen, maar dan wel synthpop met soul. Wat een kracht en wat een passie zitten er in het nummer dankzij de zangeres van Matia Bazar.

17. Angelo Badalamenti - Laura Palmer's Theme

Dit nummer komt uit de legendarische serie Twin Peaks, maar staat er niet in vanwege Twin Peaks. Zeker, ik vind het een toffe serie (Dale Cooper is bovendien één van de tofste personages die ik ken) maar ik kwam al met dit nummer voor ik Twin Peaks had gezien, en toevallig was het een late avond in december, op een dag dat er aardig wat sneeuw lag, en ik had net buiten gelopen, waar er een hele aparte, mooie lucht was, en een heel bijzondere sfeer, zo met de sneeuw. Ik was net binnen, en toevallig was dit het eerste nummer dat ik beluisterde en het ving precies de sfeer die er buiten hing, het klopte helemaal. Ik luisterde naar, en ik keek naar buiten, en ik werd overweldigd door de schoonheid van wat ik zag en hoorde. Dat is ook niet eens de reden dat het erin staat, maar bijzonder was het wel. De reden is vooral dat het stukje als de piano omhoog gaat me altijd diep weet te raken. In dat stukje muziek zit voor mij zóveel emotie. Als ik dat stukje hoor, krijg ik haast standaard een brok in m'n keel, zo niet tranen in m'n ogen. Oh, en met betrekking tot Twin Peaks, ik raad het iedereen aan om dit filmpje te kijken waarin Angelo Badalamenti zelf vertelt hoe het nummer tot stand kwam. Geweldig filmpje!

16. The Shins - The Past and Pending

The Shins waren al één van mijn favoriete bandjes maar stegen nog in mijn achting toen ik de wat raadselachtige teksten ging uitpluizen met behulp van Songmeanings.com. Die bleken briljant te zijn, en vooral The Past and Pending werd er voor mij nog veel mooier door want het bleek een heel mooi liedje over het uit elkaar gaan van geliefden te zijn. Daardoor kreeg het voor mij emotionele waarde, en is het net wat meer dan de verder al zo mooie andere liedjes van de band. En dat blazertje is fantastisch.

15. INXS - Suicide Blonde

Zei ik al dat Paranoid een adrenalinestoot was, dat is dit nummer nog keer tien voor me. Als ik dit hoor, moet het volume zo hoog mogelijk, en moet ik uit m'n dak gaan. Die gitaren, die mondharmonica, de zang van Michael Hutchence, het is allemaal zo opzwepend, zo krachtig, en ook nog funky (voor blanke rock) en dansbaar. Ik ken geen enkel nummers dat zó uit je speakers knalt. Vanaf noot één is het raak, en het verslapt geen moment. En ik sta geen moment stil.

14. Red House Painters - Medicine Bottle

Toen ik dit ontdekte, had ik net een vriendin die mijn hart, dat al heel lang behoorlijk gebroken was, weer wist te helen. Dit nummer was voor mij als terugkijken op die periode, bepaalde stukken tekst leken voor mijn gevoel heel erg te kloppen, en het nummer raakte me enorm omdat het toen een symbool voor die periode werd, en omdat het besef er was dat ik dat op dat moment achter me had gelaten. Los daarvan is het een heel mooi, uitgesponnen, donker en emotioneel nummer. Vooral het basgeluid zorgt voor een heel mooie, donkere sfeer, en Mark Kozelek weet me altijd weer te raken als hij zijn hart uitstort in dit nummer.

13. Rachel's - Water from the Same Source

Cello en piano vind ik van zichzelf al instrumenten met een erg mooi geluid, maar Rachel's weet ze in dit instrumentale muziekstuk op adembenemende wijze te combineren en prachtige sferen te schetsen. Muziek waarbij je je eigen beelden kan bedenken, of je simpelweg kan laten meevoeren door de rustgevende klanken en mooie melodieën, en je kan laten raken door de melancholische ondertoon. Meer heb ik er niet over te zeggen, deze muziek moet je gewoon ondergaan.

12. Great Lake Swimmers - Merge, A Vessel, A Harbour

Een man en zijn gitaar, meer heb je niet nodig. Weer een man die zijn hart uitstort. Denk ik, want ik heb eigenlijk nooit echt naar de tekst geluisterd, hoe raar het ook klinkt. Tony Dekker weet het gevoel al over te brengen door de manier waarop hij het lied zingt. De melodie, de klank van zijn stem, het gitaarspel, alles valt heel mooi samen en weet voor mij precies de juiste snaar te raken. Het heeft voor mij een bepaalde magie. Ook de manier waarop het geproduceerd is, hoe je de stem hoort in de mix, helpt overigens mee, het laat het nog net wat emotioneler klinken. En als er dan nog een tweede stem bij komt, wauw...

11. Perfume Genius - Lookout, Lookout

Mannen die hun hart uitstorten, deel drie. En ook het meest emotionele van de drie. De muziek van Perfume Genius, zeker op zijn debuut, is echt heel simpel. Het zijn zulke simpele pianoliedjes dat de gemiddelde pianist er waarschijnlijk om zou lachen. En dan klinkt het nog alsof ie het op z'n zolderkamertje heeft opgenomen ook.Deze muziek werkt dan ook alleen als de emotie overkomt. Ik hoor Mike Hadreas namelijk zóveel emotie in zijn zang en pianospel leggen. Ik weet niet wat die die man voor leven heeft gehad maar mijn gevoel zegt dat hij wel het een en ander heeft meegemaakt. Zo gaat het liedje Mr. Petersen over een leraar die hem seksueel misbruikt heeft op de middelbare school, en zelfmoord heeft gepleegd. Lookout, Lookout is echter niet autobiografisch, maar gaat over Mary Bell die als elfjarig meisje twee jongetjes heeft vermoord. Een bizar verhaal, waar Mike Hadreas blijkbaar door geraakt werd, en hij schreef er een hartverscheurend liedje over. De meest emotionele pianoballad die ik ooit heb gehoord. Vooral het stukje 'look out, look out, there are murders.... about' met het pianostukje dat daarna komt, raakt me diep.

Perfume Genius is sowieso een bijzonder artiest voor me, omdat ik hem ten eerste heel vroeg heb ontdekt, toen er nog maar twee/drie liedjes op het internet te vinden waren, en geen informatie over hemzelf. Ook is het naast Janis Ian de artiest die meteen heel erg raak was bij mijn toen vriendin in wording toen ik mijn blog net begonnen was. Ik heb hem bovendien drie keer live gezien, waarvan de eerste keer, met mijn vader, eerlijk gezegd wat aan de saaie kant was, maar de tweede keer, met m'n vriendin samen in een kerk in Amsterdam was prachtig. De derde keer was in een andere kerk, die eigenlijk te groot voor zijn muziek was, waardoor de emotie voor mij wegviel. Maar die tweede keer, samen met mijn vriendin, was voor mij een zeer memorabel concert met een artiest met wie ik haast een emotionele band voel.

Merge, a Vessel, a Harbour . We hebben toch wel vaak dezelfde favorieten bij een artiest, merk ik. Verder was de vorige update trouwens beter .

Zo! Maar liefst 2 oude MuMeLadder nominaties van mijn hand in dit blokje; Spinvis & Badalamenti.

Eén van de mooiste filmpjes die er op YouTube te vinden is

Ik heb hem net ook gekeken en erg mooi inderdaad, wat een ontzettend leuke vent is die Badalamenti.

Mooiste nummer van Perfume Genius! Niet dat van Matia Bazar

Wat vind je dan de mooiste van Matia Bazar?

Geen: italosentimeuk (al klinken de synths - die houtblaas-emulatie - wel leuk)

Overigens veel emomuziek dit keer; in mijn beleving is Lush trouwens eerder pop dan shoegaze; zou dan eerder Slowdive hebben verwacht. We aardig afwisselend
Overigens: "een artiest met wie ik haast een emotionele band voel" is zowat een three of a kind, a.k.a. pleonasme in het kwadraat. Emotioneel + voel + band; of wilde je ene onderscheid maken met de zgn rubber band man

Ti Sento is heel mooi, maar vind van het album daarna, "Melo", Noi en Mi Manchi Ancora nog mooier.

PS de reactie van Mjuman is typisch Mjumans, erg grappig scherp.

Scusi, 'k wilde niet op tenen trappen en wilde 'em net weghalen, maar laat 'em wel staan. Ti Sento zorgt altijd voor 'mixed emotions' - klankmatig is het leuk, maar op een gegeven moment gaat het over the top worden. Het is uiteraard ook afhankelijk van het moment.

Julee Cruise is wat dat betreft veel subtieler, net als Alison van Slowdive (niet genoemd), maar wel prachtig. Ook Lush heeft veel leuks gemaakt, maar dat gaat bij mij niet zo diep als Slowdive

Prachtig topic..... heb al veel nieuwe songs leren kennen. Thanks allen!!!

Ja, en dat is niet zonder reden, vrees ik.

Overigens wel blijven opletten, Mju, want Slowdive is ook een favoriete band en vlak daarvoor langsgekomen. Alison vind ik ook prachtig, maar ik heb gekozen voor één nummer per artiest (anders zou Avalyn II het waarschijnlijk halen, van Slowdive, en van Lush ook nog Desire Lines). Maar ik snap dat je Lush meer pop vindt. De band is wel begonnen als shoegazeband, maar later meer richting pop gegaan. Op het album Spooky voelt het voor mij echter nog zeker als shoegaze aan.
Julee Cruise vind ik ook erg mooi, al heeft dat dan weer niks met shoegaze te maken.

10. The Clash - London Calling

De ultieme meeschreeuwer en de ultieme rocker. Echt fantastisch gezongen door Joe Strummer, hij heeft er dan ook de perfecte stem voor. Zoals hij bijvoorbeeld 'phoney Beatlemania has bitten the dust' zingt, geweldig! Dat stukje blijft bij mij ook altijd hangen. Kan er verder eigenlijk weinig zeggen, behalve dat het gewoon heerlijk rockt, en The Clash een bijzonder leuke band was.

9. dEUS - Hotellounge (Be the Death of Me)

Voor mij zal dEUS altijd een speciale band blijven. Het was één van de eerste bands die ik ontdekte, eigenlijk nog voordat ik me echt in muziek ging verdiepen, en ik heb het lange tijd mijn favoriete band genoemd (nu zeg ik dat over geen enkele band meer, vind ik heel moeilijk te zeggen). Daarbij was in diezelfde lange tijd The Ideal Crash mijn favoriete album en Sister Dew mijn favoriete nummer aller tijden. En ik vind het nog steeds prachtig. Na dat album is de magie er voor mij wel af bij de band, op een aantal nummers na, maar die eerste drie albums, ze blijven bijzonder voor me. Er zijn dan ook wel meer dEUS-nummers top 100-waardig, maar Hotellounge doet me het meest. Tom Barman heeft een erg mooie stem, waardoor de rustige stukken al ontzettend fijn zijn om naar te luisteren, en dan wordt het ook nog afgewisseld met hele gave rock, waarbij ze een speaker opblazen, en het 'you move me'-gedeelte, met Stef Kamil Carlens op de achtergrondzang, is voor mij wel het ultieme dEUS-kippenvelmoment.

8. Buddy Holly - Everyday

Dit zal wellicht nogal een verrassing zijn, maar dit is voor mij dus echt het perfecte popliedje. Het liedje op zichzelf is al ijzersterk, wellicht simpel maar ontzettend pakkend en ook de tekst vind ik goed gevonden. Maar de uitvoering is eveneens prachtig, dat handgeklap is best inventief eigenlijk en ontzettend leuk, en dan die stem van Buddy Holly, zo mooi! Ik vind dit een waanzinnig mooi popliedje, waar alles aan klopt, en wat me in al z'n eenvoud toch enorm weet te raken. Ik merk dat ik vanavond niet al te veel inspiratie voor m'n stukjes lijk te hebben, maar laat ik het net als het liedje dan maar kort en krachtig houden.

7. Sigur Rós - Svefn-G-Englar

Gezien ik ervan hou om heerlijk weg te dromen op muziek, zal dit vast een stuk minder grote verrassing zijn. Want dit is toch wel één van de mooiste wegdroomnummers. Ik krijg er o.a. door dat bliepje altijd een onderwatergevoel bij, maar zo zal iedereen wellicht zijn eigen beelden vormen bij de unieke muziek van Sigur Rós. Overigens zeker geen band die ik op handen draag, voor mij is namelijk voornamelijk Agaetis Byrjun waanzinnig mooi. De haakjes vind ik ook goed, maar doet me, op enkele nummers (Vaka en Samskeyti) na al minder, en na de haakjes is voor mij de magie eigenlijk weg. Zonde, maar het album Agaetis Byrjun koester ik. Enorm sfeervolle muziek, met prachtige melodieën en een uniek, eigen geluid. Oh, en ik wil bij dit nummer ook benadrukken hoe mooi de clip is. De clip is gemaakt door een theatergroep van verstandelijk gehandicapte mensen, en is de mooiste clip die ik ken. Vooral kijken dus, als je hem nog niet kent!

6. Portishead - Roads

Het heeft lang geduurd voor het Portisheadkwartje viel, want de eerste keren dat ik het album Dummy hoorde, vond ik het maar eentonige muziek met een enorm zeurende zangeres. Nu kan ik het me ook niet meer voorstellen, maar wellicht was ik er gewoon nog niet aan toe (ik was een jaar of zestien, denk ik). Gelukkig brachten ze Third uit, want een nummer als Machine Gun heeft m'n aandacht toxh weer naar de groep getrokken, en langzamerhand ging ik de muziek meer waarderen. Maar wat was die Beth Gibbons toch een aansteller, zeg... Maar toch is het kwartje op een dag helemaal gevallen, en uiteindelijk heb ik ze vorig jaar ook nog live gezien, wat ronduit briljant is. Ik ben dus helemaal om, en wat denk je? Ik vind Roads één van de mooist gezongen nummers aller tijden? Aansteller? Welnee! Beth Gibbons zingt op het nummer juist met waanzinnig veel emotie, zoiets hoor je zelden... De muzikale omlijsting is vrij kaal, wat de prachtige zang perfect ondersteund, en bouwt bovendien prachtig op. Geweldig bijvoorbeeld hoe dat gitaartje invalt. Maar het allermooiste is toch wel hoe Beth 'how can it feel this wrong' zingt.

Overigens kom ik erachter dat er op een of andere manier een nummer is weggevallen. Nu heb ik nog vijf nummers over, maar er is nóg een nummer dat zeker in m'n top 10 hoort. Ik denk dat ik dan maar een nummer 0 erbij doe.

Twee nummers (Portishead en Sigur Rós) die ook in mijn top 100 staan!

De laatste worp ook weer heel mooi, enkel dat Sigur Ros liedje
Maar ach, jij mag er nog eentje laten vallen

Je was in de veertigtallen wat aan t goochelen, suggestie: wat 41 was wordt 47, 40 wordt 42, 39 wordt 40 enz, zodat 6 wordt 7 stop de tijd.

Doe lekker een nummertje 0, Hoi123 had ook 101 nummers. En de echt groten verleggen vaak de grens.

Ik heb jarenlang dit het minste nummer van AB gevonden (totdat ik het live hoorde op Werchter, hoewel ik het nog steeds wel eens skip) maar die clip is inderdaad schitterend

Ah, dat Marillion nummer natuurlijk! Nu ja dan maar een gedeelde 1ste plek

Ongeveer 2 jaar Anneke.

Misschien is het een idee om bij dit topic aan te haken De Site >> Gebruikers >> Essentiële Albums Voor je Eigen Muzikale Reis

Da's iets minder obsessief en daar is de wachtlijst korter

Nou, ik schiet nog even wat verder door in de emo-muziek, speciaal voor Mjuman. Veel emo'er gaat het in dit topic niet snel worden, vrees ik.




5b. Songs: Ohia - Blue Chicago Moon

Ik heb maar even gesmokkeld in de telling, want deze moet er in staan. Hier wordt het ook het meest persoonlijke van de hele lijst. Ik ben toch al jaren één van de meest actieve leden van MuMe, en ik besloot om deze lijst aan te grijpen om eens wat persoonlijks kwijt te kunnen over wie er achter 'Arrie' schuilgaat. Er zijn redelijk wat leden die me al ontmoet hebben, overigens, maar dat is natuurlijk niet wat ik bedoel. Eigenlijk heeft dit nummer al een verband met de reden dat ik zo actief ben geworden op deze site. In 2007 raakte ik totaal verliefd op een meisje, via internet, maar het was een lastig verhaal, dat ik hier niet helemaal uit de doeken zal doen, maar uiteindelijk werd het een soort van obsessieve verliefdheid... en ging het natuurlijk mis. Van binnen stortte ik totaal in, ik kon het allemaal niet helder meer zien en dacht dat het zonder haar niet meer de moeite waard zou zijn, dat ik nooit meer zo iemand als zij zou vinden. Ik raakte voor het eerst in een depressie. Het ergste vind ik dat ik het haar daar ook enorm moeilijk mee heb gemaakt. Hoe dam ook, uiteindelijk kwam ik er weer bovenop, wat hoofdzakelijk te maken had met het feit dat ik een ander meisje leerde kennen. Na een relatie van vier maanden ging dat ook uit, maar toen kon ik er beter mee omgaan, en was ik er dus bovenop. Maar blijkbaar is het iets dat me blijft achtervolgen en niet per se veroorzaakt wordt door liefdesverdriet. Toen ik namelijk een half semester bezig was met het tweede jaar van mijn studie, gingen er om verschillende reden dingen mis in m'n studie (slechte discipline, niet weten hoe ik het aan moet pakken, etc.) en in plaats van er dan nog maar extra hard tegenaan te gaan of anderen om hulp te vragen, brengt zoiets me in een neerwaartse spiraal, waarbij ik geestelijk ook al snel een klap krijg. Ik ging steeds minder naar college, mijn slaapritme werd slecht, maar ik deed tegenover m'n ouders nog wel alsof ik ging, dus leidde ik een raar leven, en een behoorlijk deprimerend leven. Uiteindelijk kwam ik op het punt dat ik het m'n ouders wel moest vertellen, vlak nadat ik uit mezelf professionele hulp had gezocht, en toen heeft m'n vader nog alles op alles gezet, waardoor ik uitstel van m'n bindend studie-advies kreeg en ik het volgende jaar nog doormocht met m'n studie. In de tussentijd, tot het weer begon, kon ik daar naartoe werken en kwam ik er weer wat bovenop, en vol goede moede begon ik weer, waarna ik uiteindelijk nog anderhalf jaar verder ben gesukkeld, waarna ik besefte dat dit het toch niet was... Geen motivatie meer, dezelfde punten waar ik iedere keer weer tegenaan bleef hikken... Ik kon beter iets anders doen, waar ik wel echt voor wilde gaan. Maarja... Ik ben nog nooit van m'n leven ergens volledig gegaan. Hoe dan ook trok het beroep basisschoolleraar me enorm aan, en daarom besloot ik te stoppen en de PABO te gaan doen. Daar ben ik afgelopen september mee begonnen. Maar helaas, het ging weer precies hetzelfde, totaal gebrek aan discipline, bepaalde dingen waar ik tegenaan hik, en al snel gaat het langzaam bij beetje mis, stort ik in, en ik vond de stage met de kinderen wel super, ik had door willen zetten, maar op een moment dat je zelfs suïcidaal wordt, is het misschien toch een beter moment om te stoppen... Wat ik een paar maanden terug heb gedaan, en nu werk ik dus alleen als postbezorger, geen idee wat ik met m'n leven aan moet, en zit ik aan de antidepressiva.

Tsja, leuk zo'n dramatisch levensverhaal, maar wat moeten we ermee? Nouja, ik denk dat het wel duidelijk maakt, in deze context, dat dit nummer, en het hele album, van Songs: Ohia, me zo ontzettend raakt. Jason Molina was zelf ook een behoorlijk zwaarmoedig persoon, maar hierop richt hij zich persoonlijk naar degene die ernaar luistert, en alsof ie een vriend van je is die je wil helpen, vertelt ie je dat het goed komt, er komt een einde aan die 'endless, endless, endless depression'. Normaal zou je dan denken: ja, leuk gezegd. Maar als Molina het zingt, klinkt het gemeend en is het helemaal raak. Alsof hij je zegt: ik weet waar je doorheen gaat, maar ik weet dat je er bovenop komt, je kan het! Het trieste aan dit verhaal is natuurlijk dat Molina zelf er niet bovenop kwam. Maar voor deze muziek ben ik hem eeuwig dankbaar. Het is heel waardevol voor me op moeilijke momenten. Jason die me moed toezingt. Dankje, Jason, ik hoop dat je je rust gevonden hebt.

5a. Joy Division - New Dawn Fades

En nu denken jullie natuurlijk: Joy Division, hoe kan het ook anders na zo'n verhaal. Ik hoop trouwens dat jullie het niet erg vinden, ik vind het zelf wel fijn om het kwijt te zijn. Maar ik vind Joy Division lang niet altijd zo enorm depressief. Dit nummer is echter behoorlijk heftig. Als ik het goed begrijp, ook gezien de dingen die ik op Songmeanings.com gelezen heb, gaat dit nummer over zelfmoord. Ik had het net al over suïcidaliteit gehad, daar heb ik persoonlijk helaas veel te vaak last van gehad. Hier wil ik verder niet al te veel op in gaan, maar toen ik deze tekst begreep, raakte dit nummer me ook ineens heel diep. En niet alleen de tekst, ook muzikaal is het heel mooi. Die onheilspellende gitaarriff aan het begin, de zang van Ian aan het begin, hoe het nummer zich opbouwt, hoe Ian het uiteindelijk uitschreeuwt. De emotie spat er vanaf, en ik vind het ook bijzonder hoe de rest van de band passende muziek bij de emotie en de zware teksten van Ian Curtis wisten te spelen, alsof ze hem aanvoelden.

4. Nas - N.Y. State of Mind

Tijd voor iets vrolijkers... Nouja, vrolijk is het niet natuurlijk, maar het is in ieder geval een stuk minder zwaar dan het voorgaande. Een enorme hiphopklassieker, en terecht. De beat van DJ Premier is briljant in al z'n eenvoud, en een betere rapper dan Nas op z'n debuutalbum heb ik nooit meer gehoord, ook hijzelf is daarna nooit meer in de buurt gekomen. Die teksten zitten zo goed in elkaar, met al die binnenrijm enzo, waardoor het ook geweldig klinkt, en dan die flow, waanzinnig!

Gelukkig is de top 3 helemaal niet emo.