Ie ee ....ie jo .,,,iie jojo.....en ook Splinters

Wolvega is dan ook een zeer gevaarlijk dorp

95. Grant Lee Buffalo - Fuzzy
https://www.musicmeter.nl/images/covers/7000/7021.jpg?cb=1574265041

Ooit eens een discussie met een plaatsgenoot hierover gehad. Die vond de stem van Grant Lee Buffalo waanzinnig mooi, waarop mijn antwoord was, dat de zanger Grant-Lee Philips heette. Prompt kwam hij met de hoes van deze langspeler op de proppen, om mij er fijntjes op te wijzen dat het toch echt Grant Lee Buffalo was, zoals ik kon zien. Hemel en aarde moeten bewegen om hem ervan te overtuigen, dat dat toch echt de naam van de band was.
Is dit verder relevant? Nee, maar wat kan en zal ik verder eens over dit nummer zeggen? Om user Herman bij dit album maar eens te citeren: "Fuzzy klinkt alsof het zojuist uit de hemel kwam vallen." Punt.

94. Palace - Heaven Up There
https://www.musicmeter.nl/images/covers/751000/751551.jpg

I’m a selfish man, designed to die

Dit bandje ken ik amper 2 jaar en deze track en bijbehorende tweede langspeler kwamen halverwege juli 2019 mijn gehoor binnen sijpelen. Waar het debuut "So Long Forever" nog vrij veel folkinvloeden bezat (denk aan een My Morning Jacket of Fleet Foxes), daar is op deze worp dat aspect wat naar de achtergrond verdwenen. Op het moment van schrijven draait deze schijf hier overuren.
Het is misschien allemaal al eens eerder gedaan en het subtiele gitaarspel en intrigerende zang zijn niet vernieuwend, maar het maakt van Palace wel een band, die opvalt tussen veel ander muzikaal geruis, want wat een verslavende plaat is dit. Grootser, voller en krachtiger.
Waarschijnlijk de volwassenheid, die de afsluitende track van dit album uitstraalt, het epische karakter ervan en omdat het nog zo vers is, maakt het, dat dit nummer een plaatsje verdient in mijn top 100. Het kan ook best zo zijn, dat ik er over een tijdje opeens klaar mee ben, zoals wel vaker is gebeurd met dit soort indie gitaar bands, maar voorlopig geniet ik hier met volle teugen van en een ticket voor Paradiso Noord in oktober ligt hier al klaar.

Edit: dat concert is al geweest natuurlijk en live zijn ze nog intenser en krachtiger, waarbij deze song maar ook tal van andere nummers nog veel beter uit de verf komen.

93. We Were Promised Jetpacks - Pear Tree
https://www.musicmeter.nl/images/covers/226000/226903.jpg

Een aantal jaren geleden raakte ik tijdens een concert (verklap niet welke, want we komen ze verderop in de lijst nog tegen) in Hedon Zwolle aan de praat met een jongedame. Hoe dat gesprek precies verliep weet ik eigenlijk niet meer zo goed, waarschijnlijk vanwege de nodige versnaperingen, maar ze had wel twee tips: deze Schotten eens te beluisteren, die ze de avond daarvoor had gezien bij een concert in Groningen en om eens de stad Berlijn te bezoeken. Dat eerste heb ik datzelfde jaar nog gedaan en dat kon me zeer bekoren. Vooral wanneer de gitaarmuren worden opgetrokken en de zanger een dijk van een stem opzet. Een stem, welke door anderen soms juist weer als storend wordt ervaren. Maar als het Schotse accent ook nog even wordt aangedikt, dan heb ik juist een top avond.
De tweede tip liet even op zich wachten, maar kwam er afgelopen zomer dan toch eindelijk van. Tijdens de autoreis naar Berlijn schoten mij beide avonden weer door het hoofd en na thuiskomst (ondanks dat tijdens de terugweg op de Berlijnse ringweg een Poolse trucker achterop m'n bumper reed, waarna die van schrik alleen nog z'n eigen taal machtig was) heb ik mij eens verder verdiept in de discografie van deze heren. Vooral het slotstuk van 'Pear Tree' blaast je volledig van de sokken en geeft me de juiste adrenaline boost, waardoor het hier zomaar de top100 induikelt.
Overigens valt bij het luisteren naar de live versie van deze in London gedraaide video op, dat er niet alleen maar in Nederland irritant door nummers heen wordt geluld.

92. Japan - Nightporter
https://www.musicmeter.nl/images/covers/7000/7001.jpg

Tja, wat moet ik over dit nummer nog kwijt? Zo'n beetje iedere muziekliefhebber zou 'Nightporter' onderhand wel moeten kennen.
Na bijna 40 jaar nog niks van zijn glans verloren.
De onderkoelde Sylvian en een bijna klassieke sfeer met hemelse piano, soms heeft een mens niet meer nodig.

91. Versing - Tethered
https://www.musicmeter.nl/images/covers/759000/759566.jpg

Kwartet uit Seattle, maar dat is ook meteen de enige overeenkomst met hun grunge broeders. Edoch met wel voldoende zelfspot: hun eerste album heette Nirvana.
Dit is (noisy) gitaarrock gekoppeld aan dromerige melodieën.
De vooruitgesnelde singles van hun laatste album "1000", waaronder dit heerlijke 'Tethered', deden bij mij al de rode koontjes op de wangen verschijnen. En daarna bleek ook de rest van het album nog eens vol te zitten met prachtige meeslepende songs. Laat ik het zo zeggen: Sonic Youth en Pavement zijn nooit ver weg.
Vreemd genoeg is er tot nu toe op deze site weinig tot geen aandacht voor dit bovengemiddeld gitaarbandje.

Outlaw100 on Spotify - open.spotify.com

Pear Tree is idd ook één van mijn favorieten van WWPJ. Geweldig hoe die zanger bij het rustige deel altijd een paar stappen achteruit doet en onversterkt verder zingt. Mooi om ze live te zien spelen!

Verwacht wel een paar favorieten te zien in deze lijst

90. Mogwai - Hunted by a Freak
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/974.jpg

De eerste keer na het zien van bijbehorende clip van 'Hunted by a Freak' een tijdlang leeg voor me uit naar het beeldscherm zitten staren.
Hoe was het in godsnaam mogelijk, dat een animatie filmpje in combinatie met deze instrumentale post-rock mijn gemoed zo kon ontregelen. Soms kan de juiste instrumentatie in muziek pijn en gevoelens veroorzaken, die je amper onder woorden kan brengen.
Ben zeker geen dierenrechten activist, maar dit raakte me toch wel in het diepst van m'n ziel. Heb een tijdlang bewust deze video ontweken en alleen dit nummer willen draaien vanaf cd.
Marianne Thieme, zeg er 'ns wat van...

89. Grandaddy - He's Simple, He's Dumb, He's the Pilot
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/725.jpg

In 1998 bezocht ik met een groepje vrienden en kennissen Lowlands. Had al een schemaatje gemaakt welke optredens ik dat weekend wilde zien. Daarin zat nog vrij veel ruimte op de zondagmiddag, wat resulteerde in een bezoek aan Grandaddy op aanraden van één van onze groep. Ik kende de band, afgezien van 'A.M. 180', alleen van horen en zeggen, maar vanaf dat concert kwam daar definitief verandering in. Prachtig hoe de bebaarde mannen, met voorop drinkebroer Jason Lytle, zonder het publiek een blik waardig te gunnen (men bleek schuw, bleu, verlegen) het optreden afwerkten met allerlei vreemde bliepjes en geluidjes verpakt in zalige melodieën. Wat een ontdekking!

Twee jaar later verscheen het tweede album "The Sophtware Slump" en na het horen van het openingsnummer zat ik al helemaal stuk. Het hypnotiserende slotstuk hiervan, met de repeterende stem 'Are you givin' in, 2000 man?', lijkt eindeloos te duren. De rest van het album is ook van ongekend hoog niveau, waarbij diverse malen op je emoties ('So You'll Aim Toward the Sky') wordt ingespeeld, zelfs wanneer er een aan alcohol verslaafde robot ten tonele verschijnt.
Toch leg ik dit album door een soort van verzadiging soms een hele poos aan de kant. Maar trek ik hem dan weer eens uit de kast, dan pakt 'He's Simple..' mij elke keer opnieuw in.

88. Nick Cave & The Bad Seeds - Jubilee Street
https://www.musicmeter.nl/images/covers/292000/292649.jpg

Anderhalf jaar geleden heb ik in de nazomer Engeland (en Wales) bezocht tijdens mijn vakantie. Ook een dag Brighton aan de 'Engelse Riviera' gedaan, de woonplaats van Nick Cave. Nieuwsgierig dat ik was, moest ik ook zijn bezongen Jubilee Street even op en neer wandelen. En het was precies, zoals hij zelf al eens had aangegeven, een straat van niks, doodsaai zelfs. Een bibliotheek, pizza express en een Sushi zaak en dan houdt het eigenlijk wel zo'n beetje op. Tegenover de straat zat nog wel een alleraardigste pub, waar veel studenten waren en prima muziek werd gedraaid: The Mash Tun.
Maar het blijft opmerkelijk dat over zo'n klote straat een werkelijk fenomenale song is verschenen, hoewel hij eigenlijk meer de volgens hem daar toen wonende prostituee Bee bezingt en in z'n eigen gedachte wellicht een andere straat bedoelde. Er blijft wat dat betreft toch een ietwat schimmige sluier over dit nummer hangen.

87. Swell - What I Always Wanted
https://www.musicmeter.nl/images/covers/2000/2462.jpg

Hoe zouden we door het leven komen zonder de kleine, soms vergeetbare, plezierige momenten? Dingen waar we niet echt aan denken, totdat we ze doen en dan meteen gaan denken, dat we dit vaker moeten doen. De kleine momenten waar we het niet over hebben, maar ons helpen de dag af te sluiten. Voor sommigen zou het een koud glas bier kunnen zijn aan het einde van een warme zomerdag. Voor anderen zou het een wandeling door het park kunnen zijn, een favoriete film bekijken of gewoon opnieuw luisteren naar gekoesterde platen van weleer.
'What I Always Wanted' is er zo'n eentje.
Een ongewoon samenspel van de instrumenten en de eerste drie minuten worden er repeterend maar twee zinnen gezongen, bestaande uit "Now I'm failing to come down" en "What I always wanted". In de resterende twee minuten wordt op een poëtische en mystieke wijze de betekenis hiervan prijs gegeven. Meesterlijk nummer!

86. The Jayhawks - Dying on the Vine
https://www.musicmeter.nl/images/covers/1000/1858.jpg

Goh, wat was ik destijds onder de indruk van "Hollywood Town Hall". Americana/Country/Rock op een manier gespeeld, waar ik als een blok voor viel. De kracht zat hem natuurlijk ook in de perfect passende samenzang van Gary Louris en Mark Olson. Bij opvolger "Tomorrow the Green Grass" werd dat kunstje nog eens dunnetjes overgedaan.
Terwijl Louris vervolgens samen met o.a Jeff Tweedy speelde in gelegenheidsband Golden Smog, verliet Olson de band, mede ingegeven door de ziekte van zijn vrouw Victoria Williams (hij keerde overigens later nog eens terug op "Mockingbird Time" en bracht samen met Louris ook nog het album "Ready for the Flood" uit).
Op dat moment dacht ik dat het gebeurd was met de band, maar niets bleek minder waar.
Louris gooide het over een andere boeg en ruilde de frivole countryrock sound in voor een wat meer psychedelischer geluid. Dit resulteerde in "Sound of Lies", een onderschat album wat door mij in eerste instantie ook schoorvoetend werd 'aanvaard', maar na verloop van tijd misschien wel is uitgegroeid tot favoriete en meest gedraaide Jayhawks plaat.
Goed voorbeeld daarvan is, dat ik ook steeds weer andere favoriete tracks naar voren schuif.
Waren dat eerst de singles 'Poor Little Fish' en 'Big Star' en later openingsnummer 'The Man Who Loved Life', nu is met grote afstand 'Dying on the Vine' het prijsbeest, waarbij het vrouwelijke bandlid Karen Grotberg de rol van Olson enigszins overneemt.

Outlaw100 on Spotify - open.spotify.com

85. The Charlatans ‎– Then
https://www.musicmeter.nl/images/covers/3000/3191.jpg

Eind jaren '80 en begin jaren '90 schoot het ene na het andere britpop bandje uit de muzikaal vruchtbare Engelse bodem omhoog.
Soms was het goed zoeken om de echte parels van de middelmaat te onderscheiden.
The Charlatans was zo'n bandje, wat al snel over het hoofd kon worden gezien, mede doordat The Stone Roses (eigenlijk geen typische britpop) in die begin periode alle aandacht voor zich opeiste.
Ook mij overkwam dat. Ik leerde ze pas in 1997 met "Tellin' Stories" kennen, toen de britpop-hype al over haar hoogtepunt was. Het fraaie debuut "Some Friendly" van 7 jaar eerder jammerlijk gemist. Gelukkig heb ik dat album in het begin van dit millennium alsnog aangeschaft, want hier staan toch wel eventjes mooi twee van hun grootste knallers op, te weten 'The Only One I Know' en 'Then'. Met name dat laatste nummer schalt hier nog regelmatig uit de speakers. Het heerlijke (hammond) orgeltje, de zweverige zang en dat onmiskenbare opzwepende dansritme doet mij geen seconde stil op de luisterstoel zitten.

Then is ook mijn favoriet van ze!

84. Mew - Am I Wry? No
https://www.musicmeter.nl/images/covers/3000/3888.jpg

Destijds kwam de clip van de (radio)edit versie van 'Comforting Sounds' sporadisch voorbij op MTV. De eerste keer was ik net te laat om te zien wie de uitvoerende artiest was en hoe de titel van het nummer luidde, omdat ik waarschijnlijk een boek of tijdschrift aan het lezen was en deze informatie altijd aan het begin van de videoclip in beeld kwam. Bovendien was Shazam nog iets van in de verre toekomst. Wel weet ik nog, dat mijn aandacht vrij snel getrokken werd. De bombast op het einde vond ik ongekend mooi.
Het duurde voor mijn gevoel weken, voordat ik het weer eens voorbij zag komen, nu met de benodigde informatie. Na ergens een redelijk positieve recensie gelezen te hebben, het album "Frengers (Not Quite Friends But Not Quite Strangers)" van deze Deense vrienden in huis gehaald. De albumversie van bovengenoemd nummer was ik al vrij snel beu, maar openingstrack 'Am I Wry? No' blijft prachtig. Het begint al met een duizelingwekkende intro, vervolgens ontvouwen zich een aantal delen power pop, waarna het laatste slotstuk je anderhalve minuut lang met stevige dreampop naar het einde begeleiden. Met een beetje goede wil zou je voorzichtig het woord progressief in de mond kunnen nemen.
Toegegeven, je moet de ijle stem van de zanger wel kunnen trekken en af en toe doet het muzikaal wat geforceerd arty aan, maar in dit nummer heb ik persoonlijk met beide geen enkele moeite. Lekker over the top!

Er zijn liefhebbers, die deze (demo) versie prefereren van het een paar jaar oudere album "Half the World Is Watching Me": Mew - Am I Wry? No (demo)

83. The Afghan Whigs - Debonair
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/198.jpg

Ben er eigenlijk nog steeds niet over uit of het nu The Afghan Whigs zijn of gewoon Afghan Whigs. Hier op Musicmeter is duidelijk gekozen voor The, maar Last.fm doet steevast moeilijk met dat lidwoord ervoor. De hoezen van de verschillende albums en ep's afstruinend biedt wel enig soelaas; de oudere zonder en de latere met, maar ook een aantal met zelfs geen enkele vermelding. Dus ik laat het voorlopig maar in het midden.

Temidden van al het grunge geweld begin jaren '90 onderscheidt de band zich met een eigen geluid, weliswaar ook grungy, maar dan veel broeieriger, de arrangementen gaan veel dieper, het raakt je ziel.
Soul rock, bestaat die term eigenlijk?
Zanger Greg Dulli klinkt bij tijd en wijle bijna hopeloos hysterisch, maar ik kan zo'n doorleefde stem goed trekken.
Hoewel ik vele nummers uit hun discografie een warm hart toedraag, blijft Debonair voor mij een regelrechte (underground) klassieker en misschien ook wel hun bekendste nummer, omdat het toentertijd als single nog wel regelmatig airplay kreeg bij de 'betere' radioprogramma's.

Na 16 jaar Whigs stilte verschenen er in 2014 en 2017 zelfs weer nieuwe albums onder die naam. In die tussentijd had Greg Dulli niet stil gezeten, hij maakte een doorstart met The Twilight Singers (en The Gutter Twins, samen met Mark Lanegan), die qua sound bijna op dezelfde voet verder gingen je ziel te pijnigen.
Soul rock, bestaat die term eigenlijk?
Jazeker!

82. Rolling Blackouts Coastal Fever - French Press
https://www.musicmeter.nl/images/covers/669000/669575.jpg

Zomers gitaarplaatje, speciaal voor in de auto. Het soort jangle pop, waar je ontzettend blij van wordt.
Betrap me er zelf steeds vaker op dat ik, als mijn gemoed het toelaat, dit nummer opzet. Het basloopje, dat halverwege het intro invalt en het gehele nummer prominent aanwezig is, de ietwat tegendraadse zang en het jengelende gitaar solootje aan het eind, het klinkt fris en opbeurend.
Nee, er worden geen nieuwe standaards neergezet en ik kan invloeden opnoemen van The Feelies, The Go-Betweens, The Cure (op z'n 'vrolijkst') of The War On Drugs, maar boven alles is dit gewoon lekker, net zoals de titel van de track dat is.
French Press is namelijk een ander woord voor een Cafetière. Met deze manier van koffiezetten druk je met een metalen filter de koffiemaling naar beneden en blijft alle koffiesmaak behouden. Een soort van ouderwets heerlijk koffiezetten, zoals wijlen m'n moeder dat deed: onovertroffen.

81. Prefab Sprout - Goodbye Lucille #1
https://www.musicmeter.nl/images/covers/6000/6300.jpg

Life's not complete till your heart's missed a beat

Voorman Paddy McAlloon schreef een schatkist aan songs, waarvan een groot aantal op het tweede album "Steve McQueen" terecht kwamen, waaronder deze track.
Op single verscheen het als 'Johnny Johnny' en doet mij altijd weer teruggaan naar de tijd, dat ik mijn eerste serieuze relatie had. Dat voelde als iets magisch, zelfs jaren later nog. Deze song zat verweven in die periode, samen met nog enkele andere niet nader te noemen nummers. Alleen dat al is een reden waarom 'Goodbye Lucille #1' nooit meer kapot kan, in tegenstelling tot die relatie zelf.

Ja, zo werkt dat he met herinneringen gekoppeld aan muziek, onverwoestbaar!

Outlaw100 on Spotify - open.spotify.com

Nooit geweest maar toch geworden, mijn complimenten!

+1

Daar heb ik ook ruimschoots de tijd voor gehad. Veel stukken lagen al meer dan een half jaar klaar. Hoefde ze alleen hier en daar wat aan te passen. Maar het was al met al wel een zware bevalling.

Omg, Debonair ❤️

AFTERFISSAAAAAA!!!

kom chat x

nog niet veel hiphop