Staat in de hogere regionen.

Hiphop boven Prefab Sprout, ik roep alvast schande.

Mooie ook van The Jayhawks.

Maak er sport van, installeer een BPA (black people alert) en wed met jezelf hoe vaak ie afgaat. My guess: 4*, waarvan 1* voor jazz; voor ieder main genre een black 'xcuse me (waarschijnlijk is Jimmy er 1 van).

van George?

Als medeleider van het 1e elftal van de plaatselijke v.v. kreeg ik net te horen dat de wedstrijd is afgelast.
Dat wordt een onverwachte update op de zaterdag.
En ook nog handig het V-woord vermeden.

Waar Ellen al niet goed voor is

Oh, heet dat ding zo?
Als we nu ook al elke dwarsliggende scheet een naam gaan geven.
We slaan een beetje door in dit land.

zo zitten we vóór de herfst al bij Willox

Dit is het land van stormen een naam geven en elke dag een update over Brazes

80. Whipping Boy - Personality
https://www.musicmeter.nl/images/covers/4000/4780.jpg

Het Ierse Whipping Boy was één van die bands, die als een vallende ster een vlammende lijn door de donkere skyline schraapte en vervolgens voorgoed verdween. Nu worden ze alleen nog door degenen herinnerd, die op dat moment snel genoeg waren om een ​​wens te doen.
"Heartworm" uit 1995 werd volledig ondergesneeuwd, mede doordat het precies tussen de releases van "The Bends" en "What's the story Morning Glory" verscheen. Door mismanagement, onderlinge strubbelingen en het terugtrekken van Sony als platenlabel was het daarna logischerwijs snel over.

Maar dit album rockt met een verbazingwekkende muzikaliteit. Gaat het gros van de weinige kenners voor de inderdaad prachtige nummers op de eerste helft van de plaat, voor mij is 'Personality' de ultieme track. Een melodieuze (semi) spoken word song met heldere gitaarlijnen en dito productie is er verantwoordelijk voor, dat deze cd niet de kans krijgt om bij mij in een la te liggen verstoffen.

79. Television - Marquee Moon
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/791.jpg

Sommige bands en albums waren gewoon niet in staat om onopgemerkt te blijven, vanwege hun essentiële waarde in de popgeschiedenis.
Television was zo'n band, Marquee Moon was zo'n album.
Supervol elementen en invloeden, die je in latere punk/wave bands zou terughoren.
De duellerende gitaren in het titelnummer gaven deze New Yorkers wel een heel eigen kenmerkend geluid.
Om er maar eens een veel gehoorde kreet tegen aan te gooien: Television aan, televisie uit!

78. Nits - Two Skaters
https://www.musicmeter.nl/images/covers/7000/7049.jpg

Your sister in Canada
She's sending an LP of the Velvet Underground

The Nits (vanaf 1989 zonder voorvoegsel The) ken ik al vanaf single 'Tutti Ragazzi'.
Niet in de laatste plaats vanwege de aanwezigheid van vakmuzikant Robert Jan Stips (check ook eens de intrigerende documentaire over hem in het programma Het Uur van de Wolf) ben ik ze wel blijven volgen in de loop der jaren. Echter redelijk passief en zonder echt veel materiaal van hen aangeschaft te hebben. Dat bleef beperkt tot "Omsk", "Kilo" en de reguliere singletjes uit de jaren '80.
Toen in 1989 het live album "Urk" verscheen (opgenomen in Amsterdam, Utrecht en Moskou), achtte ik de tijd rijp om een inhaalslag te maken en dat was een behoorlijke voltreffer. Behalve die ouderwetse dikke dubbel-cd doosjes dan, wat een ondingen zijn dat toch. Maar wat ze hierop presteren is werkelijk van adembenemende kwaliteit en bivakkeert, zeker voor Nederlandse begrippen, op een zeldzaam hoogstaand niveau.
'Two Skaters' is langzaam maar zeker uitgegroeid tot favoriete nummer op deze live-verzamelaar. Hoe de essentie van relatieve rust in muziek hierin naar voren komt is wonderschoon. Ook even speciale aandacht voor de geweldige bassiste in deze video.

77. Catherine Wheel - Heal
https://www.musicmeter.nl/images/covers/4000/4654.jpg

But it's all a lie, it's a lie to make you beg
For something more, for something better than you've had

En zo heb je ineens na een avonddienst Rob Stenders en Fred Siebelink van Kink FM aan de telefoon in het holst van de nacht. Als gevolg van een oproep van hen of er ook nog iemand een plaatje kwam aanvragen. Nog geen 10 minuten later schalde 'Heal' door de ether, o nee wacht.. via de kabel.

"Happy Days" was m'n kennismaking met Catherine Wheel. Bij de eerste keer horen van de bandnaam dacht ik aan een zangeres, maar het blijkt dus een bepaald soort vuurwerk te zijn, welke weer afgeleid is van een middeleeuws martelwerktuig met die naam.
Als ik de kenners mag geloven, waren de eerdere albums in hun shoegaze periode de betere, maar het kwaad was al geschied: 'Heal' zat al in mijn hele lichaam. 'Judy Staring at the Sun' (met Tanya Donnelly) dwarrelde daar soms doorheen.
Het nummer barst al meteen vanaf de eerste seconde los met een stevig gitaar geluid, maar het wordt geleidelijk in fases naar het einde toe rustiger, om tenslotte in een oase van rust te eindigen, waarin het prachtige toetsenwerk van Tim Friese-Greene (Talk Talk, en dat hoor je op het eind) voor de juiste sfeer zorgt.
Zelfs de stem van zanger Rob Dickinson (inderdaad de neef van Bruce) toont hier in dit gedeelte soms enige gelijkenis met die van Mark Hollis.

76. Electric Light Orchestra - Concerto for a Rainy Day
https://www.musicmeter.nl/images/covers/2000/2666.jpg

Guilty pleasure time!
En nu ga ik misschien m'n boekje te buiten. 'Concerto for a Rainy Day' bevat eigenlijk 4 nummers en behelst de hele plaatkant 3 van de dubbel-lp "Out of the Blue". Mocht ik hier strafpunten voor krijgen, dan hoor ik het wel.

Als jongetje van 12 had ik tot dan toe alleen wat oude geërfde singletjes van mijn oud oom in bezit en die moest ik dan ook nog eens draaien op een oude pick-up aangesloten op een buizenradio. Mijn veel oudere broer had al wel een stereo platenspeler en daarop luisterde ik bij zijn afwezigheid (en ergernis) altijd naar de verzameling Uriah Heep lp's, die hij bezat. Totdat m'n ouders het tijd vonden, dat ik een stereo setje voor mezelf mocht aanschaffen, want plaatjes draaien was mijn lust en mijn leven.
Ik moest vervolgens aan Sinterklaas dan maar mijn eerste lp vragen. Hebberig als ik was vroeg ik meteen de nieuwe dubbel-lp van ELO, zoals ik ze toen nog noemde. Gelukkig was de goedheiligman de beroerdste niet (ook al had hij het niet breed) en werd het vinyl in prachtig cadeaupapier verstopt in een grote wasmand met andere presentjes. Na het uitpakken ervan, bleek er ook nog eens een poster van de band en een bouwplaat van het ruimteschip bij te zitten...dubbel feest!
Kant 3 van de plaat ('Concerto for a Rainy Day') was veruit favoriet en draaide ik ook altijd in z'n geheel.
Overigens weet ik sinds een paar jaar pas, dat er op het einde van 'Mr. Blue Sky' door de vocoder wordt geroepen "please turn me over" ten teken van het einde van de plaatkant.
Gevoed dus door enige sentimenten heb ik deze mini opera in de lijst opgenomen, en ook als eerbetoon aan mijn ouders (beide zijn inmiddels al een flink aantal jaren geleden in de blue sky aanbeland).

Wat een lijst!
Nu al!
En dan die uitgebreide verslagen erbij, heel mooi om te lezen, prachtig Geert!

Er komen veel mooie nummers voorbij en het is meer dan vermakelijk om te lezen, er schuilt een schrijver in je...
Ik ben na jou aan de beurt, maar dit niveau ga ik niet halen hoor

Inderdaad, wat een heerlijke lijst. Ik zie hem nu pas.
Triffids, Associates, GL Buffalo, Japan, Charlatans, Prefab Sprout, Whipping Boy, Television, Catherine Wheel! Benieuwd wat er nog allemaal komt...

Hoe ga je hier nog overheen inderdaad

Ws alleen maar met meer van hetzelfde

In elk geval een andere Triffids

Ja, daar heb ik wel een mooi verhaaltje bij Maar ik vind het knap als mensen een persoonlijk verhaal hebben bij songs. Bij sommige heb ik dat ook wel, maar bij anderen zit er geen verhaal aan vast, behalve dat ik ze heul mooi vind

Qua schrijfsels of qua muziek

Hoezo of en niet en?

Volgende update morgenmiddag ca. 15.00 uur




Outlaw100 on Spotify - open.spotify.com

Wide Open Road?

Nee, maar johan de witt wel. Tenminste, dat was gister, maar dat kan vandaag zo maar anders zijn

Nee, over een maandje weet je het, schat ik zo.
Lang trouw blijven aan dit topic

Mijn lijst is nog niet helemaal af. Unmade love zullen we maar zeggen

Mijn tweede keus was Stolen Property geweest.

Ook prachtig!

Ook adembenemd mooi, is ook wel eens mijn 1e keus geweest
Maar meestal ga ik voor Save What You Can