Muziek / Toplijsten en favorieten / De top 100 van... (Shaky)
1
geplaatst: 22 februari 2020, 20:09 uur
Nou, met alle liefde 
If you don't get caught. then steal it all
If you don't get caught. then steal it all
9
geplaatst: 23 februari 2020, 15:08 uur
75. Mother Love Bone - Chloe Dancer / Crown of Thorns
https://www.musicmeter.nl/images/covers/6000/6170.jpghttps://www.musicmeter.nl/images/covers/35000/35089.jpg
Kocht "Singles" destijds voor een beknopt overzicht van de Seattle scene en de twee nummers van Pearl Jam, niet wetende wat voor een geweldig nummer van Mother Love Bone deze soundtrack herbergde.
De band, die mede (hetzij ongewild) de aanzet gaf tot de grunge periode.
Na de dood van zanger Andrew Wood vormden de MLB bandleden Ament en Gossard Pearl Jam. Zij brachten samen met Vedder, die inmiddels toegetreden was tot die band, en zanger Chris Cornell van Soundgarden een ode aan Wood in de vorm van Temple of the Dog. Er ontstond een ware grungehype met buiten de bovengenoemde bands ook acts als Nirvana, Alice in Chains en The Smashing Pumkins. Maar toen het nieuwe er wat van af was, ging het snel bergafwaarts met de grunge, waarbij mijn interesse in dit genre op den duur zelfs bijna volledig verdween.
Mother Love Bone was eigenlijk geen grunge en bevatte zelfs elementen van glamrock. De stem van zanger Andrew Wood had soms wel wat weg van die van Axl Rose, echter zonder die irritante hoge uithalen.
Op 'Chloe Dancer / Crown Of Thorns' hoor je Pearl Jam af en toe al wel in de verte. En zoals de titel al doet vermoeden zijn het eigenlijk twee tracks, waarvan het 'Chloe Dancer' gedeelte met piano een extra dimensie geeft aan het op zich al geweldige 'Crown of Thorns'.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/6000/6170.jpghttps://www.musicmeter.nl/images/covers/35000/35089.jpg
Kocht "Singles" destijds voor een beknopt overzicht van de Seattle scene en de twee nummers van Pearl Jam, niet wetende wat voor een geweldig nummer van Mother Love Bone deze soundtrack herbergde.
De band, die mede (hetzij ongewild) de aanzet gaf tot de grunge periode.
Na de dood van zanger Andrew Wood vormden de MLB bandleden Ament en Gossard Pearl Jam. Zij brachten samen met Vedder, die inmiddels toegetreden was tot die band, en zanger Chris Cornell van Soundgarden een ode aan Wood in de vorm van Temple of the Dog. Er ontstond een ware grungehype met buiten de bovengenoemde bands ook acts als Nirvana, Alice in Chains en The Smashing Pumkins. Maar toen het nieuwe er wat van af was, ging het snel bergafwaarts met de grunge, waarbij mijn interesse in dit genre op den duur zelfs bijna volledig verdween.
Mother Love Bone was eigenlijk geen grunge en bevatte zelfs elementen van glamrock. De stem van zanger Andrew Wood had soms wel wat weg van die van Axl Rose, echter zonder die irritante hoge uithalen.
Op 'Chloe Dancer / Crown Of Thorns' hoor je Pearl Jam af en toe al wel in de verte. En zoals de titel al doet vermoeden zijn het eigenlijk twee tracks, waarvan het 'Chloe Dancer' gedeelte met piano een extra dimensie geeft aan het op zich al geweldige 'Crown of Thorns'.
0
geplaatst: 23 februari 2020, 15:10 uur
Hell yeah...veel lekkerder dan veel wat later soms uit de Seattle scene kwam.
Bring back the early nineties! Muzikaal, na de 80s en alles ervoor de laatste echt interessante periode. Het leven en de wereld was vaak een stuk meer laidback in die tijd itt de tegenwoordige tijd waar iedereen op elkaar let en niks meer mag. Those days
Bring back the early nineties! Muzikaal, na de 80s en alles ervoor de laatste echt interessante periode. Het leven en de wereld was vaak een stuk meer laidback in die tijd itt de tegenwoordige tijd waar iedereen op elkaar let en niks meer mag. Those days
5
geplaatst: 23 februari 2020, 15:19 uur
74. Kent - 747
https://www.musicmeter.nl/images/covers/111000/111815.jpg
Een nummer 747 noemen en het dan ook nog eens 7:47 laten duren. Het verhaal van de kip en het ei?
Het vliegtuig op de cover is by the way een Boeing 737 heb ik me laten vertellen, maar heb er verder geen verstand van.
Ook het slotnummer op volgende album "Hagnesta Hill" heeft dezelfde lengte qua tijdsduur. Zweedse humor?
Het synth riedeltje van dit slotnummer op "Isola" blijft zich maar repeteren en gaat in je hoofd zitten, maar verveelt nooit. Een fenomenale track op misschien wel het beste album van Kent, al ligt het ietwat voor de hand om dat te zeggen, omdat het voor mij de instapper was van hen. De latere platen liegen er namelijk ook niet om.
Beide eerder genoemde albums verschenen zowel in het Engels als het Zweeds, terwijl de rest van de Kent discografie alleen in het Zweeds zijn. Ik geef de voorkeur aan de Zweedse versie, al versta ik er geen hol van, maar het heeft iets charmants.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/111000/111815.jpg
Een nummer 747 noemen en het dan ook nog eens 7:47 laten duren. Het verhaal van de kip en het ei?
Het vliegtuig op de cover is by the way een Boeing 737 heb ik me laten vertellen, maar heb er verder geen verstand van.
Ook het slotnummer op volgende album "Hagnesta Hill" heeft dezelfde lengte qua tijdsduur. Zweedse humor?
Het synth riedeltje van dit slotnummer op "Isola" blijft zich maar repeteren en gaat in je hoofd zitten, maar verveelt nooit. Een fenomenale track op misschien wel het beste album van Kent, al ligt het ietwat voor de hand om dat te zeggen, omdat het voor mij de instapper was van hen. De latere platen liegen er namelijk ook niet om.
Beide eerder genoemde albums verschenen zowel in het Engels als het Zweeds, terwijl de rest van de Kent discografie alleen in het Zweeds zijn. Ik geef de voorkeur aan de Zweedse versie, al versta ik er geen hol van, maar het heeft iets charmants.
3
geplaatst: 23 februari 2020, 15:29 uur
73. The Pineapple Thief - The Final Thing on My Mind
https://www.musicmeter.nl/images/covers/541000/541400.jpg
Langzaam maar zeker komt de prog wat vaker om het hoekje kijken in mijn versie van de top 100.
The Pineapple Thief is natuurlijk geen ultieme progband, maar via user Casartelli ben ik erachter gekomen, dat prog uit diverse subgenres bestaat, waarbij deze band daar dan uiteindelijk onder het kopje Crossover valt terug te vinden. Vanuit de kern wel progressief, maar met ook redelijk wat invloeden uit andere genres, zoals in dit geval ingetogen toegankelijke pop/rock.
Hoe dan ook, deze band volg ik al een aantal jaren en nadat Steven Wilson zijn Porcupine Tree op een wel heel laag pitje had gezet, besloot hun zeer veelzijdige drummer Gavin Harrison (ook o.a. in King Crimson actief geweest) zich omstreeks 2016 aan te sluiten bij Bruce Soord en kompanen. In maart 2019 maakte ik hem live mee tijdens een concert in De Boerderij en hij sloeg met ogenschijnlijk gemak onbedaarlijk hard en bedreven op de vellen en tilde de band zo naar een nog hoger niveau.
Is de studioversie van 'The Final Thing on My Mind' al memorabel genoeg om op te nemen in mijn lijst, live deed hij er daar nog een schepje...nee wat zeg ik... twee schepjes bovenop.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/541000/541400.jpg
Langzaam maar zeker komt de prog wat vaker om het hoekje kijken in mijn versie van de top 100.
The Pineapple Thief is natuurlijk geen ultieme progband, maar via user Casartelli ben ik erachter gekomen, dat prog uit diverse subgenres bestaat, waarbij deze band daar dan uiteindelijk onder het kopje Crossover valt terug te vinden. Vanuit de kern wel progressief, maar met ook redelijk wat invloeden uit andere genres, zoals in dit geval ingetogen toegankelijke pop/rock.
Hoe dan ook, deze band volg ik al een aantal jaren en nadat Steven Wilson zijn Porcupine Tree op een wel heel laag pitje had gezet, besloot hun zeer veelzijdige drummer Gavin Harrison (ook o.a. in King Crimson actief geweest) zich omstreeks 2016 aan te sluiten bij Bruce Soord en kompanen. In maart 2019 maakte ik hem live mee tijdens een concert in De Boerderij en hij sloeg met ogenschijnlijk gemak onbedaarlijk hard en bedreven op de vellen en tilde de band zo naar een nog hoger niveau.
Is de studioversie van 'The Final Thing on My Mind' al memorabel genoeg om op te nemen in mijn lijst, live deed hij er daar nog een schepje...nee wat zeg ik... twee schepjes bovenop.
1
geplaatst: 23 februari 2020, 15:30 uur
Het ging tot nu toe goed hoor, no need om om het hoekje te kijken 
5
geplaatst: 23 februari 2020, 15:39 uur
72. Massive Attack - Angel
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/12.jpg
Dit nummer is zo'n beetje bij iedereen wel bekend hier. Gezien de hoge noteringen afgelopen jaren in de MuMeLadder ook zeer gewaardeerd.
Eigenlijk ben ik zelf helemaal niet zo'n grote Massive Attack aanhanger, maar wat een knetter van een openingsnummer bevat het door velen als meesterwerk beschouwde "Mezzanine".
Het heeft een hypnotiserende donkere sfeer over zich hangen en de heftige bas vergroot de kans aanzienlijk, om de spontaan bezoekende buren een kopje koffie aan te bieden. De beat is traag en diep, maar wat het nummer uiteindelijk drijft is de muur van gitaren.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/12.jpg
Dit nummer is zo'n beetje bij iedereen wel bekend hier. Gezien de hoge noteringen afgelopen jaren in de MuMeLadder ook zeer gewaardeerd.
Eigenlijk ben ik zelf helemaal niet zo'n grote Massive Attack aanhanger, maar wat een knetter van een openingsnummer bevat het door velen als meesterwerk beschouwde "Mezzanine".
Het heeft een hypnotiserende donkere sfeer over zich hangen en de heftige bas vergroot de kans aanzienlijk, om de spontaan bezoekende buren een kopje koffie aan te bieden. De beat is traag en diep, maar wat het nummer uiteindelijk drijft is de muur van gitaren.
1
geplaatst: 23 februari 2020, 15:42 uur
Zeker hun beste album. Ik vind andere nummers beter...vooral die met Liz...
7
geplaatst: 23 februari 2020, 15:46 uur
71. The House Of Love - Shine On
https://www.musicmeter.nl/images/covers/11000/11510.jpg
Eerst al de magische overgang vanuit het mystieke 'Hannah' en dan je openingszin in de daaropvolgende song beginnen met "In a garden in the house of love, sitting lonely on a plastic chair". Dan kan je mij al inpakken en hoeft er wat dat betreft alleen nog maar een mooie strik omheen.
En die mooie strik is 'Shine On', vurig en opzwepende gitaren met een lekker krachtig refrein. Met recht wonderschone grootse gitaarpop!
Eigenlijk ben ik niet verder gekomen dan hun beide self-titled albums, mede gezien het feit, dat het muzikale landschap in die periode voortdurend aan verandering onderhevig was en bandjes links en rechts als paddenstoelen uit de grond schoten, maar wat waren The House of Love toch van een bijna ongekend niveau, als ik de platen weer eens opleg. Een uitgekiende mix van gitaarpop, noise en psychedelica, die door weinigen is overtroffen.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/11000/11510.jpg
Eerst al de magische overgang vanuit het mystieke 'Hannah' en dan je openingszin in de daaropvolgende song beginnen met "In a garden in the house of love, sitting lonely on a plastic chair". Dan kan je mij al inpakken en hoeft er wat dat betreft alleen nog maar een mooie strik omheen.
En die mooie strik is 'Shine On', vurig en opzwepende gitaren met een lekker krachtig refrein. Met recht wonderschone grootse gitaarpop!
Eigenlijk ben ik niet verder gekomen dan hun beide self-titled albums, mede gezien het feit, dat het muzikale landschap in die periode voortdurend aan verandering onderhevig was en bandjes links en rechts als paddenstoelen uit de grond schoten, maar wat waren The House of Love toch van een bijna ongekend niveau, als ik de platen weer eens opleg. Een uitgekiende mix van gitaarpop, noise en psychedelica, die door weinigen is overtroffen.
1
geplaatst: 23 februari 2020, 16:26 uur
Minimaal 100 
Maar House of Love zouden met deze of Christine het ruimschoots redden
Het debuutalbum staat zelfs in mijn top 10 hier!
Maar House of Love zouden met deze of Christine het ruimschoots redden
Het debuutalbum staat zelfs in mijn top 10 hier!
3
geplaatst: 23 februari 2020, 18:24 uur
Mother Love Bone - Chloe Dancer / Crown of Thorns staat ook in mijn Top 100, nog iemand die het weet te waarderen
1
geplaatst: 24 februari 2020, 19:29 uur
70. IQ - The Darkest Hour
https://www.musicmeter.nl/images/covers/1000/1545.jpg
Zaten we met TPT nog in de crossover prog, nu hoppen we net zo makkelijk over naar de neo-prog.
Na een afwezigheid van twee albums is zanger Peter Nicholls weer terug bij de band op het album "Ever". Dit werd door de IQ volgers van het eerste uur dan ook luid bejubeld. Persoonlijk had ik niet zo'n moeite met Paul Menel, de vorige zanger. Maar de voorgaande twee albums weken lichtelijk af van het eerdere IQ geluid en Menel was daarbij min of meer het zwarte schaap. Op "Ever" zijn de aloude prog cliché's weer niet van de lucht, zijn de oude Genesis invloeden nooit heel ver weg, en lijkt het ook alsof Nicholls toch enig zangles heeft gehad. Opener 'The Darkest Hour' is een fantastische epic met een vlammend intro, die er meteen inhakt. Het zit allemaal verdraaid goed in elkaar, de diverse naadloos vloeiende overgangen binnen het nummer getuigen van vakmanschap.
Op het moment van schrijven kijk ik dan ook alweer enorm uit naar de aanstaande Christmas Bash in Zoetermeer.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/1000/1545.jpg
Zaten we met TPT nog in de crossover prog, nu hoppen we net zo makkelijk over naar de neo-prog.
Na een afwezigheid van twee albums is zanger Peter Nicholls weer terug bij de band op het album "Ever". Dit werd door de IQ volgers van het eerste uur dan ook luid bejubeld. Persoonlijk had ik niet zo'n moeite met Paul Menel, de vorige zanger. Maar de voorgaande twee albums weken lichtelijk af van het eerdere IQ geluid en Menel was daarbij min of meer het zwarte schaap. Op "Ever" zijn de aloude prog cliché's weer niet van de lucht, zijn de oude Genesis invloeden nooit heel ver weg, en lijkt het ook alsof Nicholls toch enig zangles heeft gehad. Opener 'The Darkest Hour' is een fantastische epic met een vlammend intro, die er meteen inhakt. Het zit allemaal verdraaid goed in elkaar, de diverse naadloos vloeiende overgangen binnen het nummer getuigen van vakmanschap.
Op het moment van schrijven kijk ik dan ook alweer enorm uit naar de aanstaande Christmas Bash in Zoetermeer.
7
geplaatst: 24 februari 2020, 19:41 uur
69. Smashing Pumpkins - Rhinoceros
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/488.jpg
In de zomer van 1993 nam ik, na af en toe eens een los nummer te hebben gekocht, een jaarabonnement op muziekblad Oor.
Waarom weet ik dat nog zo goed? Nu wel, als nieuwe abonnee kreeg je een welkomstgeschenk en in mijn geval was dat het nieuwe album van Smashing Pumpkins, "Siamese Dream" geheten. Op dat moment had ik nog nooit van ze gehoord, maar afgaande op de recensie leek het wel in mijn straatje van toen te passen, dus koos ik als Hollandse krent niet voor een lager bedrag aan korting op het lidmaatschap.
De waardering voor dit album was dermate groot, dat ik twee jaar later, zonder enige twijfeling, de opvolger "Mellon Collie..." aanschafte. Langzaam maar zeker kreeg ik, na meerdere goede verhalen gehoord te hebben over eersteling "Gish", ook de behoefte deze met terugwerkende kracht op te nemen in de verzameling. En dat was een voltreffer van de bovenste plank. Vind ik de gitaarmuren van de Pompoenen op de 2e en 3e soms net wat te hard 'right in the face', op het debuut heerst een meer broeierige spanning, wat me net wat beter ligt. Favoriet 'Rhinoceros' is daar een prachtige exponent van: een ingetogen dromerige start evolueert naar psychedelische rock om tenslotte met kolossale gitaarriffs zijn hoogtepunt te bereiken. Wat een juweel!
https://www.musicmeter.nl/images/covers/0/488.jpg
In de zomer van 1993 nam ik, na af en toe eens een los nummer te hebben gekocht, een jaarabonnement op muziekblad Oor.
Waarom weet ik dat nog zo goed? Nu wel, als nieuwe abonnee kreeg je een welkomstgeschenk en in mijn geval was dat het nieuwe album van Smashing Pumpkins, "Siamese Dream" geheten. Op dat moment had ik nog nooit van ze gehoord, maar afgaande op de recensie leek het wel in mijn straatje van toen te passen, dus koos ik als Hollandse krent niet voor een lager bedrag aan korting op het lidmaatschap.
De waardering voor dit album was dermate groot, dat ik twee jaar later, zonder enige twijfeling, de opvolger "Mellon Collie..." aanschafte. Langzaam maar zeker kreeg ik, na meerdere goede verhalen gehoord te hebben over eersteling "Gish", ook de behoefte deze met terugwerkende kracht op te nemen in de verzameling. En dat was een voltreffer van de bovenste plank. Vind ik de gitaarmuren van de Pompoenen op de 2e en 3e soms net wat te hard 'right in the face', op het debuut heerst een meer broeierige spanning, wat me net wat beter ligt. Favoriet 'Rhinoceros' is daar een prachtige exponent van: een ingetogen dromerige start evolueert naar psychedelische rock om tenslotte met kolossale gitaarriffs zijn hoogtepunt te bereiken. Wat een juweel!
1
geplaatst: 24 februari 2020, 19:43 uur
Gish was het album waardoor ik fan werd toen het uitkwam in 1991, Rhinoceros het nummer waar ik gelijk verliefd op werd en nog steeds ben.
Wat een heerlijke lijst om te volgen!
Wat een heerlijke lijst om te volgen!
3
geplaatst: 24 februari 2020, 19:52 uur
68. XTC - This World Over
https://www.musicmeter.nl/images/covers/11000/11763.jpg
Persoonlijk bekeken één van de best gelukte composities van Andy Partridge.
XTC's song over "de bom", een onderwerp, wat in de 80's ten tijde van de koude oorlog regelmatig voorbij kwam in de muziek. Vooral de puike tekst is me altijd bijgebleven.
Afgezien daarvan is het album "The Big Express", waarop het als 2e single verschenen nummer stond, niet de allerbeste uit hun carrière. Overall klinkt de voornamelijk gespeelde synthpop hier best wel gedateerd, debet hieraan is natuurlijk ook de tijdsspanne waarin de plaat uitkwam. Aan de meeste songs zelf mankeert in mijn ogen niet zo veel, die zijn sterk genoeg.
De ronde hoes, waarin het vinyl precies paste, was wel super irritant. Dat ding vond je nooit terug in de platenrekken, als je na een tijdje niet meer exact wist, waar je hem had terug gestopt.
Probleem werd opgelost, door de cd aanschaf van singles verzamelaar (en wat voor één!) "Fossil Fuel".
https://www.musicmeter.nl/images/covers/11000/11763.jpg
Persoonlijk bekeken één van de best gelukte composities van Andy Partridge.
XTC's song over "de bom", een onderwerp, wat in de 80's ten tijde van de koude oorlog regelmatig voorbij kwam in de muziek. Vooral de puike tekst is me altijd bijgebleven.
Afgezien daarvan is het album "The Big Express", waarop het als 2e single verschenen nummer stond, niet de allerbeste uit hun carrière. Overall klinkt de voornamelijk gespeelde synthpop hier best wel gedateerd, debet hieraan is natuurlijk ook de tijdsspanne waarin de plaat uitkwam. Aan de meeste songs zelf mankeert in mijn ogen niet zo veel, die zijn sterk genoeg.
De ronde hoes, waarin het vinyl precies paste, was wel super irritant. Dat ding vond je nooit terug in de platenrekken, als je na een tijdje niet meer exact wist, waar je hem had terug gestopt.
Probleem werd opgelost, door de cd aanschaf van singles verzamelaar (en wat voor één!) "Fossil Fuel".
5
geplaatst: 24 februari 2020, 19:59 uur
67. Great Lake Swimmers - Merge, a Vessel, a Harbour
https://www.musicmeter.nl/images/covers/31000/31466.jpg
Wat een prachtig intiem pareltje. Opgenomen in een verlaten graansilo. Enkel een gitaartje, waarop een geweldige melodie wordt gespeeld en een emotionele tekst erbij van een gekweld en eenzaam iemand.
Dit ingetogen werkje kun je het beste luisteren op een herfstachtige dag zittend in een stoel, turend door het raam naar buiten. Al gauw zie je, zeker als je wat op leeftijd raakt, vage beelden van jezelf, wanhopig alleen en wegterend in een 'verzorgingstehuis', waar verder niemand naar je omkijkt.
Eigenlijk wil je hier helemaal niet aan denken, maar elke keer zet je dit nummer weer opnieuw op.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/31000/31466.jpg
Wat een prachtig intiem pareltje. Opgenomen in een verlaten graansilo. Enkel een gitaartje, waarop een geweldige melodie wordt gespeeld en een emotionele tekst erbij van een gekweld en eenzaam iemand.
Dit ingetogen werkje kun je het beste luisteren op een herfstachtige dag zittend in een stoel, turend door het raam naar buiten. Al gauw zie je, zeker als je wat op leeftijd raakt, vage beelden van jezelf, wanhopig alleen en wegterend in een 'verzorgingstehuis', waar verder niemand naar je omkijkt.
Eigenlijk wil je hier helemaal niet aan denken, maar elke keer zet je dit nummer weer opnieuw op.
6
geplaatst: 24 februari 2020, 20:09 uur
66. Giles Corey - No One Is Ever Going to Want Me
https://www.musicmeter.nl/images/covers/225000/225095.jpg
I want to feel, like I feel when I’m asleep
Qua intensiteit lijken we 'vrolijk' op dezelfde voet verder te gaan, alleen is dit nog depressiever en donkerder. Een ongelooflijk emotioneel nummer, waarin een hartverscheurend verhaal schuil gaat van ernstige depressie. Bang voor de dood, maar nog banger om te leven.
Elektronica en ambient elementen houden deze song een tijdlang in z'n greep en je merkt ook geen spanningsboog, dat naar een bepaalde climax toe werkt of zo. Net wanneer je je al aan het berusten bent in dat feit, volgt er op 6:30 een uitbarsting met percussie en blazers, waar je U tegen zegt en waarvan mijn haren recht overeind gingen staan. Magnifiek slot van een loodzwaar nummer, dat je stevig bij de lurven pakt.
https://www.musicmeter.nl/images/covers/225000/225095.jpg
I want to feel, like I feel when I’m asleep
Qua intensiteit lijken we 'vrolijk' op dezelfde voet verder te gaan, alleen is dit nog depressiever en donkerder. Een ongelooflijk emotioneel nummer, waarin een hartverscheurend verhaal schuil gaat van ernstige depressie. Bang voor de dood, maar nog banger om te leven.
Elektronica en ambient elementen houden deze song een tijdlang in z'n greep en je merkt ook geen spanningsboog, dat naar een bepaalde climax toe werkt of zo. Net wanneer je je al aan het berusten bent in dat feit, volgt er op 6:30 een uitbarsting met percussie en blazers, waar je U tegen zegt en waarvan mijn haren recht overeind gingen staan. Magnifiek slot van een loodzwaar nummer, dat je stevig bij de lurven pakt.
Dit topic is gesloten. Alleen moderators kunnen nog berichten plaatsen.
* denotes required fields.