Leuk en verrassend om Swallowed to the Sea te zien, X&Y is ook mijn favoriete Coldplayalbum.

79. INXS - Communication (1992)

Ook mijn eerste jeugdliefde mag niet ontbreken in de lijst der lijsten . Mijn eerste echte kennismaking, op wat songs hier en daar op de radio horen na, was in 1990 in de brugklas toen X net was uitgekomen. Bij muziekles moesten we met z'n allen songs naar keuze van de muziekleraar zingen. Een rare vogel was dat, ook zo'n Paul McCartney is allang dood fanaat. Hij wilde ons indoctrineren met het feit dat op een of andere LP Paul is dead, I miss him so te horen was. Als 12 jarige vond ik dat maar raar.

Maar we zongen dus liedjes van The Beatles, Losing My Religion kwam langs (eerste kennismaking ook) en Disappear van INXS. Prachtig mysterieus nummer vond ik dat. De eerste cd die ik ooit kocht was vervolgens hun live album Live Baby Live, met die lange kartonnen hoes. Op vrije zaterdagmiddagen fietste ik vaak naar Leiden om bij de diverse platenzaken te zoeken naar meer INXS cds en singles. Al snel had ik een aardige verzameling.

Toen in 1992 hun nieuwe album Welcome To Wherever You Are uitkwam vond ik dat een erg sterk album, wat meer rockerig. Het blokje Heaven Sent/Communication was al snel favoriet, waarbij die laatste het nipt wint. Ook mijn nr. 1 in What You Need: De INXS Top 75 met luigifort & vigil.
Hun epic wat mij betreft, krachtig en lang uitgesponnen, het verveelt me echt nooit. Daarom deze, ook al ben ik ook nog steeds big fanboi van hun grote hits

Oh ja, INXS is echt tof. Dezer weken maar die top 75 bij langs fietsen, aangezien ik nu toch koos werkloos ben.

Tijd voor een Spotifylijstje, Luigi!

78. Duran Duran - Ordinary World (1993)

Mijn moeder stierf toen ik 14 was...

De sfeer in huis was moeilijk, we wisten dat het elk moment kon gebeuren en we zaten met velen in de woonkamer. Ma lag boven. Ik weet nog dat ik me probeerde af te sluiten van het gebeuren en ook van de mensen om me heen. De televisie stond aan. MTV. De clip van Ordinary World kwam langs van Duran Duran. Ik had 'm tot dan nog nooit gehoord. Wat ik zag en hoorde waren prachtig mysterieuze klanken en beelden, otherworldly... Een mooie en geheimzinnige vrouw in een witte trouwjurk in een prachtige tuin. Ik kroop bijna de televisie in en zoog de muziek helemaal in me op. Een ontsnapping? Er zat iets troostends in de klanken en tekst van dit Ivor Novello Award winnende liedje.

Ik kende al wel hits van hen uit de 80s zoals The Reflex, Girls on Film en Hungry Like The Wolf, maar de echte liefde met deze band begon met deze song en hun Wedding album. Ik heb het altijd een aparte band gevonden, ze vervelen me eigenlijk nooit en klinken toch altijd wel anders. Maar ook bij hen is het na de 90s stukken minder geworden op een aantal albums en songs na. Ik vind het moeilijk om bij veel bands een absolute topfavoriet te noemen, maar deze zit zo buried in mijn systeem dat dit mijn nr. 1 Duran is...

77. The Lightning Seeds - Sense (1992)

Zei ik bij D.C. van Died Pretty dat je die moest opzetten als je übervrolijk wilde worden? Ik bedoelde natuurlijk deze song . Ik ken 'm pas een jaar ofzo, maar 't had me meteen te pakken bij eerste beluistering. Dit is de 2e single van het 2e gelijknamige album van The Lightning Seeds, een band onder leiding van Liverpudlian Ian Broudie, fameus muzikant en producer. Hij was lid van bands als Big in Japan en Care bv. In Care zat ook zanger Paul Simpson van The Wild Swans, heerlijke muziek.

Eind jaren 80 startte hij deze band en maakte ultrafijne, vaak heavenly popmuziek.
Sense is een heerlijke single! Radiofriendly als de pest, alsof ie 'm zo uit de mouw geschud heeft. Carefree muziek is dit, is er iets beters dan dat? The only reason is just because. Heerlijk spacious en vrolijk. Nog een lekkere mondharmonica erbij, Ian's fijne stem en lighther than air klanken. Tu-du-du-du-du Tu-du-du-du-du...

Wat een ontroerend verhaal bij Duran Duran en zeker een nummer dat ook in mijn top 100 komt te staan.

Wild Swans verwacht ik ook nog wel

76. The Verve - Come On (1997)

The Verve leerde ik kennen met Bittersweet Symphony toen ik een bijbaantje had in een stinkende chroomfabriek in de zomer. My god, wat een hel was dat. Pokkehitte, vieze gassen, en deurknoppen en knoppen van afwaskranen en douches schoon maken en bijna elk uur dat vervelende en zeurderige Bittersweet Symphony op de radio. Inmiddels hou ik van dat nummer
Maar toen dus niet en ook niet van The Drugs Don't Work dat ook op MTV langs kwam. Maar guess what, they did work, ik vind het nu een parel van een song.

Daarna heb ik lange tijd de band links laten liggen tot ik het prachtige History een keer ergens hoorde en was ik definitief om. Bij The Lonely Hunter vervolgens hun psychedelische debuut en Northern Soul gekocht. Mijn vriendin had Urban Hymns al en introduceerde me via het prachtige Lucky Man met dat album en de rest is geschiedenis. Dat album is echt een soort Greatest Hits voor mij, zou zo een top 10 album kunnen zijn.

Come On, de epic psychedelische afsluiter van dat album is mijn absolute favoriet van ze. Ik heb sowieso vaak wat met openers en afsluiters, dat zijn vaak bijzondere songs. Deze afsluiter heeft een geweldige drive, het gaat ook maar door. Geweldig gitaarwerk, Richard is op dreef, ook met zijn lyrics. Tot halverwege gaat alles goed, maar daarna wordt het nog veel beter, want het gaat in overdrive met die jankende gitaren, O my god, wat is dat zalig. Wat een trip! Richard wordt steeds bozer en bozer. Dat outro gaat minuten door en mag van mij eeuwig voortduren

This is a big
Fuck you!
This is a big
Fuck you!
COME ON!

75. Jarvis Cocker - Baby's Coming Back to Me (2006)

Ook Pulp leerde ik kennen via MTV. De eerste song die ik daar zag was Disco 2000 en ook Common People was in heavy rotation. Ik vond het wel aardig, maar die kwinkslag van bands als Pulp en Blur vatte ik toen nog niet zo. Ik was 16 of 17, dus niet echt te jong daarvoor ofzo, maar ik was waarschijnlijk teveel bezig met de serieuze Bono van The Unforgettable Fire en The Joshua Tree bijvoorbeeld. I had to lighten up en dat was nog niet het geval. Dat kwam meer in mijn early 20s. Toen kocht ik als eerste Different Class. F.E.E.L.I.N.G. C.A.L.L.E.D. L.O.V.E. wakkerde mijn Pulp liefde helemaal aan. Wel een wat serieuzer nummer, maar soit

Jarvis kende ik van zijn rel op de Brit Awards, met zijn stunt tijdens Michael Jackson's Earth performance. Daar moest ik wel om lachen. Maar wat ie uithaalde was zo'n schandaal toch niet?
Zijn eerste solo album heb ik eerst gedownload en gebrand en later gekocht. Ik vind het een mooi album, er staan erg mooie songs op. Dit vind ik de mooiste. Een song die hij in eerste instantie schreef voor een album van Nancy Sinatra. Maar hij besloot het ook zelf op te nemen en gelukkig maar

Tja, wat moet ik hier over zeggen. Lieflijker dan lieflijk? Ja, inderdaad dat is het! Lieflijk gezongen, lieflijk zijn die belletjes. Het doet me ook denken aan de opener We No Who U R op Push The Sky Away van Nick Cave & The Bad Seeds. Dezelfde soort belletjes, dezelfde soort vertederende traagheid. Deze song wiegt me helemaal kalm, zucht...

She was just sleeping somewhere
Now she's come back to hold my hand
And we go walking
And the years have all melted away
Yeah I remember you like yesterday
And the summer's here so say goodbye to rain

Luigissimo on Spotify

Tindersticks, The Serenes en Died Pretty staan niet op Spotify...

74. Jeff Buckley - Everybody Here Wants You (1998)

Jeff leerde ik pas kennen met Hallelujah bij een praatprogramma op de radio 's avonds laat op mijn kamer in het ouderlijk huis. Hij was toen al verdronken. De song blies me omver, ik had tot dan nog niet zoiets moois gehoord. Vrijwel meteen Grace gekocht en kapotgedraaid. Ik vind het nog steeds een steengoed album, maar ik draai 'm nog maar zelden.

Hoe anders is dat met Sketches For My Sweetheart The Drunk. Die staat nog vaak op. Voor mij wat diverser, genuanceerder en volwassener dan zijn debuut. Ik kan er erg van genieten. Mijn Jeff fave is Everybody Here Wants You. Meer smooth dan dit kan niet hè! Precies daarom vind ik 'm zo zalig. Muzikaal ook wat eenvoudig misschien, maar dat laat lekker veel ruimte voor Jeff's stem. Een stem die vrouwen zo inpakt, me dunkt. Maar mij dus ook. Wat hij met die stem kan is ongekend en het is nog een fantastisch mooie stem ook. Ik kijk altijd uit naar het moment op het eind waarop hij de volgende zin zingt:

Love can taste like the wine of the ages, oh babe...

En daar ga ik dan, compleet gevloerd. Wat een emotie. Ik heb geen wijn meer nodig...

cuddles voor Luigifort, zowel voor de prachtige lijst tot nu toe als mede voor de (persoonlijke) beschrijvingen.

73. Keane - Love Is The End (2008)

Keane is een band waar ik in het begin van gruwelde. Bij een ander bijbaantje bleven hun singles maar langs komen op de radio, ik werd er gek van. Vooral van die draak Somewhere Only We Know (inmiddels goed gekomen). Verschrikkelijk!
Maar blijkbaar moeten sommige songs of bands eerst heel vaak langs komen voor je ze goed gaat vinden. Op een gegeven moment hoorde ik wéér eens Everybody's Changing en toen ging het lichtje een klein beetje aan. Toen even later Crystal Ball op werk op de radio verscheen werd dat kleine lichtje een licht dat nooit meer uit zou gaan. Zo kan het dus gaan. Crystal Ball vond ik erg mooi. Maar verder deed ik niet veel met Keane tot ik mijn vriendin leerde kennen. Zij had Under The Iron Sea (inmiddels mijn fave album van ze) al en die stond regelmatig op. Prachtsongs als Atlantic en Hamburg Song stonden erop, nog steeds wel favorieten.

Hun 3e album kregen we van die vriend waar ik het eerder over had in de song van Alanis. Als ik dat album nu hoor en vooral Love Is The End zie ik ons denkbeeldig altijd lopen in Voorhout onder het treinviaduct door. Eind zomer, dat warme licht op weg naar die vriend die helaas weer eens opgenomen was en in een manisch/psychotische periode zat. Maar ondanks dat zijn er waardevolle herinneringen verbonden aan die tijd.

Love Is The End is mijn favoriete Keane track. Wat een gevoel en emotie! Zo'n verdrietig nummer ook. Het gaat over een relatie die verbroken is en het weemoedig terugkijken daarop. En het onvermijdelijke dat er geen weg terug is. Pijnlijk, maar toch ook in liefde terugkijken. Perfect muzikaal verwoord in het pianowerk en de mooie stem van Tom Chaplin. Vooral naar het einde toe met de tekst hieronder kun je me opvegen. Wat een tranentrekker en dan nog eens die ijle hoge stemmen erbij. Oi, chills down my spine

So I tread the only road
The only road I know
Nowhere to go, but home
Nowhere to go
Maybe our time is up
But still you can't look back
But all the principles of love
Don't say those words
Don't say those words

72. Interpol - Take You On A Cruise (2004)

Ik was een laatbloeier in veel dingen. Bepaalde bands pas een stuk later leren kennen dan in de tijd dat ze relevant waren zoals Nirvana en de Britpopscene. Laat met een eerste relatie en laat ook met uit huis gaan. Ik was 26 geloof ik bij dat laatste. Ik zag de noodzaak ook niet zo, ik woonde dichtbij school en werk en ik wilde mijn vader ook niet in de steek laten nadat mijn moeder overleden was. Als zoiets ingrijpends gebeurt in je leven verander je ook, er gebeuren dingen in je systeem. Overbezorgdheid is er een van bijvoorbeeld. Maar goed, mijn vader werd ook wat ouder en hij wilde terug verhuizen naar de streek waar hij als kleine jongen geboren was. En hij wilde weer dichterbij de kerk gaan wonen (hij is dominee). Nu moest hij elke zondag 1h15 rijden om er te komen.

Een overleden moeder en een vader als dominee, you can imagine wat een gezellige jeugd het was Overigens zonder self pity, dat vooropgesteld. Dus nu moest ik wel weg en iets anders vinden Tientallen keren gehospiteerd, to no avail... misschien beviel hen mijn muziek/filmsmaak niet, you never know De raarste vragen stellen ze. Uiteindelijk belandde ik voor een half jaar bij een vriendin van een vriendin van een vriendin ergens in een vage achterafwijk diep in Den Haag waar je nog niet dood gevonden wilde worden. Gelukkig vond ik na een half jaar een eigen plek in Leiden.

Een lange inleiding, sorry, maar op die troosteloze kamer in Den Haag leerde ik in de donkere en koude herfst Interpol kennen. Eerst via Evil op MTV. Ik vond dat een geweldig nummer, helemaal met die clip erbij. Een oudere broer woonde een paar kilometer verderop en aan hem vroeg ik of hij Antics voor me wilde branden, het album waar Evil op stond. En zo geschiedde. Ik vond het een geweldig album, wel tamelijk troosteloos en depressief. Maar dat album heeft mij bijgestaan tijdens die troosteloze herfstmaanden in de hofstad.

Van dat album was meteen Take You On A Cruise favoriet en dus nog steeds. Niet veel later pikte ik Turn On The Bright Lights op bij The Lonely Hunter. Als album 3 klassen beter dan Antics imho. En Leif Erikson verliest het maar nipt van Cruise, maar toch.
Cruise bezit dezelfde geheimzinnigheid als Leif Erikson, maar is wat meer uptempo. Ik ben bij deze song gevallen voor het zalige 'vanzelf' refrein. Elke keer verbaast het me opnieuw hoe ik getroffen word door dat deeltje in de song vanaf We sail today.... Zo hemels is dat, met die ijle en stijgende gitaarklanken erbij, wow! Alsof ik zelf aan het zeilen ben over de woeste golven van het leven. Er is niet veel beters dan dat! Maarja, we hebben nog 71 songs te gaan, dussss


We sail today, tears will drown in your wake of delight
There's nothing like this built today
You'll never see a finer ship in your life
Along the way, the sea will crowd us with lovers at night

Ordinary World, en het verhaal erbij. Raap me op

Maar dan...Take You on a Tom Cruise...één van de allerbeste nummers van Interpol, nooit zo op de tekst gelet eigenlijk, buiten dat 'I am the scavenger' stuk naturlijk.

Leif Erikson is zeker ook een meesterwerk trouwens.

Big up.

edit: Crystal Ball van Keane is inderdaad om te janken zo geniaal, wat een nummer... deze Keane ken ik (nog) niet.

Zo Luigi, je hele levensverhaal komt voorbij. Heftige momenten zelfs, bedankt voor het delen.
Ik heb ook vaak dat bepaalde emotie aan een nummer is gekoppeld.

Dank je! Ja he, dat maakt dat bepaalde songs onverwoestbaar zijn en aan betekenis winnen...

Bijzonder mooi en open geschreven allemaal Luigi

Nou die valse bescheidenheid kan nu wel weg. Fantastische teksten om te lezen, je gaat dik over mij heen.
More please...

71a. The Cranberries - Animal Instinct (1999)
71b. Manu Chao - Desaparecido (1999)

De betreurde Dolores is niet meer, maar haar stem en muziek zal altijd blijven voortleven

Mijn eerste kennismaking met The Cranberries was wederom via MTV, tenminste toen het nog een muziekzender was Zombie was een van de iconische nummers van die tijd. Helaas trok ik die tamelijk slecht, ik ben 'm pas later meer gaan waarderen. Ode To My Family vond ik wel aardig, maar de singles van To The Faithful Departed niet zo. Maar toen ik Ridiculous Thoughts hoorde op MTV Fresh (1995) was ik om. Veel artiesten leerde ik voor het eerst kennen via die verzamelaar trouwens. Volgens mij kocht ik hun debuut en dat vond ik wel een spirituele cd op een bepaalde manier. Maar pas bij Bury The Hatchet werd ik echt fan. Na het zien van de video van Promises kocht ik het album.

Vlak daarna, een week na mijn 21e verjaardag, vertrok ik met een aantal medestudenten Archeologie voor 3 maanden veldwerk naar Guadeloupe in de Cariben. Een lading cds moest en zou mee, waaronder deze als laatst aangeschafte. De eerste 2 weken zou ik met een klein groepje veldwerk verrichten op een klein eiland nabij genaamd La Desirade, dat er vanaf een afstandje uitzag als een krokodil qua vorm. Een mooie tijd daar gehad, met machetes je een weg ploegen door de jungle in de hoop iets te vinden en in je vrije tijd cocktails drinken, op strand liggen, zwemmen in de groenblauwe zee en kokosnoten uit palmbomen kegelen om te consumeren.

Na 2 weken gingen we naar Guadeloupe zelf. Veel Bury The Hatchet gedraaid, een Finse medestudente van de Universiteit uit Londen was ook helemaal verzot op Animal Instinct, ze wist niet wat ze hoorde. Voor mij staat die song symbool voor de heerlijke tijd die we daar met zn allen beleefd hebben. Overdag veldwerk, 's avonds kampvuren, drinken en feestjes. In het weekend met z'n allen scooters huren om het land af te crossen naar de mooiste plekken. Vulkanen, watervallen, rijpe mango's van de bomen plukken. Paradijs!

Helaas kwam er voor mij abrupt een einde aan, ik ging een keer in zo'n weekend alleen met een scooter erop uit. Ik wilde ff alleen zijn en terug gaan naar een prachtige plek waar we eerder geweest waren. Toen ik op de snelweg reed vlak bij de hoofdstad werd ik achtervolgd door een aantal Creolen op 2 scooters. Op een gegeven moment kwam er eentje naast me rijden en draaide de sleutel van mijn scooter om waardoor ik stil kwam te staan. "Afstappen", zei hij in het Frans. In een reflex en van schrik startte ik mijn scooter en wilde gas geven toen een van hen een grote glazen fles in mijn gezicht sloeg en ik bloedend achterover van de scooter viel. Zij gingen er met mijn scooter vandoor, auto's stopten om mij te helpen en de ambulance te bellen.

Eenmaal in het ziekenhuis kwam na een paar uur de studiebegeleidster op bezoek en die had van de artsen daar gehoord dat het bot bovenaan mijn neus naar mijn schedel toe helemaal doormidden geslagen was. Als dat naar boven was doorgeschoten was was ik dood geweest. Ik moest geopereerd worden, zij raadde dat aan in Nederland te laten doen, omdat ziekenhuizen aldaar geen al te beste reputatie hadden.

En zo geschiedde. Ik moest na 7 weken Guadeloupe al verlaten, de fijnste 7 weken van mijn adolescentie. Maar als ik aan Guadeloupe denk denk ik vooral aan de mooie momenten daar en dat vind ik weerspiegeld in de prachtige, lieflijke en opbeurende klanken van Animal Instinct.

In 2000 kreeg ik een herkansing. Veldwerk in Mexico. Een 7 uur durende bustrip van Mexico City naar het zuiden naar Oaxaca City. Daarna nog uren door onbegaanbaar natuurgebied in een Jeep een weg banen op weg naar een berg van boven de 2000 meter. Het was daar iets minder idyllisch leven en werken. Geen hangmatten 's nachts op het balkon vanwege de warmte, maar veldbedden in oude varkenstallen. Bijna continu in de mist en kou werken. Cornflakes, cactus en anijsdrank ipv cocktails en mango's . Na een paar 100 meter lopen al buiten adem zijn door de grote hoogte. Maar toch ook weer een schitterende tijd gehad. Uitgestrekte landschappen en natuurgebieden. Je kon zelfs een vulkaan zien van 400 km verderop, schitterend. Elke avond bij het kampvuur, omdat het steenkoud was en elke avond Clandestino draaien van Manu Chao, dat paste wel bij de sfeer zo. Heerlijk relaxte muziek en sfeertje. Een Belgisch rastafarimeisje had die meegenomen. Sindsdien kunnen Belgen niet meer stuk bij mij

Helaas werd ik daar een aantal keer erg ziek. Voedselvergiftiging en hoogteziekte/zonnesteek volgens mij. Maar volgens de inheemse bevolking had ik mal de ojo opgelopen en werd er bij mij een uitdrijvings/genezingsritueel gedaan middels inheemse planten en eieren. Na het ritueel kwam er dan een zwarte substantie uit het ei. Ik was zo ziek dat ik dacht dat het einde nabij was. Nadat ik beter werd was ik te verzwakt om veldwerk voort te zetten en ben ik voortijdig alleen weer naar huis gegaan. Daarna was het gedaan tussen mij en veldwerk in den vreemde, ik vond het wel welletjes Maar deze 2 songs zijn dus verbonden aan deze 2 belevenissen...

Die ervaringen kregen later nog een flink staartje, psychisch gezien. Misschien daarover later meer, misschien ook niet Maar er was een Luigi van ervoor en een Luigi van erna. De oude Luigi is een beetje achtergebleven in de vorige eeuw. Perdido en el siglo, siglo veinte. Ik moest mezelf opnieuw gaan heruitvinden...


So take my hands and come with me
We will change reality
So take my hands and we will pray
They won't take you away
They will never make me cry, no oh whoa
They will never make me die

Me dicen el desaparecido
Que cuando llega ya se ha ido
Volando vengo, volando voy
Deprisa deprisa a rumbo perdido
Perdido en el siglo, 
Perdido en el siglo, siglo veinte

Mooie verhalen Heftig ook!

Heb je de filmrechten al verkocht?
Ik zie het zo voor me.

Met de soundtrack zit het sowieso goed

Wow, heftig man!

Goed bezig, Luigi! Mooi ook die openhartigheid, soms heftige verhalen maar moedig dat je ze hier wil delen! Ben nu wel benieuwd of je kennismaking met johan de witt ook langs zal komen via je top 100, dat is vast ook een mooi verhaal

Ja onze FJ blijkt een Indiana Jones 1ste klas te zijn

Maar even iets rationeels... 71a en 71b, vol met herinneringen maar puur muzikaal zal Cranberries wel "winnen" gok ik.

Ja, het ging om The Cranberries inderdaad. Maar het Luigi Jones and the Temple of Doom verhaal uit Mexico wilde ik jullie niet onthouden . En als er al muziek daaraan vast zat was het Manu Chao...

70. Leonard Cohen - The Partisan (1969)

Leonard Cohen leerde ik kennen toen ik Natural Born Killers zag en bij de aftiteling zijn song The Future speelde. Ik heb die film een paar keer achter elkaar gezien, ik was fan. Wat een prachtige song vond ik dat. Leonard op zijn meest psychedelisch...op zijn manier, vooral qua tekst. Ik leende de soundtrack bij de plaatselijke bibliotheek, iets wat ik wel vaker deed met soundtracks. Er stond genoeg ander moois op.
Later hoorde ik hier en daar wel eens een Cohen song, maar ik kocht pas een dubbele verzamelaar bij HMV in 2002 of 2003 tijdens een excursie naar Londen. Mezelf daar helemaal in onder gedompeld en een fan was geboren. Tot niet heel lang geleden was The Future nog steeds mijn favoriet, maar deze is daar net overheen gegaan, vooral door de emotie die in de song zit. Dit is Let England Shake, maar dan 42! jaar eerder. Een visionair die Leonard

Een prachtsong dit! Leonard verbeeldt prachtig de horror van oorlog met zijn lyrics zonder het expliciet over geweld en verderf te hebben, dat vind ik knap. Een ware poëet. Ik krijg kippenvel bij zijn voordracht, elke laatste regel van de strofes wordt als het ware ingekort, een magnifiek effect. Voor mij als het leven dat abrupt kan stoppen in oorlog. Naarmate de song vordert duikt die ijzingwekkende harmonica op, sends shivers down my spine. Alsof de dood als een mist over de velden waart. En ik ben helemaal tot op mijn bot geraakt als die Franse vrouwenstemmen opduiken, alsof ze vanaf de andere kant van het graf zingen wat hen overkomen is. Pfff, wat een song!


But I must go on
The frontiers are my prison

Les Allemands l'ont pris
Il est mort sans surprise

69. Breathless - Over And Over (1991)

Breathless leerde ik kennen via het jaarlijstentopic 1991. Op zoek naar singles kwam ik deze tegen en vond 'm meteen prachtig. Wat een melancholie en weemoed in deze song en wat een opbouw ook. Prachtig vanuit een bepaalde stilte beginnen met die gitaar en de markante stem van Dominic Appleton. Dominic kende ik wel al eerder van zijn mooie bijdrages op verschillende albums van het This Mortal Coil project.

Een mooie inleiding dus, maar zodra de song echt open gaat met die hemelse klanken van de gitaar van Gary Mundy kun je me inpakken. En dan die synths er nog eens bij en ik ben in Heaven. Mooi wel die combi met de tragische en wat nasale stem van Dominic. Ik ben ook een sucker voor dit soort videoclipjes met een donkere en geheimzinnige sfeer. Doet meer 80s aan dan 1991 eigenlijk. De song werkt zich naar een mooie climax toe met het Over and Over en dan faden we weer zachtjes weg in het niets. A song lost in time...


Well its a funny old world
When you're so long on your own

And you fall in love
Well, in and out of love again

68. Toad The Wet Sprocket - Begin (1994)

En dan hebben we hier misschien wel de meest mistroostige song van de hele lijst, maar o wat een pracht! De band met een van de meest vreemde namen ook, afkomstig uit een Monty Python sketch. Deze van oorsprong Amerikaanse band ontstond mid 80s en heeft prachtige muziek gemaakt. Hoe je het moet omschrijven, moeilijk om te zeggen, maar het heeft wel een mooie spiritiuele en religieuze vibe. Maar ze hebben ook hun eigen commerciële poprockhits gehad. Maar ik vind deze wat rustigere en gelaagdere kant het mooist van ze.

Deze band heb ik leren kennen via het album Coil dat in het bezit van mijn vriendin was. Die zette daar de stevige opener van vaak op. Zij had het leren kennen early 90s via gedeelde cassettebandjes met vrienden. Degenen die geboren zijn na 2000 moeten maar eens googlen als ze niet weten wat cassettebandjes zijn . Maar ik vond het wel mooie muziek. Wat later een paar albums van ze gekocht bij The Lonely Hunter voor een prikkie, waarvan Dulcinea hun mooiste is. En dit dus hun mooiste song.

Wat een verdriet, depressiviteit, maar ook troost zit er in deze song. Het slepende gitaar en drumwerk en dat ultradroeve orgel/keyboard op de achtergrond. Wat een sfeer, je zinkt zo het moeras in. De zanger heeft een mooie stem, perfect voor deze song en de lyrics zijn prachtig. Volgens mij gaat het over het overlijden van een jong kindje. Het refrein gaat hier prachtig omhoog, omlaag en weer omhoog. Er spreekt veel troost uit...alsof door deze muziek de scheidslijn tussen dit leven en het leven hierna voor even doorbroken wordt. Een stilmakend nummer en perfect om je lost loved ones te gedenken...


Are you given vision
Are you second sight
Are you older than your life
Eighty days of sorrow
Endless more in sight
Still you child burn bright

Are you sleeping here beside me
Are you shining bright as the sky
Are you breathing now inside me
There's no ending when we die