Bij de rotatielijst wordt jouw top 5 op inactief gezet als je hem 14 dagen niet aanpast. Ik zie niet in waarom voor je top 10 aller tijden andere regels zouden moeten gelden (al zou ik wel een andere termijn aanhouden dan 2 weken).

En wat te zeggen van Lou Reed's New York. Nog net voor de wisseling naar de jaren 90. Ijzersterk album.

Gewoon eens per (half) jaar.

En zeker niet elke jaren 70 artiest had een slechte periode gedurende de jaren 80.
Mike Oldfield, Camel, King Crimson, Bruce Springsteen en Brian Eno deden het allemaal goed.

De Amerikaanse rock en vooral de AOR was in de 2e helft van de jaren '80 weinig interessant, goede rock kwam die tijd veeleer van 'alternatieve' bands als R.E.M. en verder ook Sonic Youth, 10000 Maniacs en Throwing Muses.
In 1989 beleefden vele popveteranen inderdaad een artistieke come-back na een mindere periode.

De meest interessante albums uit die periode die ik ken zijn wat mij betreft:

The Blue Nile - Hats
Talk Talk- Spirit Of Eden
R.E.M- Green
Lou Reed- New York

Eind jaren '80 is een sterke periode, als je de SAW-meuk even negeert. En ik vind het leuk dat de keuzelijst van de top 2000 nu voorzichtig aansluiting begint te zoeken bij de betere pop van eind jaren '80 - begin jaren '90, zo kan er nu gestemd worden op The Stone Roses, The Church, Neneh Cherry, World Party etc. Nu nog Pixies, Sonic Youth en Happy Mondays, maar dat zal lastig worden.

90s was naast de 70s even treurig.. uit het hart? Wat is dat voor een subjectief predicaat? Ik vind postpunk bands en de meeste wave oneindig meer uit het hart spreken dan die gitaarmasturbanten met hun open blousjes en wapperend borsthaar. Juist die akkoordenmuziek van die 70s rockbands en hun neppe gevolg in de 90s klinkt voor mij ontzettend onoprecht en nep. Daarnaast gaat het na een paar platen ook irriteren aangezien het vrijwel allemaal precies op elkaar lijkt. Het ontbrak de populaire rock die twee decennia juist grotendeels aan de fantasie en durf om iets anders te doen.

Vreemde constatering. Je begint gelijk al over gitaarmasturbanten met open blouse.
ik heb afgezien van gabberhouse geen enkel genre of stijl benoemd.
Vooroordeel die nergens is op gebaseerd.

Tsja, refereren naar de uiterlijke kenmerken van enkele artiesten om de muziek van een heel decennium weg te zetten is sowieso altijd een dooddoener. De jaren 80 kun je ook met gemak wegzetten als een decenium vol met verwijfde huilbalken.(Robert Smith als ergste voorbeeld) . Dan heb ik het nog niet eens over de diverse hairmetalbands(Dee Snider )

Ha ha !!!! Ja, dan kun je wel aan de gang blijven inderdaad.
Ach, het viel in ieder geval op. Ook niet onbelangrijk.

Ja hoor, in de twintig jaar die de 70's en de 90's behelzen niets anders dan gitaarmasturbanten met hun open blousjes en wapperend borsthaar. De wereld volgens Orbit, als je wilt geloven dat er in die tijd niets anders uitgebracht.

Soms is het ook wel eens goed, dat mensen als hij het niet voor het zeggen hebben, bij zo'n Top 2000.

Ik heb toch echt beide decennia prima op mijn netvlies hoor, overigens heb ik het ook vooral over de populaire rock he, wel mijn hele post lezen.. En waarop baseer jij dan dat oprechte musiceren? Lijkt me ook een vooroordeel wat nergens op slaat!

Vooralsnog luisteren we al decennia naar mensen zoals jij die het voor het zeggen hebben bij de top2000, dus waar zeur je eigenlijk over?

Uit een recent onderzoek bleek juist dat Bohemian Rhapsody heel goed ligt onder het relatief jonge gedeelte van de stemmers. Omdat 'het er nou eenmaal bij hoort' en zo (vind dat zelf een achterlijke reden om ergens op te stemmen, maar goed).

Daar komen we nóóit meer vanaf.



Mij valt de goede productie van veel muziek uit dat decennium ook op, nu ik begonnen ben met het beluisteren van de Essential 90's-Podcasts van KX Radio (zijn nog allemaal te downloaden op die site). Heb ze op mp3-speler gezet, en met oordopjes in valt het nog extra op.

Heel dynamisch vaak, heel evenwichtig, waarbij de afzonderlijke geluiden nog te onderscheiden zijn. Op wat uitzonderingen na niet compleet dichtgesmeerd. Hedendaagse mainstream is vaak een pompende brij aan geluid. Valt wel op dat het vooral voor mainstream op gaat. Muziek van buiten de Top 40 heeft er minder last van. Maar ja, dat zijn weer niet de toekomstige nieuwe Top 2000-noteringen.

Een vervelend bijeffect van wat de gemiddelde hedendaagse mainstream-consument verwacht, is dat je, in tegenstelling tot 10 jaar terug, echt moet zóeken naar een - enigszins betaalbare - hoofdtelefoon of set oordopjes die het geluid níet gigantisch opblaast (voor zover dat bij recente populaire muziek al niet is gebeurd, productioneel gezien). Als je je muziek zogenaamd wat krachtiger wilt horen, kan je toch met de equalizer-settingen spelen?

En waarop baseer jij dan dat oprechte musiceren? Lijkt me ook een vooroordeel wat nergens op slaat!

Wat ik bedoel is dat ik weer passie en '' natuurlijke'' muziek hoor in de algemeenheid van de 90's.
Veel minder steriele sounds en overgeproduceerdheid. Oprechter dus, muziek uit echte instrumenten. Zonder de electro lichting te willen afvallen overigens. Want dat kan ook warm en dynamisch klinken. Dit gebeurde dus in meer genre's.
Jij begint alleen over populaire rock ? Ik niet. Weet dus nog steeds niet waar je nu precies heen wilt eigenlijk. Wat vage post.

Het wordt een beetje een kip-en-het-ei verhaal.. Staat het in veel van dit soort lijstjes hoog omdat mensen het zo goed vinden, of vinden zoveel mensen het goed omdat het ze door dit soort lijstjes wordt "aangepraat"?

Tja, veel liever dat de jongeren op Bohemian Rhapsody stemmen dan bv. de nieuwe single van One Direction. Al zijn er heel wat meer topsongs dan voornoemde klassieker.
Wat bikkel zegt, in de jaren '90 waren natuurlijke producties weer in (onder invloed van grunge?).

Waarom vergelijk je uitgerekend die twee met elkaar? We vergelijken Radiohead toch ook niet met Bay City Rollers?

Inderdaad gaat die vergelijking niet op (en Bay City Rollers waren de One Direction van de jaren '70), maar het gaat niet op te beweren dat enkel ouderen dat nummer van Queen naar de top stemmen. Ik denk trouwens ook dat Hotel California veel (jonge en oude) aanhangers heeft. Van Bay City Rollers (erg populair in die tijd) hoor je nauwelijks nog wat van.

Bij mezelf behoort het wel tot de groep van favorieten, kan me voorstellen dat ook veel ánderen het oprecht goed vinden, maar in de absolute kópgroep zit 'ie voor mezelf (net) niet.

Zie het nut er niet van in om er dan op te stemmen, terwijl m'n daadwerkelijke favoriet een heel ander nummer (Air - All I need) is.

Als je de berichtgeving mag geloven is het al jaren een nek-aan-nek race tussen BohRap en Hotel California. Genoeg mensen die dan een van de twee in hun lijst zetten omdat ze niet willen dat het andere nummer op #1 komt.

Ik twijfel niet aan of ze het oprecht goed vinden.. Maar ik denk dat ze (om een volstrekt willekeurig voorbeeld te noemen) Thick as a Brick van Jethro Tull allemaal geweldig hadden gevonden als die elk jaar in de top10 had gestaan...

Of je er een liefhebber van bent is een ander verhaal, maar Bo Rap is natuurlijk wel een nummer die ook bij de jongeren opvalt. Het is een song die razend knap in elkaar steekt. En nogal wat aparte wendingen heeft.
Ik begrijp best, ondanks dat het al bijna 40 jaar oud is, dat een nieuwe generatie dit zou kunnen omarmen.

Ik vrees dat het heel lang in de top 10 zal blijven.
Dat wij er wel een beetje klaar mee zijn is duidelijk. Teveel gehoord.... bla bla.
Maar over de kwaliteit wil ik niet eens discusseren.

Er waren in de jaren 80 bands genoeg met natuurlijke productie en "echte" muziek, wat dat dan ook moet voorstellen volgens jou. Ik hoop niet dat je weer zo'n rockist bent die "echte" muziek alleen maar classificeert als een drummer, een paar gitaristen en een schreeuwert achter de microfoon. Want behalve dat dat bijna altijd wordt overgeproduceerd is het ook nog eens strontvervelend saai.
Misschien moest je muziek van Dead Can Dance maar eens gaan ontdekken of Cocteau Twins en andere parels, niets overgeproduceerds aan en ook nog "echte" muziek

Je bent duidelijk halverwege deze hele discussie ingestapt, anders had je moeten weten dat ik met name op de produktie technieken af ben geknapt zo eind jaren 80 en daardoor albums beduidend minder waardeer. En de hitparade muziek van toen vrij slecht vindt.
Verder hoor je mij niet klagen.

Goed lezen dus. En over alle decenia is prima rockmuziek gemaakt. Maar rockmuziek is een breed begrip.
En ik bepaal zelf wel waar ik naar luister.
Niet zozeer de recht toe recht aan rockmuziek in ieder geval.

Tsja, zo eind jaren 80 werd er dus ook uitstekende muziek gemaakt qua productie, het is maar waar je naar geluisterd hebt. Ik kan je argumenten gewoon niet volgen en vind jouw posts dus net zo vaag als jij de mijne kennelijk. De hitparade was toen slecht ja, maar dat gold in sterkere mate voor de hitparade van de jaren 90 mijn inziens, met de eurohouse acts als all time low wat muziek ooit heeft voortgebracht.

Uiteraard zullen er legio albums zijn die wel goed geproduceerd waren, maar ook zeker opvallend veel artiesten die zich totaal geen raad wisten met de toen populaire klinische manier van produceren. Als ik een voorbeeldje mag geven:

Leonard Cohen - I'm Your Man (1988)

Als dit album opgenomen was zonder de overdaad aan synthesizers en warm(op zijn 70's) geproduceerd was , dan had ik met gemak een punt hoger gegeven.

Er waren in de tweede helft van de jaren '80 natuurlijk ook prima, tijdloze albums zoals die van R.E.M., U2, Dead Can Dance, Graceland van Paul Simon, The Smiths, The Cure, John Hiatt, Tracy Chapman en Chris Isaak maar de meeste albums in die periode hadden te lijden onder een steriele, mechanische productie met misplaatste gladde synths en syndrums, met name die AOR zoals dit nummer een goed voorbeeld van is.

Bands die meer in dat tijdsvak thuishoorden (Talk Talk, Cure, Pixies, R.E.M, DM, U2, Faith No More) hadden prima producties, misschien wel de beste van hun oeuvre. Maar ook de gitaar gedreven bands, zoals Slayer, Metallica, Iron Maiden hadden hun hoogtepunten, ook zeker dankzij productie, eind jaren 80. Verder waren er vele andere genres (hiphop, industrial, crossover etc) die juist toen landmarks hebben afgeleverd, juist ook qua productie.