05. CABARET VOLTAIRE - Nag Nag Nag (1979)
http://s13.postimg.org/cwbzm7mtz/image.jpg

Cultsingle van het nog prille Cabaret Voltaire.
Vaandeldragers van de cut-up techniek en de elektro / industro wave.
Stadsgenoten van The Human League en beiden ook synthesizer pioniers.

Nag Nag Nag hakt er behoorlijk op in. Een geluidservaring, maar dansbaar.
Griezelige stemmetjes, dat wel, maar ver verwijderd van hun jaren 80 oeuvre.
Het eerste werk van de band (toen nog een trio) kan ik maar met mate smaken.

Mijn favoriet uit die eerste periode is echter het licht oriëntaals klinkende Yashar.
Nag Nag Nag verscheen niet op album, maar wel in de buurt van Mix Up (1979).

06. THE CLASH - The Magnificent Seven (1981)
http://s3.postimg.org/r45utv04z/image.jpg

Druipend van een vette dance groove.
Zonder meer mijn favoriete single van The Clash.

Punk, rock, reggae, funk en hiphop in één song.

Wat kan ik er nog meer over kwijt dan heel veel lof?
Soms moet de pen zwijgen om de voeten te laten spreken.

Opener van het ietwat vermoeiend lange Sandinista! (1980).
In 1991 kregen ze alsnog hun wereldhit met Should I Stay or Should I Go.

07. THE CRAMPS - Human Fly (1978)
http://s17.postimg.org/e5d50entr/image.jpg

The Addams Family van de punk.
Vuilnisbakkenrock met een snuifje horror.

De muziek van The Cramps gaat terug op de surf muziek uit het begin van de jaren 60.
Deze Amerikaanse garage punk band rond Frankenstein Lux Interior en vampier Lux Interior
bracht aan het einde van de jaren 70 een paar sappige singles en twee krokante albums uit
waarvan het beste verzameld werd op de hilarische compilatie Off the Bone (1983).

Een titel die de lading dekt, want The Cramps stropen het vel van de punk,
braden daarna alle overtollige vet weg en fileren hun songs netjes tot op het bot.
Drie krakende gitaren en een drumkit (geen bas) bepaalden hun unieke retro sound.

I got a garbage brain, it's drivin' me insane
And I don't like your ride, so push that pesticide
And baby I won't care, 'cuz baby I don't scare
Cuz I'm a reborn maggot using germ warfare

Op Human Fly was het altijd heerlijk dansen.
Je imiteerde dan het groezelige stemmetje en deed daarna buzzz... buzzz...

Eigenlijk is de muziek van The Cramps ideaal voor een kermisrit door het spookhuis.
Goo Goo Muck

Let trouwens op de gelijkaardige frasering tussen Lux Interior en Fred Scheider van The B-52's.

08. CRASH COURSE IN SCIENCE - Flying Turns (1981)
http://s9.postimg.org/9ubdfeklr/image.jpg

De pneumatische dans.

Hij moet bestaan en is vermoedelijk uitgevonden door Crash Course in Science.
Het puffende Flying Turns is afkomstig van de EP Signals from Pier Thirteen (1981).

Ik kwam de track voor het eerst tegen in de new wave top 10 van een goede vriend.
En daarna op een volume uit deze onovertroffen reeks New Wave Club Class-X 3 (1992).
In totaal goed voor 8 volumes, 2 compilaties en een handvol thema-afleveringen.

Die Belgische new wave reeks bracht begin jaren 90 een paar new wave klassiekers
voor het eerst op CD. En voor sommige tracks is het tot op heden een unieke vindplaats.
Medium Medium - Hungry So Angry (1981) was nog zo'n voltreffer uit die reeks.

Muziek is pas echt goed als het een Trilogie is. Kom maar door!

09. THE CULT - She Sells Sanctuary (1985)
http://s9.postimg.org/vgsjmfmlb/image.jpg

The Cult heeft mij nooit aangesproken.
Alsof een Amerikaanse rockband zichzelf een new wave attitude aanmat.
Maar de in leder en kant uitgedoste binken waren gewoon Brits.

Wijdbeens zou ik hun muziek willen noemen.
Een stevige bries van gitaren die de haren doet wapperen.
She Sells Sanctuary is hun prijsnummer, maar raakt me matig.

Hun classic album Love (1985) kan echter overal op veel bijval rekenen.
Vermoedelijk omdat zowel new wavers als doorwinterde rockers er warm van lopen.

Als ik aan The Cult denk, denk ik onverwijld ook aan New Model Army.
Die hadden minder looks en meer inhoud, maar ook deze uit de new wave ontsproten band
heeft naar mijn aanvoelen meer met potige rock dan met gekwelde postpunk te maken.

New Model Army - The Hunt (1986)

Voor mij is Love inderdaad een ijkpunt uit de jaren tachtig.

10. THE CURE - Boys Don't Cry (1979)
http://s9.postimg.org/k7wfz1w67/image.jpg

Boys Do Cry !!!

Dat stond te lezen op een muur op de Grote Markt te Leuven.
Ik was student en hokte in de buurt van het historische studentencentrum.
De boodschap trof me, want ik de wonden van mijn gebroken hart waren nog vers.

I try to laugh about it
Cover it all up with lies
I try and laugh about it
Hiding the tears in my eyes
'cause boys don't cry
Boys don't cry

Boys Don't Cry is mijn favoriete Cure single omdat hij doet wat een new wave single moet doen.
Hoekig en dansbaar als de pest. In amper drie minuten schud je de existentiële pijn van je schouders.

Het nummer toont ook dat Robert Smith hitgevoelige vingers heeft.
Maar eerst zal hij het geluid van de postpunk helpen definiëren op drie legendarische albums.
Zijn popneus steekt hij pas weer de lucht in met het trio Let's Go to Bed, The Walk en The Lovecats.

Van het Cure debuut onthoud ik verder het uitstekende 10:15 Saturday Night.
Samen met Boys Don't Cry terug te vinden op het overzicht Boys Don't Cry (1980).

Ik begin de liedjes weer te herkennen. Straks komt Muscle Bound zo voorbij...of toch níet.

11. D A F - Der Mussolini (1981)
http://s16.postimg.org/ktu4xbks5/image.jpg

Wanneer Der Mussolini gedraaid werd, was het oppassen geblazen.
Dan werd er immers vervaarlijk heen en weer gepogood op de dansvloer.
Maaiende armen, stampende voeten en lekkend zweet (en zo dus slipgevaar).

Mussolini, Hitler en Jezus in één song broederlijk naast elkaar.
Controversieel of enkel maar ironisch voor wie tussen de regels kan dansen?
Met het Duits als voertaal kreeg je toch een soort Gestapo gevoel bij het nummer.

Der Mussolini was terug te vinden op Alles Ist Gut (1981).

Omdat zelfrelativering een deugd is, draaide ik na de klassieker van D A F
het volgende lichtgewichtje dat op een gelijkaardige Neue Welle dreun veert.
Andreas Dorau & Die Marinas - Fred vom Jupiter (1981)

12. DEAD KENNEDYS - California über Alles (1980)
http://s9.postimg.org/6qg02sc9b/image.jpg

Een classic album dat in ons overzicht uiteraard niet mag ontbreken
is het uit Amerika overgewaaide Fresh Fruit for Rotting Vegetables (1980).

De Dead Kennedys mag je gerust de US versie van de Sex Pistols noemen.
Al duurde de carrière van Jello Biafra en de kornuiten een paar platen langer.

Ik ben nooit zo'n US rock liefhebber geweest, maar om dit album kan niemand heen.
Met California über Alles zijn we op het punt waar The Stooges en de Pistols elkaar ontmoeten.
Spuwend en snerend, maar met voldoende rock roots en muzikale bagage in de gelederen.

I am Governor Jerry Brown
My aura smiles and never frowns
Soon I will be President
Carter power will soon go away
I will be fuhrer one day

Dead Kennedys (de groepsnaam suggereert het al) waren zonder twijfel
maatschappijkritischer ingesteld dan hun neefjes uit Londen. Let op de Gotische letters
of luister naar dat andere, niet te versmaden hekelnummer Holiday in Cambodia.

Ps. Voor hen wier hersencellen die avond weer maar eens te zwaar hadden geleden
onder het alcoholverbruik was er altijd nog Too Drunk to Fuck (1981) om het leed te verzachten.

13. DEPECHE MODE - Just Can't Get Enough [live] (1983)
http://s3.postimg.org/6jdxhfuur/image.jpg

Hier zijn ze dan... eindelijk: Depeche Mode!
Maar wel met hun huppeldepup hit Just Can't Get Enough.

Nou, dazzler?

Het zwaartepunt van Depeche Mode's oeuvre ligt na 1986
en vermits ik hier enkel citeer uit de periode 1977-1986 kan dat niet.
Toen waren Gahan, Gore, Fletcher en Wilder nog vooral populaire jongens.

Hun singles zijn stuk voor stuk puike pop staaltjes.
Maar laat het nu net Just Can't Get Enough zijn dat zo heerlijk dansbaar is.

En bij voorkeur de live versie van het groene mini-album (dat wij in het jeugdhuis hadden).
Daar staan de sequencers onder hoogspanning en wordt het publiek op sleeptouw genomen.
Het refrein gierde als een mantra door de fuifzaal... laat de new wave hits maar stromen.

De live versie van hun doorbraakhit is ook ontdaan van de Vince Clarke pop toets.
De groove is steviger en de frivole melodie zit meer naar achteren in de mix.
Heel mooi vind ik het laatste (zeg maar extended) instrumentale stuk.

Als extra nummer kies ik toch maar mijn persoonlijke DM favoriet.
Hun mooiste single die iets later dan de live versie van Just Can't Get Enough
zijn voorzichtige weg naar de Benelux hitparades vond: Shake the Disease (1985).

14. DEVO - (I Can't Get No) Satisfaction (1977)
http://s2.postimg.org/79lsz0wqh/image.jpg

Het lijkt wel een baslijn van The Breeders waarmee Satisfaction opent.
Naast de "angry young men" telde de new wave ook een paar "crazy young men".

Het Amerikaanse Devo bleef zijn geschifte imago jarenlang trouw, al was de verrassing
er na het geflipte debuut Q: Are We Not Men? A: We Are Devo! (1978) toch enigszins af.

Als een cover erin slaagt een bestaand nummer een nieuw leven in te blazen,
dan mogen we die inspanning zonder meer geslaagd noemen. Devo bracht ons
een soort op hol geslagen blikken man versie van de Rolling Stones klassieker.

In Nederland had je ook zo'n groep die als stel Duracel konijnen
vinnig en hoekig de new wave bedreef, al verliep het wat hitgevoeliger.
Gruppo Sportivo - Beep Beep Love (1977)

En voor ik het goed en wel door had, bracht de ene renkoekoek me bij de andere Roadrunner.
Een door The Modern Lovers herwerkte versie van een prille Jonathan Richman song uit 1974.

Dat zijn zomaar even drie vliegen in één klap. Maar die laatste telt niet echt, want uit 1976.

15. ECHO & THE BUNNYMEN - The Cutter (1983)
http://s10.postimg.org/zd2spdghl/image.jpg

Er zijn van die groepen die nooit mogen ontbreken op een new wave fuif.
De singles van Echo & The Bunnymen zijn bijzonder geschikt voor het feestgedruis.

Met een sensuele buikdans in de melodie zingt Ian andermaal de sterren van de hemel.

Conquering myself
Until I see another hurdle approaching
Say we can, say we will
Not just another drop in the ocean

De oceaan is nooit veraf in het werk van de Liverpoolse postpunk band.
Meebrullen tot het zweet je ingewanden heeft gezuiverd, catharsis muziek.

The Cutter en Back of Love waren de singles op Porcupine (1983).

Laat ik dan toch maar even ruimte maken voor die andere Bunnymen favoriet van mij.
Het Doorsiaanse Villiers terrace (1980) met die heerlijke klavieren.

16. FAD GADGET - Coïtus Interuptus (1980)
http://s16.postimg.org/552h5e8ut/image.jpg

De spermasong van Fad Gadget is nog zo'n onsterfelijke klassieker.
Niet op single, maar wel van Fireside Favourites (1980), zijn debuut voor Mute.

Ik vond geen studio versie op YouTube, maar wel op een vroege live registratie.
Met primitieve elektronica die me deed denken aan As You Said van Joy Division,
het primitieve synthesizer experiment dat te vinden is op de Komakino/Incubation.

Coitus interruptus
Emission impossible
Catch this blood clot in a vacuum
Get your cheap thrills
I'll do it my way

Aan het einde wordt er door Fad nog even ge-e-cal-ju-leerd (om het met Koot & Bie te zeggen).
Maar dat vonden wij natuurlijk helemaal niet erg. Viespeuken op een glibberige dansvloer.

De debuutsingle van Frank Tovey is ook nog steeds een favoriet: Back to Nature (1979).

17. Fischer-Z - Marliese (1981)
http://s18.postimg.org/ht2g6ash5/image.jpg

Als The Police en XTC mogen, dan mag Fischer-Z ook.
Want de band van John Watts zaten tussen beide bands in.

Hitgevoelig als de pest, maar met het nodige inhoudelijke gewicht.
En toch zou de band nooit een top 20 hit scoren in het Verenigd Koninkrijk.
Tot op heden een onopgehelderd mysterie waarom de band het zoveel beter deed
in de Benelux en Duitsland. Want wie kent The Worker, So Long of Marliese niet?

Dat laatste nummer rockt het stevigst en past dus het best in het straatje van dit topic.
Want eigenlijk is Fischer-Z in eerste instantie een popgroep die zich liet meeslepen
op de nieuwe golf van postpunk bandjes en het oor verblijdde met gave songs.

Op hun derde album Red Skies over Paradise (1981)
groeven ze tekstueel ook wat dieper waardoor het album met de koude oorlog als decor
een mooi tijdsdocument is geworden van de prille jaren 80, de postpunk jaren dus.

Oh Marliese
The waiting almost brought me
To my knees
Oh Marliese
You never really thought that
I'd leave you in peace

Op andere nummers weet Watts me merkwaardig genoeg te ontroeren met zijn stem.
De zanglijnen die hij bewandelt, vooral in de strofes nog wel, zijn van een ongekende klasse.
Bij de eerste verzen van So Long (1980) moet ik altijd even sniffen.

18. FRONT 242 - No Shuffle (1985)
http://s18.postimg.org/a1czzmqi1/image.jpg

Ooit gehoord van EBM (Electronic Body Music)?
Dat is een ziekte die vanuit België de wereld besmette.

Elektronische muziek die als een tank door de speakers daverde.
De paracommando's van Front 242 hadden er een patent op.
Eigenlijk de stoere voorloper van de latere new beat.

Ik heb nooit zo van die muziek gehouden, maar af en toe
leek het wel of al dat donderend staal plots een soort ritme had.
Dan werd het dansbaar zoals in het paradoxaal getitelde No Shuffle.

De originele versie vind je op de onderhoudende LP No Comment (1984).
Maar de single versie heeft meer groove in de mix. Om de dansvloer mee te poetsen.

Omdat er over de Noordpool gezongen wordt, kon je er Eisbaer van Grauzone aan koppelen.

EBM brengt me bij een ander stokpaardje van de Belgen, namelijk dat van de cold wave.
Nog zo'n subgenre dat me eerder koud laat. Maar ik plaats voor de volledigheid toch een voorbeeldje.
Ik hoor in Siglo XX - Dreams Of Pleasure (1983) niet veel meer dan een New Order met diarree.

Fisher-Z

19. IAN DURY - Sex & Drugs & Rock & Roll (1977)
http://s16.postimg.org/67ph2oy91/image.jpg

De verkrampte Ian Dury maakte van het aloude adagio een muzikaal statement.
Hij zong dat ook zo lekker cool met dat doorrookte dialect van hem. Very good indeed.

Dury was één van de sterkhouder van het Stiff label waar ska en pub rock elkaar ontmoetten.
Sex and Drugs and Rock 'n' Roll drijft op een dijk van een riff en verveelt geen seconde.

Keep your silly ways or throw them out the window
The wisdom of your ways, I've been there and I know
Lots of other ways, what a jolly bad show
If all you ever do is business you don't like

Hij had nog een punt ook. Hij had zelfs een UK nummer 1 hit,
maar dat was met opzwepende Hit Me with Your Rhythm Stick.

Ik maak hier liever wat ruimte voor nog zo'n Stiff epigoon uit het new wave tijdperk.
Bassist en producer Nick Lowe met zijn hit I Love the Sound of Breaking Glass (1978).

20. IGGY POP - Lust for Life (1977)
http://s2.postimg.org/f4ytj2l15/100.jpg

Rock 'n' Roll is een sport en Iggy Pop een marathon rocker.
Wie het vijf minuten uitdanst op Lust for Life mag aan de zuurstoftank.

Alles zit hem natuurlijk gebald in dat tribal drums
Die spannen elke spier in je dansende lichaam.

Ik vind het opmerkelijk dat Pop er in 1977 ook een stevige Benelux top 10 hit mee scoorde.
Eerder dat jaar had David Bowie zelfs de top 3 der lage landen beroerd met Sound and Vision.

Lust for Life is net als het onvermijdelijke The Passenger afkomstig van Lust for Life (1977).

alle 40 beter
NEW WAVE KLASSIEKERS

CD5

01. Anne Clark - Sleeper in Metropolis (1983)
02. Arbeid Adelt! - De Dag Dat het Zonlicht Niet Meer Scheen (1982)
03. The B-52's - Rock Lobster (1979)
04. Buzzcocks - Ever Fallen in Love (with Someone You Shouldn't've) (1978)
05. Cabaret Voltaire - Nag Nag Nag (1979)
06. The Clash - The Magnificent Seven (1981)
07. The Cramps - Human Fly (1978)
08. Crash Course in Science - Flying Turns (1981)
09. The Cult - She Sells Sanctuary (1985)
10. The Cure - Boys Don't Cry (1979)
11. D A F - Der Mussolini (1981)
12. Dead Kennedys - California über Alles (1980)
13. Depeche Mode - Just Can't Get Enough [live] (1983)
14. Devo - (I Can't Get No) Satisfaction (1977)
15. Echo & The Bunnymen - The Cutter (1983)
16. Fad Gadget - Coïtus Interruptus (1980)
17. Fischer-Z - Marliese (1981)
18. Front 242 - No Shuffle (1985)
19. Ian Dury - Sex & Drugs & Rock & Roll (1977)
20. Iggy Pop - Lust for Life (1977)

CD6

Nog een schijf te gaan.

Ik ben benieuwd wat het new-wave-karakter van de laatste schijf is.

Het alfabetische vervolg van de voorlaatste schijf.

21. THE JAM - Going Underground (1980)
http://s2.postimg.org/6grnuj7h5/101.jpg

And the public gets what the public wants
But I want nothing this society's got
I'm going underground

Punk voor intellectuelen, voor breinen met branie.
Met hun vinger stevig aan de politieke pols sneerde Paul Weller het platen kopend publiek toe.
En die lustten er wel confituur van want de nummer 1 hit die Going Underground werd,
opende de deur voor nog een handvol toppers van het populaire The Jam.

Merkwaardig genoeg geraakten hun singles niet in de continentale hitparades.
Enkel Town Called Malice was top 10, maar dat kwam door die dansbare Motown beat.

Dat Paul Weller opgroeide in de jaren 60 kon je zowel in de muziek van The Jam (mods)
als in de muziek van zijn jaren 80 incarnatie bij The Style Council (soul en jazz) horen.

Tekstueel beperkte The Jam zich hoofdzakelijk tot bitse, Britse maatschappijkritiek.
Daar hadden wij in de Benelux natuurlijk minder boodschap aan, hoe goed de muziek ook was.
The Jam zat muzikaal tussen de potigheid van The Stranglers en het geraffineerde van Elvis Costello.

Zoals vaker bij Weller en co en in goede jaren 60 traditie verschenen de singles van The Jam
naast de albums. Het is me tot op heden ook nog steeds niet duidelijk wat hun classic album is.

Ik twijfel al jaren tussen All Mod Cons (1978) en Setting Sons (1979).
En dus ook tussen Down in the Tube Station at Midnight (1978) en Eton Rifles (1979).

22. THE JESUS AND MARY CHAIN - Just Like Honey (1985)
http://s21.postimg.org/y2tjbtbaf/102.jpg

Toen de new wave old wave werd en de britpop nog niet geboren was,
zwaaiden drie bands de creatieve plak in het Britse indie landschap.

New Order sloeg een brug van Kraftwerk naar techno: hip in "Madchesters" Hacienda.
The Smiths hielden de gitaren weer heldhaftig in aanslag: wars van de digitale hitparades dreun.
En The Jesus and Mary Chain blonk alvast de schoenen voor bands als My Bloody Valantine en Ride.

Blikken drums en gitaren als stofzuigers.
Op het grijze gruis van dat geluid bloeiden de mooiste liedjes.
Hun debuut Psychocandy (1985) klinkt nog steeds als een openbaring.

Ze scoorden zelfs een paar UK hits, waarvan April Skies (1987) de grootste zou zijn.
Maar dan zij we 1986 al voorbij en dwars door Stock Aitken & Waterland land op weg naar de britpop.

I'll be your plastic toy
For you

23. JOY DIVISION - Transmission (1979)
http://s24.postimg.org/o81pilu1h/103.jpg

Listen to the silence, let it ring on
Eyes, dark grey lenses frightened of the sun

Die eerste single van Joy Division doet het meestal niet zo goed in de lijstjes.
Dat komt volgens mij door de wat plompe productie van Martin Hannett.

De Peel Session versie en de televisieversie in de clip zijn snediger.
Thematisch lijkt Transmission wel een programmaverklaring van de groep.
We brengen de vervreemding in kaart en stellen een alternatief voor: muziek.

And we would go on as though nothing was wrong
And hide from these days we remained all alone

Muziek als enige communicatiemiddel in een verstilde wereld.

No language, just sound, that's all we need know
To synchronise love to the beat of the show

And we could dance...

Radioactiviteit, maar dan op een andere manier.
Ik hou van het moment waarop Ian zijn malle danspas inzet.
Alsof hij voor zich uit grabbelt om greep te krijgen op zijn publiek.

Prachtige supernova hoes die aansluit bij de stervende ster grafiek van Unknown Pleasures.
En als ik dan toch nog één schaduwsong mag kiezen: dan ga ik voor de hoop in Atmosphere.

24. LENE LOVICH - Lucky Number (1978)
http://s7.postimg.org/svh4xlhln/104.jpg

Er zitten te weinig vrouwen in het overzicht, ik weet het.
Daarom schenk ik een podium aan een new wave single van het Stiff label
die het warempel ook tot gewaardeerde Benelux top 10 hit wist te schoppen.

Lucky Number is terug te vinden op haar eerste LP Stateless (1978).

Zoals Lene zich daar in de kijker zet in de videoclip
moet ik denken aan een kruising tussen Kate Bush en Pippi Langkous.
Dat hadden die new wave dames wel gemeen met elkaar: eigenzinnigheid.

De merkwaardige frasering van Lovich doet denken aan de vocale capriolen van Nina Hagen.
Met haar expressionistische avant-garde punk tastte de dolle DDR teef haar publiek naar het kruis.
En ook Nina had dezelfde muzikale missie voor ogen als Kate Bush: Unbeschreiblich Weiblich (1978).

The Jam en Lene Lovich

25. LIAISONS DANGEREUSES - Los Ninos del Parque (1981)
http://s30.postimg.org/9ur17rik1/105.jpg

Een stampend ritme dat zich als een oorwurm in je vezels schroefde.
Liaisons Dangereuses was niet veel meer dan een gelegenheidsproject

Goed voor één onsterfelijke single en een bijhorend album Liaisons Dangereuses (1981).

Wave met Spaanse pepers gekruid en een klassieker op onze new wave fuiven.
Op sommige momenten gaat het ritme een paar beats overstag, struikelgevaar dus.

Ik vond een erg inspirerende live versie op YouTube die ik voor één keer integraal ga linken.



Tot slot een passende schaduwsong met andermaal dames in de hoofdrol.
Uit België en met een Eurovisie Songfestival verleden: Pas de Deux - Mani Meme (1983).
Vrij vertaald betekent dat "Maar Niet met Mij". Net als Rendez-vous met een puik koperarrangement.

26. MAGAZINE - Shot by Both Sides (1978)
http://s12.postimg.org/puqlivvml/106.jpg

Van de melodische Buzzcocks naar het maatschappij betrokken Magazine.
Howard Devoto leert ons in één beweging hoe en wanneer punk postpunk wordt.

I wormed my way into the heart of the crowd
I wormed my way into the heart of the crowd
I was shocked to find what was allowed
I didn't lose myself in the crowd

Nog voor het schip van de punk met rat en al begon te zinken,
stippelde Devoto een nieuwe koers uit, relevanter en duurzamer.

Shot by Both Sides is terecht terug te vinden op menige new wave compilatie.
Het valt me tussen haakjes op dat het dan niet zelden om de albumversie gaat.
Gelukkig heb ik een remaster met bonustracks in huis van Real Life (1978).

Samen met de opvolger Second Hand Daylight gekocht, maar enkel oppervlakkig beluisterd.
Een werkpunt voor mij. Dingen die ik vroeger niet oppikte alsnog een tweede kans gunnen.
Misschien met de topper Permafrost (1979) die voorzichtig de synthesizer omarmt.