Och jee. Je hebt helemaal gelijk, Favorieten zijn al behandeld.
Ik stapte pas wat later op deze NewWavetrein en had dat niet door.

Afwachten maar wat de toekomstige muzikale voorkeur wordt.
Ik hoop een topiconderwerp met songs die zich lenen voor een poetische beschrijving..

alle 40 beter
NOSTALGISCHE INSTRUMENTAALTJES

Laat ik vooral nog eens autobio graven in mijn volgende set van 40 muziekjes.
Als kind werd ik bijzonder getroffen door leuke en frivole melodietjes op de radio.
Nadien kroop ik als tiener steevast met mijn eigen kleine transistor onder de lakens.
Daar werd ik op avondlijke uren nog meer getrakteerd op sfeervolle instrumentaaltjes.

Misschien zijn deze 40 muziekstukjes behoorlijk fout, maar daar maal ik niet om.
Ze brengen me stuk voor stuk weer in een nostalgische bui: de jaren 70 en vroege jaren 80.
Dat is dan ook de enige beperking die ik mezelf opleg, de periode 1973-1992 bij benadering.

Ik trap af met een instrumentaaltje buiten categorie.
Omdat er homevideo materiaal bestaat van een piepjonge en nog groene dazzler
die geboeid luistert naar de pick-up van zijn opa met daarop het volgende plaatje uit 1961.

01. JAMES LAST - Biscaya (1981)
http://s18.postimg.org/8ssdyo2o9/james_last_biscaya_polydor_3.jpg

Kan je fouter gaan dan met James Last in je platenkast?

In de zomer van 1982 kreeg ik mijn eerste lege muziekcassette.
Toen ik mij op de hitparade stortte, was mijn vader al een ervaren mixtaper.

Biscaya van James Last kleurde de zomer van 1982.
Toen België op de mundial de openingsmatch van Argentinë won.
En toen wij een hele zomer lang België - Brazilië speelden op ons pleintje.
Een onuitgegeven finale met mezelf in de glansrol van mijn idool Ludo Coeck.

Mijn vader begon spontaan te dirigeren toen Biscaya op de radio voorbij kwam.
Dat was omdat hij niet kon meezingen natuurlijk, want dat deed hij het liefst uit volle borst.
De single was al een jaar oud toen hij enigszins laattijdig in de Belgische top 3 belandde.

Ik denk dat Biscaya van James Last op al zijn cassettes stond.
Die mixtapes zijn een zalige herinnering aan zijn veel te korte leven.

Ik hoef hier dus niet langer meer uit te leggen wat ik met nostalgische instrumentaaltjes bedoel.
Eigenlijk beschrijft de titel van de b-kant mooi hoe ik die zomer van 1982 nog steeds koester.

02. PETER HENN - Flip Flap (1973)
http://s7.postimg.org/7j4yhhiln/peter_henn_flip_flap_omega_international_2.jpg

Die muziekjes van vroeger hadden meestal geen titel of uitvoerder meer in mijn geheugen.
Ik heb ze daarom in de afgelopen twintig jaar stukje bij beetje weer bij elkaar moeten puzzelen.

Dat deed ik door in de bibliotheek op zoek te gaan naar de nodige verzamel CD's.
En af en toe vond ik dan dat kleine klompje goud uit mijn kinderjaren terug.

Zo verging het ook Flip Flap van Peter Henn, een hitje uit 1973.
Ik denk dat ik pas een jaar of vijf geleden titel en uitvoerder op het gefluit kon kleven.
Het zit nu netjes in mp3 formaat in een schatkist opgeborgen op de harde schijf.

Kenmerkend voor het geluid van Flip Flap is de moog synthesizer
die een jaar eerder wereldberoemd werd met Popcorn van Hot Butter.
Op de jaren tot 1972 kom ik later nog wel eens terug in een ander hoofdstuk.

Ben je in een boze bui, dan zet je toch gewoon Flip Flap op.

Herkenbaar Deze nostalgische deuntjes ga ik dus ook wel blijven volgen.

Ik herken je aperitiefje en de twee andere nummer ook. Flip Flap had ik nog niet, maar ik heb daar intussen verandering in gebracht. Het nummer doet mij (wegens die tam-tam drum) ook een beetje aan surf-muziek denken, zoals bijvoorbeeld dit: Fifty Foot Combo - The Tunnel (1997) - YouTube

Biscaya is inderdaad fout, maar soms kan het niet fout genoeg zijn voor mij. Het doet mij denken aan de zomer (en de daaropvolgende zomers) van '82 die we in Plaja D'Aro, Costa Bravo doorbrachten en de wereldbeker aan de gang was. Toen kocht ik ook een truitje van Jean Marie Pfaff, weet ik nog. Herinneringen!

Byscaya heeft voor mij wel een bepaalde lading.
Tijdens de uitvaart van mijn pa werd dit nummer gedraaid.
Pa was een watersporter in hart en nieren en dit kwam wel even binnen.
James Last zijn repertoire kan mij voor de rest gestolen worden, maar Byscaya doet mij wel wat.
Eigenlijk al op het moment dat het verscheen.

Tja, bikkel2, zulke nummers vergeet je nooit.



Dus dit is het geworden. Was al giga-nieuwsgierig naar wat het komende onderwerp zou zijn. En het duurde maar en het duurde maar.
Dit kan een mooi topic worden, een wat onderbelicht hoekje van de muziekscene en op deze manier maken wij Dazzlers opvoeding mee vanaf de prille muziekinteresse. Leuk!

Enne..
Heel herkenbaar, dat deed ik vroeger precies zo: had soms gewoon zin om op tijd naar bed te gaan, want dan ging ik ook met het kleine transistorradiootje letterlijk onder de lakens liggen. Mijn eigen veilige cocon. En het radiootje had 1 ledlampje en nog een klein verlichtingkje voor de zenderafstemming. Dat gaf iets vertrouwds, zo in het donker. Die vele uren onder het laken luisterend naar je muziek, maar ook wel naar praatprogramma's, zijn onvergetelijk.
Later kwam de grote boze buitenwereld van de grote mensen, de volwassenen. Ook daarin heb ik me gewapend of getroost met muziek.

De Shadows is toch al van veel ouder? Dus die mogen hier dan niet voorbij komen.
Dazzler:

Ik hoop 1 ding: dat De Vogeltjesdans hier niet voorbij komt

Dazz zit vol met verrassingen !!

How 'bout these

Electric Indian - Keem-o-sabe
Duke of Burlington - Flash
Hot butter - Popcorn
Adagio for strings - Barber
Ekseption - Air

Als ik ergens een hekel aan had, dan was het De Vogeltjesdans.

Ik verduidelijk me.
Ik heb altijd een hekel gehad aan kinderen die een synchroon dansje moesten doen.
Dan deed ik lekker niet mee. Aangezien ik de oudste was thuis, heb ik veel kinderdansjes zien passeren.
En De Vogeltjesdans (ik was toen net mijn tienerjaren binnengeslopen) was wel de ergste van allemaal.

Nostalgisch is hij dus allerminst voor mij.

En voor we suggesties doen: het gaat om plaatjes vanaf 1973.
Reden is simpel: het gaat om dingen die ik bewust heb meegemaakt.

Dus ook geen (Do) the Hucklebuck van Coast to Coast.

Daarom was ik een moment in vertwijfeling, Dazzler, over De Vogeltjesdans. Maar dank voor de geruststelling.
Het zal in dit topic nog niet mee (gaan) vallen om te praten over iets instrumentaals, zonder tekst.
Het zal het uiterste vergen.

Ik heb een absolute favoriet, maar die valt net buiten de geschetste tijdsspanne. Jammer.

Alle van voor 1973, muv Flopcorn - mission impossible ik had beter moeten weten, dan hier tips te droppen

Kan ik niet aan doen dat ik uit je lijst slechts twee nummers ken.
Maar dat is ook niet zo verwonderlijk omdat ik amper geboren was.

Voor mij behoren de instrumentaaltjes van voor 1972 tot de categorie:
instrumentaaltjes uit de oude doos. Misschien iets voor later.

Popcorn is de scharniersong.
Da's de eerste die ik me nog kan herinneren als hot.
Maar hij is stikt genomen van 1972. Spaar ik op voor later.

De eerste twee zijn nochtans echte klassiekers, van opmerkelijke herkomst, die door dj's lang daarna nog werden gedraaid.

Overigens de versie van Tiësto van Adagio for Strings mag me - om dezelfde reden die bikkel2 aangaf - juist bespaard blijven

Mogen blaffende hondjes wel?
Dan hoop ik op een mooie van The Korgis, en Elton John heeft natuurlijk ook een geweldige instrumentale song.

Song for Guy - heeft 1 vocal line
Stranglers - Waltz in Black
New Order - Elegia
The Smiths - Money Changes Everything
Public Image Ltd. - Graveyard
East of Eden - Jig a Jig, klassieker - uit '71, dat dan wel

03. HERBIE HANCOCK - Rockit (1983)
http://s11.postimg.org/stsyfyzz7/herbie_hancock_rockit_short_version_cbs.jpg

Jazzmuzikant bezondigt zich aan scratch hype.
En toch bezit het hippe nummer een zekere klasse.

Hancock was niet te beroerd om ingrediënten uit de popcultuur te gebruiken.
En dat deed hij bijzonder goed. Al is de melodie volgens mij de belangrijkste troef.

Er zat ook een andere dimensie aan deze Benelux top 10 hit uit 1983.
Dat was de videoclip die, trouw aan het adagio van Chriet Titulaer's Wondere Wereld, de kijker
een vooruitblik gunde op de huis- tuin- en keukenmogelijkheden van de moderne techniek.
En zo werden ook de techneuten in onze klas wakker geschud door het hitparadegeweld.

Nu ik Rockit zo zat te beluisteren hoor ik die scratch elementen ook terug
in de Electric Café (aka Techno Pop) periode van Kraftwerk: Music Non Stop '91.

Tjonge, van 1973 met een sprong naar 1983, maar deze van Herbie Hancock is wel legendarisch.
Hoe het met de lakens-avonturen in 1983 zat vernemen wij misschien nog eens tussen de regels door van Dazzler. Je had toen best leuke NewWavemeisjes..

04. BOMB THE BASS - Beat Dis (1988)
http://s22.postimg.org/ycqfczrnl/tumblr_lq7yvr4_VWf1qz4ymjo1_500.jpg

Ja, de prille housemuziek kan ik enorm smaken.
Al heb ik die pas leren waarderen halverwege de jaren 90.

De vocalen op Beat Dis van Bomb the Bass zijn allemaal bij elkaar gesampled.
Dus vond ik wel dat ie mocht. En hij past ook zo lekker achter Rockit van Hancock.

Ik bewonder vooral de creativiteit waarmee die vroege house hits aan elkaar werden gelast.
Er zat nog veel ambachtelijke knippen en plakken in en dat vind ik best wel knap gedaan.

Van James Last tot Bomb the Bass... het spectrum waarbinnen dit lijstje van 40 zich beweegt.

Thunderbirds are go!

Lekker hoor, gezien de grote hoeveel samples is er misschien ook ruimte voor S-Express of M/A/R/R/S

Bomb the Bass is wel een fijn project/bandje. Vooral Winter in Juli (niets met instrumentaaltjes te maken) is groot favoriet.

Wat komt hier nog voorbij, geen enkel idee. Het is zo breed dat het lastig gokken is. Jan Hammer, Guru Josh, Green Unions... Zeg het maar, de enige die het weet...

Het is in ieder geval herfstvakantie, wie gaat er mee naar de Efteling?

Nova- aurora, dat zou zo maar eens kunnen.

Ow ja, iets van Alan Parsons Project natuurlijkj!

05. YANNIS MARKOPOULOS - Who Pays the Ferryman (1978)
http://s12.postimg.org/mtvgvwqzx/yannis_markopoulos_who_pays_the_ferryman_philips.jpg

Nooit geweten wie de veerman was, laat staan wie hem betaalde.
Ik wist dat het een televisieserie was, maar zo lang mocht ik nog niet opblijven.

Het heerlijke melodietje van Yannis Markopoulos kende ik natuurlijk wel.
In de jaren 70 kon dat trouwens nog, dat een televisiedeun op single verscheen
en ook de hitparades wist te bereiken. Het gebeurde in de winter van 1978 op 1979.

Bijzonder is het ritme dat subtiel onze sirtaki spieren tracht te masseren.
Met een scheut olijfolie, een paar tegen de kattenharen in strijkende violen
en een zomerse melodie bakte Markopoulos er een frisse dans van.

Och arme! Who Pays The Ferryman! Ja natuurlijk.
Een continue iets dreigends draagt dit nummer, en je voelde als jong ventje al dat dit over een ver buitenland ging, waar de zon altijd scheen. En iets met de overkant, die belangrijk zou zijn om te bereiken.
Een geweldige keuze om op te nemen in de "Alle 40 Beter".

06. THE ALAN PARSONS PROJECT - Mammagamma (1982)
http://s29.postimg.org/5q4r7n00n/alanpa_eyeint_09.jpg

In sommige landen verscheen de bekendste instrumental van The Alan Parsons Project
als b-kant van de single Eye in the Sky. Een single die niet mag ontbreken in je eigen jukebox.

Van het Project rond Alan Parsons en Eric Woolfson bestaat zelfs een verzamelaar
met uitsluitend instrumentale stukken, want die waren vaste prik op elk van hun albums.
De manier waarop de heren synthesizers versmelten met traditionele rockinstrumenten is cool.

Ook al vinden heel wat rockers het latere werk van APP te soft voor woorden,
de heren konden wel degelijk componeren en hadden een fijne neus voor gastvocalisten.
Dat laatste doet hier natuurlijk niet ter zake. Muziek die ontwopren leek voor CD consumptie.

Mammagamma schopte het zelfs tot Synthesizer Greatest klassieker.

Eerst dacht ik nog "wat moet je van dit Alle40beteronderwerp verwachten?" Vooral toen die eerste twee instrumentaaltjes werden gelanceerd. Vreesde dat het wel heel erg nostalgisch zou worden.
Maar inmiddels kun je hier alles verwachten. Ohhhww jaa!! Een hoog herkenbaarheidsgehalte.

Bij elk singletje zal dan ook, naar verwachting, een kleine terugblik op het leven van de jonge Dazzler worden gevoegd. Leuk.

07. AVERAGE WHITE BAND - Pick Up the Pieces (1974)
http://s22.postimg.org/5r7y2zidt/average_white_band_pick_up_the_pieces_atlantic_4.jpg

Stomend en zwetend, kortom funky.

De hoes met het achterwerk sprak tot mijn jeugdige verbeelding.
Toen moest je nog zuinig zijn met de schaarse plaatjes van vrouwelijkheid.

Eerlijkheid gebiedt me echter te verhalen dat ik dit nummer leerde kennen via een omweg.
Toen ik het voor het eerst op de radio hoorde zaten we al halverwege de verguisde jaren 80.
Het leek wel een remix van een uit mijn mixtape collectie geplukte single van Kid Creole.

Zeg nou zelf: Kid Creole & The Coconuts - Stool Pigeon (1982).

En zo werd het kind van de jaren 80 ingewijd in de muziek van de jaren 70.

Voor de fijnproevers onder ons is er de subtiele lay-out van de singlehoes.
De positie van de titel van de b-kant prikkelt namelijk de man in de melomaan.

08. BRIGHOUSE & RASTRICK BRASS BAND - The Floral Dance (1977)
http://s21.postimg.org/615xyerlj/brighouse_and_rastrick_brass_band_the_floral_dan.jpg

Tien jaar geleden had ik hem eindelijk te pakken.
The Floral Dance van Brighouse & Rastrick Brass Band.
Geen wonder dat ik uitvoerder en titel nooit kon onthouden.

Mijn buurvrouw plaatste hier altijd een dansje op met haar zonen.
En daarom maken deze nobele Britste koperblazers deel uit van de soundtrack van mijn jeugd.
Het nummer streelde zelfs even de top 10 in Vlaanderen en was dus niet van de radio te branden.

Als de blazers in de verte gaan kwetteren als een stelletje vroege vogels,
is het net alsof ik mijn jeugdidool Mike Oldfield aan één van zijn gitaren hoor friemelen.

The Floral Dance eindigt trouwens zoals de begingeneriek van De Collega's eindigde.
In die tijd de meest succesvolle sitcom ooit uitgezonden op de Vlaamse televisie.

Een goed voorbeeld hoe één simpel instrumentaaltje
op meerdere manieren gelinkt kan worden aan je jeugd.

09. VANGELIS - Chariots of Fire (1981)
http://s17.postimg.org/6bgycby9r/R_599558_1346403223_8708_jpeg.jpg

Deze hadden we wel zien aankomen, vermoed ik.

Vangelis zou ik gerust een viertal keren kunnen opnemen in mijn overzichtje van 40.
Muziek bij de Oscar winnende film Chariots of Fire. Eigenlijk is heel de soundtrack de moeite.

Vederlichte synthesizer klanken die het hardlopen van de atleten verzacht.
Alsof een batterij elektronische springveren de tred van de sportmannen versoepelt.

Ik hou ook ontzettend van dat analoge synthesizer geluid uit die tijd.
Als je het naast al die steriele klanken van het digitale tijdperk legt,
lijkt het wel alsof die oude instrumenten echt konden ademen.

Nog eentje die op vaders mixtape mocht.