"Who Dunnit'..." ? Volgens mij heb ik daar, bij 'Abacab' ooit een flatulatie theorie opgegooid die nog klopt ook volgens mij

Maar goed: een tijdje niet kunnen reageren op deze voortreffelijke lijst. Werk en studie vragen volledig mijn aandacht, maar ik hou deze Shade List wel degelijk elke dag bij maar ik loop wat achter.

24 'Ripples'

Eerlijk gezegd niet helemaal mijn nummer. Waarom weet ik niet maar het heeft een soort ‘softness’ die ik niet helemaal pruim. Ik heb dat ook met ‘Your Own Special Way’ van ‘Wind and Wuthering’. Maar ik moet wel zeggen dat het tekstueel een zeer sterk nummer is. Prachtig:

"The face that launched a thousand Ships
Is sinking fast, that happens you know".

23 'Looking for Someone'

Een zeer sterk nummer waar mij het sferische aanspreekt. Kenmerkend voor de beginjaren 70. Opzwepend, af en toe lekker echoputtend en, eerlijk is eerlijk, strakke drums.

22 'Get 'Em Out by Friday'

Sociaal begaan nummer die ik eerst, tekstueel, niet goed begreep maar na een aantal jaren wel. Gabriel wederom in zijn verschillende ‘musical-acting’ rollen. Wat geniet die man daar van de rollen die hij zingt. Altijd een sterk punt van hem geweest. Bijzonder dat hij dat solo niet meer zo had.

21 'Watcher of the Skies'

Gruwelijk sterk intro die ik nog altijd opzwepend vind. Ik ben in 2004 (in Den Haag) naar ‘The 30th Anniversery of The Lamb Lies Down’ van The Musical Box geweest en toen speelden ze dit nummer ook. Ik zat op het puntje van mijn stoel. De muziek, de visualisering, de opbouw ! Dit is wat Prog zo ontzettend goed maakt !

20 'Supper’s Ready'

Bij Foxtrot:



Need I say more…?

19 'The Lamia'

Ook weer zo’n nummer van The Lamb waar ik de band op hun kwetsbaarst vind. Vraag mij niet waarom maar misschien is het hoe Gabriel de eenzaamheid en angst van Rael bezingt terwijl hij zachtjes opgepeuzeld wordt. En tevens, in het lied, de verwijzing naar mijn favoriete ‘Silent Sorrow in Empty Boats’ wat er op volgt. Hoe Gabriel The Lamia lied uitzingt vind ik ook zo mooi (Ook één van de laatste keren dat hij, volgens mij, op zijn dwarsfluit speelt).

"Looking behind me, the water turns icy blue.
The lights are dimmed and once again the stage is set for you."

Komt allemaal goed vigil. Ik maak hier graag tijd voor !

Logische keuze voor een Lamb feestje

Voordat de Top 15 van start gaat hierbij een overzicht van wat we voorbij hebben zien komen

16 Deep in the Motherlode
17 The Return of the Giant Hogweed
18 The Fountain of Salmacis
19 The Lamia
20 Supper's Ready
21 Watcher of the Skies
22 Get 'Em Out by Friday
23 Looking for Someone
24 Ripples…
25 The Battle of Epping Forest
26 Down and Out
27 No Son of Mine
28 The Dividing Line
29 Can-Utility and the Coastliners
30 Snowbound
31 Silver Rainbow
32 Lilywhite Lilith
33 The Lady Lies
34 White Mountain
35 The Lamb Lies Down on Broadway
36 ...In That Quiet Earth
37 Dodo / Lurker
38 Seven Stones
39 Duchess
40 Not About Us
41 Fading Lights
42 Twilight Alehouse
43 Blood on the Rooftops
44 Mama
45 Duke's Travels
46 Home by the Sea/Second Home by the Sea
47 The Carpet Crawlers
48 Tonight, Tonight, Tonight
49 There Must Be Some Other Way
50 Abacab

Ik ben benieuwd Vigil !

Nu de Progladder is afgelopen toch weer even tijd maken voor deze lijst. Top hoe deze band zich blijft handhaven in de Progladder. Zal in de toekomst misschien wat verdwijnen maar hé, ik voed mijn kinderen ook muzikaal op, dus wie weet..

18 - 'The Fountain of Salmacis'

Een heerlijk rollend intro wat mij meevoert in sfeerrijke landschappen die mij altijd doen denken aan de geweldige boeken van Tanith Lee. Mocht je ooit eens een bizarre fantasywereld in willen gaan waar ook Narcissus regelmatig in meerdere figuren naar voren komt ? Lees dan eens De Boeken van de Heren der Duisternis . De heren van Genesis lazen in de dagen van Nursery Crime ook veel fantasy en SF en hebben daardoor ook zelf bijzondere teksten gemaakt. Mooie van het nummer vind ik het duet wat er in het nummer gezongen wordt tussen de 'Narrator' en beide hoofdpersonen. Wederom mijn waardering voor hoe Gabriel zijn zang uit als personages. Zo sterk. Ook vind ik hier Collins een ware 'toetsenist' op de drums, Hoor hoe hij mee soleert met Banks. Top !

17 - 'The Return of The Giant Hogweed'.

Hackett geeft meteen even zijn visitekaartje af (en die heb ik nooit meer weggegeven). De band zo goed op elkaar al ingespeeld. Plezier spat er vanaf ! De tekst is, in mijn ogen/oren, lekker humoristisch. Wederom fantasy en het HERACLEUM MANTEGAZZIANI is de Berenklauw waar je jezelf niet aan wilt verwonden. Mij weleens afgevraagd of het op Invasion of the Body Snatchers (1956) - MovieMeter.nl gebaseerd is (of het boek).

16 - 'Deep in The Motherlode'

Het meest kernachtige nummer wat betreft de herkenbare sfeer van ATTWT. Ik snap Vigil zijn keuze maar ik begrijp ook degenen die het niet begrijpen dat hij het boven een aantal 'Oude Klassiekers' verkiest. Maar toch is het zo'n groot verschil tussen de 'oude' en de 'nieuwe' Genesis en ze zijn beiden hard aan het werk (bijzonder blijf ik vinden dat er maar 7 jaar verschil tussen bv 'Nursery Crime' en 'ATTWT' zit, wat is er veel veranderd in die korte periode). Tekstueel (een verhaal over The Goldrush van Rutherford) vind ik het een overlap hebben met 'Driving The Last Spike' (Spoorwegaanleg GB van Collins). Genesis heeft vaak teksten over de kwetsbare zielenroerselen van de man, en dat ze dat laten zien/horen, dat mag ik wel. Herkenbaar..

15 The Knife

https://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/thumb/c/cc/Theknife.jpg/220px-Theknife.jpg




We gaan weer even terug in de tijd met het heerlijke energieke The Knife. Negen minuten in een behoorlijk hoog tempo. Gabriel heeft er zin en gooit er lange lappen tekst doorheen. The Knife is zelfs op single uitgebracht maar een hit werd het niet. Een beetje kenner zal het direct opvallen dat op de hoes Collins en Hackett te zien zijn terwijl ze niet te horen zijn. Het lied heeft jaren op de setlist gestaan zelfs bij het eenmalige reunieconcert met Gabriel in 1982. Het nummer kreeg tekstueel zijn inspiratie bij Ghandi en muzikaal bij The Nice. Zijn we nu door de nummers van het progdebuut heen?

14 Los Endos




Een nummer van A Trick of a Tail uit 1976 waar het de afsluiter is en muzikaal enorm is verbonden met de albumaftrapper. De eerste minuten is erg inventief, haast jazzachtig mede door het prachtige percussie werk van Collins. De laatste 2 minuten zijn fenomenaal al doet de fade-out wel een beetje "fout" aan. Het nummer is nog niet klaar en moet gewoon nog een beetje in die flow een paar minuten doorgaan... Maar ja het is niet anders zullen we maar zeggen.

Los Endos is natuurlijk een geweldige afsluiter, zowel op de plaat als live. Ik heb begrepen dat het nummer eigenlijk langer was, maar dat het niet in zijn geheel op de plaat paste.

The Knife: ik snap dat mensen dit te gek vinden, maar eerlijk gezegd heeft het mij nimmer ECHT kunnen bekoren.

Even druk geweest maar een paar gedachten bij de laatste nummers:

Deep in the Motherlode

Mijn drie favoriete nummers van ATTWT waren altijd dit nummer, 'Undertow' en 'Down and Out'. Dus je bent wat mij betreft goed op weg. Ik heb altijd moeite gehad met het geluid van dit album. Wat anderen een waal of sound noemen. Ik vond dit bij de laatste remasters/remix overigens al een stuk minder. Toen ben ik het album echt gaan herwaarderen.

The Return of the Giant Hogweed

Heerlijk nummer dat ik regelmatig heb meegezongen in mijn kamer. Het gitaarwerk van Steve is natuurlijk weergaloos. Ik heb de versie van Transatlantic met Steve als gast ook tientallen keren bekeken.

The Fountain of Salmacis

Nooit mijn favoriet geweest. Ik vond het idee van de twee zanglijnen naast elkaar wel leuk, maar het kwam in het originele album nooit echt bij me over. Ik ben het nummer nadat ik het hoorde op Steve Hacketts eerste 'revisited' album wel opnieuw gaan luisteren en meer gaan waarderen. Een soort mini Opera.

The Lamia

Als je de mannen op het podium site, niet echt een woord wat ik met Genesis associeer, maar voor mij is dit hun meest geile nummer... Vooral de manier waarop Peter het zingt. En die tekst....


Misschien ook leuk voor de volgers van 50 shades, omdat ik ook hier best veel waardering en instemming heb bemerkt voor de nummers in deze lijst van CAS, een recensie van het concert van Ray Wilson gisteren in Vlissingen. Hij treed ook nog op in Leeuwarden en Hengelo meen ik. Een aanrader met geweldige uitvoeringen van CAS, Congo, The dividing line en Not about Us. Naast andere nummers uiteraard.

Muziek >> MusicMeter Live! >> Gisteren ... gezien!

Leuk, die kende ik nog niet. Klinkt tof, alleen de zanger trekt dit jammer genoeg niet...

13 Calling All Stations




Naar het schijnt is Ray Wilson in het land dus wat kan ik dan beter doen om hem met dit nummer te eren. Uiteraard is het dan wel op het ongeluksgetal maar ik denk dat Ray heel erg tevreden is met deze uitslag (op de dag dat iedereen het heeft over de (mogelijke) uitslag). Het titelnummer en tevens prijsnummer van het laatste album wat Genesis heeft uitgebracht. Het is zo'n geweldig nummer waar ik altijd van ondersteboven raak. Soms wat lomp en log maar muzikaal zo gelaagd. De opbouw is geweldig en Mike mag zelfs aanleggen voor een vlammende gitaarsolo. En de nu misschien wel meelezende Ray Wilson zingt echt geweldig -wat een power, wat een strot- en dat schrijf ik echt niet omdat hij heel misschien wel aan het meelezen is.

12 Behind the Lines




Wat een intro! Ook live een groot feest daarom onderaan dit postje nog even een livelink uit 1981 (livelink, da's een mooi woord beste volgers). Het lied verschijnt in meerdere versies. Een album versie, een verkorte soort single versie als B kant voor de (hit)single Turn it on Again en blijkbaar was Collins zo tevreden dat hij zelfs een vernieuwde versie op nam voor zijn eerste uiterst succesvolle eerste solo album. Dit lied was de opener bij de stadiontoer die het Genesis trio deed bij de afscheidstour onder de noemer Turn It On Again tour.


Genesis - Behind The Lines [Live 1981] - YouTube

Behind the lines, inderdaad een song met een geweldig intro. De eerste noten zijn zo sterk dat ik niet aarzel ze te vergelijken met De Vijfde van Beethoven. Daarna klinkt het intro eerst gejaagd, dan valt het ineens terug in rustiger vaarwater, dan zet het weer fel aan en gaat dan over in de coupletten (een beetje zoals ook het intro van Heart of the Sunrise van Yes). De tekst zet ook meeslepend het overkoepelende thema van het album Duke neer (de breuk tussen God en mens), dat in de latere songs steeds onherroepelijker wordt neergezet. Haast ongemerkt loopt Behind the lines over in het even fantastische Duchess, en aan het eind van het album krijgen we het genadeloze slot van Duke's Travels.
Wel erg spijtig dat er tussendoor op het album ook heel wat mindere nummers langskomen...

11 Afterglow




Ik zal eerlijk zijn, vanaf de 11de plek was het het meest moeilijk om de liedjes te rangschikken. Het zijn allemaal 5 sterren nummers die nu nog volgen. 11 liedjes die zo diep en al zo lang in je muzikale bewustzijn zitten dat het pijn doet om er dan ook eentje op elf te zetten. Op ELF! Dus niet in de Top 10. Niet bij de Crème de la Crème van de nummers van een van je favoriete groepen. Dan ook nog eens Afterglow waarbij tijdens de laatste minuut van dit nummer de tranen in de ogen staan. Het laatste nummer van mijn favoriete Genesis album, het laatste nummer waarop meestertokkelaar Steve Hackett te horen was op een Genesisplaat. Het nummer is geschreven door Tony Banks. Een man die niet veel van zijn gevoel laat zien aan de wereld maar als je zo'n nummer kunt schrijven dan moet je toch wel zoveel gevoel in je donder hebben dat we ons daar geen zorgen over hoeven te maken.

Afterglow, ook een van mijn favoriete songs, en dan met name in de live versie van Three side lives, want zo leerde ik het ooit kennen. Ik moet zelfs bekennen dat ik de studioversie veel minder overtuigend vind. Live zingt Phil de longen uit zijn live, met zoveel gevoel dat ook ik vaak tranen in mijn ogen krijg, en toch nog probeer mee te zingen...

Duidelijk een van de " Collins" hoogtepunten, hoewel One for the vine nog wel voorbij zal komen

zou kunnen, zou kunnen..

Behind the Lines zal ik nog eens herbeluisteren, die andere twee (in het bijzonder Afterglow) staan wel erg hoog wat mij betreft

Calling all stations:

Ik weet dat ik echt blown away was toen ik dit nummer voor het eerst hoorde. Mike Rutherford die weer eens gitaar speelde zoals hij lang niet gedaan had. Voor mij is 'The Dividing Line' nog steeds het prijsnummer van CAS, maar ook deze staat terecht in de top 50 wat mij betreft.

Behind the Lines:

Muzikaal heerlijk. Ik vond het zanggedeelte nooit echt geweldig, maar zeker in het totaalplaatje me Duchess en het geweldige Guide Vocal een heerlijk nummer.

Afterglow:

Van Afterglow moet ik altijd de live versie horen. Die vind ik altijd veel krachtiger dan de studio versie, Zeker met de bas flink open. Als je op einde de bas van Rutherford hoort en voelt knorren. Ooh, ooh, ooh

Even tussendoor want ik ben de verkiezingen aan het volgen maar op mijn 'funeral list' (en ja, ik vermoed dat er meerdere users weleens bedacht hebben welke muziek er op hun uitvaart gespeeld gaat worden) mag Afterglow niet ontbreken zowel tekstueel als muzikal natuurlijk. Ik had eerst Suppers Ready op dat lijstje staan...

Die politici hebben de afgelopen weken van alles van zichzelf laten zien en weten maar muzikaal gezien heb ik tussen die gasten geen Genesis liefhebbers ontwaard. Dat wordt dus niks de aankomende 4 jaar..

Ik loop nog wat nummers achter, even een tussensprintje.

20. Supper's Ready
Ik kan me prima vinden in het commentaar dat Vigil daar geplaatst heeft. Niets aan toe te voegen

19. The Lamia
Eén van de beste nummers van The Lamb, fijn, subtiel begin, en mooie opbouw naar de gitaarsolo die de laatste minuut van het nummer beslaat. Had voor mij wel iets hoger gemogen.

18. The Fountain of Salmacis
Nog zo'n fijn nummer, met dat mooie 'rommelige' middenstuk waar iedereen op zijn eigen manier mag uitblinken, zelfs Rutherford mag even uit de schaduw treden.

17. The Return of the Giant Hogweed
Een tikje minder sterk dan het voorgaande drietal, maar uiteraard nog steeds zeer goed.

16. Deep in the Motherlode
Grappig dat dit nummer op single blijkbaar een andere titel had (Go West Young Man) dan op de LP. Verder een mooi vloeiend nummer, met een mooie rol voor de ronkende bas van Rutherford.

10 Stagnation




Wait, there still is time for washing in the pool,
wash away the past.
Moon, my long-lost friend is smiling from above,
smiling at my tears.

De Top 10 trappen we af met dit wonderschone liedje van Trespass. Het is vreemd genoeg geen liedje waar veel over gepraat wordt door de Genesis fanatics hier (en elders) terwijl het zo'n intens mooi liedje is. Het mooie folkachtige beginstuk en dan na drie minuten een schitterend uptempo instrumentaal gedeelte, het weer terugkerende folkachtige gedeelte en wat te denken van de fluitsolo na een minuut of zeven met de meezingpassage welke in de latere jaren ook in een zogenaamde "old medley" live voorbij kwam. Wat een ruim acht minuut durend genot! Een voor mij perfecte manier om de Top 10 mee af te trappen.

Intussen werk ik ook nog wat bij.

15. The Knife
Voor de afwisseling is het wel fijn, die mix van oude en nieuwe nummers, maar ik heb er weinig mee. Ik kan er dus helaas ook weinigs positiefs over zeggen. Behalve wellicht dat je al wel flarden van het latere Genesis hoort. Laten we het daar maar bij houden.

14. Los Endos
Heerlijke afsluiter van een fantastisch album, misschien wel het meest evenwichtige van hen. De fade out is inderdaad wat ongelukkig, maar dat is dan het enige minpunt aan dit nummer.

13. Calling All Stations
Deze had ik niet meer verwacht. Vigil merkt op dat het nummer wat log aandoet, en dat ben ik wel met hem eens. Het nummer gaat npg wel aardig naar een climax, maar dan komt die vermaledijde fade out weer langs. Zo gemakzuchtig! Nee, deze had ik niet als prijsnummer van dat album aangewezen. Maar ja, het is dan ook niet mijn lijst.

12. Behind the Lines
De perfecte opener van album en concert. Die staat als een huis, hier komt een groep met een statement! Na een minuut of 2 wordt het iets minder spannend, maar het einde loopt dan weer mooi baar het volgende nummer, Duchess.

11. Afterglow
Top 10 was wellicht een beetje veel van het goede geweest, maar deze hoge notering verdient Afterglow zeker. Zowel op het album als live is het een prachtig rustmoment, waar Genesis op zijn gevoeligst uit de hoek komt.

Vanavond ga ik overigens naar de Boerderij in Zoetermeer, voor The Watch Plays Genesis, ofwel genieten van het jaren 70-werk van Genesis door een band die er dicht bij schijnt te komen .

Verrassend veel Trespass in de lijst! Stagnation is ook weer zo'n topper, staat bij mij op 11.

Ow grappig, veel plezier!

9 Firth of Fifth




Voor vele Genesis liefhebbers en vast ook van een aantal volgers hier is dit nummer een absolute Genesis Top 3 notering. Dat was bij mij ooit ook zo, dat was in de tijd dat het bijbehorende album op 1 stond in mijn Genesis albumlijst en zelfs in mijn album Top 10 allertijden. Dit is allemaal niet meer zo en komt dit omdat het nummer voor mij minder goed is geworden of omdat andere Genesis meer in achting zijn gestegen. Laat ik het op het laatste houden. Met Firth of Fifth is natuurlijk niets mis want anders had het ook niet op een fantastisch negende plek gestaan. Het toetsenspel, het zangwerk van Gabriel, de fluitsolo, de drumsalvo's of een van de beste gitaarsolo's allertijden, alles is top!

Tja voor vele is dit het Genesis nummer, die solo van Hacket en die rijmpjes van Banks, ik heb ook een andre top 5 zonder dit fraaie nummer.

8 Driving the Last Spike




Dat Genesis begin jaren '90 nog met een nieuw album kwam was behoorlijk verrassend. Dat het album ook nog zo'n symfonische toptrack in zich had als Driving the Last Spike was wellicht nog wel verrassender. Man man wat een nummer. Het raakt bij mij elke keer weer een gevoelige snaar dit lied over de Engelse spoorwerkers uit de 19de eeuw. De tekst is geschreven door Phil Collins die de gevoelens van deze keihard werkende mannen waarvan vele het leven gaven tijdens de uitvoering van hun werk goed weer. Iets meer dan 10 minuten vol met sentiment van de hoogste plank. Het hoogtepunt waar het kippenvel duimendik op de armen staat is het stukje van twee minuten zo rond 7:20 waar Phil al zijn gevoel er uit schreeuwt!

We followed the rail, we slept under the stars
Digging in darkness and living with danger
Showing no fear of what lies up ahead
They'll never see the likes of us again

Firth of Fifth zou bij mij ook ergens in deze regionen staan, denk ik. Driving the Last Spike lager, maar niettemin het hoogtepunt op het We Can't Dance album... iets royaler: waarschijnlijk hun beste sinds Duke's Travels