TRAAMS, leuk voorprogramma!

Een dik uur helaas maar, had inderdaad wat langer gemogen. En inderdaad geen Ballad Of The Costa Concordia, ook mijn favoriet. We kregen wel een nieuw nummer te horen wat erg goed klonk.

Ik heb vooral Cosmic Hero gemist, maar verder vond ik het een uitstekend optreden.

Gisteren weer eens in de gelegenheid om dichtbij huis (Vlissingen) een prog-gerelateerde artiest live aan het werk te zien. Nadat ik jaren geleden eens met anderhalve man en een paardenkop Camel live in het Arsenaal zag, was het nu de beurt aan Ray Wilson. Ik geef het meteen toe, ik heb een zwak voor de man. Zeker omdat het naast Moon Safari de enige artiest is waar ik ook mijn vrouw mee naar toe kan nemen. Het optreden was in Cinecity XL, dat zoals de naam al doet vermoeden ook dienst doet als heel grote bioscoop. Dat was meteen het grootste nadeel: zitten bij een concert vind ik eigenlijk niks. En zitten op de eerste rij van een concert al helemaal niet. Dan was de zaal ook nog niet helemaal vol en je eerste zorg is: krijg hier maar eens sfeer in. Bij de eerste twee nummers bekroop me even het gevoel dat dit niet zou gaan lukken. Ookal waren de uitvoeringen van 'No son of mine' en 'Home by the sea' retestrak. Het feit dat ik met mijn 44 jaar ook nog de gemiddelde leeftijd van de aanwezigen fors naar beneden haalde, hielp niet om er veel vertrouwen in te hebben dat er nog een concertsfeer zou ontstaan. Dit werd een avondje dat vergelijkbaar zou zijn met een dvd van een concert kijken, zittend thuis op de bank.

Maar vanaf het derde nummer 'that's all', altijd al een hoogtepunt door de geweldige bijdrage van Ray's saxofonist, fluitist, danser, entertainer en wat al niet meer Marcin Kajpar, kwam de boel toch echt los. Er volgden nog geweldige uitvoeringen van 'Entangled/Ripples' waar de strijksectie van viool en cello zijn meerwaarde bewees, van 'Carpet Crawlers', van 'Calling all Stations', van 'Follow You Follow Me'. Maar ook eigen nummers als het prachtige 'Another Day' voor een vriend die zelfmoord pleegde en 'Alone'.

Hoogtepunten voor mij waren echter wel het nieuwe nummer 'Makes me think of home', dat zeker een progladdernominatie van mij gaat worden in 2017 en 'The Dividing Line'. Geweldig! Je merkt dan ook wat voor geweldige groep van muzikanten hij om zich heen heeft en dat deze muzikanten nu al jaren door Duitsland, Polen en soms ook Nederland trekken.

Het laatste stuk van het concert was zelfs behoorlijk stevig, met ook Ray op de elektrische gitaar, waardoor er drie elektrische gitaren de partijen speelde van nummers als 'Land of Confusion', 'Jesus he knows me' (gevaarlijk zo in the Bible belt?) en natuurlijk de grunge hit 'Inside'. De iets rockerige insteek van met name 'Jesus' vond ik heel geslaagd, waarbij Ray de keyboard riffs van Banks op zijn gitaar speelde. Ik vroeg me wel af en toe om mij heen kijkend af of er niet wat gehoorapparaten waren gesneuveld.

Was er dan niks op het concert af te dingen? Eigenlijk maar twee dingen. Ten eerste zou ik Ray weer graag in Zeeland zien, maar alsjeblieft in een concertzaal, zoals De Piek of het Arsenaal. Je hoort te staan. Ten tweede was het laatste nummer 'Knockin' on Heavens door'. Het stond ook niet op de setlist dus misschien had hij dit nummer gekozen nadat hij de gemiddelde leeftijd van het publiek voor zijn neus had ingeschat. Maar ik vind het echt helemaal niks en al helemaal niet als je kan putten uit een Genesis en genesis gerelateerd oeuvre én een eigen oeuvre wat zo divers is. Dus niet meer doen Ray!

Voor elke 50 plusser die zich naar mijn recensie beledigd voelt over de ernstige leeftijdsdiscriminatie waaraan ik me in bovenstaande natuurlijk heb schuldig gemaakt, drie dingen: 1. vrees niet, ik realiseer mij dat ook ik over tien of vijftien jaar nog naar dit soort concerten ga en over die kam geschoren word. 2. Er is vandaag een partij speciaal voor jou om op te stemmen. 3. Ik ben eigenlijk alleen extreem jaloers op je, omdat ik vermoed dat veel aanwezigen ooit nog Genesis met Peter Gabriel of met Steve Hackett live hebben gezien. Ik zou er een moord voor doen.....

Het optreden van Car Seat Headrest was erg strak, maar inderdaad wat aan de korte kant. Had stiekem gehoopt op een scenario waar zowel Cosmic Hero (nummer dat ze vrij regelmatig spelen) als The Ballad of the Costa Concordia zouden worden gespeeld, maar uiteindelijk dus geen van beide.

meesterdch. Mooi verslag en die nummers zijn top en Calling all stations vind ik zelf best een goed album. In Hengelo komt hij 16 maart, ik twijfel nog steeds. Er wordt geadverteerd met Genesis, maar dat klopt toch niet, Genesis bestaat toch niet meer. Ik vind dit verwarrend,

Was dat laatste nummer voor de toegift nou een nieuw nummer of toch Famous Prophets (Minds) wat ik lees?

Is ook zo. Ik zie het maar als een goed orkest dat een tijdloze compositie van Mozart of Bach speelt. Dat vinden we gewoon, want het gaat om de muziek. En het orkest (de band van Ray) is gewoon erg goed. En de setlist is een mooie verzameling van oude Genesis, nieuwe Genesis (al is nieuw natuurlijk relatief aangezien CAS ook al weer 20 jaar oud is), solowerk van Genesis en eigen werk van Ray. Dat hij om zijn kachel rokend te houden de naam van Genesis gebruikt vind ik geen probleem. Al was het kort, hij was er onderdeel van.

Famous Prophets (Minds) ja. Was naar verluidt de eerste keer dat ze dit nummer live deden.

Gestoord geniaal concert van Car Seat Headrest gisteren in de Botanique in Brussel. Geen Costa Concordia inderdaad, maar het was zo'n goede rockshow dat ik 'm absoluut niet gemist heb. Filll In The Blank, Vincent en 1937 State Park waren geweldige binnenkomers, verdere hoogtepunten waren Unforgiving Girl, Drunk Drivers/Killer Whales (dat al werd meegezongen alsof het een gigantische hit was geweest), het voor mij nog volslagen onbekende maar prachtige Sober To Death (van Twin Fantasies), main set aflsuiter Destroyed By Hippie Powers en toegift Connect The Dots, met een stuk van Patti Smiths Gloria ertussen gedraaid. Geweldig!

De sfeer in de gezellig drukke zaal was ook schitterend trouwens. Will Toledo is charismatisch zonder dat hij er veel moeite voor moet doen, en de strak-losse manier waarop hij het soms uit de bocht vliegende materiaal bracht deed me ergens zelfs een beetje aan David Byrne in Stop Making Sense denken. Kortom, een nieuwe rockgod is opgestaan! Ge-ni-aal concert!

De setlist:

Fill in the Blank
Vincent
1937 State Park
Maud Gone
Unforgiving Girl (She's Not An)
*Nieuw nummer!*
Sober to Death
Drunk Drivers/Killer Whales
Famous Prophets (Minds)
Destroyed by Hippie Powers

Connect The Dots/Gloria

"Er zat drie jaar tussen onze vorige plaat en ons nieuwe album, maar we zijn blij dat we weer terug zijn". Aan het woord is Harry McVeigh, zanger van The White Lies, dat de avond voor de verkiezingen optreedt in de Oosterpoort. De band mag vanavond proberen mijn lauwe reactie op Friends teniet te doen.

De avond begint rond 19.45, wanneer we verbaasd zijn een nagenoeg lege zaal aan te treffen. De stoelen in de Grote Zaal van het Groningse poppodium zijn wel bijna allemaal bezet, maar zitten doen we wel als we weer naar de Schouwburg gaan. Eerst maar eens een drankje halen en wanneer de eerste klanken van voorprogramma Anteros (toen ik hier wat over wilde opzoeken, kwam ik op de website van een Utrechtse homovereniging uit, die de naam (ook) ontleend had aan de Griekse god van de wederliefde, maar dat geheel terzijde) luid en duidelijk de bar bereiken, besluiten we maar eens te gaan kijken hoe zij het er vanaf brengen en worden we bijkans verblind door het glitterpakje van de energieke zangeres. De zowel in vocaal opzicht als in podiumgedrag sterke gelijkenissen met Gwen Stefani vertonende Laura Hayden komt hier en daar wat aanstellerig over, maar als opwarmmuziek voldoet het wel en Breakfast blijkt zowaar een catchy muziekje om te onthouden. De andere bandleden doen in energie niet veel voor hun zangeres onder en nadat zij na een dik halfuur spelen van het podium is gehuppeld, produceren zijn gedrieën nog even een fijne lawaaimuur.

Tegen negenen (de zaal is intussen een stuk voller, maar van een uitverkocht concert kan geen sprake zijn - wellicht dat mensen het verkiezingsdebat uiteindelijk toch niet wilden laten schieten) lopen vier heren het podium op - de band is driekoppig maar breidt haar ledenbestand bij een concert normaliter uit naar vijf personen; Rob Lee hadden ze deze keer blijkbaar thuisgelaten. Natuurlijk hoop ik vooral op ouder materiaal, maar ik ben geenszins verbaasd wanneer er begonnen wordt met de openingstrack van het nieuwe album. Vervelend is het echter niet; Take It Out On Me is een sfeermaker met een fijn ritme. En voorts blijkt de band wel veel "liefdesliedjes" in haar oeuvre te hebben - er komen die avond vier tracks voorbij met "love" in de titel, waar There Goes Our Love Again de eerste is.
We worden daarna ronduit verwend met de titeltrack van To Lose My Life. Luid schreeuwend "let's grow old together and die at the same time" waan ik me bijna op een congres van HeliHenk. Om me heen kijkend is het jonge publiek dat vooraan staat juist weer enthousiaster bij het nummer daarna: Hold Back Your Love, waarmee de band "bewijst" van een rock- in een popband te zijn veranderd.

Drie jaar tussen Big TV (2013) en Friends (2016) - dat is waar McVeigh op doelde, en die tijd was (helaas) lang genoeg om een nieuw geluid te vinden, waar Friends het resultaat van is - minder pakkende riffs, meer synths, meer radiovriendelijk. Natuurlijk, in Getting Even (de vijfde song van de avond) komen de synths ook niet onderdanig om de hoek kijken, maar is het nummer zowel op plaat als live veel "rijker", en als na Price of Love (veel te vroeg) Farewell to the Fairground wordt ingezet, waarbij opnieuw de relatief koele reactie van de jonkies vooraan opvalt - met het nieuwe album is overduidelijk een nieuw publiek aangeboord - weet je als liefhebber van het oudere werk dat het beste níet voor het laatst wordt bewaard. Met twee tracks van het laatste album raak ik echt de aandacht kwijt en hoewel To Lose My Life net zoveel airplay krijgt als Friends is het middenstuk flets. A Place To Hide doet mij weer opveren, maar daarna is mijn scepsis definitief vastgesteld, wanneer het zwakke Swing als favoriet van de band wordt gepresenteerd. Het wordt slechts deels goedgemaakt door Death, omdat het refrein op een tempo wordt gespeeld dat helemaal niet bij de plaat past.

De driedelige toegift bevat naast hitje Big TV en liveprimeur Don't Fall gelukkig ook een plaat van het beste album van de heren, dat er helaas bekaaid vanaf kwam vanavond: Bigger Than Us is het slotakkoord van de band. Een paar heel fijne laatste minuten dus, maar de conclusie dat The White Lies zich echt heeft ontdaan van haar donkere geluid, komt een stuk minder prettig binnen.

16-03-2017 TivoliVredenburg te Utrecht is voor aanvangstijd uitverkocht en maakt daarmee de Nederlandse tour van White Lies volledig uitverkocht. Tickets voor de TivoliVredenburg gig bleven op de dag zelf nog wel beschikbaar, maar voor aanvangstijd was het dan toch echt definitief uitverkocht. Met de release van het nieuwe album ‘Friends komt White Lies negen keer naar Nederland, waarvan dit seizoen vier keer op rij.

Het voorprogramma Anteros opent de avond. Anteros werd ontdekt en geproduceerd door de bassist van White Lies. Mooiere gelegenheid was er dus niet om ze mee te nemen op tour. De vrij nieuwe/onbekende band maakte op het podium bij de meeste mensen een goede indruk. De band was erg speels op het podium. Waaronder de zangeres (die in haar strakke latexbroek) over het podium heen sprong. Voor de rest kwam het allemaal over alsof het rock geluid nog wat ruiger stond afgestemd. Geluidsgolven waren namelijk goed te voelen. De muziek werd in ieder geval gewaardeerd door het op dat nog niet volle publiek.

Langzamerhand werd het wat drukker en leek het echt vol op het moment dat de instrumenten voor de hoofdact werd klaar gezet. Om 20:40 kwamen de vier heren het podium op en was het tijd om te genieten van hun show. De set begon met het nieuwe nummer ‘Take It Out On Me’ en werd gevolgd door ‘There Goes Our Love’ van het vorige album Big Tv. Daarmee wordt er gezorgd voor een goede afwisseling, waarop ‘To Lose My Life’ en Hold Back Your Love’ volgde. De band is blij in Nederland te zijn en laat dat nog even merken door het publiek toe te spreken.

De opstelling van de band is wel wat sober en leeg. Het drumstel van Jack Lawrence Brown staat in het midden van het podium iets wat naar achter, met daarvoor de bassist Charles Cave en zanger Harry McVeigh. Naast de band staat er een synthesizer die door het vierde bandlid werd bespeeld. Dus is nog genoeg ruimte over op het podium om een dansje te doen of met de gitaar een loopje te nemen.

Helaas blijkt White Lies een niet zo hele speciale live band te zijn. Ondanks die ruimte op het podium loopt de zanger maar twee keer richting het publiek en gaat vervolgens weer snel terug om zijn tekst te zingen. Het blijft allemaal netjes binnen de lijntjes, geen enkel nummer kent een solo of uitbundig moment, oké... eentje dan. Het is net alsof je de cd op hebt staan, alleen daar klinkt de stem van zanger McVeigh nog beter dan nu op het podium. De zang stelt namelijk af en toe nog wat teleur met een schreeuwerige en valse zang. Qua interactie met de bandleden zit er ook niet in, zelfs bassist Cave hielt zich stil en schuil. Uiteindelijk zal dat wel het concept van de band zijn.

De set wordt afgesloten met de hit ‘Death’ van het album ‘To Lose My Life’ en krijgt natuurlijk nog een toegift. Op de setlist ontbreekt namelijk nog de titelsong van het album ‘Big Tv’ en dat maakte een hoop weer goed. Daarna volgde nog ‘Dont Fall’ en ‘Bigger Than Us’ maar dan na zo’n kleine anderhalf uur is het wel genoeg geweest en gaan de heren gelukkig weer backstage.

Vanavond speelt White Lies nog in de Effenaar te Eindhoven. Later dit seizoen komt de band nog terug naar Alkmaar voor een clubshow. En in de zomer speelt de band op Pinkpop en Dauwpop.

18-03-2017 Vessel 11, Rotterdam is vanavond uitverkocht voor het concert van Jo Goes Hunting.
De laatste ticket werd na mij verkocht en zodoende was ik een dag van te voren nog net op tijd.
Het schip heeft op deze avond last van de harde wint en regen, het is net niet dat golven tegen het dek aan klettert. Maar binnen in de boot gaat het wel wat heen en weer. En dan klinkt er opeens een geluid van een motorboot, er gaat iets beginnen of wij varen!?

Hoe harder en meer het geluid te horen is blijkt het twee bandleden te zijn van de Jo Goes Hunting band. Het concert gaat beginnen. De rode boot wordt wat opgevoerd met synthesizers, als intro klinkt er een vrij heftig noisy geluid, zeker op het moment dat Jimmi Jo Hueting achter zijn drumstel plaats neemt wordt het wat steviger. Daarna volgt er een overgang naar het nummer ‘Lion’ wat afkomstig is van het debuutalbum. De avond gaat beginnen!

Met de EP ‘Glow’ (2015) en nu het nieuwe debuutalbum ‘Come, Future’ heeft de band toch een volle setlist van 13 nummers. Het meeste wat gespeeld word is afkomstig van het debuutalbum. Ondanks dat mag ook niet vergeten worden dat de nummers ‘Act of Leaving’ en ‘Hell of Mine’ afkomstig zijn van zowel de EP als van het debuutalbum. Beide nummers werden ook live gespeeld. Vooral ‘Hell of Mine’ knalde er live leuk/goed uit waar Hueting zelf met microfoon en al door het publiek heen liep.
Het podium in de rode boot is niet groot maar net aan groot genoeg voor de setting van de band.
Wellicht had het podium van Rotown meer ruimte geboden voor zowel de band als voor het publiek. Toch straalt het wel sfeer uit en valt er een hoop te zien. Wat meteen al opvalt is het grote drumstel wat schuin op het podium staat en er nog net oppast. Eromheen staat het vooral vol met verschillende synthesizers. Wat daarvan opvalt is dat er een analoge synth tussen staat.

Aan instrumenten dus meer dan genoeg. Maar ook aan talenten meer dan genoeg en dat heeft de band zich ook wel bewezen. Vooral Hueting weet met goede timing en combinatie te werk te gaan op zijn drumstel. Daarnaast komen andere skills van de analoge synth bespeler (Thierry) af, die er goed mee om weet te gaan en lekkere melodieën ermee vormt. De gitarist (Sjoerd) speelt er ook goed op los en de bassist (Daniel) wisselt zelfs nog af met synthesizer en zijn gitaar. Het enige meisje (Gabi) uit de band bespeelt ook een synthesizer en zelfs een drumcomputer. En alles kwam vrij professioneel en goed op elkaar in gespeeld over.

Na ietsjes meer dan uur gespeeld te hebben trapt de band af met het nummer ‘Run Away’ en verdwijnt de band achter in het schip. Enkele bandleden komen nog even aandacht geven aan fans en dat moment moet je als fan nu zeker nog nemen, want Jo Goes Hunting word sneller bekend en kan daardoor snel uitgroeien tot een populairdere band. Nieuwsgierig? Ervaar het zelf, vanavond speelt de band namelijk in Paradiso

The Black Heart Procession bestaat 20 jaar en speelt integraal haar debuut album.

17/03: Dool/Ggu:ll - 013, Tilburg

Als relatief nieuwe band de Kleine Zaal van de 013 vol zien te krijgen: dat is een ontzettend mooie prestatie. Dool kreeg het voor elkaar en werd vergezeld door Ggu:ll.

Laatstgenoemde speelde een thuiswedstrijd en bracht vorig jaar met Dwaling een uitstekend debuutalbum uit. Toch was het net als met vele bands in de black/sludge/doomsferen waar ook Ggu:ll in opereert: live kwam het vele malen beter over. Meeslepende doompassages worden mistroostig ingekleurd met blackmetaltremolo's en smerig ritmegitaarwerk terwijl de ritmesectie mokerslagen uitdeelt. Op de juiste momenten wordt er een stoomwals in gang gezet en vormt de band echt een front waarin de riff zo overdonderend mogelijk gebracht wordt. Voeg daar nog een goede schreeuwer aan toe en dan kan ik concluderen dat Ggu:ll mij compleet heeft overtuigd.

Dool bracht ook recentelijk met Here Now, There Then een sterk debuutalbum uit. Alle nummers werden gespeeld en het klonk nog vele malen beter dan op plaat. Vooral de wat meer rechttoe rechtaan nummers (She Goat, Words on Paper) vond ik nu veel gaver. De show opende met het meeslepende en tien minuten durende Vantablack dat op plaat en tijdens het concert het absolute hoogtepunt was. Hier hoor je de invloeden van The Devil's Blood en dat is niet toevallig, aangezien drummer Micha Haring bij die band heeft gespeeld. Toch grijpt Dool wat meer naar post-punk en new wave, bijvoorbeeld bij het fenomenale Oweynagat. Met drie gitaristen wordt er een ontzettend volle en rijke sound op de luisteraar afgevuurd en Ryanne van Dorst is echt een fantastische zangeres, loepzuiver van begin tot eind!

18-03 Dear Reader Paradiso kleine zaal 3,25* gratis met Indiestadpas.

Eigenlijk wilde ik naar Lloyd Cole in het Zonnehuis in Amsterdam maar die was al heel snel uitverkocht en TicketSwap kon me niet helpen. Een verloren weekend... want geen Lost Weekend

Het van oorsprong Zuid-Afrikaanse Dear Reader met Alternative Pop / Indie Pop is dan nauwelijks een alternatief te noemen, het is niet anders. Ooit een duo met Darryl Torr maar nu is singer-songwriter Cherilyn MacNeil gevestigd in Berlijn met nieuwe musici om haar heen.

An all-girl-group met een Amerikaanse achtergrondzangeres/toetsenist, een Russische drummer en een Italiaans met een elektrische 'strap-on' cello (eigenlijk alleen de hals met snaren). Die cello wordt dan aan een kastje gekoppeld en dan kunnen er ook andere geluiden uit dat apparaat getoverd worden, gebeurde later ook met een akoestische gitaar die dan een soort klavecimbel geluiden produceert. Voor al de drummer probeert in elk nummer wel een ander geluid of effect in het ritme te verwerken en dus geen standaard boem-tsjak-crash aanbied. Ze komt dan soms wel ruimte en handen te kort, en mag ook nog regelmatig inspringen als achtergrondzangeres. Duidelijk de meest veelzijdige binnen de groep.

Ik had in 2013 ooit een album van hun beluisterd maar daar is niets van bij gebleven behalve dat het wel anders was, geen standaard Pop. Dat is visueel op het podium ook zo, afgescheurde reepjes stof waarmee de dames zichzelf versiert hebben doet wat folkloristisch aan en een beetje armoedig dat dit ook aan de instrumenten hing (vermoedelijk om alle snoertjes te verbergen).

De stem van Cherilyn MacNeil is zuiver en rond, nergens een lelijk scherpe toon te bekennen. Een heel zwak Zuid-Afrikaans accent is nog waarneembaar in haar spraak en zang, dat vind ik minder maar is niet echt storend. Er is een nieuw album uit maar ik ben er nog niet aan toegekomen en vraag me af of ik dat ook zal doen, misschien een paar nummers 'proeven'. Er zijn slechts 4 a 5 nummers van de 14 op de setlist die me echt bevallen en de rest gaat me toch het ene oor in en andere weer uit.

19-03 Joan as Police Woman & Benjamin Lazar Davis 4* normaal € 21 excl. nu gratis als Melkweg jaarlid

Ik hoopte dat er bij TicketSwap een goedkoop kaartje voor Danko Jones zou verschijnen maar die kwamen er niet op tijd... later wel voor 8 en 5 euro! Maar ik kon met mijn lidmaatschap van de Melkweg ook 'gratis' naar dit duo. Grote gok want ik heb maar 3 nummers van ze beluisterd en was daar niet echt van onder de indruk. Eerlijk gezegd verdween dat gevoel ook niet tijdens de eerste 30-40 minuten van het optreden... gelukkig kwam het daarna goed toen er ook 'andere' nummers gespeeld werden.

Op het podium de zeer veelzijdige en getalenteerde drummer Ian Chang oa bekend van People Get Ready, Body Language en Son Lux, een gitarist Ryan Dugre en dus naast Joan As Police Woman die Benjamin Lazar Davis bekend van Cuddle Magic, Cuddle Magic & Phyllis Chen en sinds kort van Okkervil River alle vier zijn het multi-instrumentalisten wat dus betekende dat er in de tweede helft van het optreden diverse wisselingen van instrument / plek plaatsvonden. De drummer die ook een keertje achter de toetsen staat. De gitarist die gaat bassen en dan een nummer drumt, een bassist, die keyboard speelt en dan elektronische percussie / leadzang / achtergrond zang deden ze allen aan mee.

Zoals gezegd de eerste helft van het optreden was aardig maar niet bijzonder. Volgens Benjamin was hun gemeenschappelijke album gebaseerd op hun liefde voor Pygmee muziek! Ik kon het er niet aan af horen, okay de gitaar klonk apart en was van een bijzonder model (RAY?) en aangesloten aan de knoppendoos soms klonk als een synthgitaar. Er was weinig Afrikaans aan de muziek die ik hoorde; alternatieve Pop Rock zou ik het omschrijven. Zal hun album eens een keer luisteren maar ben meer geïnteresseerd in de zij-projecten van de drummer en de gitarist dan dat album met Joan. Gelukkig ging het meer de Pop Rock kant uit in de tweede helft van de show die uiteindelijk dik 5 kwartier duurde. Joan was zeer goed gestemd ondanks de eerder irritaties over vertragingen met de vlucht. Iedereen van de Melkweg kreeg een publiekelijk bedankje en werd in het zonnetje gezet, nou ja in het spotlicht. Ze is ook gewoon een 'lekker wijf' ondanks de jumpsuites / overalls. Ze staat al lang net buiten de grens van mijn muzikale radar, zal nog eens een paar albums beluisteren want haar stem kan ik wel waarderen.

Eerst helft 3,75* en tweede helft 4,25*

The Pigeon Detectives in Bitterzoet (Amsterdam) 19 maart. (12 eur, exclusief kosten)

Ter promotie van hun nieuwe 5de album terug in Amsterdam na 5 jaar.
De Setlist van 18 songs wordt met z'n bak aan energie vanaf het podium de zaal ingeslingerd dat het vanaf het 2de nummer al feest is.
De nadruk ligt op songs van het eerste en laatste album, terecht want de nieuwe songs lijken bedoeld als kwaliteitsimpuls. Maar ze spelen ook probleemloos songs van de minder geslaagde tussenliggende albums. Daar waar ik die albums niet goed ken omdat er te weinig her-beluisterbare kwaliteit op, werkt het live perfect. Het is wel duidelijk: thePigeons zijn vooral een band die live beluisterd dient te worden. 10 jaar podiumervaring wordt moeiteloos omgezet is een geoliede show waar zanger Matt elke song weet te presenteren als het hoogtepunt van de avond.

Leuke gebeurtenis: Matt pakt een een flesje water en giet het over zn hoofd uit,. Een paar songs later deelt ie ook flesjes uit aan de zaal. Hij staat perplex als ie ziet dat flesjes gemoedelijk door de zaal gaan zodat ieder een slok heeft. Hij vertelt uitgebreid dat dat in Engeland nooit zou gebeuren, daar worden ze alleen gebruikt om te douchen en niet om te drinken. Vreemde lui daar op het Continent.
Het is wel duidelijk. Ik had een onverwachte zeer geslaagde concertavond.

21-03 Itasca 3,5* kelder Paradiso € 5 excl. lidm.

Het had zo mooi kunnen zijn daar knus onderin de kelder van de Paradiso, Kayla, ik (en 19 anderen) maar het mocht niet zo zijn. Toen ik de kelder betrad een kwartier voor de officiële aanvang waren er zelfs maar 5 anderen aanwezig. Even in de overvolle grote zaal gekeken naar de Amerikana van Gregory Alan Isakov + Leif Vollebekk die als Folk werden aangekondigd en ook in de kleine zaal was er Folky Blues muziek van Lucy Spraggan. Full House, zal ik maar zeggen. En waarom ze dan juiste de ingetogen virtuoos tokkelende Folk met pedelsteel begeleiding van Itasca in de kelder laten aantreden is me een raadsel. Dit werkt als openingsact maar niet als afblusser van een hyper publiek die aangeschoten en rumoerig bijkomt.

Toen Itasca (alias van de jonge en aantrekkelijke Kayla Cohen) begon zo 22:15 was het de eerste paar nummers nog redelijk rustig om niet te zeggen stil. Eigenlijk best wel ongemakkelijk om voor zo weinig man te moeten optreden, alsof je in de huiskamer zit van iemand. Boven ons klonk het gestamp van het publiek in de grote zaal dat een toegift wilde. Geleidelijk nam het rumoer toe en de kalmte was verdwenen na het derde nummer. En vanaf het 6e nummer toen de kelder langzaam volliep was het echt rumoerig met irritant gekwebbel van publiek dat niet geïnteresseerd is in dit optreden maar wel even wil zitten en bijkomen. Vanaf dat moment was er ook weinig te geniet van de rest van het gitaarspel en zang van Kayla. En ze kan prachtig tokkelen op de akoestische gitaar en had zelf een 12-snarige gitaar bij zich. Nauwelijks van kunnen genieten.

Toen het laatste nummer was afgelopen kwam net weer een beetje de rust terug. Te laat! Ze smeerde hem en was tijdens het optreden duidelijk niet op haar gemak en verliet haasje-repje het mini-podium. Wij bleven zitten.... geen 'we want more' of een lang aanhoudend applaus... nop. Maar ze kwam terug want ze wilde wel wat merch aan de man brengen. Precies op het moment dat ik de prijzen bekeek kwam ze naast me staan en heb 5 minuten 'small-talk' geneuzeld.

Ik had voorafgaande aan het optreden maar 5 nummers van haar gehoord en kende dus bitter weinig van haar werk maar No Compromise beviel goed en deed me denken aan Weyes Blood. Dat vertelde ik haar ook en wat bleek, dat is een vriendin van haar die ook in Los Angeles vertoefd. Kayle lijkt fysiek overigens veel op zangeres Natalie Mering van Weyes Blood. Toen maar op huis aangegaan toch nog met een beetje vreugde in het hoofd. Heb de CD gekocht voor 10 euro om die andere nummers te luisteren die ik nog niet ken, in de rust en kalmte van mijn eigen woonkamer.

Wat jammer dat de omstandigheden gisteren verre van optimaal waren, E-Clect-Eddy! Ik had haarzelf en jullie als publiek beter gegund. Ik kon er gisteren niet bij zijn, maar Itasca heb ik vorig jaar in het voorprogramma van Ryley Walker gezien. Mooie stem en zeker een aantal goede liedjes, maar ze lijkt nog een flinke dosis podiumervaring en uitstraling te missen. Op een geschiktere locatie zou ik haar nog wel eens aan het werk willen zien. Tot die tijd doe ik het ook met die ene CD die ik van haar heb.

Inderdaad, ze is nog onwennig op het podium en sprak inderdaad te zacht. En het mooie No Compromise herkende ik helemaal niet terug in de live uitvoering, al moet ik zeggen dat ik die pas 3x eerder had gehoord. En zoals gezegd veel rumoer alom het optreden. Het schijnt de avond ervoor in Utrecht wel een hele fijne show te zijn geweest, vertelde ze.

En terecht, want het was een fenomenaal concert. Dat Gregory Alan Isakov goed was live wist ik al van zijn live-plaat, maar ik moest nog maar gaan zien of het ook werkt zonder symfonisch orkest. Het antwoord: een volmondig JA! Paradiso heeft doorgaans al een goed geluid, maar zo goed als gisteravond heb ik het nog niet meegemaakt. Ieder geluidje, iedere subtiele drumslag, alles was kraakhelder. Als de muziek dan ook nog eens erg goed is, kun je je opmaken voor een mooie avond. En een mooie avond werd het.

Het (voor mij verrassend) afgeladen, bomvolle Paradiso trok opvallend veel buitenlandse bezoekers. Waarvan het Engelse groepje achter mij vrijwel alles woordelijk (zachtjes) mee zongen/humden. Na het openingsnummer werd Amsterdam (het nummer) met een enorm kabaal onthaald door Amsterdam (de stad). Blijkbaar ben ik niet de enige die dat nummer geweldig vind*.

Wat volgde was een uiterst diverse, harmonieuze setlist door een Gregory en entourage die er duidelijk schik in hadden. Met het licht of met het licht uit, ieder op zijn eigen plek of met zijn allen rond één microfoon, het maakte niets uit. Het voorprogramma werd er meermaals bijgeroepen en met zijn heerlijke Jackson Browne-achtige stem zorgde hij voor de kers op de taart. Harde(re) gedeelten werden perfect gecombineerd met zachte(re) gedeelten. Ook de Bruce Springsteen-cover Dry Lightning (kent u 'm?) was retestrak.

Na twee toegiften hielden ze er jammer genoeg toch mee op. Wellicht wat kort qua tijd, maar volgens mij hebben ze toch iets van 15 à 20 nummers gespeeld, dus eigenlijk wel een dikke prima. Enige minpuntje: vanaf waar ik stond, waren ze echt niet te verstaan. Als ik de zaal mag geloven, waren de intermezzo's hilarisch, maar ik kon slechts mondjesmaat wat oppikken, helaas.

P.S. Kan niet wachten op zijn nieuwe album!

*) En dat terwijl ik uitgerekend deze week moest vernemen dat dit nummer bij de Ladder niet eens ronde 1 overleefd heeft.

chevy93 ...die Engelsen waren daarna ook te horen, helaas, in de kelder. Zo stil waren ze hier dus niet maar ja... Paradiso zou eigenlijk Itasca een herkansing moeten aanbieden. Had haar dan voorprogramma gemaakt van Lucy oid of ook in grote zaal laten spelen... als extra voorprogramma... op deze manier was er niet veel te genieten van het ingetogen en virtuoze Itasca.

Heb maar 2 nummers meegekregen van de grote zaal zo omstreeks 21:50 geen idee wie er op het podium stond. Act met zittende zanger en staande violist/zanger. Klonk wel okay maar niet helemaal mijn ding.

Gisteren gezien in de Oosterpoort Groningen, Dave Matthews & Tim Reynolds

Goed, eigenlijk is het heel simpel. Je zet twee mannen met een akoestische gitaar op het podium. Klinkt nogal saai, vindt u?...

Ach, als je er voor zorgt dat de ene echt een fenomenale beheersing van die gitaar heeft en de ander een mooi warm stemgeluid, een groot bereik en een prachtig timbre heeft (en vooruit hij mag één nummer op keyboard spelen en één nummer op piano) en je laat ze drie (!) uur samen spelen, dan kan het zo maar zijn dat je een magische avond beleeft.
Dat is tenminste wat ik gisteren heb meegemaakt.

Verhindering van een derde bracht mij last minute bij Jon Anderson, Trevor Rabin en Rick Wakeman, die gisteravond onder de naam ARW (met nog een drummer en een bassist waarvan ik de namen, ondanks herhaald noemen, niet heb kunnen verstaan) in TivoliVredenburg stonden. Dat was dus meer Yes op het podium dan Yes bij tijd en wijle zelf is, maar aangezien de naam Yes momenteel bij een combinatie van Steve Howe, Alan White, Geoff Downes, Billy Sherwood en Jon Davison ligt, heette Yes gisteravond dus ARW.

Volgens de aankondiging zouden de heren ook aan nieuw materiaal werken en zou daarvan ook al het een en ander ten gehore gebracht worden. In elk geval die laatste informatie bleek niet te kloppen: het 26 jaar oude Lift Me Up was de recentste bijdrage in het concert en het enige memorabele aan dat nummer was de aankondiging waarin Jon Anderson memoreerde dat ook Rick Wakeman het onderhavige album doorgaans Onion noemde. Het 30 jaar oude Rhythm of Love was de een-na-recentste bijdrage en, tja, wat op de plaat niet veel is, wordt live ook niet veel.

Daarmee zijn de wanklanken wel benoemd, want verder was het een tamelijk fantastisch concert, met Jon Anderson goed bij stem en Rick Wakeman... nuja, die moet je toch een keer gezien hebben. Met Rabin op het podium lag het voor de hand veel nummers uit zijn periode bij de band te spelen, maar, naast de hiervoor al genoemde nummers, kwam dat eigenlijk niet verder dan een flinke 90125-vertegenwoordiging. Iets van Talk was wel een gemiste kans, maar de live-uitvoering van Hold On (dat er op de plaat nogal klinisch af komt) had ik zeker niet willen missen.

Toch kwamen de echte hoogtepunten uit de jaren '70: Perpetual Change en Heart of the Sunrise werden fantastisch vertolkt en hoewel Owner of a Lonely Heart en toegift Roundabout een logische afsluiter vormden, liet de duur van het applaus er geen misverstand over bestaan wat de echte climax van de show was: inderdaad, Awaken, met een flink herschreven en uitgebreide showcase voor Wakeman.

De huidige bassist wist van wanten, zodat het aan Chris Squire opgedragen duo van Long Distance Runaround en The Fish goed uit de verf kwam. Van een altijd zo harmonieus samenwerkende band verwacht je ook niet anders dan een warm eerbetoon.

De setlist:

Cinema
Perpetual Change
Hold On
I've Seen All Good People
Drum Solo
Lift Me Up
And You and I
Rhythm of Love
Heart of the Sunrise
Changes
Long Distance Runaround
The Fish (Schindleria Praematurus)
Awaken
Owner of a Lonely Heart

Roundabout

Casartelli als ik hier van geweten had... was ik waarschijnlijk ook gegaan, weet niet wat de kaartjes hebben gekost en of het uitverkocht was. Klinkt als veel van de YES periode die ik het beste ken... en waardeer.

Mooi verslag, Casartelli! Awaken was inderdaad majestueus. Ik wil er nog graag aan toevoegen dat Jon Anderson nog steeds buitengewoon goed bij stem is.

Het was compleet uitverkocht, E-Clect-Eddy. Ik heb nog nooit in zo'n lange rij gestaan bij TivoliVredenburg. Gelukkig was het aardig weer.

Ik wel... alle eerdere keren de afgelopen jaren dat ik in TivoliVredenburg moest zijn...

Ik kom er vaak, maar ben er normaliter al ruim voor de deuren opengaan. Maar had er niet op gerekend dat ik een uur stil zou staan op de A2. Op 10 oktober (Marillion) zorg ik ervoor dat ik er extra vroeg ben!

Ik heb ook langdurig in de rij gestaan maar het was het meer dan waard. Ik kan niet anders dan mij aansluiten bij alle positieve kritieken.

Kon Rick Wakeman bijna een hand geven toen hij het publiek inliep met zijn hand-keyboard, stond even sterk in de verleiding, maar kon de man dit natuurlijk niet aan doen.

Zijn Merlijn dan wel Koning Arthur outfit past hem nog als gegoten, een indrukwekkende verschijning maar nog zeer rap met zijn vingers over de vele toetsen.
Anderson inderdaad nog buitengewoon goed bij stem. Wel kwam hij bij de techniek vier keer een nieuw "oortje" halen, het liet hem even in de steek.

http://mm.aiircdn.com/5/57b43667f2705.jpg