Streamen muziek veroorzaakt meer CO2-uitstoot dan CD’s De moraal: we gaan weer downloaden.

Interessant artikel. Maar de vergelijking is moeilijk te maken lijkt me. Er moeten nu ook alweer veel meer mensen muziek beluisteren dan in 2000. Toen waren we 'nog maar' met 6 miljard. Vandaag al met 7,3 miljard. Neem daarbij dat het toegankelijker/goedkoper worden van muziek meer luisteraars in de hand werkt en radio door de individualisering minder populair is geworden. Het maakt wel duidelijk dat streamen ook belastend is voor het milieu. Maar om het even in perspectief te plaatsen: De CO2 uitstoot in de VS van streamen (350 miljoen kilogram) is maar 0,2% van wat Nederland op een jaar in totaal uitstoot (163 miljard kilogram). Conclusie: Aan de muziek zal het niet liggen. Gewoon nog een plaatje draaien dus (of streamen of downloaden).

Klopt, er zijn wel de nodige vragen te stellen bij zo’n onderzoek. Voor audio zijn het marginale cijfers, Dat ligt anders bij video, zoals Netflix. Dat bedrijf vervuilt substantieel.

In de jaren halverwege 70 ben ik gestart met mijn vinyl collectie. Mijn droom was om 10 minuten in een platenzaak alles te pakken wat ik mooi vond, alles wat eigenlijk te duur was, want meestal kostten die platen19,90 gulden. Dus in een platenzaak beluisterde je eerst wat platen om uiteindelijk een keuze te maken. En er was nog zoveel uit de jaren 60 en begin 70 dat eigenlijk in de collectie behoorde. Soms kreeg je een tip van een bekende zo kwam ik aan de plaat van Sweet Smoke. En mijn broer, die al werkte kwam ineens thuis met Fruit Tree van Nick Drake, totaal onbekend. Altijd in de uitverkoop bakken zoeken en sommige platenzaken hadden ook een tweedehands hoekje waar platen zo rond de 7 gulden te vinden waren. Zo mijn eerste Popol Vuh op de kop getikt. En toen kwam de punk en de hele jaren 70 interesseerde mij geheel niets meer. Ik had iets anders ontdekt. Ik weet dat ik op mijn verjaardag rond die tijd een plaat van Creedence kreeg en Joe Jackson. Een jaar eerder zou ik daar blij mee zijn geweest, maar ik zat geheel in de doem muziek. Ik verdiende intussen en iedere week ging ik naar een klein platenzaakje in een provincie stad "Sinking Ship Record Shop". De eigenaar ging met een brommertje naar de grote stad om daar platen bij een groothandel te halen en vaak bestelde ik wat of hij nam wat mee dat hij dacht dat wel bij mij paste. Een geweldige tijd. Naast new wave ook in aanraking gekomen met het ECM label (Stephan Micus o.a.) , maar ook met de jaren 80 Popol Vuh n minimalisten zoals Philip Glass. Om nog wat oude Popol Vuh platen te bemachtigen ging ik naar Duitsland Keulen om bij een grote zaak (Saturn) mijn Popol Vuh collectie uit te breiden.
En toen kwam de cd. De platenzaken gooiden het vinyl in de uitverkoop waar ik optimaal van profiteerde. Velen gooiden hun vinyl weg en dat kwam terecht bij rommelmarkten, zodat ik voor een prikkie ineens de jaren 70 prog in mijn bezit kreeg (Genesis, Jethro Tull, Pink Floyd etc).
Ik vond die cd-s schandalig duur, maar na aankoop van een cd speler langzaam mijn cd collectie opgebouwd. Dat was wel makkelijk, het programmeren, skippen etc. Zeker Ecm opnames klonken toch wel erg mooi. En wat was het schrikken geblazen toen ik Closer van Joy Division voor het eerst op cd hoorde, waar was het geruis en getik gebleven....Van sommige vinyl wilde ik persé ook een cd hebben en ik ben zelfs fanatiek bezig geweest om mijn vinyl op cd te krijgen via de computer.
De cd werd eigenlijk een soort wegwerp artikel na Spotify en streamen, deze stap heb ik niet gezet. Op dit moment koop ik vooral tweedehands cd-s en mijn muzieksmaak waaiert alle kanten uit. En ook koop ik weer vinyl. Soms tweedehands, gelukkig kan dat op sommige plaatsen nog steeds voor een klein bedragje en soms vind ik het heerlijk om weer nieuw vinyl op de platenspeler te leggen. Al die jaren heb ik in huis drie plaatsen waar ik platen kan draaien. Soms mis ik wat cd-s of platen, maar dan heeft één van mijn zoons ze ontdekt. Ik vind nog steeds niets zo leuk om in een fysieke winkel te struinen in vinyl of cd en soms op de gok iets mee nemen dat achteraf bijzonder klinkt.
Ik heb geen idee wat zeker mijn vinyl collectie waard is , maar soms zie ik op Ebay prijzen, daar word ik dan wel blij van als ik die platen blijk te bezitten.
Maar mijn vrouw is nuchter, wat heb je eraan , je verkoopt ze toch nooit.
En dat is ook zo. In de collectie zit een stuk van mijn levensgeschiedenis. Bij een bepaalde periode hoort bepaalde muziek. Veel platen en cd-s zeggen iets over mijn leven.
En dat kan Spotify toch nooit bieden !

Zo kijk ik er ook tegenaan. En ja, ik heb ook zo'n nuchtere vrouw, die ook al eens soortgelijke opmerkingen plaatste

Ik denk dat het voor veel oudere muziekliefhebbers geldt: je hebt een behoorlijke collectie opgebouwd - in mijn geval van zowel LP's en singles als CD's - en die schetsen samen een mooi beeld van mijn muzikale ontwikkeling. Af en toe doe ik wel eens wat weg, maar het leeuwendeel blijft gewoon in huis, met een sporadische aanvulling. Toegegeven, ik kan het me permitteren, want ik heb er de ruimte voor: een grote eigen muziekkamer, waar al dat spul keurig gesorteerd langs de wanden staat. Al ben ik ook alweer op het punt aanbeland waarop een deel van de collectie noodgedwongen naar de zolder verhuist...

Ik mag nog steeds graag rondneuzen in die uitgebreide collectie en vind het vooral leuk om half-vergeten pareltjes op te duikelen die niet meer in de spotlights staan, en deze dan weer eens te draaien. Behalve het muzikale perspectief (persoonlijke 'rating', tijdsbeeld, plekje in de muziekhistorie, klank en productietechniek uit een bepaalde periode) komt toch ook vaak een stukje nostalgie om de hoek kijken: die plaat heb ik destijds om die-en-die-reden gekocht, vaak weet ik ook nog waar en (ongeveer) wanneer en met wie ik toen op stap was.
Kortom, nostalgische overwegingen maken, naarmate je ouder wordt, een steeds belangrijker onderdeel uit van je muziekbeleving. Tenminste, bij mij werkt dan wel zo.

Ik stream ook, maar sporadisch (en gratis), om iets onbekends te beluisteren waarvan ik vermoed dat het me interesseert, en dan overweeg ik op basis daarvan of het eventueel een fysieke aanschaf waard is. Maar albums die ik zelf in bezit heb, beluisteren via Spotify? Dat zie ik me niet snel doen. Zoals ik streaming ook niet gauw tot mijn standaard luisterpraktijk zal verheffen. Veel te onpersoonlijk.

Ik herken me wel in dit standpunt. Dan maar een 'music nerd'.

Uit het artikel: Way back in 2007, researchers from the University of Winchester in the UK did a study about why people collect music. One of the main reasons is that people are trying to construct a cultural autobiography representing facets of themselves -- the good, the bad and the boy bands.

Da's mooier geformuleerd dan dat ik het zelf kan verwoorden. Maar voor mezelf gaat dit aardig op. Zei de man die zojuist de boyband Wham! heeft beloond met vier sterren...

Probeer zo min mogelijk cd's en lp's te kopen en gebruik compacte opslagmedia zoals Usb Sticks, Externe harde schijven etc of streaming.
Ooit komt er een dag dat de zolder,kelder ontruimt moet worden door nabestaanden die niet weten waar ze heen moeten met de ouwe muf ruikende meuk. Het beland uiteindelijk ergens in een container of kringloopwinkel.
Is niet alleen voor muziekdragers maar ook meubilair en andere rotzooi dus ruim tussentijds op.

Zo doe ik het ook: ik koop de laatste tijd als het even kan geen fysieke dragers meer. Scheelt een hoop papier en plastic! En ruimte! Heb ook geen last van nostalgie en dergelijke, dus zet ik tegenwoordig alles (alleen hi-res of op z'n minst cd kwaliteit) op externe harde schijven etc. en hopla... ik heb tijdens mijn zoektocht geen leesbril, vergrootglas of zaklantaarn meer nodig. Maar heel heel soms koop ik dan toch die ene hele mooie cd of elpee. Bijvoorbeeld omdat er van een bepaald muziekstuk geen download/streaming in de hoogste kwaliteit beschikbaar is of omdat er dan extra's als een blu-ray of dvd bij zit met bijvoorbeeld een 5.1 versie of leuk beeldmateriaal.

Zo denk ik de laatste tijd ook wel ja. Wat is het nut van het bulkend tastbare wanneer je vroeg laat toch de aarde zal moeten verlaten en er vervolgens enkel anderen mee op kan zadelen.

Memento morietje.

Zo ken ik ook het verhaal van iemand die het niet echt breed heeft maar toch netjes elke maand aftikt voor de gehuurde opslag met ouwe troep van moeders waar geen omkijken naar is maar emotioneel geen afstand van gedaan kan worden.

Als je deze manier van denken op het leven zelf loslaat kan je je ook afvragen wat het nut daarvan is. Mijn muziekcollectie is er om van te genieten terwijl ik leef.

Juist muziek is voor mij een medium waar ik graag de fysieke versie van wil hebben. Dan het liefst ook een mooie (vaak deluxe) uitgave. Terwijl ik bij games al helemaal over ben op digitaal en bij films/series dit ook steeds meer doe. Is het muziek waar ik nog altijd graag de cd's koop. Ik ga binnenkort verhuizen en dan heb ik eindelijk de ruimte om de muziekcollectie uit te stallen. Ik kan daar echt oprecht van genieten, kijken naar de collectie, de boekjes doorlezen, het artwork zien, alles op volgorde zetten. Heerlijk. En dan zijn het in mijn geval nog maar een lullige 400 albums.

Wat niet wilt zeggen dat ik niets digitaal doe. Veel muziek luister ik middels streaming, en een veel muziek wordt nog geript/gedownload en opgeslagen voor op de telefoon (daar maak ik fascinerend genoeg juist geen gebruik van streaming). Maar het is vooral het gebruiksgemak dat daarvoor geld. De ervaring is voor mij anders met streaming dan op cd of lp. Het gemak werkt de vluchtigheid van het consumeren in de hand. Een paar drukken op de knop en er begint van alles en nog wat te spelen. Je hoeft er geen moeite meer voor te doen. Er zit geen ervaring bij, geen herinnering, het is allemaal leeg. Terwijl ik bij de fysieke uitgave vaak een gevoel, ervaring of emotie heb die bepalend kan zijn voor het wel of niet luisteren.

Druk maken over wat de mensen ermee doen na mijn dood doe ik niet. Van mij mogen ze de hele bende lekker verkopen en het geld voor iets leuks gebruiken. Ik doe het voor mijzelf en verwacht niet dat mijn familie/vrienden dezelfde (emotionele)waarde eraan geven. Zo heb ik dat ook met mijn ouders. Die hebben spullen van hun ouders die emotionele waarde hebben. Maar als ze er niet meer zijn dan gaat dat gewoon in de verkoop of iets dergelijks. Voor mij hangt er geen emotionele waarde aan. Daar moet wel bij gezegd worden dat ik daar wel in verschil met mijn zus. Van mij mag een heleboel weg terwijl zij dat wel graag wil bewaren. Dat zal nog wel leuk worden als het zo ver is.

Het fysieke aspect is voor mij een deel van de muziekbeleving.

Ik haal t voor niks van je zolder. Je nabestaanden hebben het tegen die tijd al zwaar genoeg.

Voor mij is de hoogst beschikbare geluidskwaliteit het belangrijkste deel van muziekbeleving (de plaatjes en teksten zie ik wel op het grote scherm). Maar dat zijn wel enorme muziekbestanden. Een album van bv 50 min van dat formaat gaat meestal niet op één gewone CD. Maar je kunt het daarom ook niet kopen op één enkele CD, alleen in een enkel geval op andere media (bv blu-ray) en tegenwoordig meestal dus als hi-res download. Vandaar...
Maar ook budget, (kast)ruimte, het gemak en fysieke beperkingen spelen een rol. Het is soms best weleens een compromis, net zoiets als bij digitaal (tekentablet) en analoog tekenen, om het zo maar eens te zeggen. Soms zijn de vele mogelijkheden én het gemak én de snelheid handiger en soms is het krassen met een potloodje op gewoon tekenpapier toch wel weer fijner, maar moet ik zo'n tekening toch ook weer scannen en bewerken voor publicatie. Tis altijd wat...?

Ik wens je veel succes. Heb namelijk geen zolder en veel nabestaanden zijn er ook niet.

Waarom , waarheen , waarvoor ?

En welke afspeelapparatuur/speakers passen dan binnen dat budget om die hoogst beschikbare geluidskwaliteit tot zijn recht te laten komen?

De hoogst beschikbare kwaliteit hangt bijvoorbeeld ook af van hoe goed je gehoor (nog) is. Maar goede afspeelapparatuur hoeft echt niet per se heel duur te zijn. Ik heb een (mijn budget) middenklasse versterker met zo'n goudgeel hi-res stickertje en gewone middenklasse speakers. Dit is dus op het moment mijn hoogst haalbare kwaliteit met de hoogst beschikbare kwaliteit! Het kan uiteraard beter en mooier met een wat hoger budget. Maar ik ervaar nu al een significante verbetering in het geluidsbeeld tussen geripte bestanden van een normale cd en gedownloade hi-res bestanden (flac)van hetzelfde album met bijvoorbeeld een goede smartphone en doorsnee oortjes. (Genesis - Selling England by the Pound btw). Het geluidsbeeld dat ik in ieder geval bij de hoge resolutie kan waarnemen is in de eerste instantie veel rustiger, warmer en sprankelender dan het geluid van de cd.

Maar voor echt technische ditjes & datjes en tips kan men beter even op Qobuz kijken of deze bijvoorbeeld: 

High-resolution audio: everything you need to know | What Hi-Fi? - whathifi.com

Want zo heel erg technisch ben ik nu ook niet. Hoe dan ook, ik weet wel dat ik nu, net als vroeger met de elpee, weer meer geniet van mijn muziek (dan later met de meeste cd's).  Maar ditmaal zonder de door de jaren heen ingesleten onvolkomenheden, ook al mis ik
soms weleens die ene tik! ? Bovendien is het budgettair interessant omdat hi-res bestanden meestal goedkoper zijn dan tegenwoordig het vinyl. Zelfs de (nieuwe) cd is vaak duurder. Het blijft desondanks de moeite waard om op de prijs te letten bij de verschillende aanbieders.

Bedankt voor je uitgebreide uitleg, Alicia. Je kan het dus vergelijken met het verschil tussen dvd en blu-ray. Mijn ervaring is dat dit verschil er weinig tot niets toe doet. Vanaf de kwaliteit een bepaald niveau heeft (zoals dvd en wat mij betreft de meeste cd's, mits afgespeeld op degelijke apparatuur) kan ik de inhoud ongehinderd tot mij nemen en die inhoud gaat altijd snel primeren. De klankkwaliteit mag nog zo overweldigend goed zijn, ik ga daarom nog niet genieten van De Havenzangers. Het is ook de reden waarom live albums vaak nog hoger gewaardeerd worden. De klankkwaliteit is minder maar de sfeer en beleving tellen uiteindelijk.

Als ik lees dat die hi-res audio (bijna) even veel kost als de cd, dan weegt de tastbare beleving van dat laatste voor mij toch door. Dat is persoonlijk natuurlijk. Verder denk ik dat het bij geluidskwaliteit (meer dan bij beeldkwaliteit) vaak de gedachte is. In de jaren negentig wilde iedereen van zijn vinyl af omdat cd beter klonk, nu willen mensen weer lp's omdat die beter zouden klinken. Of is het toch de nostalgie die dat zo doet lijken? Ik koop elpees in ieder geval vooral voor de hoes. Als ik de cd ook heb, dan draai ik die. Als ik er kraakjes bij wil trek ik wel een zak chips open.

Bedankt ook voor de link. Ik heb 'm in mijn favorieten gestoken. Wie weet, als het plaatsgebrek nijpender wordt moet ik toch een keer overschakelen.

Voor het overige telt de ruimte en het gemak ook mee. Zie mijn eerdere berichtje. Er is al zoveel geschreven over vinyl vs cd, dat laat ik nu maar zitten. Beleving is inderdaad persoonlijk, iedereen doet gewoon lekker waar hij of zij het meeste plezier aan beleeft. Maar uh...Ik kan nu weer andere spulletjes gaan shoppen. ?

De geluidskwaliteit word voor ongeveer 50% bepaald door de akoestiek van de ruimte.
Akoestiek - 50% bepalend voor het resultaat: resonanties - Quad-raad - Serious music taken seriously
Akoestiek - ben je bewust van de werking van geluid? - helenbotman.com

De magie van de Target CD

CD's uit de oertijd hebben het voordeel dat er niet mee 'geknoeid' is. Onder knoeierij verstaan we dan bijvoorbeeld: NR (noise reduction), compressie (dynamic reduction), brick wall limiting (volume tot aan het randje) en dan nog de talloze vormen van digitale nabewerking: stereobewerking, toonbewerking en remixen.

Hoe herken je een oer-CD? Uit de periode '82 tot pakweg '86 zijn de audiofiele series van onbewerkte CD's goed te herkennen. Warner gaf aan de labels WEA, Elektra en Atlantic een herkenbaar teken mee waaraan je kunt zien dat je te maken hebt met een zogeheten 'target CD'. Duidelijk herkenbaar aan de vierkante blokjes op de middellijn, op de labelzijde van de CD. Die blokjes, minimaal 4 tot 8 stuks vormen de hartlijn met het gat (target) als midden. De plaatjes werden alleen geproduceerd in Japan of West-Duitsland en wereldwijd gedistribueerd.

Niet alleen Warner kende zulke CD's, ook CBS maakte een reeks oer-CD's. Meestal herkenbaar aan de zwarte driekwart rechterzijde van het label. Maar ook andere uitvoeringen kwamen voor. De CBS-serie valt niet onder de term 'target', die alleen voor de Warner-series opgaat. Toch heeft CBS een grotere reeks onbewerkte beginseries gemaakt. Deze werden vooral in Japan gefabriceerd. Zo heb ik een aardige verzameling Dylan-CD's in CBS-oerformaat. Made in Japan.

Het voordeel van deze 'eerste persingen' ligt niet alleen in de nostalgische gevoelens die je erbij kunt hebben. Het is een logische gedachte dat de rechtstreekse overzetting van de analoge mastertape naar CD-master een optimale kwaliteit kan bieden. Kán, zeg ik erbij. Niet altijd waren de beste masterversies aanwezig en dan ben je toch beter af met een later bewerkte 'geremasterde' versie.
Er zijn ook best targets met een ronduit beroerd geluid.

Een beetje ruis, wat minder definitie en een merkbaar lager volume, dat kun je wel verwachten. Ruis is nauwelijks een probleem. Gewone bandruis hoor je op enige afstand van de speaker niet meer en heeft geen invloed op de toonkwaliteit. NR, dus noise-killers hun werk laten doen, levert een stiller maar ook vaak vervormd resultaat op. Zo kun je meemaken dat zachte percussie op de achtergrond als 'ruis' wordt herkend en de nek omgedraaid.

We laten dus de Dolby- en loudness-knopjes op 'uit' en zo komen we dichterbij het originele studiogeluid.
Een mooie klank wordt gevormd door de akoestiek van de opname en niet door de nabewerking. Mooi is niet hetzelfde als perfect. Ruisvrije muziek op maximaal volume, dat is zo'n beetje de grootste verschrikking die je kan overkomen.

In mijn eigen verzameling heb ik een redelijk aantal aardige voorbeelden van 'target-CD's'. James Taylor, Christopher Cross o.a., maar de leukste is de demonstratie-sampler uit 1983 van CBS (geen 'target' dus) op DIDC 020007. De eerste uit de CBS CD-fabriek in de VS. Half gevuld met klassiek werk en half pop/rock.
Hier begon het allemaal mee. Zo kon een CD dus klinken en wat een belofte voor de audiofiel! Maar de markt kiest zelden voor kwalitatief het beste product en zo werd er in het popgenre al spoedig water bij de wijn gedaan. In de sector klassiek bleef puur de norm. De keuze tussen vinyl of CD is bij klassieke muziek gauw gemaakt.

Zoals ook elders opgemerkt, zijn vele oorspronkelijke masters bewerkt en geremasterd en niet meer verkrijgbaar in pure vorm. Tapes verdwijnen, vergaan of verbranden door slordig beheer en streamingdiensten kiezen vaak voor de laatst geremasterde versie als bron. Dit kan heel goed gedaan zijn, maar er worden keuzes gemaakt die niet meer te herstellen zijn. Iets van het oorspronkelijke verdwijnt. Vinyl kan dan uitkomst bieden, want oudere albums zijn immers speciaal voor dat medium opgenomen. Bij reprints moet je maar afwachten van welke bron het gehaald is.

Zelf struin ik nog wel eens door de bakken en kom onverwacht zo'n target-CD tegen voor een paar eurootjes. Die neem ik dan mee, ook als ik de latere remasterversie al heb. Beetje idee van schatgraven.

De eerste keer dat ik hier over lees. Interessant. En ik was meteen nieuwsgierig of er iets uit de bus zou komen door op Discogs in mijn collectie te zoeken op de term 'target'. Dat leverde veertien resultaten op waarvan een relevant. The Eagles - The Best of the Eagles.

Hotel California had ik ooit als target CD. Uitgeleend en niet teruggekregen, om redenen die ik nu wel begrijp.

Dat is dan wel pech hebben. Ik denk dat er weinig mensen weet van hebben en naar op zoek zijn. Ik heb de Best Of cd gewoon als goedkoop tweedehandsje gekocht.

Tja, als je weet waar de titelsong over gaat - L'enfer sont les autres - dan had je het kunnen weten

Overigens ben ik hier bij een ander topic al eerder op een uitgebreide post over Target-cd's gestuit. Herinner me bijv U2 - War.

The Target CD Collection - thetargetcdcollection.com
Deze website is wel wat streng in de leer. Er zijn meer versies die we mogen meerekenen als 'target'.

Volgens mij heb ik er nog een paar liggen van U2.

keithhirsch.com/target-cds
Leuke informatieve site. Weet je precies hoe het zit. Helaas weinig informatie over CBS.

Al is mij nog steeds niet duidelijk waaruit zou moeten blijken dat het om een audiofiele serie zou gaan. Zoveel cd's uit de begintijd zijn 'onbewerkt'. En zoals je al schreef, het geeft geen garantie op een goede geluidskwaliteit. Dus lijkt het mij vooral om een print op de cd te gaan waar verzamelaars op geilen omwille van de herkenbaarheid en beperkte beschikbare hoeveelheid.

Zonet eens vergeleken, de nummers die op de target cd Best of Eagles staan met degene die ook op Hotel California staan, een reissue cd, jaar onbekend. Klinkt krak hetzelfde.

Het audiofiele is een latere aanduiding van verzamelaars. De platenmaatschappijen zullen in in 1983 niet gedacht hebben: we gaan twee versies maken. Een audiofiele met leuke blokjes erop en een slecht klinkende voor ‘het volk’. De tekens op de labels geven wel een periode aan waarin er niet geknoeid werd met de mastering. Er is een bepaalde zorg aan besteed. Prijzen van die plaatjes waren ook niet mis.
Daar zitten heel goed klinkende bij, maar ook gewoon tot matig klinkende. Die verschillen hoor ik ook tussen de target- CD’s. Ik gebruik de term ‘target’ dan ook liever wat ruimer: de standaard in begin en midden jaren ‘80 en productie in Japan en West-Duitsland. Een goede fabriek bouwen was toen nog geen kleinigheid.

Kan nooit kwaad dat het belang van goede akoestiek genoemd wordt i.v.m. luistergenot, maar wat staat er een hoop onzin op die pagina van Quad-raad zeg. Nouja, ze zullen er wel mee rondkomen blijkbaar.