Het impliceert dat het geluid ongeveer 50% direct is vanuit de luidspreker en 50% indirect via overige elementen in de ruimte welke de akoestiek bepalen. Dat kan waar zijn, maar betekent niet dat de geluidskwaliteit voor slechts de helft door de speaker wordt bepaald. Veel te kort door de bocht...

P'sies - ik denk dat de aankoop van nieuwe speakers (cum bijpassende versterker) financieel een eenvoudiger te spelen kaart is dan een ander huis met de passende akoestiek kopen voor je huidige versterker en speakers. Kan dit punt adstrueren door een real life experience Dominik Eulberg - Mannigfaltig (2019) - MusicMeter.nl

Al vanaf 1985 koop ik cds. Nu, zoveel jaren later, puilen mijn cd-kasten uit. Ongeveer 8000 stuks, gebouwd rond aanvankelijk post-punk, maar nu ronduit eclectisch van aard. Vragen mensen mij wat ik zoal zoek, dan maak ik me er kort vanaf door te zeggen dat ik "alleen goede muziek" spaar. Dat houdt in: alleen de beste cd's van alleen de beste, vernieuwende of meest invloedrijke bands/musici. Ik heb meestal geen zin om alle namen van die bands (en albums) op te sommen, daar krijg je alleen maar discussies van. Laat ik het daarom maar op houden dat ik thuis een soort van cd-archief heb opgebouwd van alle albums die er - naar mijn mening (!) - toe doen. Van Frank Sinatra ergens begin jaren '50 tot bijv. de Tindersticks en Khruangbin anno nu.

Om het mezelf makkelijker te maken, wil ik deze albums ook nog van zo'n goed mogelijke kwaliteit hebben, ofwel: in een goede DR (dynamic range) en met minstens een redelijke EQ. Dat betekent dat ik veel cd's in de loop van tijd ook nog heb vervangen voor betere sonische versies. Bijv. Japanse versies (tot ca. 1995, daarna kregen alle reguliere cd's all over the world [i] dezelfde mastering) of audiofiele versies van albums, altijd later heruitgebracht door goede labels als MoFi, AP, AF en Rubellan Remasters. De meeste zijn/waren echter behoorlijk (en soms zelfs aarts-)conservatief in hun keuze van albums, dus door deze labels kon je meestal alleen beter geremasterde classic rock, prog of 60s/70s pop verkrijgen. Alleen het jonge Rubellan Remasters richt zich expliciet op new wave/post-punk, maar ook deze genre(s) zijn op zich al 40 jaar oud, dus wat is nieuw.

Rond 1995 gebeurde er meer: de loudness war brak uit en sindsdien is het aanschaffen van cd's een crime omdat deze meestal veel slechter gemastered zijn dan die in de beginjaren van de cd. Soms zie je in de metingen DR's terug van wel 4 of zelfs nog minder, dus hoe iemand met plezier thuis naar deze slecht gemasterde albums op cd kan luisteren, is mij volledig een raadsel. (of je moet jongere albums alleen op vinyl aanschaffen daar dit format zo beperkt is dat de platenmaatschappijen deze minder kunnen verkloten en daardoor beter klinken dan moderne cd's).
Verder ben ik gek op (al dan niet hybride) SACD's, maar die worden meestal ook alleen uitgebracht door eerder genoemde audiofiele labels van wat conservatieve aard. Niettemin kan je op dat format soms ook SACD's vinden van bijv. de Pixies of Rage Against the Machine.

Om het mezelf nog moeilijker te maken, heb ik ook nog een sterke voorkeur voor cd's in jewel cases. Niet alleen (door de ruggetjes) eenvoudiger in mijn cd-kasten terug te vinden, maar ook eenvoudig te vervangen zou er eentje kapot gaan. Welnu, bijna alle reguliere releases wordt momenteel uitgebracht in afschuwelijke digisleeves. Je weet wel, van die kartonnetjes die je vroeger gratis kreeg bij een muziekmagazine, maar nu - vreemd genoeg - voor de volle pond moet betalen. Als je ze oppakt, valt het schijfje er meestal onmiddellijk uit om vervolgens heerlijk over je stenen vloer rond te huppelen. Gelukkig heb je nog wel cd's in digipacks. Die lijken weliswaar een beetje op digisleeves, maar hebben tenminste nog een plastic achterzijde waarin je de disks in kan klikken. Dus daar kan ik nog wel mee leven.
Maar wat als je een album alleen in digisleeve kan krijgen? Welnu, dan is internet (discogs of ebay) mijn vriend en zoek ik in landen als Taiwan, Rusland of Argentinië rond naar alternatieven. Want ja, soms vind je die daar wel in een jewel case of digipack…

Ja, verzamelen van (de juiste) cds is voor mij een echte kunst geworden. Of zou ik het soms beter kunnen hebben over een kwelling? Want waarom blijf ik dat toch doen? Waarom blijf ik cd's sparen terwijl een goede mastering steeds moeilijker valt te vinden, laat staan in de juiste doosjes verpakt? Het antwoord blijft voor mij toch eenvoudig: uit PURE LIEFDE voor die FANTASTISCH MOOIE KUTMUZIEK op al die glimmende schijfjes!

Ik herken in het verhaal van Echo01 hierboven akelig veel van mezelf. Zij het misschien net iets minder extreem.
Ik koop CD's sinds 1986, maar verzamel ook nog steeds LP's en singles. Ook mijn muzikale smaak gaat alle kanten op. Ik ben nooit aan SACD's of andere dure varianten begonnen, maar hecht wel aan een goede geluidskwaliteit en prefereer niet zelden oudere, niet meer regulier verkrijgbare versies van albums.

De ergernis die de laatste jaren gepaard gaat met de aanschaf van CD's is voor een groot deel dezelfde als die van jou: overstuurde mastering en bijgevolg slechte geluidskwaliteit (ik moet echt selectief op het geluidsniveau zijn als ik 5 CD's wil uitzoeken voor mijn wisselaar) en de meest achterlijke verpakkingen.
Ook ik heb een hekel aan die kartonnetjes die je CD's heel snel beschadigen. Ik ga niet zover dat ik Russische of Argentijnse persingen aanschaf, want die zijn op andere punten vaak weer inferieur, maar ik let er wel op of er ook jewel case-varianten voorhanden zijn van nieuwere CD's - en soms volgen die pas na lange tijd. Ook wil ik nog wel eens op EAN-nummers zoeken naar foto's of de foto's bij Discogs of eBay bekijken voor de juiste versies. En als die opties er niet zijn, heb ik er uiteindelijk ook vrede mee. Dan maar een digipakkie - maar alleen als het echt niet anders kan.

Ik ben het met je eens: soms is een vinylversie een betere optie, omdat de beperkingen van dat medium ervoor zorgen dat ze bij de mastering niet al te ver over de schreef kunnen gaan. Maar dat is natuurlijk eigenlijk te gek voor woorden.

Ik voeg er nog een ander factor aan toe: de kans dat je een (gebrande) CD-R krijgt in plaats van een fabrieksgeperste CD is de laatste jaren flink toegenomen. Het komt steeds vaker voor, met name bij Amazon. Misschien zijn het de laatste stuiptrekkingen van het medium, maar het is natuurlijk een ronduit slecht alternatief. Vaak moet je goed de kleine lettertjes lezen op websites, en de enkele keer dat het me toch overkomt, gaat de CD-R linea recta retour naar de afzender.

Het heeft mijn liefde voor het medium CD de laatste pakweg tien jaar wel getemperd, maar ik blijf ze verkiezen boven streaming-opties (al maak ik daar ook mondjesmaat - en gratis - gebruik van). Uiteindelijk is het inderdaad de liefde voor de muziek die overwint.

Natuurlijk gaat de discussie ook over eigendom/bezit vs gebruik. Waarvoor wil je betalen: voor gebruik of voor bezit en is dat relevant? Om met dat laatste te beginnen: jazeker!

Nog niet zo lang geleden moest je bijv in Engeland, Duitsland en Frankrijk een muntje (geldstuk of speciale penning) in de meter stoppen als je stroom wilde gebruiken >>> betalen voor gebruik. Wanneer je geen pegulanten had, kon je geen stroom gebruiken (uit de tijd van voor het streamen: had je geen cd's of lp's kon je niet de muziek van je eigen keuze draaien). Abonnementen (streaming) en contracten (energie) brachten daar veranderingen in en 'reguleerden' / faciliteerden de consumptie. Muziekluisteren is steeds meer consumeren geworden - met name gezien het uiterst brede aanbod.

Een ander voorbeeld: onlangs werd me - tijdens een verjaardagfeestje - op uiterst directe duidelijk gemaakt dat we, de gastheer en ik, eigenlijk een stel losers waren omdat we er een fatsoenlijke auto op nahielden waarmee we niet meer dan ca 12.000 km per jaar reden tegen behoorlijke hoge (vast en variabel) kostprijs; bij benadering betaalden wij 0,70 - 0,80 per gereden km. De vrouw die dat zei, dochter van de gastheer, reed iets minder auto (9.000 km), deed dat met een auto van autodate en betaalde ongeveer 1/3 van wat wij betaalden. Opnieuw: betalen voor bezit vs betalen voor gebruik.

Als je bestanden met een hogere kwaliteit dan mp3/320 streamt (i.e.FLAC), luister je naar cd-kwaliteit. Tidal biedt die kwaliteit voor 20,-/maand, onbeperkt te beluisteren (op één device; dus op pc of op je hifi-set, niet beide tegelijk).
Als je cd's koopt, betaal je dus voor H3. Voor mij geldt allang niet meer dat ik cd's en hun artwork mooi vind: veelal onsleesbaar, onhandig en slijtagegevoelig in gebruik: oppervlaktekrassen (bij terugstoppen in het doosje), afbrekende tandjes en, het meest voorkomend, doosjes die kapot gaan, doordat ze uit je handen glippen. In mijn geval komt er ook nog bij dat ik behoorlijk de buik vol had geld verslindende cd-spelerreparaties en bovendien moest constateren dat een cd-loopwerk lang niet altijd meer wordt vervangen door een cd-loopwerk, maar door een generiek (dvd-)loopwerk dat mbv zogenaamde firmware wordt aangepast.

Voor alle duidelijkheid: hier in huis staan nog zo'n 2000 cd's en ca 1500 lp's. Het staat ieder rij om te doen met zijn geld wat hij wil. Mij lijkt betalen voor gebruik iets vriendelijker voor de beurs.

Dat H3 van jou lijkt het te willen reduceren tot hebben omwille van het hebben. Terwijl het mij en waarschijnlijk vele anderen helemaal niet gaat om het hebben op zich, maar wel om de meer tastbare muziekbeleving die het mogelijk maakt. Er wordt voelen, bekijken en zelfs ruiken aan toegevoegd. En juist omdat lp's en cd's kwetsbaar zijn en met zorg behandeld moeten worden, maakt ze op termijn waardevol(ler).

Dat weet jij natuurlijk ook, met nog zo'n 2000 cd's en ca 1500 lp's in huis.

Ja dat weet ik heel goed, maar ik zei al dat ik de cd voor mij een steeds minder belangrijke plek heeft, al zie ik me bijv niet mijn Factory cd's of die van 4AD wegdoen

Feit blijft wel dat ik uit lp's meer genoegen put (zeg maar slow listening) en dat ik versteld ben gaan staan van de geluidskwaliteit die Tidal me levert alsmede de beschikbaarheid van veel nieuwe albums. Zou bijna willen zeggen leg jeoor eens te luisteren bij een goede lokale hifi-dealer.

Ook in het verleden nam ik sowieso zelden cd en inlay ter hand bij het luisteren, een enkele keer slechts achteraf. Dat "tastbare" - zeg maar, het in handen willen hebben - ik snap het, maar het is voor mij een gepasseerd station; ik ben cd's ook steeds meer - net als software voor je pc - gaan zien als het recht om iets te kunnen gebruiken (draaien); en dat werd alleen maar sterker toen je bij aankoop van Office niet meer een cd kreeg met de software erop, maar een code om het programma te downloaden en te installeren. Het is mijn overtuiging dat cd-releases in de toekomst veelal op intekening/abonnementsbasis zullen plaatsvinden - iets wat Forrester Research al een aantal jaren geleden aanstipte. De tijd is niet meer zo ver weg dat cd-releases en masse niet meer haalbaar zijn, of het zou in geografisch duidelijk afgebakende gebieden moeten zijn, zoals Japan.

Voor mij is het heel goed mogelijk om muziek te beluisteren en te waarderen zonder daarvan een fysieke kopie in huis te hebben. Net zoals het mogelijk is om filmliefhebber te zijn zonder alle gewaardeerde films (op dvd) in huis te hebben.

Oja, de laatste FKA Twigs heb ik na 2 weken Tidal alsnog op lp gekocht, idd H3

Ik heb het wel eens overwogen maar toch besloten oldschool te blijven (voorlopig in ieder geval). Naast het wegvallen van het tastbare ervaar ik het overaanbod dat je via een streamingdienst in huis haalt ook als een beperking. Niet in de breedte natuurlijk, wel in de diepte. Het kopen van een album gaat toch nog altijd gepaard met een vooraf gemaakte keuze en daaruit volgend enig engagement.

We zullen zien wat de toekomst brengt voor lp en cd. Maar als er vanaf morgen niets nieuws meer verschijnt, zou ik mij eerder geheel op al het aangeschafte storten dan verwoed streamer worden. Er valt in mijn eigen collectie nog genoeg te (her)ontdekken tot het eind van mijn dagen denk ik.

Maar ik vind het mooi als anderen streamen helemaal geweldig vinden. Ieder zijn ding. De vergelijking met film gaat voor mij niet helemaal op. Van mijn favoriete regisseurs heb ik de meeste films op dvd omdat ik die wel vaker bekijk. Maar in het algemeen volstaat een keer bekijken en is er geen behoefte aan fysiek bezit.

Ik luister albums en wil dat tastbaar in handen kunnen hebben. Dat is een extra beleving voor mij en voor gemiddeld 7,50 -15 euro per maand is dat een groot plezier

Wat ik gebrand heb op een leeg schijfje luister ik eigenlijk nooit , misschien in de auto als zelf samengestelde ‘ verzamelaars ‘ van een band of artiesten.

Het valt me op dat de grootste online verkoper in Nederland op dit moment de prijzen naar beneden bijstelt. Kan een seizoenseffect zijn, maar eerder denk ik aan een komende prijzenslag met Amazon die de Nederlandse markt opgaat binnenkort. Voor veel retailers waarschijnlijk een reden om nog eerder dan gepland de winkeldeuren te gaan sluiten. Voor de consument een tijdelijk prijsvoordeel. Ik zie veel verlagingen in het middensegment: bijvoorbeeld van 11,99 naar 9,99 en van 9,99 naar 7,99 of lager. Kennelijk is er daar nog wat te bevechten. Bol zet zich schrap.

Tja, in de loop van de afgelopen jaren kon je al die midprice-cd's die bij Bol.com 9,99 kostten (en drie voor 25 euro, dat dan weer wel), bij Amazon.de inslaan in de categorie 3 voor 15 euro, en ook nog zonder verzendkosten. Maar die aanbieding heeft Amazon.de al een tijdje niet meer, valt me nu op.

Benieuwd of Amazon.nl straks voordeliger uitpakt dan de huidige aanbieders waar ik de laatste jaren mijn CD's en LP's van betrek. Van Amazon.de en .uk heb ik echt al bijna twee jaar niet meer besteld, geloof ik. Deels door mijn eigen afnemende interesse voor het medium CD (LP's koop ik bij voorkeur in person), maar ook deels omdat ze meestal niet meer de voordeligste aanbieder zijn.
Ik hoop dat Amazon.nl op dat punt een beetje beter zijn best gaat doen. Al heeft het fysieke product het sowieso moeilijk natuurlijk. Er wordt minder van verkocht, met als gevolg dat de prijzen van nieuwe releases over de hele linie gestegen zijn...

Ik meende vanmorgen een nieuwtje te hebben over prijsverlagingen. Precies het rijtje CD's waarbij ik een verlaging constateerde (ik had er een stuk of 20 opgemerkt) is nu weer 1 of 2 euro duurder in de lijst gezet. Pff. Ja, zo is het wel duidelijk. Amazon, kom maar binnen met je knecht.
CD's: het is een jojo-markt. En misschien ben ik er gewoon wel een beetje klaar mee.

Ik ben er eerlijk gezegd niet zo mee bezig waar en/of wanneer een cd 1 of 2 euro minder kost. De prijzen in de MediaMarkt hier zijn meestal wel oké. En als een cd toch te duur is naar mijn zin bestel ik 'm gewoon bij Dodax.

Vandaag is het dus zover: Amazon.nl: Groot aanbod, kleine prijzen in o.a. Elektronica, boeken, sport en meer

Eerste indruk: lijkt qua prijsstelling een beetje op de Duitse Amazon, al merk ik bij enig zoeken op LP's en CD's dat het aanbod aanzienlijk beperkter is dan in Duitsland en Engeland. Maar misschien zijn ze nog in de opstartfase en wordt het assortiment verder aangevuld.
Gratis verzenden is bovendien niet standaard: een of twee CD's kost je 2,49 euro extra. Pas boven de 20 euro is de standaardverzending gratis. Op zich wel te doen, maar dat maakt Amazon.nl prijstechnisch niet echt aantrekkelijk voor mij.

Maar het is mooi dat er weer een serieuze speler in de online-markt staat naast Dodax, Wow HD, eBay, Platomania en Kroese. Weer iets meer mogelijkheden tot vergelijken.

Volgens de kenners gaat het grote gevolgen hebben voor de re- en e-tail in Nederland. En voor de consumenten. We zullen zien...

Het is heel simpel: waarom koop je nog geluidsdragers? Om een fysieke muziekbibliotheek op te bouwen. Al die streamingdiensten is allemaal leuk & aardig, beleving is ver te zoeken bij die algehele digitalisering. Het uitkijken naar een nieuwe release, op de dag van de release naar de winkel rennen en zenuwachtig thuis komen met je nieuwste aanwinst. Al die rituelen zijn er niet meer met diensten als Spotify: muziek is een nog ordinairder consumptie-artikel geworden met een legacy-scope van nul. Bovendien zijn al die diensten niet compleet en is hun aanbod gebaseerd op onderhandelingen met de eigenaren van de muziek en dan gaat het alweer snel om geld. Kortom, beter wordt het er allemaal niet. En muziek via webwinkels? Het is in elk geval een alternatief om nog aan fysiek product te kunnen komen. En vergeet niet dat met de komst van de vele virtuele marktplaatsen, het internationaal kunnen winkelen bij webshops (dat je nu in Japan CD's kunt bestellen is toch soms wel fijn) of exclusieve dingen rechtstreeks via de artiestenwebsites nog altijd aan het materiaal kunt komen. Fysieke geluidsdragers zullen geen massaproduct meer zijn, die massa zoekt hun heil wel in de streamingdiensten. De CD- en vinylmarkt zullen nog meer nichemarkten worden en zijn de consumenten daar kritisch en laten die zich niet bezeiken door de platenmaatschappijen. Iets dat deze branche toch jarenlang heeft gedaan met vooral prijsbeleid en daar nu niet meer mee wegkomt.

Eigenlijk dus gewoon H3 (Het Heilige Hebben). Geeft nix, maar daar hoef je niet zoveel woorden aan vuil te maken.

Verder, ga zitten op die bank, rustig luisteren (af en toe met de ogen dicht) en dan maak je mij niet wijs dat je beleving zoveel minder is dat je een gestreamd hi-res van je eigen NAS (of van Tidal) hoort of de cd. Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat iedere keer (bij een goede opname) het verschil tussen mp3 (Spotify) of cd/FLAC me echt opvalt. NB: ik heb het over hi-res; zoveel beleving zit er ook weer niet in de cd uit het doosje halen en in de tray leggen (of zoals bij mij voorzichtig naar binnen schuiven). De voorpret (voor een pas aangeschafte release) daar kan ik me wél in vinden; ik weet nog dat ik wel eens vroeg naar toen Platenmanneke fietste omdat ik wist dat Regatta de Blanc uit zou komen en ik de plaat per se wilde hebben die dag.

Een partij als Spotify heeft dmv de playlists een enorme invloed op wat er wordt gedraaid, maar ook - do I hate the word - zgn influencers hebben aardig wat in de pap te brokkelen. Recent gepubliceerde cijfers (NRC van de week), gebaseerd op die van het NVPI geven trouwens aan dat in omzet vinyl de cd voorbij is gestoken, maar inderdaad helemaal treurig wordt een mens van het feit dat streaming nu 80% (185,6 miljoen) van de muziekmarkt beslaat en cd's 16,9 miljoen en lp's 17,1 miljoen. Per hoofd van de bevolking geven we dus nog geen 2 euro p.j. uit een muziek.

Het is volgens mij niet meer óf streaming of fysiek, het kan goed met elkaar door het leven. In beide gevallen wordt ervoor betaald .
Ik vond het pakweg 20 jaar nog veel treuriger gesteld , met de Pirate Bay”s en de gedachte dat voor muziek niet meer betaald zou hoeven worden. De doorbraak van Spotify heeft dat behoorlijk bijgesteld. Alleen is het nogal karig verdienen naar het schijnt (1 miljoen streams is ongeveer €4000 )
De influence op muzieksmaak kent ook vele wegen en is er altijd al geweest. Het is alleen zaak om nu ook de algoritmen goed in de gaten te houden, ik heb wél de ervaring dat streaming óók nieuwsgierig kan maken naar andere muziek, want je probeert wel es wat uit.

Nu met corona ligt het even stil met de concerten, maar ik verwacht dat na corona de behoefte om live muziek mee te maken nog groter gaat worden en dat is een leuke business. Iedereen staat te popelen om weer te beginnen.

Kletskoek natuurlijk van dat H3, ik wist tot voor die post niet eens wat dat was. Maar goed, ik hoef natuurlijk ook niet alles te weten. En dat er mensen zijn die hun beleving halen uit een NAS of een streamingdienst is allemaal prima. Iedereen beleeft het op zijn eigen manier.

Maar welk punt je nu probeert duidelijk te maken is mij niet helemaal duidelijk, ondanks dat daar veel woorden voor worden gebruikt. En al dat gegoochel met cijfers is zo oninteressant allemaal.

H3 is inderdaad een scheve voorstelling van zaken, want het gaat alleen om een medium, een overdrachtsmethode, en daarmee een klein stukje recht om het intellectueel eigendom van de artiest persoonlijk te mogen gebruiken. Wat je dus hebt is dus een stukje plastic met content, wat niet heel veel verschilt van toegang tot diezelfde content via legale download of spotify. Wat is hebben?

Wat overblijft is persoonlijke voorkeur en een kwestie van smaak. Ieder z'n ding en gratis bestaat niet.
Mag ik teksten, muziek of foto's van anderen gebruiken? | Rijksoverheid.nl

De term H3 heb ik ooit geopperd toen het ging om de neiging iets per se in fysiek formaat in huis te willen hebben een aanduiding te geven. Genoeg topics hier op de site die daarover getuigen ("hoeveel cd's heb je", "wat heb je het laatst gekocht", "opbergen ..." e.d.
"Hebben" is idd een raar woord, men zegt: "ik heb Office (MS)" - maar wanneer je de documentatie leest, blijkt dat je het gebruiksrecht hebt, niets meer.
De laatste jaren wordt regelmatig de discussie gevoerd over bezit/eigendom vs gebruik: waarom zou je per se een dure betonboor kopen als je die tegen geringe vergoeding kunt gebruiken van iemand in de buurt-community (de deeleconomie); dan betaal je voor gebruik en dus niet voor bezit. Met een beetje moeite kan je wel bedenken wat een eigen auto de afgelopen zes maanden heeft gekost - dat waren dus hele dure kilometers.
Spotify, Tidal en andere providers stellen je in staat tegen een relatief lage vergoeding veel nieuwe muziek te leren kennen - dan betaal je voor gebruik. Kan je zelf altijd nog besluiten wat te kopen en in welk format.
Zo gauw concerten weer van start gaan, blijft het een goede gewoonte om een album van de optreden artiesten te kopen als ze die bij zich hebben - profiteren ze direct van je steun. Het nadeel van de kick-back fee van Spotify is dat die altijd naar de platenmaatschappij gaat en niet direct naar de artiesten.

Dat is helemaal waar. En zeker nu in Corona-tijden wreekt zich dat systeem des te meer.
Het Heilige Hebben, ach ja, zoiets roept al gauw wrevel op bij liefhebbers en verzamelaars van deze plastic dragers, die met hun drang eigenlijk niet veel meer willen uitdrukken dan hoeveel ze van 'hun' artiest houden.
Niet zelden zijn het relikwieën, ze staan er wel, maar worden nog nauwelijks gedraaid. Zulke 'heilige voorwerpen' heb ik zelf ook wel in huis, niet zelden ook met een aanzienlijke marktwaarde. Maar ik probeer het een beetje te beperken. De teller staat nu op 269 CD's en een ongeveer gelijk aantal vinylplaten op zolder, vaak met dezelfde muziek erop. De geplande opruiming is nog even uitgesteld...

Het Heilige Hebben heeft wel een mooi archief opgeleverd met wat ik vanaf mijn 15e heb opgebouwd. Koopjes, miskoopjes, gelukstreffers en voltreffers. Het zijn dierbare relikwieën, waar vele herinneringen aan gekoppeld zijn. Zo heb ik ook mijn cassettebandjes bewaard, velen daarvan heb ik versierd met eigen ontworpen inleghoesjes. LP’s met gescheurde binnenhoezen, CDeetjes (ach) de IKEA cd kast staat er mooi mee.
Die beleving heb ik niet bij streaming elke klik is trefzeker en het gaat allemaal zonder moeite, vele afspeellijsten met interessants, het wordt prachtig gestreamd, heel praktisch maar daar blijft het bij, het is toch maar een bestand. Op het tablet.

Tja soms wordt een mens een handje geholpen - inbraak, scheiding, verhuizing (altijd een moment om kritisch door have heen te gaan) - en soms leidt eigen grilligheid (het geloof in de cd als drager) tot uitdunnen/ruimen van (een deel van) de collectie. Die omvatte bijv ook dit item Spinner - discogs.com - helaas geruimd tgv het cd-denken (in 83/84).

Vwb betreft de tweede opmerking: wanneer je streamt via een tablet staan de bestanden op je NAS (elders in huis) of op een remote server die je benadert - middels een link mbv de app op dat tablet.
En indachtig het credo form follows function maak ik graag een onderscheid tussen slow listening - lp draaien - en andere vormen, meer convenience (cd of FLAC) platenspeler; en dan maakt het mij voor de beleving geen fluit uit wat er speelt.

At the end maakt het allemaal niets uit. Het is met of zonder rituelen, met of zonder interface. De mogelijkheden van streaming zijn daarentegen wel ongeëvenaard. Ik ben zelf niet zo van de slow-listening maar ik hou te meer van het curieuze, het verrassende, het onverwachte en dat vind ik in de afspeelijsten die ik zelf maak of die van anderen.

Nou ik kan je vertellen - ik liet een paar weken geleden mijn platenspeler helemaal nazien en er een ander element in zetten. De week erna kreeg ik van mijn lief Donald Byrd - Byrd in Flight (uit de Tone Poet serie, 40 euro - maar heel fraai geproduceerd, mooi artwork) en ik werd helemaal weggeblazen toen ik dat album hoorde, alsof ik in de jazz-club zat waar Byrd optrad.

Mooi toch!

Waarom je nog cd's zou kopen:

Ik kocht ooit lp's want die kocht je voor een gulden en later 1€ in de tijd dat iedereen cd's voor 20€ kocht bij de FRS.
Ja,als tiener of jongvolwassenen moet je zuinig zijn met je geld.

25 jaar later, ik was vd week in een tweedehands zaak, daar lagen dik duizend cd's. 10kr (1€) pst, goede albums en van alle genres (van kool and the gang tot dire Straits , REM Paradise Lost of Satyricon,alles lag er )
Nou koop ik al jaren geen cd's meer maar ik dacht, voor 1€ ga je toch niet downloaden of iets dergelijks.
Daarom koop je tegenwoordig cd's

Klopt, je kan ook alvast in je kist gaan liggen, daar eindig je toch.

Gelijk aan mijn ervaring

Dank U Brexit. In Juli CD besteld van ISLAND - Yesterday Park via bandcamp bij de band zelf (zeker in deze tijd is dat voor hun beter om alle inkomsten zelf te krijgen, deze kostte in totaal met verzendkosten 21 pond. Komt er in Nederland bijna 20 euro inklaring bovenop. Dus in totaal 41 euro. Bye bye bandcamp op deze manier.

En toch maar gaan streamen??