MarkS73, ik ben géén arts of deskundige. Maar wat je beschrijft lijkt imo op hypermobiliteit, al dan niet icm een van de vele (lastig te diagnosticeren) bindweefsel-aandoeningen... Een zoon van mij heeft bovengenoemde, behalve de klapvoet en de hernia, hij is nu 17.

Verder veel sterkte & rust vinden & herstel!

MarkS73, Wat misschien kan helpen is een fietstraining op een klein verzet. 90 tot 100rpm. Geen intervaltraining of spinning! De fiets/trainer zo afstellen dat je goed rechtop zit ivm je hernia.

In mijn schouder heeft het inderdaad met een bindweefselaandoening te maken, de linkerschouder heeft een tekort daar aan. In de andere schouder mist de schouderkop een randje dat hem op zijn plaats houdt waardoor hij makkelijker uit de kom schiet. Door de hernia zit een zenuw bekneld die voor de klapvoet zorgt.

Michiel, fietsen is inderdaad een van de weinige activiteiten die nu goed lukt, ik fiets wat af de afgelopen weken:)

MarkS73,
Ik heb op mijn 23e een hernia gehad. Dat was in 1987, een kleine twee maanden nadat ik was afgezwaaid uit militaire dienst.
De hernia knelde de Ischiaszenuw af waardoor ik een helse pijn vanuit onderrug had, over mijn bil naar mijn kuit. Dat been kon ik ook niet meer recht krijgen. Ik liep erbij als de klokkenluider van de Notre Dame.
Na drie weken rust houden, incl. slapeloze nachten van de pijn, verwees mijn huisarts mij door naar het Rooms Katholieke Ziekenhuis, tegenwoordig Martini Ziekenhuis, waar ik de toen nieuwe behandeling heb ondergaan, chemonucleolysis. Klinkt erger dan het in feite is; er werd een vloeistof in mijn uitpuilende tussenwervelschijf gespoten die de zachte kern deed oplossen. Toen ik na de behandeling wakker werd was de pijn weg, lag mijn been weer recht en bleek een aantal uren later dat ik weer rechtop kon staan. De dag na de behandeling mocht ik weer naar huis en volgde een periode van zo'n drie maanden herstellen, al had dat voor mijn gevoel wel een paar weken korter gemogen.
Sindsdien heb ik weinig klachten gehad. Tijdens verbouwingen liep ik wel eens tegen de beperkingen op. Ik heb eens twee dagen in het luik van onze kruipruimte gestaan om de puin er uit te halen zodat er isolatiemateriaal kon worden neergelegd. Vijf kruiwagens bouwpuin heb ik er met mijn zoontjes uitgehaald. Maar m.i. zou elke normaal mens daar rugklachten van krijgen.

Die helse pijn vanuit de onderrug over de bil en kuit heb ik ook inderdaad, wel wat minder inmiddels. Wegens drukte heb ik pas in augustus een MRI-scan, ik ga toch maar eens proberen dat wat naar voren te halen.

Nou, MarkS73, net nadat ik heb gezegd dat ik weinig rugklachten had ben ik vanochtend door mijn rug gegaan in de badkamer! Nou heb ik al een aantal dagen last van een acute bronchitis, dat kan van invloed zijn want afgelopen weekend hoestte ik zo intensief dat mijn ribben er zeer van doen momenteel. Vandaag merk ik dat ik gisteren het dieptepunt van de bronchitis had maar nou strompel ik als een oude man door het huis.

Ai, dat is niet best. Wel een beetje een troost dat ik niet de enige strompelaar ben:)

1. Mijn acute bronchitis bleek mee te vallen. Waarom vertel ik dit bij het topic 3 minder fijne gebeurtenissen?
Het was me in de rug geschoten maar waar ik echt van schrok was dat ik het gevoel had dat ik scheef stond. Nadere inspectie voor de passpiegel van mijn lief bevestigde dat ik uit het lood naar rechts stond, vanaf mijn bekken. Dat zag er bizar en eng uit en dat was voor mij aanleiding om woensdagochtend de huisarts te bellen. Ik mocht dezelfde dag komen. De acute bronchitis bleek een luchtweginfectie te zijn. Advies huisarts: drie à vier keer per dag twee paracetamols. Dat scheefstaan ging dan ook wel over en zoniet, dan mocht ik naar de fysiotherapeut.
2. Ik heb die luchtweginfectie nou 7 dagen en ik heb niet het gevoel dat ik opknap. Sinds zaterdag sta ik weer netjes rechtop, gelukkig. En ik ben minder tissues nodig. Maar de kriebelhoest maakt dat ik bekaf ben, met pijn aan mijn ribben en hoofd. En ik hoest nog steeds geel slijm op, vooral in de ochtend. Koorts heb ik niet.
3. Vandaag uit een soort noodzaak geklust. Zie daarvoor topic 3 fijne gebeurtenissen. Op zich ging dat goed maar nu lijkt het alsof de kriebelhoest nog erger is. Ik hoop dat het de komende drie dagen beter wordt omdat we vrienden in Vught hebben beloofd dat we bij ze op bezoek komen. De huisarts wil pas verder als ik na twee weken niet opknap.

Beste nlkink. Als je longen bij diep in/uitademen blijvend piepen en reutelen, dan zit er vocht in en is het wellicht tijd voor een kort kuurtje (6 dagen) antibiotica (doxycycline). Dat doodt de bacteries. Het heeft bij mij (met dezelfde shit) een paar weken geleden goed gewerkt. Van paracetamol geneest het niet. Beterschap.

sterkte nlkink. ik geef de luchtvervuiling (vliegtuigen, auto's) altijd de schuld als ik lastcgeb met ademhalen en drukkende hoofdpijn ervaar.

Gebruik ik altijd tijdens de mountainbiketraining. Broomhexine. Access Denied - kruidvat.nl

Voorzichtig met doxycycline ivm resistentie. Zo min mogelijk gebruiken zodat het wel werkt als je het echt nodig hebt. Heb dit indertijd gebruikt tegen een Borelia besmetting. 15 daagse kuur.
Als je het wel gebruikt uit de zon blijven! Ook in de week nadat je gestopt bent met de kuur. Kan lelijke verbranding opleveren.

1. Klimaatsomberheid
2. Klimaatverdriet
3. Klimaatboosheid

Ik ontplof en loop momenteel helemaal over. Ik snap ook echt niet meer waarom mensen nog in de auto of het vliegtuig of op de e-bike stappen. Ik snap het echt niet. Vandaag proberen kalm te blijven en niet in totale paniek te raken.

Mindful kleurplaten maken met instrumentale folkmuziek en veel kamillethee zal misschien help (en oxazepam).

Herkenbaar, Mssr Renard. Ik erger me aan de achteloosheid waarmee mensen een plastic tas onder de loopband in de supermarkt vandaan trekken. Als je boodschappen gaat doen, kun je toch anticiperen door alvast één of twee tassen mee te nemen. Waar ik helemaal wild van word is dat ik die supermarkt tassen, waarvoor je n.b. € 0,15 moet betalen, later in de berm tegenkom op mijn hardlooprondje.
Wat ook een ongekende agressie bij me opriep onlangs was een proleet in een megalomaan grote pick up truck die dat ding een half uur op twee parkeerhavens - dat ding was te groot voor één - van een supermarkt stationair liet draaien om zijn airco aan de gang te houden terwijl zijn vriendin/vrouw boodschappen aan het doen was. Op zulke momenten denk ik echt het komt niet meer goed.

Chip Wickham zegt: ' it's not a climate crisis but a culture crisis'. De onwil en het onvermogen van mensen om hun gedrag aan te passen. Het moeten inleveren van luxe en gemak.

Onze wethouder zet ondanks alle protest en bedreigingen door om de binnenstad autoluw te maken.

Overal files en wat zeggen mensen? Het is de schiuld van de wethouder. Nee, sukkels, laat die auto staan. Ga lopen, ga fietsen. En dat allemasl om te shoppen, want waarom wil je anders de binnenstad in?

Sorry

Sorry? Geintje zeker, trebremmit. Het was in Assen, niet in jouw contreien

Mssr Renard en nlkink:

Onlangs 'Slaughterhouse Five' gelezen en dit is misschien wel een aardige daaruit:

“[...] grant me the serenity to accept the things I cannot change, courage to change the things I can, and wisdom always to tell the difference.”

Succes ermee heren.

Het gaat ook niet meer goedkomen, iets wat ik zo'n 10 jaar geleden al geaccepteerd heb. En de afgelopen 10 jaar heb ik ook geen bewijs gezien om daarop terug te komen eigenlijk, eerder het tegenovergestelde. Hoe vervelend het ook is, het leven is zo wel een stukje relaxter terwijl we met zijn alle deze aardkloot vernielen.

Dat snap ik dan weer niet. Ik vecht al mijn hele leven voor wat ik denk dat het goede is. Ik weet ook dat het te laat is, vandaar mijn depressie en boosheid. Maar ik blijf vechten en mensen aanspreken op hun vernielende gedrag. Ik maak geen vrienden en mijn collega's mogen mij niet. Maar het is dan maar zo. Ik heb ook alle contact verbroken met oude vrienden en ook familie omdat ze blijven vliegen.

Ik kan niet relaxen terwijl de aarde zucht en kreunt onder ons gewicht. Juist die verlamde houding zorgt ervoor dat het erger wordt. Er is actie nodig. Alleen soms is het even teveel voor me. Als ik weer de hele dag jongeren op e-bikes zie, of ambtenaren die hun eigen lunch niet meenemen en dan in plastic verpakte Albert Heijn croissants naar binnen schuiven, of de kilometerslange files met bijkomende smog in mijn stad door mensen die willen shoppen, of de honderden vliegtuigen die over mijn huis vliegen, etc. etc. Ja, soms is het even teveel.

Mensen die zeggen dat ik moet genieten van het mooie weer, terwijl Europa verandert in een Dust Bowl. Verplicht lunchen met je collega's en dan een uur luisteren naar hun vliegvakanties.

Het komt ook nooit meer goed. We gaan er allemaal zeker aan. De arme mensen als eerst. Dat maakt het allemaal nog onrechtvaardiger. En ik blijf strijden. Ik weiger te relaxen, juist nu.

Klinkt sterk. Maar ik merk wel dat veel mensen die wijsheid gebruiken om zich er wel erg gemakkelijk van af te maken. We kunnen meer veranderen dan we denken. Maar dan moeten we ook leren dingen te laten en luxe op te geven. En daartoe zie ik niet veel mensen bereid.

Ik wil je nu niet aanvallen, dus vat het ook niet zo op aub want ik vind dat je in de kern wel iets moois doet!
Toch heb ik het gevoel dat het een ongezonde obsessie aan het worden is. Ik bedoel, vrienden verliezen etc...
En daarbij ben ik zeker geen klimaatontkenner maar je kunt heeel, heel moeilijk terug gaan naar paard en wagen...
Ik zit bij deze discussies ook vaak in het midden en ik begrijp beide standpunten wel.

Juul1998B, ik voel me zeker niet aangevallen.

Die 'vrienden' waren toch geen vrienden. Mijn beste vriend is trouwens een bekende plogger en activist. Dus het zit wel goed. Maar ik vind best dat ik er echt voor mag staan. Idealen zijn voor mij ook een kern van mijn bestaan.

Ik zag je kijken toen en ik dacht ik blijf mooi zitten want die kerel kijkt zo kwaad, al met al duurde het wel een half uur en mijn vrouw was woest omdat ik haar niet geholpen heb met boodschappen.

In theorie wel, maar zoals je zelf al schrijft ontbreekt de bereidheid. Veel mensen zijn vooral bezig met overleven op kortere termijn. Van jaar tot jaar, maand tot maand en sommigen zelfs van dag tot dag. In de praktijk zullen inspanningen too little too late zijn vermoedelijk. Ik weet niet of dat nu echt zo erg is. Niets is voor eeuwig. De aarde en het leven overleven de mens nog wel even. En wat maakt het uit of de mensheid nog 5 jaar bestaat, nog 50 of nog 500 miljoen jaar? Waarom zo verbeten vasthouden aan het vergankelijke?

De e-bike in dit rijtje snap ik ook niet..

De lithium-afgravingen moet ik dan aan denken, en dat het electriciteitsnet vol zit. Daarbij vermoed ik dat best veel mensen ook gewoon kunnen fietsen. Ik wil uiteraard niet mensen de e-bike niet gunnen, maar heeft echt iedereen er één nodig?

Maar nu zit ik hier mijn eigen somberheid te verdedigen. Voelt vreemd aan.

Had ik maar niks moeten posten, zeggen we dan.

Erover praten is goed, dat zeggen we ook.

Op mijn opleiding bouwkunde, die een groot punt maakte van duurzaamheid trouwens (een term waar ik een groeiende hekel aan heb gekregen, want alles moet tegenwoordig maar duurzaam zonder dat het überhaupt duurzaam is, maar ja dankzij het woordje verkoopt het weer extra goed) heb ik een stevige discussie moeten voeren met betrekking tot het klimaatakkoord van Parijs in 2015. Dat was erg interessant maar ook verhelderen. Want waar vrijwel iedereen de toekomst positief inzag als dat akkoord er doorheen kwam, was ik de enige die daar tegenover stond. Dat hele akkoord, en al die andere klimaat akkoorden en doelen zijn gedoemd te falen. Simpelweg omdat je A) de cultuur en mentaliteit van mensen moet gaan aanpassen. En ga mensen maar eens hun biefstukje en vliegvakantie afpakken, dat vinden ze niet leuk. Vrijheden die je hebt vergaard afgeven zonder daar iets voor terug te krijgen (in hun ogen dan) is bijzonder lastig.

Maar nog belangrijker en moeilijker om aan te pakken zijn B) de belangen en het geld wat ermee gemoeid is om de huidige status quo zo te houden. De partijen en mensen die nu hun geld verdienen met de huidige groot vervuilers hebben dusdanig veel macht dat je daar echt niet aan gaat kunnen komen. Met als resultaat dat die partijen een beetje getreiterd worden maar de meeste druk dus bij de groep daaronder komt te staan, ala de boeren op dit moment bijvoorbeeld, en uiteindelijk dus vooral bij de consument.

En die consument is dusdanig getraind om vooral veel luxe, vrijheden en onnodige zaken te gebruiken, verbruiken en misbruiken dat die niet meer stil staan over de impact op het klimaat.

Dat zag ik toen al en heb ik alleen maar erger zien worden in al die jaren.

Ik kan me wel opwinden over die luid stationair draaiende auto voor de supermarkt (die hier dan ook nog eens gewoon de complete doorgaan gaan blokkeren), of over die vele schadelijke en vooral nutteloze vluchten die hier over mijn huis vliegen. Of het gemak waarmee mensen hun troep maar in de berm, sloot, straat gooien en zelfs te lui zijn om de zak in de container te doen (en die is 9 van de 10 keer ook gewoon niet vol dus dat kan er makkelijk bij) (ik woon in een appartement dus heb van die grond containers waar helaas ook direct de halve buurt gebruik van maakt). Maar daar heb ik uiteindelijk alleen mijzelf mee. Mensen erop aanspreken resulteert in het algemeen in een 'hou je bek/rot op/wappi/bemoei je met je eigen zaken' opmerking of nog erger. En discussies gaan voeren met mensen die niet verder willen kijken heb ik de afgelopen paar jaar wel redelijk afgeleerd

Het toont mij ook weer aan hoe enorm ondankbaar en egoïstisch wij als mensheid zijn. En eerlijk gezegd hoeft de mensheid ik hun huidige staat van mij dan ook exht niet gered te worden. Laat ze maar lekker branden. Dat ik dan mee brand, ach ik ga dat lachend tegemoet genietend van de complete paniek die er dan ontstaat. En dat zie je nu eigenlijk ook al gebeuren. Dat hele gebeuren met die boeren heb ik met een glimlach aan zitten kijken. En het uiteindelijk resultaat is dat ze lekker groot gewonnen hebben en er dus niets gaat veranderen. De bouwsector zal de volgende klap wel weer moeten vangen ben ik bang.

Nu klinkt ik negatief, en dat is ook zo. Maar dat betekend niet dat ik zelf niet zo bewust ermee om probeer te gaan. Dat kan ik zelf dan ook weer niet over mijn hart verkrijgen. Maar mij druk maken over die situatie? Daar ben alleen ikzelf de dupe van, niemand anders boeit het wat of ik boos ben over de klimaatcrisis of niet. En waarom zou ik mijzelf nog meer vreugde gaan ontnemen, ik heb daar al zo weinig van in het leven.

En weet je wat nu de grap is, het afgelopen jaar heb ik al meerdere artikelen en studies voorbij zien komen die aangaven dat dat akkoord van Parijs al gefaald is en dat we nu te laat pas acteren. Toen ik dat tijdens die discussie vertelde wilde niemand eraan natuurlijk.


20 jaar geleden was er actie nodig. Nu zijn er zeer grote en drastisch ingrijpende daden nodig waarbij we als mensheid geheel moeten stoppen met wat we aan het doen zijn. In de hoop nog enigzins een leefbare toekomst te kunnen behouden.
Maar de politiek van deze wereld kijkt niet verder dan hun eigen belang (regeringstermijn) en niet verder dan dat. En de mensen lijden vooral hun leven met mooie beloftes vanuit die politiek terwijl ze steeds verder uitgemergeld worden.


Dat is een zin die ik al zo'n beetje mijn hele leven hoor maar nog nooit bewerkstelligd heb zien worden. De invloed van een mens op het grotere plaatje wordt grandioos overschat ik die zin. En hoewel ik graag het tegendeel bewezen zie worden heb ik dat tot dusver nog niet meegemaakt.


Dat is dan wel weer moedwillig en zonder mensen zoals jij die echt iets willen veranderen zou het geheel nog veel sneller achteruit gaan ook denk ik. Op dit vlak doe ik echter wel aan defeatism. Waarvoor dus dank en kudos dat je het nog steeds volhoud. Maar denk alsjeblieft ook aan jezelf, je hebt er niets aan helemaal leeggelopen, verdwaasd en zonder zin in dit leven te staan. Een beetje geluk moet je wel behouden.