Maar dat zegt ie niet. Hij heeft het over fatsoenlijk LUISTEREN.


Het zal mij worst wezen of mensen wel of niet naar vinyl willen luisteren. Dat is voor ieder een keuze.
Ik koop beide ontzettend veel omdat ik het beide leuk vind.

Waar het mij om gaat is dat iemand een onzin reden aandraagt die totaal niet te onderbouwen is.

Kom jij dan maar eens op met wetenschappelijk bewijs dat het analoog aflezen van een geluidsignaal zonder contactruis kan. Want ik zie je dat argument niet weerleggen.

Nog maar eens herhalen, voorkeur. Wil je het hard, scherp en helder; CD. Wil je het zacht, rond en warm; LP.

Ik heb het niet over "ie", maar over dat er meteen gevallen wordt over dat woordje fatsoenlijk nog voor duidelijk is hoe dat precies bedoeld wordt.

Einde uitwisseling wat mij betreft. Ik ga weer naar muziek luisteren.

Fijne avond nog.

ik voel me niet geroepen de discussie te voeren naar jouw maatstaven.

met jouw huidige toon praten we sowieso niet verder.

Hey je legt zelf de lat waar ik op door ga hoor.

Je kunt nu wel allemaal moeilijk lopen doen over mijn posts, maar ik zie je zelf gewoon niets anders bijdragen dan (kort samengevat): wat je zegt is onzin.
Ik noem dat niet echt onderbouwde berichten, ik vind ze zelfs erg leeg en totaal niets toevoegend aan een al zeer uitgebreid gevoerde discussie.
En dan zelf nog zeggen dat je die discussie wel wil voeren...
Begin dan iig zelf met wat goede argumenten.


Want misschien wil je het weten, misschien ook niet, maar ik kies vinyl niet vanwege de hogere geluidskwaliteit ofzo. Ik kies het omdat ik het een leuker product vind. Het ziet er mooier uit. Je bent er echt mee bezig. Het is meer een kunstwerkje.
Om de verschillen tussen cd en vinyl te horen zou ik hele andere apparatuur moeten kopen dan dat ik nu heb, dus dat is het hem voor mij niet (en dan heb ik het niet over de artefacten die in vinyl kunnen zitten als je er slecht mee omgaat, wat trouwens bij cd's ook kan...cd-rot iemand?).

leesvoer: Analog sound vs. digital sound - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org


EDIT: dit stuk is niet bedoeld als antwoord op al de onduidelijkheden enzo, maar is wel boeiend om te lezen.

@Sietse - ik ben het met je eens; bovendien speelt er nu ook nog een discussie digitale duurzaamheid (houdbaarheid van cd's, cd-roms en de levenscyclus van de cd-speler).

Op dit topic is die discussie ook gevoerd - zo rond half november. Chronos gaf toen ook zijn visie (nostalgie) - maar goed lees wat verder en dan vind je als gehanteerde argumenten:

* Esthetisch: het artwork van hoezen is mooier en beter te waarderen.
* De fun/hetgevoel om vinyl te draaien, zeker ook met 10"s
* Geluidskwaliteit, regelmatig; Joe Jackson bijv. klinkt beter op vinyl (je moet natuurlijk niet uitgaan van het geluid van een krolse krijsende kat in het betonnnen souterrain van een flatgebouw).
* Beschikbaarheid/verkrijgbaarheid: niet al het vinyl (80's) is op cd beschikbaar
* Emotionele/nostalgische (ja die reden is er heus wel).

Inderdaad interessant artikel, Sieste. Waarin op een fatsoenlijke manier voors en tegens weergegeven worden.



Hierover staat in het artikel ook nog wat interessants. Voor de exemplaartjes zelf is vinyl misschien, als het niet te vaak gespeeld wordt, duurzamer.

Maar op zich, als bronmateriaal, is digitaal veel houdbaarder, in principe eeuwig, omdat het niet materie-gebonden is. Eens je de eentjes en nulletjes hebt kan je altijd weer een perfect exemplaar van de 'bron' kopiëren.

Een groot geluk dus, dat oude banden van historische opnamen in een digitale code kunnen omgezet worden, zodat we ze nog altijd kunnen beluisteren als de tand des tijds het oorspronkelijke materiaal onherstelbaar aangetast heeft.

overigens zegt het enthousiasme dat vinylmensen voor het medium hebben toch eigenlijk al genoeg..

muziek is toch emotie.

natuurlijk ben ik het verder ook eens met alle verdere aangehaalde argumenten.

leuk maar dat zegt toch niets over de beleving of de geluidskwaliteit voor de muziekliefhebber.

Mijn muziekcollectie is er niet voor het nageslacht hoor

Ik koop (bijna) alleen maar LP's. Niet vanwege het geluid (daar is mijn hi-fi set te lo-fi voor), maar vanwege de kick.
Het hele ritueel van een plaat op de draaitafel leggen, met de LP-hoes op de schoot lekker de liner notes of lyrics meelezen, de geur van (oude) LP's, etc.

Ook de voorpret is te gek: lekker in een tweedehands platenzaak door bakken met oude muziek gaan... heerlijk!

En zoals Mjuman al aangeeft zijn de aparte formaten ook prachtig om te hebben, zoals 10" en flexi-discs. Om dan nog maar te zwijgen over het feit dat gekleurd vinyl gewoon geil is!

Het is wellicht een hele simpele vergelijking tussen digitaal en analoog.

Analoog is een soort van glijbaan. Geen al te drastiche overgangen.

Digitaal, een soort van trap, met wel drastische overgangen.

Daardoor kan ik me voorstellen dat mensen met zogenaamde turbo-oren er voor kiezen om het bij vinyl te houden door de fijnere nuances die zij er schijnbaar in horen.

Zelf ben ik aan het digitale geluid gewend geraakt, maar als ik weer een lp draai bekruipt me toch een gevoel van, dat klonk lang niet slecht en in bepaalde gevallen warmer.

Laat ik het simpel houden.

Analoog opgenomen muziek heeft bij mij een streepje voor op vinyl.
Digitaal opgenomen muziek ... u raadt het al ...

Mijn muziekinstallatie is zo primitief dat het er eigenlijk niet toe doet.

Het staat echter als een paal boven water dat het oude vinyl artwork
heel wat prettiger in de hand ligt op 12" formaat dat in zo'n priegelig CDboekje.
In de eerste helft van de jaren 90 werd er dan weer vrij slordig omgesprongen
met het artwork van 12" albums, want de CD was plots belangrijker.

Een voorbeeld: Giant Normal Dwarf van The Nits heb ik beide
op CD en LP ... de LP binnenhoes is gewoon een collage van
de verschillende pagina's uit het overigens fraaie CDboekje.

Ik koop graag vinyl van 1977-1988 (occasioneel 1990 of zelfs 1992).
Maar als er een mooie deluxe CD verschijnt van dat 80s plaatwerk, dan ga ik hem wellicht wel kopen, in de eerste plaats omwille van de extra liner notes, foto's
en bonustracks (alles op 1 of 2 schijfjes). Geluidskwaliteit komt op de tweede plaats ...

Ik koop dus heel veel nieuw vinyl.
Veel van de muziek die ik wil hebben komt niet eens op cd uit, en als ik kan kiezen koop ik vrijwel altijd het vinyl. Gewoon omdat het er mooier uit ziet en leuker is om te hebben.
Cd's hebben voor mij toch minder waarde, want die rip ik naar de computer en kijk ik zo eens in de zoveel tijd eens naar terug als ik het boekje weer eens wil zien.

Dit geeft blijk van een behoorlijk groot vertrouwen in de techonlogie en daarbij zijn enkele kanttekeningen te plaatsen.

* Hoe garandeer je de duurzaamheid van de (huidige) opslagsystemen?
* Hoe maak je zaken vindbaar/ontsluitbaar (hoe sla je dingen op)?
* Oude bronsystemen zijn vaak weer 'tot leven gewekt' omdat de data (back-ups) ervan alleen in die systemen kon worden gelezen.

Heel weinig mensen kunnen nu nog wat met een Betamax-tape, of met een wasrol van de eerste grammofoon van Edison. En om simpelweg te vertrouwen op de upward compatibility met toekomstige systemen, da's wel erg naiëf. Ooit geprobeerd een Word 3.0 file te openen in allersnieuwste versie van Word? Of een Dos 3.0 tekstbestand in datzelfde Word binnengehaald? Met een enkel tekstje wil je je de moeite nog wel getroosten, maar met heel veel content - 'k zou zeggen "Dream on white boy" - van INXS. Men gaat ervan uit dat het culturele erfgoed voor de komende 30 - 40 jaar wel zeker is gesteld, mits...

In de electronicawereld wordt nu al volop gespeculeerd over 'out-phasing' van de cd-speler.

Het is Kronos trouwens. Tja, als het op dit niveau al misloopt met het
opslaan en reproduceren van gegevens...

En verder, niets garandeert dat muziek letterlijk voor eeuwig opgeslagen
kan worden. Maar eerlijk gezegd lig ik daar niet van wakker.

Volgens mij zei Kronos dat digitale opslag houdbaarder is dan LP's. Niet dat er zich bij digitale opslag geen problemen kunnen voordoen.
Persoonlijk denk ik dat hij gelijk heeft.

Dat laatste ben Ik met je eens - maar de overheid in Nederland en de UK (i.i.g.) geeft honderden miljoenen uit voor het vastleggen van het culturele erfgoed en dat houdt de gemoederen aardig bezig.

Ik denk dat en dergelijke stellingname blijk geeft van hetzelfde relatief naïeve vertrouwen in technologie. Laat ik één voorbeeld geven: zonder al te veel problemen is een 78-toeren shellac-plaat uit 1932 nog draaibaar - ik zal niet beweren dat het mooi klinkt, maar je kunt je in ieder geval een indruk vormen.

Neem een stapel ponskaarten (data-opslag uit de jaren 60) en geen enkele computer hedentendage kan er wat mee - en dan ga ik dus niet eens terug naar de jaren dertig. Het medium voor opslag is aan continue verandering onderhevig. Dat betekent dat je eens in de zoveel jaar (ruwweg tussen de 20 en 40) de hele boel zult moeten herzien.

Die shellac-plaat is dus al meer dan 70 jaar oud en ik durf de voorspelling wel aan dat er over dertig jaar nog systemen zijn waarop die kan worden afgespeeld.

In het NRC heeft overigens een vergelijkbare discussie gewoed mbt het inscannen van boeken (behoud voor het nageslacht) - door de band eraf te snijden om de bladen machinaal door te kunnen voeren (dit betekende inderdaad vernietiging van de boeken als zodanig voor een snelle doorvoer). Het ging overigens om boeken waarvan meerdere exemplaren bestonden - dat vind ik dan geen slecht idee; de inhoud blijft bestaan en kan ruimer worden ontsloten; ook hier blijft het issue dat ik hierboven heb geschetst: substitutie van de tecjhnologie. Opvallend: de enorme (emotionele) weerstand tegen deze oplossing bij de lezers van het NRC.

Tsja. Je noemt 2 oude opslagvormen, waarvan er één wel en de andere niet meer af te lezen is. Wat moet ik daarmee? Beide voorbeelden zeggen niets over de houdbaarheid van digitale muziekbestanden.
Ik ben overigens wel benieuwd wie er op dit forum een Shellac-plaat bezit en ook een draaitafel heeft waar hij die op kan afspelen.
Ik durf de voorspelling wel aan dat we over 100 jaar nog steeds onze muziek digitaal afspelen. En dat het merendeel van de 'oude' muziek digitaal bewaard wordt.

Dat is nou het punt van de substitutie van de technologie. Niemand speelt nu nog een serieuze tenniswedstrijd met een houten tennisracket.



IJs en weder dienende (en de act of god of die van nature uitsluitende, een bekend voorbehoud in Engelse wetten) zal die houdbaarheid uitstekend blijken te zijn. Ik heb nog nooit een cd gezien met een T.H.T. datum erop. (alhoewel dat bij eigen maaksels wel zou moeten). Het gaat erom of je de spulletjes hebt om de data mee te kunnen terugvragen en afspelen, de zgn. downward compatibility.



Bijna alle audiofiele merken (Pro-Ject, Clearaudio, Thorens om er een paar te noemen) bieden accessoires om 78-toeren platen te kunnen draaien - er is dus een markt voor.

En verder over 100 jaar: I don't know - persoonlijk denk ik dat we het als soort niet meer zo lang uithouden, als je ziet hoe we ons nest bevuilen en met elkaar omgaan. Mocht het zo zijn, dat hoop ik dat we veel oude muziek en film digitaal bewaard hebben (er is al heel veel verloren gegaan; het klassieke voorbeeld is "Ja zuster, nee zuster"). En er zullen liefhebbers zijn die op sites als deze info uitwisselen en praten over de 21e eeuw toen er nog volop vinyl te koop was. En om muzikaal te eindigen doe ik dat met Janis: "Get It While You can".

Maar wat heeft dit alles te maken met mijn 'relatief naïeve vertrouwen' in technologie? Je gebruikt weer veel tekst, maar komt niet ter zake. Mijn (en die van Kronos) verwachting is dat digitale opslag van o.a. muziek de komende tijd de beste methode is om iets te bewaren. Jij noemt dit naïef, maar vergeet (ondanks grote hoeveelheden tekst) te verklaren waarom dit naïef is.
En probeer het nu eens in pak hem beet 50 woorden . . . .

Dat denk ik ook Nicci. En het zou nogal naïef zijn zomaar van gedacht te veranderen zolang hier niemand met echte argumenten aankomt die het tegendeel onderbouwen.


Waarom kunnen we vandaag nog wel volop genieten van de bijna 450 jaar oude Missa Papae Marcelli van Palestrina? Omdat die goede man zijn muziek opschreef.

Als hij het alleen maar op een cassettebandje had gezet, mocht dat in die tijd al bestaan hebben, dan was zijn muziek vandaag samen met het bandje vergaan.

Het leuke is, wanneer exacte kopieën gemaakt kunnen worden die ook nog eens precies dezelfde afspeelkwaliteit als het origineel hebben en die op hun beurt ook weer gekopieerd kunnen worden, dan zijn we niet meer afhankelijk van het origineel.

In 'normale' omstandigheden zal muziek die digitaal is vastgelegd dus vanzelf blijven bestaan. Tenminste, zolang iemand het nog wil horen en er nieuwe kopieën gemaakt worden. Hetzelfde met echt oude muziek. Zolang men ze wil blijven uitvoeren wordt de partituur in veelvoud behouden, naast dat vandaag de dag unieke opnamen ook nog eens heel duurzaam digitaal opgeslagen kunnen worden uiteraard.

Je kan zaken niet snappen en onderschatten en elk woord lijkt dan te veel - er is geen definitieve oplossing. Het gaat niet alleen om de data - het gaat meer om de systemen voor ontsluiting.

In 50 woorden: je kunt muziek, film opslaan en bewaren, maar heb je dan wel altijd de techniek om het terug te halen, want die verandert continu. Digitale opslag (vastleggen) alleen is geen definitieve oplossing (daarin zit de naïviteit), je moet de ontwikkeling van de techniek blijven volgen en je systeem regelmatig aanpassen.

De afwezigheid van het argument zit hem hierin; het probleem dat je stelt van de techniek om het terug te halen stelt zich evengoed voor analoge opslag. Als er geen platendraaiers meer gemaakt worden heb je niets aan al dat vinyl.

En hoe graag je de naïviteit er ook inhoudt, niemand heeft hier ergens geschreven dat digitale opslag gegarandeerd vastligt tot het einde der tijden.

Leuk trouwens dat je film erbij haalt. Want over de mogelijkheid om muziek en beeld digitaal te restaureren hebben we het nog niet gehad. Digitale techniek biedt ons niet alleen de mogelijkheid van zonder slijtage bewaren, maar zelfs van het verbeteren van het analoge origineel.

Of iets terughalen dat analoog nooit goed vastgelegd is zelfs, zoals bij Miles Davis' Kind of Blue, waarin men er dankzij digitale techniek in geslaagd is de muziek weer terug te zetten in het originele pitch.

Waarin zit de naïviteit?

deze discussie dwaalt af van de hoofdvraag en de eventuele reden waarom er nu anno 2009 nog steeds vinyl wordt gekocht.

De vraag hoe dat over enkele decenia houdbaar is zal mij toch een rotzorg zijn..ik weet in ieder geval dat mijn lp's dan nog steeds zijn af te spelen + daarnaast een waarde vertegenwoordigen. (naast de pers. waarde)

het digitale formaat is op een computer niet meer als een verzameling cijfertjes die miljoenen malen vermeerderd kunnen worden...vraag en aanbod?? zerro niks nop. persoonlijke waarde? tsja...dat zal per persoon verschillen, maar als je de keuze hebt kies je denk ik voor iets tastbaars. Cd of lp?...ik heb de keuze gemaakt. zo zal een ieder dat voor zichzelf doen.

Maar de keuze voor lp afdoen als flauwekul of enkel door nostalgie gedreven is onzin. Ik ben mijn muziekervaring begonnen met cd..ben pas 3 jaar geleden over gestapt op lp...wat nu nostalgie?

worden alle platenspelers *WHOEP* de ruimte ingezogen?

een platenspeler is in de basis een erg simpel apparaat..en erg duurzaam Komen ook nieuwe fabrikanten bij die prachtige platenspelers maken.

Ik vind het trouwens zowiezo erg bijzonder dat we anno 2009 nog nieuw vinyl en platenspelers hebben...zal toch een reden voor zijn?

Goh. Echt waar?
En ik maar denken dat ik mijn computer de deur uit kan doen en dat die bestanden vanzelf wel laten horen hoe ze klinken.
78 toeren platen alleen zijn ook geen oplossing. Je zal er een platenspeler bij moeten hebben.

@pretfrit

Is iets tastbaars willen niet altijd gedreven door nostalgie? Het verlangen naar het ongrijpbare verleden.

Niet dat daar volgens mij iets mis mee is. Want het leuke aan vinyl vind ik juist dat het mij toelaat iets vast te grijpen uit het verleden, iets vast te houden waar sporen van de tijd in zichtbaar zijn, iets af te kunnen spelen waar elke dag wat meer sleet op komt. Kortom, iets vergankelijks. En juist omdat het vergankelijk is leeft het.

Het digitaaltje lijkt wel morsdood, omdat de tijd er in principe geen vat op heeft.