'Sandokan' is ook een bijnaam die van de scouting afkomstig is, opgelopen als welpenleiding

En als we dan toch zo scoutsminded bezig zijn, mijn profielafbeelding hier, die haas, is de totemnaam die ik op de scouts gekregen heb (typisch Belgische gewoonte overigens, totemnamen).

Dat ik er niet bij was wil nog niet zeggen dat ik er dan geen overigens niet kloppende mening op na kan houden.

Uit 1991:
Alvast in Belgie toendertijd toch een hitje. Waren ze in Nederland dan zoveel achter?

Bedankt voor jullie enthousiaste reacties. Grappig dat er ook zoveel scouts in de zaal zijn. Eigenlijk is de invloed van de scouting op mijn muzieksmaak best groot, iets dat ik me deze dagen pas realiseer. In de volgende twee stukken speelt mijn scoutingverleden ook nog een rolletje. Overigens ben ik alweer 10 jaar geen scout meer. Nog wel 4 jaar esta-leiding geweest, maar daarna kreeg ik het druk met andere zaken.


Ik heb ook nog Ixnay on the Hombre geluisterd destijds, maar daar vond ik bijna niets meer aan. Van wat daarna kwam ken ik alleen de hits.


Ik dacht al wel dat jij een generatiegenoot was, waarom zou je anders albums van 2 Live Crew opduiken. En The Bends, dat gaat hem niet worden. Maar alleen omdat er 1 of 2 albums zijn in die hoek die nog belangrijker voor me zijn...


Zo herinner ik het me ook... Er waren wel wat hiphop-hitjes, maar een scene was er vooral rondom de OP, een groep die ik ook in mijn opsomming had kunnen noemen overigens.


Ik zeg niets... Overigens ben ik inderdaad een enorme Bowie-fan, maar de grootste op MuMe? Dat is teveel eer. Een user als Caesar zou dat ook kunnen zijn.

Ik heb geen scoutingverleden en heb niets met Offspring. Volgende plaat a.u.b.

Station #4: Mellon Collie and the Infinite Sadness




Eén van de albums die ik ook in mijn scoutingtijd leerde kennen was Siamese Dream, van de Smashing Pumpkins. Een band die op een gegeven moment toch wel mijn topfavoriet was. Maar als ik eerlijk ben: in het begin heb ik toch vooral mijn tanden stuk gebeten op Siamese Dream. Het was heel wat minder toegankelijk dan de rechttoe rechtaan liedjes van bands als Offspring, Green Day en Nirvana, de artiesten die ik in eerste instantie het leukst vond. Het duurde even voor ik om ging voor de Pumpkins. Dat moment kwam in de herfst van 1995, met de single die voorafging aan het dubbelalbum Mellon Collie and the Infinite Sadness. Het nummer knalde er werkelijk in als een bom toen ik het voor het eerst op MTV - inmiddels vaste prik in mijn slaapkamertje - voorbij zag komen. Dit geluid kende ik wel een beetje van Nirvana, maar het raakte me veel dieper. Daarbij was ik ook wel onder de indruk van de ietwat bombastische videoclip en het charisma van Billy Corgan, al heb ik zijn wollen truien-look altijd een stuk leuker gevonden dan zijn Zero-look (met het kale hoofd dat hij zich al snel aanmat).

En ik was niet de enige in mijn omgeving die om ging: na Self Esteem werd ‘Bullet’ de tweede grote scoutinghokhit, al was er hier wat mij betreft wel iets anders aan de hand. Op Offspring was ik tamelijk snel uitgekeken; de liedjes van de Pumpkins kwamen véél harder aan. Ik vroeg het album voor mijn verjaardag en was zo verpletterd door de eerste cd (Dawn to Dusk) dat het wel een paar maanden heeft geduurd voordat ik ueberhaupt aan de tweede (Twilight to Starlight) toekwam. Dag in dag uit draaide ik Dawn to Dusk, zo’n impact had een album tot dan toe niet op mij gemaakt. Zonder daar toen ook nog maar een noot van te hebben gehoord, had ik echt het gevoel dat dit het ‘White Album’ van mijn generatie was. Naast de hoge kwaliteit van de muziek was het ook de veelzijdigheid ervan die me aansprak en imponeerde: het album begint al met een paar minuten klassiek pianospel, maar bevat ook bloedmooie ballads, luisterliedjes en lange nummers die pas na twee minuten beginnen en je vervolgens compleet wegblazen. Met name dat laatste was iets wat tamelijk nieuw voor mij was: ik kende wel wat nummers uit de Top 100 Aller Tijden (de voorloper van de Top 2000), die ik als jonge tiener wel eens luisterde, maar nummers als Porcelina of the Vast Oceans en Thru The Eyes of Ruby waren meer iets dat echt van en voor mij was dan Bohemian Rhapsody en Stairway to Heaven, nummers waar ik geen echte connectie mee had. Zonder dat ik overigens echt naar de teksten luisterde, had ik het gevoel in Corgan een soort spreekbuis gevonden te hebben.

Een andere reden waarom ik de Pumpkins opneem in dit overzicht is dat zij me er toe hebben gezet naar Torhout ‘97 (toen nog een festival dat onderdeel uitmaakte van de combo Torhout/Werchter, inmiddels is alleen Rock Werchter over) te gaan. Tot dan toe had ik eigenlijk nog nooit een fatsoenlijk concert bezocht. In dat jaar op Torhout was de line-up meteen al fantastisch: ik zag er onder ander David Bowie, The Prodigy, Radiohead en Daft Punk. Sindsdien ben ik vrijwel elk jaar naar één of meerdere grote festivals geweest en heb ik een heleboel concerten geweest. Eigenlijk is muziek live mee maken het leukste dat er is: een goed concert bezoeken is voor mij echt de ultieme manier mijn zinnen te verzetten en de alledaagse sleur even te vergeten, al doe ik er ook vaak juist inspiratie en energie op die later weer van pas komt. Ongetwijfeld had ik zonder Billy “Rat in a Cage” Corgan ook wel de smaak van het concerten bezoeken te pakken gekregen, maar hij heeft het proces wel wat versneld.

Smashing Pumpkins’ was niet de eerste gitaarband die ik leerde kennen, maar wel de eerste waar ik echt verliefd op werd, al verdient R.E.M. het ook in deze context genoemd te worden. Dat was in die jaren naast de Pumpkins mijn enige andere topfavoriet en van de twee ook duidelijk de band met de langste adem (ik luister nog steeds veel naar hun muziek), maar anders dan bij de Pumpkins groeide de liefde voor R.E.M. gestaag en hebben zij nooit een album gehad dat er voor mij enorm bovenuit sprong en mij echt op een ander muzikaal spoor zette. Mellon Collie was voor mij wel zo’n album, al vind ik Siamese Dream inmiddels minstens gelijkwaardig.

Inmiddels moet ik wel zeggen dat de liefde voor de band wel een beetje bekoeld is en de recente releases en tours me compleet koud laten: alhoewel Corgan ook in de jaren ‘90 al vrijwel alle muziek schreef, was de Pumpkins voor mij toch ook de band van James Iha, D’Arcy Gretzky en Jimmy Chamberlin. Maar als ik dan op een onbewaakt moment iets van Mellon Collie voorbij hoor komen ga ik toch wel weer compleet overstag.

Soundtrack:
To Forgive
Porcelina of the Vast Oceans
Bodies
Beautiful

Smashing pumpkins: leuk stukje

Eén van mijn favoriete albums Dit was voor mij een vroege MuMe ontdekking, sloeg ook bij mij als een bom in.

Opmerkelijke keuze, Siamese Dream is echt heel veel beter dan deze .

Maar daar gaat het hier niet om, Graffert.

Erg mooi stuk over Mellon Collie. En 4 erg goede 'soundtrack'-keuzes.

Misschien is het The Thin White Mjuman wel?!



Door Corgan omschreven als The Wall voor Generation X .



Dit verdient natuurlijk visualisatie:

The Smashing Pumpkins, ook één van mijn eerste rockontdekkingen, samen met Bruce Springsteen en Nirvana (en vooruit: Bryan Adams). En ik was er ook helemaal ondersteboven van. Vooral Today stond eindeloos op repeat. Dat kon nog op die leeftijd, urenlang naar hetzelfde nummer luisteren zonder verveeld te raken. Overigens vond ik Mellon Collie veel moeilijker dan Siamese Dream, die ik ook het eerst ontdekte.

long story short: leuk en herkenbaar bericht alweer herman. Doe zo verder

Mooi verhaal Herman!
Ik blijf mijn tanden stukbijten op dit album. Zo nu en dan luister ik een van de albums, meestal Dusk to Dawn, maar door de snerpende zang van Billy Corgan en door de speelduur is het teveel voor me en draai ik het een tijd niet. Tot ik weer eens denk: "Ah, dat album dat zoveel mensen zo goed vinden, laat ik het maar weer eens proberen".

Bullet tekent eveneens voor mijn kennismaking met The Smashing Pumpkins. Helaas verschoof mijn muzikale belangstelling zich indertijd richting banale vormen van dansmuziek (ik moest nog 13 worden) en verdween de band spoedig nadien naar de achtergrond.

Eenmaal genezen van deze pulp (zo rond mijn zestiende verjaardag) heb ik de schade met Mellon Collie.... en OK Computer uitgebreid ingehaald en kreeg rockmuziek uit de (tweede helft van de) negentiger jaren bij mij alsnog haar verdiende consideratie.

Billy Corgan

Station #5: Different Class





MTV noemde ik al even in mijn stuk over Mellon Collie and the Infinite Sadness, maar verdient toch wel wat meer aandacht dan dat in mijn muzikale biografie. Ik ontdekte de zender, die toen nog voornamelijk videoclips uitzond, volgens mij in 1994. Je kunt het je nauwelijks nog voorstellen als je het niet bewust hebt meegemaakt, maar in de jaren ‘90 bleek MTV een enorm leuke richtingaanwijzer voor een jonge muziekliefhebber die aan de landelijke radio en tv niet genoeg had. En daarnaast was het ook gewoon een uitermate vermakelijk en interessant kanaal, dat me gevoelsmatig in verbinding bracht met andere jongeren in Europa (destijds was MTV nog niet opgedeeld in meerdere landelijke zenders). Presentatrices als Carolyn Lilipaly, Marijne van der Vlugt, Kristiane Backer (met haar sexy accent...) en Rebecca Deruvo (in volgorde van aantrekkelijkheid) werden graag geziene beeldbuisverschijningen en programma’s als MTV’s Greatest Hits (met Paul “Love & Pride” King waarvan ik me altijd afvroeg of zijn bakkebaarden soms helemaal rond zijn oren groeiden), de European Top 20 (met de Nederlandse Simon Angel) en 120 Minutes/Alternative Nation vaste prik.

MTV leerde me eigenlijk meer engels dan al die aardige leraren op school en voorzag me tegelijkertijd van een behoorlijk muzikale voedingsbodem. In eerste instantie was het vooral het programma Hitlist UK dat in mijn behoefte aan meer mooie muziek voorzag: die hitlijst was een goudmijn vergeleken met de oersaaie Nederlandse Top 40 die ik in die tijd definitief had afgedankt als serieus te nemen medium. Hitlist UK werd steevast op maandagavond uitgezonden tussen 18 en 20 uur, precies tijdens etenstijd. Dat betekende een wekelijks terugkerende strijd of ik al dan niet bij de tv mocht eten. Een halszaak, want ik schreef de lijst trouw mee en wilde geen mooie nummers missen.

Via de Hitlist UK ontdekte ik talloze bandjes uit de toen opkomende britpopscene. Ik kreeg zo de eerste singles van Oasis mee, maar ook een bandje met de naam Pulp waarvan ik Disco 2000 wel een leuk nummer vond. De eerdere hit Common People deed me veel minder, wellicht omdat Elton John daar destijds zijn waardering over uitsprak en ik niet zo’n fan was van Elton. Dat was immers de man van Sacrifice, één van de weinige top 40-hits waar ik als prille tiener een enorme hekel aan had. Gelukkig zette Disco 2000 me ertoe aan Different Class te lenen van de plaatselijke bibliotheek en op een cassette te kopiëren, een in die tijd gangbare manier om aan een album te komen. Het duurde echter even voordat ik Different Class goed doorhad, eigenlijk vond ik Oasis in den beginne de veel toffere band. In 1996 zou het tij echter keren en ik als een blok voor Pulp vallen.

In de zomer van dat jaar ging ik met mijn scoutinggroep naar een groot internationaal zomerkamp in Engeland, waar ik een meisje leerde kennen dat ik wel erg leuk vond. In die tijd waren meisjes nog enigszins een onbereikbaar universum, maar met haar klikte het erg goed. Zo goed dat we na de vakantie contact hielden door elkaar te schrijven, bellen en nog eens te ontmoeten. Er was zelfs even sprake van dat ze een jaar in Nederland zou komen studeren, maar uiteindelijk nam haar leven een andere wending en is het contact langzaam verwaterd. Zij bleek een enorme Pulp-fan en dat was voor mij een stimulans Different Class toch maar weer wat vaker op te zetten. En ineens begon het album voor me te leven: de liedjes bleken toch wel ontzettend goed in elkaar te zitten en de romantische (en soms niet al te brave) teksten van Jarvis paste eigenlijk perfect bij de verliefde (maar enigszins kansloze) staat waar ik bij het luisteren vaak in verkeerde. Ik begreep precies waar hij het over had. Nummers als Something Changed en Feeling Called Love sloegen (en slaan) precies de juiste toon aan.

Ook op andere vlakken herkende ik me wel in de teksten: de ietwat bijtende tekst van Monday Morning, waarin Jarvis voor mij misschien nog wel het treffendst de outsider-rol speelt, was lange tijd favoriet. En ook Sorted for E’s and Wizz, voor mij het ultieme nummer over hedonisme, zit stevig verankerd in mijn systeem: als ik ergens middenin de nacht op een dansvloer sta moet ik vaak denken aan de tekst waarin de leegheid van het uitgaan wordt bezongen. Stilletjes aan groeide Jarvis toch wel uit tot een persoonlijke held. En dat is hij tot op de dag van vandaag. Pas later ben ik me gaan realiseren dat de manier waarop hij zijn teksten intoneert de reden is dat de teksten bij mij zo goed aankwamen. Een gave die ik verder alleen bij Morrissey in die mate heb kunnen betrappen.

Pulp was voor mij niet alleen de eerste band waarvan de teksten me echt uit het hart gegrepen waren, het was ook de band die mijn voorliefde voor Britse popmuziek aanwakkerde. Britpop werd een geliefde genre en via de britpop ontdekte ik uiteindelijk ook belangrijke Britse bands als The Beatles en The Smiths. Tot die tijd had ik mijn ‘alternatieve’ periode eigenlijk alleen maar naar Amerikaanse bands geluisterd, op een enkele uitzondering (Radiohead) na, maar van toen af aan is ‘het Engelse’ altijd een belangrijk onderdeel geweest van mijn muzieksmaak.

En nu? Gaandeweg verloor ik mijn interesse in het Engelse meisje, maar de liefde voor Pulp en Different Class is altijd gebleven. En die werd vorig jaar nog maar eens bevestigd toen ik Pulp live zag in Barcelona, waar ze zonder twijfel het beste concert dat ik heb meegemaakt gaven. Overigens heb ik dat haar ook nog mee kunnen delen: een paar maanden ervoor heeft me teruggevonden via Facebook. Inmiddels bleek ze getrouwd met kinderen, woonachtig in Kingston-upon-Hull, een oersaaie Britse havenstad. Zo ongeveer het tegenovergestelde van Sheffield: Sex City, de stad waar Jarvis meestal over zingt...

Soundtrack:
Sorted for E's and Wizz
Something Changed
F.E.E.L.I.N.G. C.A.L.L.E.D. L.O.V.E.

Herman -> Pulp ->

Volgens mij keek ik vroeger altijd naar MTV. Ik weet niet zeker of het altijd naar de European Top 20 was waar je naar verwijst (het was iig met een Nederlandse presentator en de cijfers zaten aan een waslijn, geloof ik). Volgens mij heb ik ook nog wekelijks de Top 40 op MTV bekeken. Destijds nog te jong om dergelijke muziek op te pakken en ik zou geen idee hebben welke muziek ik daardoor ontdekt heb (destijds had ik meer aan Top of the Pops), maar als ik jouw verhaal zo lees, vind ik het jammer dat ik niet een jaar of 5 eerder geboren ben.

Hier was ik dan ook echt benieuwd naar.
Het verhaal achter Herman en Pulp.
De manier van schrijven spreekt mij erg aan, altijd leuk om de anekdotes terug te lezen.
Dit album belicht net als Music For The Jilted Generation van The Prodigy het escapasme tot de dansvloer.
Leegte die tijdelijk wordt ingevuld door klanken.
Muzikale prostitutie om na het tijdelijke genot, toch met een ontevreden gevoel van verzadiging naar huis te keren.
De generatie der individualisme.
Tenminste dat haal ik uit jouw verhaal Herman, maar ik kan het ook mis hebben.

Dat zit er inderdaad wel een beetje in, vooral dat escapisme. Of hedonisme, zoals ik het meestal noem. Daar ben ik in mijn leven wel een beetje in doorgeschoten af en toe, zeker toen ik begin 20 was (ook wel met reden, er waren vaak wel genoeg zorgen om aan te willen ontsnappen).

Door de adrenaline werd ik dronken zonder alcohol te benutten.
Momenten gehad dat ik uit een soort van roes ontwaakte, en er achter kwam dat ik als enige aan het dansen was.
Ondanks dat ik met een grote groep ging stappen, was ik een einzelgänger op die dansvloer.
Zou het nu niet meer kunnen en durven, vanwege een soort van schaamtegevoel dat zich meester maakte.
Maar een tijdje geleefd op dat ultieme zaterdagavondgevoel.

Veel mooie verhalen hier gelezen, maar hieruit haal ik tot nu toe de meeste herkenning.
Niet dat ik de rest daarmee tekort wil doen; zeker niet.

Ik heb vroeger ook wel aardige dingen ontdekt via MTV; Kaiser Chiefs toen ze nog goed waren, Franz Ferdinand, zulke dingen. MTV2 was toch wel veel meer een openbaring nadat we verhuisden en dat via de kabel konden ontvangen. De eerste video die ik zag was geloof ik van 'The Widow' van The Mars Volta, kun je nagaan. Vaak ook een aardige selectie hiphop en electronica (niet te spannend, maar wel verantwoord). Alleen jammer dat het daarna snel een erg flauwe emopop- en indiepopgerichte zender werd en de naam ook veelzeggend genoeg veranderde in MTV Rocks.

Dat kon je ook nog wel ontdekken via TMF.

Niet. Via TMF heb ik wel 'Dansplaat' ontdekt, en 'Kutmarokkanen??!' natuurlijk.

Ik heb uit de legenden en sagen gehoord dat MTV ooit, lang lang geleden, vaak muziek uitzond. Ik ken het natuurlijk als de zender die wellicht de vreselijkste televisie uitzendt die ik ken (en dat is veelzeggend, want met twee zusjes die geregeld Disney Channel e.d. aan hebben staan weet ik wat vreselijke televisie is). Als er iets ter plekke mag overlijden van mij is het wel MTV. Maar goed, ooit was dat dus anders, zo zeggen de oude vertellingen.

Voor mij heeft TMF een beetje een dergelijke rol gespeeld. Via die zender bijvoorbeeld Lil' Wayne ontdekt. En wie mijn stukjes gelezen heeft weet dat toen het balletje pas is gaan rollen.

Mwah, Franz Ferdinand en Kaiser Chiefs waren toen echt al meteen behoorlijk mainstream, hoor. En TMF draaide bijvoorbeeld ook vaak Twisted Transistor van Korn. Overigens kan ik wel merken dat je een leeftijdsgenoot bent. Ook ik kan me nog goed herinneren dat Dansplaat en vooral Kutmarokkanen hits waren. Kutmarokkanen was toen een grote favoriet van me.

The Box was ook wel vet. 'Gravel Pit', die video er bij ook.