Teunnis en Deric Raven zijn klaar, panjoe past.

Komen Paap_Floyd, Snoeperd, Harderwiek of Chevy93 nu aan de beurt?

Of mag ik?

Heb je laatste stukken nog even gelezen, Teunnis, en mij valt op dat jouw reis aan het einde behoorlijk op de mijne lijkt, alleen dan met andere genres in andere rollen. Grappig om te lezen Sowieso was het leuk om je stukjes te lezen.

Paap en Snoeperd doen helemaal niet meer mee, Harderwiek voorlopig in elk geval ook niet (als hij ooit nog aan bod komt, lijkt me niet erg leuk om na een paar maanden weer het verhaal op te pakken). Wat mij betreft mag jij dus.

Chevy93 mag maar 1x dazzler.

Ben wel benieuwd naar de verhalen van dazzler.

Leuke reis, Teunnis. Geen enkele overeenkomst, maar die Four Tet plaat komt nu wel wat hoger op het to-do lijstje te staan.

Ik zal zelf ook maar eens in de voorbereiding modus gaan.

Chevy93 is inderdaad al aan de beurt geweest.
Dus, dan begin ik me alvast op te warmen (opzet zit al in mijn hoofd).

Klopt de lijst op deze manier?
Paap_Floyd en Snoeperd vallen dus weg.
En ik voeg panjoe (op aanvraag) onderaan weer toe.

- niels94 X
- Slowgaze X
- MDV X
- tsjong X
- Lukas X
- Cygnus X
- kobe bryant fan X
- Sandokan-Veld X
- Bennerd X
- Bakema NL X
- Misterfool X
- Herman X
- korenbloem X
- Harderwiek (voorlopig niet)
- Chevy93 X
- Teunnis X
- Deric Raven X
- dazzler
- Pim556
- tip_of.yourstar
- wizard
- shadowboxer
- muziek-fan
- Gloeilamp
- R&P
- Ponty Mython
- UmindC
- Arcade Monkeys
- jasper1991
- sxesven
- Edwynn
- iemand74
- Scientist
- Coys
- panjoe (onderaan toegevoegd)

Het lijkt er wel op.

Zitten alle users uit deze lijst inmiddels nog op MusicMeter? Het is al zolang geleden dat dit topic gestart is.

Als ik Dazzler's top 10 zie, ben ik vooral benieuwd wat hij na de jaren 80 is gaan luisteren. Als generatiegenoot ook, zeg maar. Ik ben zelf gaan schrijven met de opzet die op P'fork gebruikt wordt: de muziek in je leven rond je 5e levensjaar, je 10e, 15e etc.

01. ABBA - SUPER TROUPER (1980)
vaders cassettebandjes

Bij ons thuis stond Radio 2 (Vlaanderen) altijd aan als er gekookt of gegeten werd.
In de jaren 70 waren kleinkunst en de betere schlager niet uit de ether weg te branden.

En mijn vader nam cassettes op (bandjes noemde hij ze zelf), boordevol muziek
die op zondagavond in het verzoekplaten programma Vragen Staat Vrij werd gedraaid.
Tot ergernis van zijn vier zonen die liever naar het sportnieuws keken (en luisterden).

Zelf was ik nog een kind toen de favoriete artiesten van mijn vader de woonkamer vulden.
Met klinkende namen als Louis Neefs (bij wie mijn vader ooit nog in de klas zat) en Ann Christy
(hun te vroege dood werd lang betreurd) of de grote Will Tura. Maar evengoed ABBA of The Cats.
Artiesten waarop je me nooit zal zien neerkijken. Laat dat duidelijk zijn.

Of wat te denken van kerstmis 1978 toen mijn vader voor het eerst en het laatst
in zijn leven zelf een plaatje kocht. Mary's Boy Child - Oh My Lord van Boney M.
Een plaatje waarvan elk jaar in december het stof vakkundig werd afgeblazen ...
Stiekem draaide ik al eens de b-kant, mijn eerste, dappere exploratiedaad.

Guilty pleasures zijn liedjes of artiesten uit je kindertijd die je nooit of te nimmer
verloochent omdat ze die onbezorgde, nostalgische tijden meteen weer op te roepen.

Toen ik mijn eigen muziekcollectie uitbouwde, heb ik heel trouw alle relevante hits
uit de jaren 70 eerst op single en daarna op CD verzamelaars bijeen gespaard.
Muziek als teletijdmachine om met de ogen dicht terug te keren naar toen.

En omdat ik een verzamelaar ben, heb ik er dan de jaren 60 en 50 aan toegevoegd.
Meer nog, de laatste tien jaren ben ik zelfs teruggekeerd naar de jaren 40 en 30.

Maar we zouden het hebben over ABBA's Super Trouper album.
Ik kies dit Zweedse kwartet omdat ze volgens mij samen met de Beatles
verantwoordelijk zijn voor de meest perfecte popsongs die ooit gemaakt zijn.

Super Trouper is het album dat ik het meest bewust heb meegemaakt.
Een plaat die ik in de vroege jaren 80 voor het eerst zou draaien bij een vriendje
in Wallonië (we brachten elk een vakantieweek bij elkaar door om de taal te leren).

Toen merkte ik al dat ik bijna alle nummers herkende vanuit vaders cassettecollectie.
Of van de radio natuurlijk, waar bijna alle songs van het album veelvuldig airplay kregen.

Ook al telt Super Trouper met The Winner Takes It All en de titelsong strikt genomen
maar twee 7" singles (en één 12" maxi met Lay Your Love on Me en On and On and On).
Liedjes als Our Last Summer en Happy New Year vind je op menige ABBA verzamelaar.
The Piper en Andante Andante waren vaste klanten op pa's beroemde bandjes.



10 redenen waarom ik Super Trouper ABBA's beste langspeler vind.
Ik heb de trackorde omgegooid en de live coda The Way Old Friends Do
stiekem vervangen door een vergeten nummertje uit dezelfde album sessies.

SIDE 1.

01. The Winner Takes It All
Er is vooreerst de tekst die de vinger pijnlijk op elke echtscheidingswonde legt.
En er is de prachtige muziek: een lied zonder refrein dat echter nooit gaat vervelen.

Heel anders dan je van een commerciële hitgroep zou verwachten,
groeiden en rijpten de songs van ABBA zowel tekstueel als compositorisch
doorheen hun oevure. Met elk album lijkt het viertal een level hoger te musiceren.

02. Lay All Your Love on Me
Een van de weinige songs op Super Trouper die nog baadt in het discolicht
van de succesvolle voorganger Voulez-Vous (1979). Met Agnetha in de hoofdrol.

03. Our Last Summer
De weemoed in dit nummer is meteen zijn sterkste troef.
Een indian summer gevoel, uitgeschonken in een prachtig arrangement waarin
vocalen en gitaren elkaar ontmoeten als de ondergaande zon in een laatste glas wijn.

04. Me and I
Het enige nummer van het hele album dat ik niet kende voor ik het album beluisterde.
Misschien een song die al het meest vooruitblikt op het laatste album The Visitors (1981).

05. Andante, Andante
Het kippenvel moment van de plaat. Een Mike Oldfield gitaar in de intro,
de prachtige stem van de vaak wat onderschatte Frida, sublieme harmonieën.
En op de koop toe het lied dat me het meest aan papa's cassettes doet denken.

SIDE 2

06. Super Trouper
De titelsong is opnieuw een uitblinker voor wat het vocale arrangement betreft.
Voor mij ook de sterkte van het hele album: het wonderschoon blenden van de stemmen.
De muziek laat het ook toe, omdat de nummers minder op de discoritmes van weleer steunen.

07. The Piper
De b-kant van Super Trouper en een pareltje dat knipoogt naar de folkroots van Benny en Bjorn.
Mike Oldfield zou Arrival coveren op QE2. The Piper heeft op zijn beurt iets Oldfieldiaans over zich.

08. Put On Your White Sombrero *
De titelsong Super Trouper werd een paar weken voor het album geschreven en ingeblikt.
Deze hit schonk het album niet enkel zijn titel, maar stootte ook Put On Your White Sombrero
uit de tracklijst. Het lied verscheen pas in de jaren 90 voor het eerst officieel op een CD box.

09. On and On and On
Samen met Lay All Your Love on Me op die befaamde 12" disco single uit 1981.
Iets meer rockend en met Frida op lead vocalen. De vocale beurtrol perfect in balans.

10. Happy New Year
Als het klopt dat Super Trouper op de valreep het album haalde, zou het wel eens kunnen
dat deze klassieker bedoeld was als opvolger van The Winner Takes It All. Er bestaat immers
een videoclip van deze semi-kerstklassieker. Geniaal om niet over kerst maar nieuwjaar te zingen.
Toen de nummer 1 hit Super Trouper in januari 1981 uit de charts verdween, was het natuurlijk te laat.

* De Vlaamse Dana Winner coverde het nummer als Zwoele Zomer.
Het toeval wil dat mijn vader een fan was van Dana en ik gebruikte een zelf gemaakte mix
van de ABBA song die overging in de Winner versie in een powerpoint bij pa's 60ste verjaardag.

Twee jaar later zou hij na een slopende depressie uit het leven stappen.
Geen afscheidsbrief, enkel een lade vol cassettebandjes liet hij ons na.

Wow, de afsluiting hakte er wel effe in bij mij...

Los daarvan een mooi stuk. Ik heb ABBA vroeger ook heel veel aan moeten horen (mijn vader is ook groot liefhebber), maar ik heb jouw affiniteit helaas nooit gedeeld. Toch kan ik de tracklist niet langslopen zonder een groot deel van de liedjes in mijn hoofd mee te horen galmen, en dat is toch ook een kunst apart.

Mooie introductie dazzler.
Hopelijk zijn de cassettebandjes nog in jouw bezit.

De bandjes liggen veilig bij moeder.
Het heeft jaren geduurd voor ze ze durfde spelen.

... en meteen een uitgebreide eerste halte met een persoonlijk en hard accent... Kan je met zo'n associatie nog gewoon naar een nummer van Dana Winner luisteren, of wordt dat moeilijk, dazzler?

Dat valt allemaal best mee, want hoe je het ook draait of keert:
ik heb de liefde voor de muziek toch voor een stuk aan vader te danken.

Nostalgie en een paar brokken in de keel, veel meer gebeurt er niet.
We schoten trouwens ook niet zo goed op (ik was thuis de oudste nietwaar).
Toen vader 11 jaar geleden uit het leven stapte ben ik een en ander in breder perspectief
gaan plaatsen. En de muziek die hem nauw aan het hart lag, verzacht vandaag de wonden.

Het enige nummer dat steevast voor tranen zorgt is Con te Partiro van Andrea Bocelli.
Dat zong hij altijd luidkeels mee. Of je kon hem overal in huis betrappen als hij dat nummer
zomaar uit volle borst zong. Hij was tenor in het kerkkoor en leerde zelfs op latere leeftijd notenleer.

Op de muziek van Con te Partiro is hij begraven.
Wel wat wrang natuurlijk, want hij vertrok onaangekondigd en zonder ons.
Of misschien nam hij ons wel mee in zijn moegetergde hart. Dat lijkt me mooier.

Depressie en zelfdoding ... mij hoor je er niet lacherig over doen.

Erg mooi stuk Dazzler, maar zelf ben ik niet zo'n fan van ABBA
Die laatste twee zinnen deden me toch even slikken.

Muziek krijgt op zo'n manier toch een andere lading.

Natuurlijk is Abba een belangrijk stuk muziekgeschiedenis, steken de composities gewoon goed in elkaar en is het begrijpelijk dat veel mensen het geweldig vinden, maar persoonlijk heb ik er niet zoveel mee.......al hoor ik het vele malen liever dan andere muziek...ik stoor me er dus niet aan.

De reisverhalen blijven leuk om te lezen.

Heftig eerste bericht.,Dazzler. De laatste twee albums van Abba liggen mij prima. The visitors vind ik zelfs een zeer sterk album. Wellicht moet ik toch eens een keer wat aanschaffen van deze popband. De albums liggen nota bene vaak genoeg als LP voor 1 euro in de uitverkoopbakken.

Het is allemaal al gezegd: mooi stuk, aangrijpend einde, op een prachtige manier gekoppeld aan de waarde die muziek kan hebben. Benieuwd hoe je reis verder zal verlopen. De tijd waarin jij opgroeide is een heel andere dan de mijne, zo heb ik alvast weinig met ABBA.

Wow, tof stuk hoor, dit is toch één van de mooiste hoekjes van de site.

Mooi stuk over een mooi album, 1 van mijn favoriete Abba-platen. Maar 'The Way Old Friends Do' zou ik zelf nooit weglaten. Zo'n prachtig nummer!

Dit blijft toch één van de mooiste topics, zo niet het allermooiste. Bijzonder dat je dit met ons deelt, het lijkt me erg heftig om mee te maken (een aangekondigde dood is al zwaar genoeg). Van Abba heb ik nooit een compleet album geluisterd, maar dat gaat er vast nog wel eens van komen. Hun muziek heeft vaak een melancholische ondertoon die ik erg kan waarderen. Ik ben benieuwd naar de volgende etappes in je verhaal.

Verder nog een shout-out naar Chevy en Teunnis, op wiens verslagen ik niet zo heb gereageerd, maar ook met plezier/interesse heb gelezen.

Als ik een les getrokken heb uit dit trieste verhaal,
is het wel dat depressie en zelfdoding nog steeds taboes zijn.

Daar wel over praten op gepaste momenten, is een soort missie geworden.
Het "mochten we dat geweten hebben" gevoel verdwijnt nooit na zo'n ervaring.

Dat het zo weinig mogelijk opnieuw moge gebeuren, hoop ik dan.

Tijdens de GREATEST HITS OF GREATEST HITS in het topic van dazzler zelf heb ik ontdekt dat ABBA eigenlijk best goede muziek heeft gemaakt. Dit was niet lang nadat Madonna mij geleerd had dat hitparademuziek ook goed kan zijn. Ik heb toen een Top 10 ABBA-songs gemaakt en Gimme! Gimme! Gimme! stond op 1, niet toevallig gesampled in Madonna's Hung Up; het eerste nummer waar Madonna mij mee verraste.

Bewonderenswaardig om te zien hoe je met het verlies van je vader omgaat

02. MIKE OLDFIELD - DISCOVERY (1984)
de blokfluitklas

In het derde leerjaar had ik een leraar die gepassioneerd was door muziek
en die na de lesuren met een groepje enthousiaste leerlingen een blokfluitklas begon.
Na een paar jaar versmolt hij de dappere muzikantjes die overbleven tot één kamerorkestje.

We speelden niet alleen blokfluit (sopraan, tenor, alt en bas), maar beschikten ook over
een arsenaal klokkenspellen, xylofonen, vribrafonen en slagwerk (van triangel tot pauken).

Ik ben deze Vrolijke Musici tot mijn 16de levensjaar trouw gebleven
en dank tot op heden die bezielde leraar voor het muzikale oor dat hij me schonk.
Want samen musiceren, kan maar als je leert luisteren naar elkaars partij natuurlijk.

En die luistervaardigheid helpt me tot op vandaag om een behoorlijk breed spectrum
van genres te beheersen. Misschien verklaart het ook waarom ik me nooit echt geprofileerd heb
als fervent aanhanger van een welbepaald genre en dat ik ook mainstream pophits goed kan smaken.
De allerbeste popsongs zitten namelijk behoorlijk vernuftig in elkaar, ook al lijken ze eenvoudig.

Tubular Bells (1973) van Mike Oldfield was de vierde plaat die ik ooit kocht.
Ik kende enkel het erg prachtige Moonlight Shadow en het vrolijke In Dulci Jubilo
(met een blokfluit in de hoofdrol, jawel). Twee singles die een buurjongen in huis had
en waarvan ik ook de b-kantjes Rite of Man en On Horseback goedkeurend beluisterd had.

Ik was vooral gebiologeerd door het feit dat er maar 1 track op het album stond.
Van het groefpatroon op vinyl platen kon je ook enigszins aflezen of je te maken had
met een rustig of een stevig nummer. Bij Tubular Bells voorspelde het patroon veel variatie.

Het heeft me meerdere draaibeurten gekost om deze muziek te leren lezen.
Uiteraard hielp de luisterervaring uit de blokfluitklas me daarbij een heel eindje.

En hoewel ik albums van Pink Floyd en The Alan Parsons Project kan smaken,
heb ik me nooit verder verdiept in symfonische rock. Een te vermoeiende bezigheid.

Daarom kies ik voor Discovery uit 1984 om het verhaal
van mijn muzikale ontdekkingstocht passend vorm te geven.
Het Oldfield album dat ik wellicht het allermeest gedraaid heb.



Ik was weer zo eigenzinnig om het zwakkere Saved by a Bell
(altijd maar weer die Tubular referentie) te vervangen door een b-kantje.

SIDE 1

01. To France
Inspirerend nummer dat meer is dan een gemakkelijke kopie van Moonlight Shadow.
Natuurlijk is er het engelengeluid van Maggie Reilly en het virtuoze gitaarwerk van Mike.
Maar de semi-akoestische gitaren zorgen voor een haast Victoriaanse inkleuring.

Raadsel blijft of die verspringing in de gitaarsolo een geslaagde fout of een opzettelijke kunstgreep is.
En luister verder ook eens naar de efficiënte manier waarop Oldfield op dit album synths inzet.

02. Poison Arrows
Een opnieuw, akoestisch vormgegeven hardrock song die pas in de finale elektrisch openbarst.
Mooi hoe To France uitdeint in Poison Arrows op album. Water als verbindend natuurelement.
En er is de sterke, vocale bijdrage van Barry Palmer die het hardrock accent onderstreept.

03. The Lake
Samen met Taurus 1 en Crises Oldfields mooiste, instrumentale compositie uit de jaren 80.
Inspiratiebron was het meer van Geneve dat hij in al zijn facetten instrumentaal weet te belichten.
Oldfield nam Discovery op in een zelfgebouwde, Zwitsers studio met zicht op het meer.

De sterkte van Oldfields succesalbums Crises en Discovery zit grotendeels in de bijdrage
van een erg potige drummer. Simon Phillips (ooit nog meedrummend op I Won't Let You Down
van PhD en daarna vooral bekend van sessiewerk bij grote rocknamen) is zelfs co-producer.

SIDE 2

04. Talk about Your Life
Maggie Reilly krijgt de hoofdrol in dit in poëtische sluiers gehulde lied
over een gebrek aan communicatieve vaardigheden (Oldfield op het lijf geschreven).
Mike recycleert bewust het thema van To France om beide plaathelften aan elkaar te linken.

05. In the Pool *
De uitermate fraaie b-kant van To France, waarop Mike experimenteert
met water- en kikkergeluiden. Ook met bijzonder krachtige gitaarmelodieën
en met een lekker los improviserende Simon Phillips, vooral naar het einde toe.

06. Crystal Gazing
Dat Mike Oldfield een folkverleden met zich meedraagt (ooit als duo aan de zijde
van zijn oudere zus Sally) is hoorbaar in deze sfeervolle albumtrack die ook doet denken
aan het jaren 80 werk van Clannad of het latere werk van Enya. Gladjes, maar mooi.

07. Tricks of the Light
De matige, tweede single van het album die genadeloos flopte.
Het idee was okee: Barry Palmer en Maggie Reilly in duet met elkaar
en geruggensteund door Simon Phillips. Een dreamteam voor Mike Oldfield.

08. Discovery
De Shadow on the Wall van Discovery.
Pure hardrock, zowel in het splinterige gruis van de gitaren
als in het snipverkouden, dichtgesnoerde keelgeluid van Palmer.

* Nochtans valt er over de inhoud van Saved by a Bell wel wat te vertellen.
Mike beschrijft in de strofes netjes de romantiek van de amateursterrenkunde.
Een hobby die ik zelf in mijn tienerjaren heb bedreven bij een plaatselijke vereniging.
En zie, er staat warempel een sterrenkijker in Oldfields kamer op de binnenhoes.

Mijn schoonmoeder en schoonzus spelen ook blokfluit.
Ik heb er in het begin lachelijk over gedaan, maar ze spelen wel degelijk op nivo.
Met het album van ABBA heb ik wel veel, met Mike Oldfield mindrer.
Vooral de laatste vond ik verrassend qua keuze, omdat ik dazzlers interesses in muziek aardig ken.

Mooie stukken. Abba is voor mij Arrival, met de grote hits in 1976-1977. Ik smolt helemaal weg bij My Love My Life, gezongen door Agneta (de blonde).
Het blokfluit spelen had ik toen al achter de rug, dat moest je als je Algemene Muzikale Vorming op de muziekschool deed, in het tweede jaar. Daarna mocht je dan een 'echt' instrument kiezen.

03. ORCHESTRAL MANOEUVRES IN THE DARK - DAZZLE SHIPS (1983)
manoeuvres in het donker

Manoeuvres in het Donker was een radioprogramma op maandagavond
met de onvolprezen, maar inmiddels overleden Flor Berkenbosch als presentator.
Hij draaide anderhalf uur synthesizermuziek van Vangelis over Kitaro tot Steve Reich.

Er was in het programma ook ruimte voor eigen maaksels.
Dat was nog het meest spannend: hoe amateurs hun eigen home demo's
met een beschrijving inzonden en hoe Flor die dan kundig becommentarieerde.

Ik beluisterde het programma als tiener onder de lakens via mijn transistor.
Want op dat uur hoorde ik namelijk al in Snurkistan te vertoeven. Soms pikte ik
nog een half uurtje van de nachtradio mee, waarop toen nog nachtelijke muziek klonk.
Je kan deze kleine daden van ongehoorzaamheid ook "manoeuvres in het donker" noemen.

Het was wel duidelijk waar Flor de titel van zijn programma vandaan haalde.
En als fan van Orchrestral Manoeuvres in the Dark luisterde ik dus met enige trots.
Niet zo moeilijk om te begrijpen waar ik mijn liefde voor synthesizermuziek vandaan haal.

De eerste plaat die ik ooit kocht was Dazzle Ships (zie avatar) van OMD.
Het verhaal begon bij Hitring, een televisieprogramma dat twee seizoenen liep
en wekelijks de internationale, de nationale en de Vlaamse top 5 op de buis bracht.

In maart 1982 stapte aldus de Maagd uit Orleans onze woonkamer binnen.
En ook de weken die volgende zat ik aan de buis gekluisterd om het videoclipje
van deze grote nummer 1 hit te bewonderen. De besneeuwde ruïnes met het paard,
de boogschutter en het kruisbeeld hadden iets mythisch, iets enigmatisch bijna.

Maar er was meer. De twee mannen in de clip zagen er niet als popsterren uit.
Geen sterallures of pretentie. Ze droegen warempel dezelfde gebreide truien als ik.
Andy McCluskey en Paul Humphreys werden mijn bondgenoten toen ik schoorvoetend
mijn intrede maakte in de grote school tussen punkers, new wavers en hardrockers.

Het zou nog meer dan een jaar duren voor ik Dazzle Ships kocht.
Maar ik weet nog goed dat nummers als Souvenir, Enola Gay en Electricity
plots van diezelfde groep bleken te komen. En hoe ik dan op een zaterdagvoormiddag
in april 1983 met mijn taperecorder klaar zat om Genetic Engineering op te nemen.



Met het geld van mijn 14de verjaardag kocht ik dus mijn allereerste plaat.
In de zomer van 1983 werd gekozen tussen Freeze Frame van The J. Geils Band
of Dazzle Ships van OMD. De hoes van die laatste (met die gaten) leek me cooler.

SIDE 1

01. Radio Prague
Het album opent met een radiotune die Andy en Paul vanachter het ijzeren gordijn
uit de ether plukten. Meteen is de toon gezet van een album dat communicatie
in een wereld die bedreigd wordt door de koude oorlog als thema heeft.

02. Genetic Engineering
Genetic Engineering werd de eerste single en was zo'n stijlbreuk
met de atmosferische pop van Souvenir of Maid of Orleans dat heel wat fans afhaakten.
Het was duidelijk dat OMD voor het experiment had gekozen op hun vierde album.

03. Telegraph
Telegraph had de eerste single moeten worden,
maar de groep was niet tevreden met de finale mix.
Nochtans een potente song die de dansvloer warm zet.

De 12" versie heeft een instrumentale brug die ontbreekt in de albumversie.

04. This Is Helena
Een wat mysterieus nummer uit de OMD canon, maar wat een topper.
Kort en krachtig en voorzien van een subliem arrangement. Een antwoord
op de vraag waarom ik een OMD fan ben. Helena was een Praagse journaliste.

05. International
International had oorspronkelijk een minutenlange intro
boordevol verschrikkelijke radioberichten, maar werd uiteindelijk ingekort.
Het lied zelf laveert walsend door de terreurberichten met een zalvende synth melodie.

06. ABC Auto-Industry
Ik laat ABC Auto-Industry bewust kant 1 beëindigen in de trackorde.
Een compositorische struikelblok voor Paul Humphreys die de flow uit de eerste plaatkant haalt.
Maar Andy wilde de compositie er wel in. Over de mensheid die zich verslikt in de machine.

Frankensteins Monster ...

SIDE 2

07. Dazzle Ships
De titelsong is een beauty. Een nucleaire onderzeeër die sterft als een walvis.
Het nummer gebruikt bestaande geluidseffecten van duikboten, het door Andy ingesproken
en compleet vervormde woord "blue" en een heel korte, maar hemelsmooie melodie in de outro.

Op die manier kan ik de titeltrack niet anders ervaren dan als een intro
op het meest fantastische nummer dat OMD ooit schreef (en beide heren zijn het met me eens).

08. The Romance of the Telescope
The Romance of the Telescope zag in onafgewerkte fase het levenslicht als b-kant
van Joan of Arc. En je hoort het mellotron geluid van Architecture & Morality primeren.
Afgewerkt voor Dazzle Ships wordt de song een soort muzikale echo van Maid of Orleans.

Maar er is veel meer.
De tekst is bijzonder sterk en beschrijft hoe de mensheid toch weer steeds zijn blik
hoopvol (vergeefs volgens McCluskey) naar de sterren richt op zoek naar antwoorden.

See these arms that were broken, how they held you so.
Never once did they fail you, they won't let you go.
We're just waiting looking skyward as the days come down.
Someone promised there'd be answers, if we stayed around.
Over decades, now this romance has sustained us all.
Never questioned, only giving what it made us for.

En met dat woord "decades" gaat het Joy Division hart natuurlijk altijd wat sneller slaan.

Dazzle Ships bevat 7 songs (waarvan er 4 al langer geschreven waren)
en 5 meer experimentele miniatuurtjes. En dat hadden de critici die het woord
bloedarmoede in de mond namen natuurlijk geroken. Dazzle Ships werd een flop.

Nochtans werd de plaat 25 jaar later, naar aanleiding van zijn geremasterde rerelease
overal bejubeld als een invloedrijk en moedig tijdsdocument van een band met hitstatus.

09. Silent Running
Silent Running verenigt de twee sterkste kwaliteiten van OMD in één compositie.
Namelijk de neus voor de perfecte melodie en de kunst om synths warm en melancholisch
te laten klinken. OMD verrast op haar vier eerste albums de luisteraar die enkel hun hits kent.

10. Radio Waves
Radio Waves is een heel oud nummer dat Andy en Paul al brachten
met The Id, hun allereerste band uit Liverpool. Orchestral Manoeuvres in the Dark
was toen nog een hobby die zich beperkte tot de slaapkamer. Met The Id brachten ze
songs die meer in de rocktraditie van de 70s stonden. De intro op Dazzle Ships is nieuw.

11. Time Zones
Time Zones knipoogt overduidelijk naar het Radioactivity album van Kraftwerk.
De stemmencollage gaat snel vervelen als je het album integraal draait, tot je wat dieper
gaat luisteren en ontdekt dat elke stem zijn of haar eigen partituur in de compositie speelt.

De Franstalige omroeper geeft het ritme aan, de Japanse collega brengt de melodie enz ...

12. Of All the Things We´ve Made
De afsluiter van Dazzle Ships vind je ook ongewijzigd terug als extra b-kant
op de 12" single van Maid of Orleans. Of All the Things We've Made is ook echt geschreven
vanuit de gedachte dat alles muzikaal gezegd was. De pioniersjaren van OMD houden hier op.

Alles wat zal volgen valt te catalogeren onder de noemer: pretentieloze pop of Junk Culture.

Ik wil toch nog graag de b-kant van Genetic Engineering onder de aandacht brengen.
4 Neu is een ode aan die andere grote inspiratiebron voor OMD. Naast Kraftwerk waren
Andy en Paul fans van Neu. Net als Neu heeft OMD "toevallig" een track die Sealand heet.

Flor Berkenbosch draaide OMD niet in zijn programma Manoeuvres in het Donker.
Gek, al speelde hij regelmatig een instrumentaaltje dat heel hard aan OMD deed denken.
Het heeft me meer dan 25 jaar gekost om het nummer te traceren en op CD te vinden.

Het blijkt van een Belg te zijn die zich schalks Van Lukas (hence Van-gelis) liet noemen.
En de titel is The Waltz (op zich al een verwijzing naar Maid of Orleans). Van Lukas maakt
ook subtiel gebruik van een roffel die aan de OMD hit doet denken. Maar er is nog meer.
De melodie lijkt heel hard op de melodie waarmee het OMD nummer Sealand eindigt.

Hey! Dat prentje van 'dazzle ships' lijkt verdacht veel op jouw avatar, dazzler

OMD was één van de eerste jarentachtiggroepen(*) die ik écht leuk vond - dankzij een verzamelaar die ik toen om één of andere reden had gekocht...

deze dus

(*)met uitzondering van De Smurfen die toen één of andere gewéldige cassette hadden die ik in mijn snotneuzige onschuld kapotdraaide...

Zit er ook een bepaalde gedachte achter, dat die hoes jouw avatar is? Of vind je het gewoon mooi? Wat is het eigenlijk?



Jammer dat dergelijke shows niet meer bestaan (voor zover ik weet).

Hij gebruikt het als zijn avatar omdat het voor hem het beste en meest speciale album ooit is. Zie ook zijn username. Daar hoef je toch geen Sherlock voor te zijn lijkt me zo

Ben zelf van kinds af aan een groot liefhebber van OMD, behoort tot m'n vroegste muziekherinneringen. Kleine Graf (6,7,8 jaar) had er muziek van op een cassettebandje en het was m'n meest gedraaide muziek. Volgens mij was het een zelfgebreide verzameling met vnl. de bekende singles, heb me pas veel later in de studioalbums verdiept. Dazzle Ships is een prima album maar mijns inziens niet hun beste, maar zoals gezegd heb ik geen speciale jeugdsentimentele band met welk OMD studioalbum dan ook.