klik.

...nu ik er over nadenk is die verzamelaar mss wel de eerste cd die ik in een tweedehandszaak kocht... Toch ook een beetje een mijlpaal in 2MY's muziekbelevenis op die manier.

Vraagje aan degenen die het kunnen weten:

is OMD niet zo'n typische 'single'-groep waarbij je het beste wel hebt gehad met een greatesthits-album?

Gewoon eventjes doorlezen, 2MY (ik weet wel, het is een hele lap tekst, maar toch).

Vind je mijn betoog voor Dazzle Ships niet overtuigend genoeg misschien?




Dazzle Ships verdient in de objectieve wereld 4*. Aan Organisation gewaagd.
Ik vind Architecture & Morality hun beste. Maar Dazzle Ships is inderdaad de plaat
waarmee mijn muzikale avontuur definitief begon. Vandaar de avatar en de username.


De username dazzler is de naam waarmee ik vanaf 2004 op het OMD forum actief ben,
alwaar ik een stevige reputatie heb opgebouwd en ook sporadisch met Andy McCluskey chat.


http://altshippingforecast.ca/files/2012/04/Wadsworth-Dazzle-Ships.jpg

Bovenstaand schilderij viel onder de aandacht van McCluskey (had een kunstopleiding)
en Peter Saville hapte toe om de hoes te baseren op de geometrische lijnen van het schilderij
van de gecamoufleerde oorlogsbodems. Vandaar ook de drie uitgesneden spuigaten in de hoes.

Volledig mee eens en heel begrijpelijk. Zoals gezegd ben ik vrij laat aan de gewone albums begonnen en inderdaad is Architecture & Morality m'n favoriet (nu 4,5*, was een tijdlang 5*) en staat Dazzle Ships op 4*. Organisation schat ik overigens net een fractie hoger in met 4,5*.

Tja, wie ben ik om dat te zeggen. En wie is dazzler, als gelouterde O.M.D.-adept, om het tegendeel te beweren? Ikzelf vindt dat OMD genoeg sterke non-singles gemaakt heeft om nee te antwoorden, maar ik beluister toch liever het album dat je zelf aanhaalt, omdat het gemiddelde niveau hoger ligt (op de albums staan altijd wel een paar missers, imho).

Moet ik me daar veel bij voorstellen, of is hij meer een held van vergane glorie (ondanks het album van 2 jaar geleden) die zich nu beperkt tot de trouwe fanbase van weleer? Heb je hem ook wel eens face-to-face gesproken?

Prima band, al had ik meer met Depeche Mode die begonnen luchtiger en werden steeds wat zwaarder.
Dazzle Ships is een uitzondering, maar buiten dat album bewandelde OMD voor mij meer de weg van zwaar naar luchtig.
Ik vergelijk OMD ook regelmatig met Tears For Fears ook die gingen de meer commerciele kant op, al bleven de nummers van goed nivo.

Wel, ik ben forum lid van het eerste uur en wordt gelabeld als "major contributor".

Andy praat veel met de fans online en beantwoordt graag vragen, treedt in discussie en vindt
mijn analyses op zijn minst boeiend om te lezen (en goed verwoordt voor een niet-Engelstalige).
Toch wel een mooi compliment, vind ik. Af en toe wordt er in pm over een weer gechat.

Maar tot mijn grote schande heb ik hem nog nooit live durven ontmoeten.
Ik heb al twee keer de kans gehad, maar durfde me uiteindelijk toch niet opdringen.
De volgende keer is het wel raak. Mijn forum vrienden dragen me willens nillens tot bij hem.

En die volgende keer zal wellicht in 2013 zijn.
Het nieuwe album English Electric is namelijk zo goed als klaar.

OMD belooft een meer experimenteel verhaal dan de voorganger History of Modern.
Een hoofdzakelijk instrumentaal album zelfs, met een paar gezongen nummers, begreep ik.

Het dichtste dat ik ooit bij een ontmoeting kwam zie je in deze clip uit 2010.
Na 1 minuut in het filmpje schiet McCluskey mij symbolisch neer in het publiek
omdat ik maar liep te zeuren over de slechte singlekeuzes van het laatste album.



Een schalks gebaar van herkenning waar ik het toch even warm van kreeg.
Op het forum bevestigde hij dat hij me wel degelijk had herkend van mijn profielfoto.

Maar meer moet je je er dus niet bij voorstellen.

Nou dat is toch heel wat lijkt me, als "een held" je herkent in het publiek. Maar nooit een hand van hem gehad want als hij tijdens live optredens ergens scheutig mee is is dat het wel. Het is bijna knapper om geen hand te krijgen dan wel Mijn eerste hand kreeg ik op 1 november 1993 in Paradiso tijdens de Liberator tour.

Dat is allemaal nog niets vergeleken bij het verhaal van Jean-François,
mijn Belgische OMD vriend. Die heeft nog een tijdje in Engeland gewoond
en heeft Andy eind jaren 90 op een blauwe maandag opgebeld om af te spreken.

Drie uur heeft hij met McCluskey in het station van Liverpool zitten kletsen.
Jean-François wil OMD tijdens de volgende tour in Rijsel krijgen (vlak bij mijn deur).
En hij gaat mij introduceren: close encounters of the third kind ... 30 jaar na Dazzle Ships.

Het was eigenlijk ook meer een mijmering dan een stellinginname.

Ik hou Dazzle Ships bij deze in gedachte, en kan niet wachten tot het me op een mooie dag verrast

04. THE STRANGLERS - the gospel according to THE MENINBLACK (1981)
project blue book

In de jaren 70 keek in naar de herhalingen van Star Trek en naar Project UFO.
Toen Lego in 1979 met de lijn Lego Space lanceerde, was ik er dus als de kippen bij.
Want dan kon ik scenes uit Project UFO naspelen met de witte en rode ruimtemannetjes.

Ondertussen was ik klaar met de volledige reeks van Pietje Puk (echt waar)
en stapte ik in de bieb over naar een ander soort literatuur. Eerst weetboeken voor de jeugd
en daarna boeken over UFO's en alles wat te maken had met de hele Erich von Däniken hype.

In dezelfde bieb was er ook een bovenverdieping waar je vinyl platen kon huren.
Daar moest je wel minstens 15 jaar voor zijn, dus het was nog een aantal jaartjes wachten
alvorens ik me in dat Walhalla mocht wagen. Maar die jaren werden maanden, weken en dagen.

Heel wat groepen die ik vanaf 1984 in de mediatheek leerde kennen,
ben ik tot op heden trouw gebleven: Split Enz, The Nits en The Stranglers bijvoorbeeld.
Want die laatste groep had namelijk een song op The Raven (1979) die Meninblack heette.

Meer nog, ze hadden een heel conceptalbum gewijd aan de fascinerende onderwerpen
die al jaren deel uitmaakten van de lectuur die ik verslond. Aangezien het verhaal van de MIBs
mij niet onbekend was, en ik ook gefascineerd was door de Bijbelse wereld, hapte ik meteen toe.



Om dit concept album echt te kunnen smaken is enige voorkennis vereist.

De Meninblack films met Will Smith best even vergeten. Meninblack zijn sinistere,
in het retro zwart geklede figuren die mensen die UFO's waargenomen of ontmoet hebben
het zwijgen trachten op te leggen. Volgens sommige theorieën gaat het om FBI agenten.
De meest spectaculaire hypothese is dat het gaat om buitenaardsen zelf.

Hugh Cornwell schreef de plaat in de gevangenis (celstraf wegens drugsbezit).
Aanleiding was het nummer Meninblack op hun voorganger The Raven uit 1979.
Inspiratiebron was de literatuur van drummer Jet Black, amateur UFO-loog.

De hypothese is de volgende. De mensheid is het experiment van buitenaardsen.
Zij hebben de planeet Aarde gekozen om de mensaap op te kweken tot aapmens en mens.
In de Bijbel helpen deze buitenaardsen het volk van Jahwe op de meest miraculeuze momenten.

De binnenhoes van het album toont het laatste avondmaal van Da Vinci
(die van de naar hem genoemde code), met een Meninblack als 13de tafelgenoot
om te suggereren dat ook Jezus in het complot zat. Geef toe dat het spannend wordt.

Op die manier krijgt het visioen van het Laatste Oordeel een heel andere invulling.
De Meninblack zullen dan immers wederkeren om te oordelen over deze mensheid.
En ik kan alvast verklappen dat het er niet zo fraai uitziet.

Het mooie van dit doemscenario is dat het past in het postpunk tijdperk.
Zo ook de muziek die The Stranglers gebruiken om het verhaal vorm te geven.
Ik breidde de tracklist van het album uit met vier bonustracks, aangeduid met *.

SIDE 1

01. Who Wants the World *
Uitstekende single die het album vooraf ging
en doodleuk vergeten is als bonustrack op de remaster.

02. Vietnamerica *
Goed nummer dat verscheen op een US compilatie uit 1980.
Muzikaal helemaal in het Meninblack jasje en derhalve hier op zijn plaats.

03. Waltzinblack
Uit een donker bos, priemen de pretlichtjes in de ogen van de aliens.
Griezelig schaterlachend. En ik zat daar met mijn UFO boek naast de nachtlamp.

04. Just Like Nothing on Earth
Met een knipoog naar Captain Beefheart. Song vertelt het verhaal
van diverse encounters of the third kind. Een buitenaardse ervaring dus.

05. Second Coming
Het Laatste Oordeel gezien door de ogen van de onontkoombare Meninblack.
Ze komen (net als de muziek zelf) terug om de stekker uit het mensdom te trekken.

06. Waiting for the Meninblack
Erg sinister nummer (The Stranglers op hun best dus)
waarin we huiverig wachten op de komst van de ruimtewezens.

07. Turn the Centuries Turn
Geniale instrumental die als een tijdrad door de boxen draait.
Bevat ook daadwerkelijk achterstevoren opgenomen instrumenten.

SIDE 2

08. Two Sunspots
Werd in 1979 als single overwogen (was toen nog een ode aan de vrouwelijke tepels),
en daarna vertraagd en bewerkt tot Meninblack (het nummer dat op The Raven (1979) staat.

09. Four Horsemen
Schitterend nummer met toetsenist Dave Greenfield in de hoofdrol.
De besnorde gozer voegt graag een scheut progrock toe aan het Stranglers repertoire.

10. Thrown Away
Geflopte, eerste single van het album met J J Burnel op lead vocals.
Over de koelbloedigheid waarmee de mensheid de nek zal omgewrongen worden.

11. Manna Machine
Hugh Cornwell las dan maar de Bijbel toen hij in de nor zat te brommen.
Altijd een goeie inspiratiebron natuurlijk. Een zeepbellen machine met jazz streken.

12. Hallow To Our Men
Een bewerkte versie van het Onze Vader gebed, maar aan de aliens gericht.
Aan het einde lijkt het alsof het ruimteschip naast jou in de woonkamer opstijgt.

13. Top Secret *
Een b-kantje dat de missie van de Meninblack uit de doeken doet.
Hugh Cornwell zingt als Lou Reed en dan klinkt hij volgens mij het best.

14. Maninwhite *
Mocht je nu denken dat The Stranglers ook echt in hun eigen Meninblack theorie geloven,
dan wordt het tijd om je in te wijden in de kunst van de ironie (met dank aan Johannes Paulus II).

Natuurlijk was The Meninblack ook een metafoor voor The Stranglers zelf.
Een groep die te oud was voor de punk en te clever voor de new wave.

Ik heb lang gezocht naar een vinyl exemplaar en vond hem een paar jaren geleden
uiteindelijk toch in een kringloopwinkel tussen de afgeprijsde platen met religieuze muziek.

Op het moment dat ik The Stranglers leerde kennen, volgde ik de studierichting
Latijn-Wetenschappen. Nadien ben ik master in de Godsdienstwetenschappen geworden.
Ik ben nog altijd blij dat ik me zowel in de exacte als in de humane wetenschappen heb verdiept.

Want mensen onderscheiden zich van dieren in hun honger naar kennis en zin.
Mensen zijn altijd kenniszoekers en zinzoekers geweest. Die twee gaan hand in hand.
The Meninblack is een conceptalbum dat flirt met de grenzen van beide disciplines.

Via dazzler The Raven ontdekt, die ik vervolgens vrij snel kocht.
Doet mij meer dan deze.

The Raven is muzikaal sterker, dat geef ik grif toe.

The Meninblack is vooral een geslaagd conceptalbum
voor freaks zoals ik die thuis zijn in het onderwerp natuurlijk.

Toch vind ik de integratie van synths in hun oeuvre hier erg geslaagd.
Hun muziek behoudt dat sinistere, donkere randje. Nadien werd het pop.

The Raven, een fijn album, (tegelijk met Deric?) via Dazzler ontdekt. Meninblack vond ik toen niks. Dit conceptalbum klinkt wel erg interessant. Ik zal binnenkort The Raven weer eens beluisteren, misschien bevalt Meninblack al beter. Erg leuke verhalen weer!

Ben je eigenlijk verplicht om 10 etappes (albums) te beschrijven.
Of mag je er bijvoorbeeld ook 12 doen. Ik denk dat het me zo beter uitkomt.

Werktitel van hoofstuk 5 is trouwens: Kuifje in Nederland (een triptiek).

Volgens mij was het idee (aanvankelijk) 14 dagen of 10 verhalen...12 lijkt mij prima, vind het mooie verhalen trouwens.

Er zijn er genoeg die op de lijst staan en vervolgens weer afhaken, dus wat mij betreft doe je er 50 .

Ook ik haak af wegens tijdgebrek. Je mag mijn tijd wel hebben .

- niels94 X
- Slowgaze X
- MDV X
- tsjong X
- Lukas X
- Cygnus X
- kobe bryant fan X
- Sandokan-Veld X
- Bennerd X
- Bakema NL X
- Misterfool X
- Herman X
- korenbloem X
- Harderwiek (voorlopig niet)
- Chevy93 X
- Teunnis X
- Deric Raven X
- dazzler
- tip_of.yourstar
- wizard
- shadowboxer
- muziek-fan
- Gloeilamp
- R&P
- Ponty Mython
- UmindC
- Arcade Monkeys
- jasper1991
- sxesven
- Edwynn
- iemand74
- Scientist
- Coys
- panjoe (onderaan toegevoegd)

Het idee was: je hebt max. 14 dagen, vul het in hoe je zelf wil. Iedereen heeft vervolgens 10 gedaan maar 12 mag ook. Of 8. Of 3 Die 14 dagen maken ook niet zoveel meer uit, maar als je (men, eigenlijk) het rond die tijd zou kunnen houden is het wel fijn: als het om de paar dagen een verhaal wordt is het topic niet zo interessant meer.

Nog een dankbetuiginkje tussendoor voor Teunnis. Ik ben zonet thuisgekomen van je fantastische, boeiende en zeer avontuurlijke reis. Two thumbs up!

Nu wat tijd vinden om op dazzler's trein te springen....

Btw, voor wie er iets aan heeft: De topic inhoudstafel is ook nog eens geactualiseerd.

05. THE NITS - EEN TRIPTIEK (1979-2012)
kuifje in nederland

Here comes the young reporter in his overcoat
I'm on the taperecorder in his motorboat

Henk Hofstede maakt er geen geheim van in The Young Reporter.
De Brusselse journalist Kuifje in pofbroek en overjas verkent Nederland.

Dat België een surrealistische verzamelnaam voor Brussel,
Vlaanderen en Wallonië is, mag blijken uit het werk van iconen
als onder meer Hergé, Jacques Brel, Eddy Mercx en Rene Magritte.

Deze Nits hebben wat met schilders en het surrealisme.
Meteen is duidelijk waarom de Belg in mij valt voor hun oeuvre.
Ik heb alles van de Nits in huis: van hun eerste tot hun laatste werk.

Ik zal nooit het moment vergeten waarop ik Sketches of Spain hoorde.
Een paar maanden eerder had ik nog lacherig gedaan over het "saaie" Nescio.
Je bent 14 en je lult wat. Ten tijde van Sketches of Spain was ik een kilootje wijzer.

Het oeuvre van The Nits (toen nog met The) leerde ik kennen in de bieb.
Work (1981) was mijn eerste kennismaking op 33 toeren en ik was verkocht.

Na de live sensatie Urk (1989) verslapte mijn aandacht,
maar Ting (1992) schudde me wakker. Het vertrek van Robert-Jan Stips
en een teleurstellend concert ten tijde van Alankomaat (1998) zaaiden weer twijfel.
Maar het herfstige Strawberry Wood (2009) kon me weer helemaal overtuigen.

Work (1981), Ting (1992) en Strawberry Wood (2009).
Het zijn voor mij de drie mijlpalen in het oeuvre van de Nits.
Albums die me influisteren: dit is jouw taal, hier klopt jouw hart.

Daarom schilder ik een drieluik.
Ik koos van elk album zes nummers.

En met de eerste herfstbladeren op het tuinpad
bevinden we ons in het juiste klimaat om mee te luisteren.

PANEEL 1 (1981)



01. The Lodger
Behind the thick green curtain, everybody's whispering
De suspens van Alfred Hitchcock in een zwart wit spoor van drie minuten.

02. Hobbyland
There's no love lost between me and this old great big world that will never change
Een wereld van legolandertjes in je eigen woonkamer. Michiel Peters op zijn kneuterigst.

03. Umbrella Army
Een leger van paraplu's in de regen. He won't run to catch his train
In de verbeelding klappen ze open om als Mary Poppins de vakantie in te vliegen.

04. Slip of the Tongue
Het muzikale palet wordt breder met jazz likjes en houtblazers.
You smile and they're shaking your hand / When you're older you will understand

05. Red Tape
New Flat is hun new wave plaat. Red Tape is hun new wave klassieker.
One more night she's talking to the window of the washing machine

06. Hands of the Watch
Het station, de trein, Nits metaforen voor het eindloos onderweg zijn van de mens.
I'm counting every hour, must be a new delay / Wait on a suitcase, tomorrow tonight and today

PANEEL 2 (1992))



07. Cars and Cars
In the mirror of this house I've seen your face a thousand times or more
Het perpetuum mobile van de weemoed. Het opnieuw vallen van de bladeren.

08. Ting
She is pregnant like a raindrop - ting - ting.
Kerstmis in een notendop. De helderheid van een metafoor.

09. Soap Bubble Box
Een gratis rondleiding in het Museum Of Modern Art.
I saw a map of the moon, cut out of camels - tin spoons

10. Fire in My Head
Met ingeduffeld hart door dikke vlokken sneeuw.
All the angels falling down in the smoke above this town

11. House on the Hill
Hart, waar eindigt de hoofdpijn. Hoofd, wanneer verdwijnt de hartpijn.
Tell me river, when the fire ends / Tell me fire where the river bends

12. Christine's World
Een prentkaart als door het scherpe oog van Suzanne Vega.
I will keep it as a bookmark, for I keep forgetting all the words

PANEEL 3 (2009)



13. Hawelka
Op een dag ontmoet je hem plotsklaps in de spiegel.
In the footsteps of my father I went all the way to Algeria, France and Holland

14. Distance
I'm turning the pages of the book that I've read
Zoals de herfst bladert door de bomen, blikt de mens op zijn verleden.

15. Departure
Soms zijn er geen andere woorden voor het afscheid.
Strawberry wood, Norwegian fields are everywhere ...

16. Nick in the House of John
Invitation of a singer to visit his beautiful house
Nick Drake, John Lennon en Leonard Cohen wandelen door de woonkamer.

17. Tannenbaum
I am an old Cristmas Tree with pain in kidney and liver
Ieder jaar rond 25 december, weer een stapje dichter bij het kruis.

18. Jisp
Beatles in the grass / Byrds in the sky / Stones in the Water / Spiders in my eyes
Elk Nits liedje is een miniatuur, een rebus, een schilderij, een metafoor voor het leven.

Kuifje in Nederland.

De Nits zijn voor de muziek, wat Hergé was voor het stripverhaal.
Helder en steeds met een vinger aan de pols van de moderne kunst.
Hun geluid is meer dan Hollands, eerder Europees.

De Nits verzonnen een compleet eigen, muzikaal coloriet.
Doorgaans strak vormgegeven, zowel in arrangement als tekst.
Daarom spreek ik graag over de klare lijn van de popmuziek.

Twee bonustracks illustreren zonder woorden.

bonus: Maria and the Iceman (bonustrack single Ting)

bonus: Oriental Skies (b-kant Slip of the Tongue)

Mag ik even:

Dank u!

Geweldige stukken van dazzler! Het zorgt ervoor dat ik erg benieuwd wordt naar de muziek van The Stranglers (daar ken ik alleen Golden Brown en No More Heroes van) en Nits.

Dank, hoofdstukje vijf heeft me bloed, zweet en tranen gekost
omdat ik zelf nog alle YouTube linkjes moest aanmaken bijvoorbeeld.

Ik weet niet of ze tot in Nederland werken, maar ze zijn bedoeld om aan te klikken.

Nits: geen makkelijke relatie mee - meerdere albums, op lp en compilatie-cd (Nest) voor in de auto. Echter: vaak als ik het draai, overvalt het me als een soort ideale-schoonzonenmuziek, erg braaf. Terwijl: als ik live naar een concert van hen ga (zeker 4 *) ik het een heel muzikale band vind en me geen moment verveel.

Grappig idd die parallel met Kuifje - die is idd ook weer braver dan bijv. Robbedoes en Kwabbernoot (daar zat nog wel eens iets van anarchie in). Toch zou ik de lp's - o.a. Tent - niet graag wegdoen

Misschien dat ik me vergis, maar wat maakt deze albums nou zo essentieel voor jouw muzikale reis? Mij bekruipt het gevoel een beetje dat je gewoon je rijtje met je 10 favoriete artiesten aan het afgaan gaat. Dat doe je zeer aanstekelijk en ik lees het graag, maar ik stel de vraag uit de gedachtegang van het topic.

Ik heb juist meer het idee dat juist dazzler puur vanuit zijn gevoel de keuze maakt.
Te vaak heb ik namen gezien die MuMe verantwoord zijn, iets wat nu juist niet zozeer het geval is.

Dat laatste snap ik echt niet. We hebben toch van alles voorbij zien komen?