Je hoeft mij niet te snappen Niels, er zullen er genoeg zijn die dat wel doen.

Oh - noem er eens 4!

Zie P.M.

Ik vraag me nu toch af in hoeverre jij mijn teksten dan ook echt leest.

Vertel ik bij de Nits niet dat ik Work op 15jarige leeftijd (1984) leerde kennen?

En hoe die groep me in 1992 opnieuw intrigeerde met het album Ting.
In 2009 was ik voor een derde keer erg onder de indruk, door Strawberry Wood.

De groep die een spoor trekt doorheen mijn hele muzikale reis.
Ik beschrijf bijgevolg drie haltes (mijlpalen in mijn relatie tot de band).


Ik zeg ook precies wat die liedjes met me deden, en hoe ik ze vandaag ervaar
.
Misschien vergat ik te zeggen dat ik ook een groot liefhebber van Kuifje ben.
Een stripverzamelaar (nu minder dan vroeger) die bij de Nits een luisterplezier
ervaart dat vergelijkbaar is met het leesplezier van een strip. Jongensdromen.

Het kan verwonderen dat ik nooit een album van Madonna of Michael Jackson in huis had
(al kan ik beide artiesten waarderen). Of eentje van Vader Abraham en de Smurfen bijvoorbeeld.
Het kan verwonderen dat ik mijn helden van toen altijd trouw gebleven ben (op Mike Oldfield na dan).

Om jou te plezieren, toch een jeugdzonde. Musical Youth - Tell Me Why
Jammer, maar waar: ik word nog steeds blij als ik dat singletje nog eens draai.

En neen, Dire Straits zal niet aan bod komen in het overzicht.

Hij vergist zich inderdaad.

Maar wat maakt dat album (of die albums, of die artiesten) nou zo essentieel? Wat brengt The Nits waardoor jij paden ging bewandelen die je anders nooit bewandeld zou hebben? Waarom zou jouw reis er significant anders uitgezien hebben, mocht jij The Nits niet ontdekt hebben. Dat mis ik een beetje, daar het topic toch wel draait om die vraag.

Edit: Misschien is het voor mij gewoon raar om een reis te lezen van iemand die zich amper in de breedte ontdekt, maar alleen maar in de diepte, bedenk ik me nu. Veel van deze artiesten staan nogal dicht bij elkaar, en zijn meer een logisch vervolg van elkaar, eerlijk gezegd.

Overigens zou ik niet weten waarom een jeugdzonde van jou mij zou plezieren, evenzeer als het onnodig is cliché grappen te gaan herhalen.
Ik snap het eerlijk gezegd ook niet. Dat dazzler geen keuzes maakt, omdat ze MuMe-verantwoord zijn, snap ik ook wel, vooral omdat hij zijn reis grotendeels zonder MuMe heeft gemaakt. Maar O.M.D., The Stranglers, Mike Oldfield en ABBA staan hier ook gewoon in de MuMe Ladder (en vaak hoog ook). En slecht zijn de gemiddeldes allerminst.

Leuke stukken allemaal. Ik heb er ook nog over gedacht maar ik vrees dat ik het niet zo bijzonder kan aanpakken als de meesten hier en ik kom dan niet verder dan knip- en plakwerk van mijn stukken bij de albums.
Dus dan maar lekker blijven lezen wat anderen schrijven. Heel leuk allemaal

Nu lijkt het wel of je verplicht bent obscure platen te bespreken.
Platen die weinigen kennen of goedvinden, maar ik dus stiekem wel.

Pech dan, want ik ben behoorlijk middle of the road in mijn keuzes.
Ik kan 10 of 12 keer in de breedte gaan, maar dan zeg ik nauwelijks wat over mijn muzikale identiteit.
Randverschijnselen dus. Gedurfde uitstapjes die cool staan, maar weinig over mezelf vertellen.

In tegendeel zelfs, die obscuurdere dingen zijn net het gevolg van de bekendere.
Zo bracht een recensie over OMD me ooit bij Cabaret Voltaire die ik op sommige albums
echt heel goed vind, maar op andere eerder saai. Cool, maar geen mijlpaal in mijn muzikale reis.


Ik koos gewoon voor de artiesten die me echt tot in mijn ziel raken (of geraakt hebben)
en die dus de muzikale koers hebben bepaald die ik tot op heden in zeker zin gevolgd heb.

Hoe kan ik nu weten wat het geweest zou zijn zonder ABBA, Mike Oldfield, OMD,
The Stranglers, The Nits of The J. Geils Band? Dat lijkt me een eerder onoplosbare vraag.
Jouw uitgangspunt is blijkbaar het mijne niet. Laten we het daarop houden dan.

edit:

Je hoeft echt geen moord en brand te schreeuwen
omdat iemand zichzelf probeert te verdedigen in een discussie.
Wellicht verschilt het beeld dat chevy93 heeft van deze muzikale reis met mijn idee.

Chevy zegt toch nergens dat dat verkeerd is? Hij bedacht zich later wat jij nu uitlegt (zie EDIT). Rustig jongens! Dansen, koude pintjes drinken, alles slopen, mensen lynchen, massamoorden

Ik vind het juist een interessante discussie om te volgen zolang het niet onbeschoft wordt hoeft het wat mij betreft niet rustiger, en zeker hier niet. Het is sowieso een verademing om af en toe te switchen van de zo 'objectief' mogelijk beschreven schrijfsels en over muziek (die dan wel een mening beschrijven, maar dat doen zonder echt persoonlijk te worden) naar dit topic.

06. THE J. GEILS BAND - BLOODSHOT (1973)
take out your false teeth, mama, i wanna suck on your gum

Ik wilde één hoofdstukje wijden aan een onverwacht album.
Wie mijn top 10 bekijkt en mij op deze site af en toe heeft gevolgd,
weet wellicht dat mijn muzikale voorkeuren popmuziek, synthpop, new wave,
het betere Nederlandstalige lied, belpop en in zekere mate ook britpop zijn.

Dazzler associëren met soul, funk, blues of reggae ligt minder voor de hand.
Maar toch ligt er ook daar een ernstig spoor. Zoals in hoofdstuk 3 te lezen was,
twijfelde ik voor mijn allereerste vinyl aankoop tussen OMD en The J. Geils Band.

Het eerste liedje dat ik ooit op cassette opnam was Freeze Frame van The J. Geils Band.
De zomer van 1982, toen mijn vader me als extra verjaardagscadeau een lege cassette schonk.
Phillips 90 minute chromedioxide. Er zouden er ontelbare volgen, stuk voor stuk stuk gedraaid.

Mijn tweede vinyl aankoop was een dubbele: Freeze Frame (1981) en Showtime (1982)
van The J. Geils Band. Ik heb het oeuvre van het sextet uit Boston via de bieb verder verkend.
En tot op vandaag staat hun derde studioplaat Bloodshot (1973) bij mij met stip bovenaan.

De twee eerste albums van de groep bestonden voor de helft uit covers
en worden mooi samengevat op het uitstekende live album Full House (1972).
Bloodshot brengt voor het eerst erg uitgekookt en hoofdzakelijk eigen songmateriaal.
Zanger Peter Wolf en toetsenist Seth Justman tekenen samen voor de nummers.

En zie, het album bevat heel duidelijk elementen van soul, funk, blues en reggae.
Of hoe een blanke rockgroep met hart en ziel gebruik maakt van het zwarte muziek jargon.
En The J. Geils band doet dat steevast met verve. Heel onderlegde muzikanten waren het
die live een onvergetelijk feestje wisten te bouwen. Bloodshot weet de live vibe te vangen.

Ik bewerk hieronder de recensie die ik een paar jaar geleden op MusicMeter schreef.



Bloodshot is het meest complete J. Geils Band album.
Negen stomende rocktracks vol blues, soul, funk en reggae.
Negen verschillende invalshoeken van een band die technisch
zo sterk was dat ze vele covers beter speelden dan het origineel.

Op dit album slechts twee covers en allemaal eigen werk.
Zelden klonk Jerome Geils' zangerige gitaar zo overtuigend.

01. (Ain't Nothin' But a) House Party
House Party blaast meteen het dak eraf.
Een binnenkomer van formaat die je op het plafond doet dansen.

02. Make Up Your Mind
Make Up Your Mind is een wat timide college rocker
die je meevoert naar het einde van de jaren 50: Paul Anka revisited.

03. Back to Get Ya
Back to Get Ya is stomende funk
die James Brown een poepje van eigen deeg laat ruiken.

04. Struttin' with My Baby
Struttin' with My Baby is dan weer pure blues.
Perfect ingespeeld zoals alleen de J. Geils Band dat kon.

05. Don't Try to Hide It
Don't Try to Hide You is hillarische dronkenmans pubrock.
Een knipoog naar Bob Dylan en met de groeten van de fanfare.

06. Southside Shuffle
Southside Shuffle werd op singel gezet
en toont ons een zelfbereide shuffle die klinkt als een evergreen.

07. Hold Your Loving
Hold Your Loving covert onvervalste rockabilly.
Even zwaaien naar Elvis Presley, Jerry Lee Lewis en The Stray Cats.

08. Start All Over Again
Start All over Again is een mooie smartlap..
Met een huilende Peter Wolf met een zoet achtergrondkoor.

09. Give It to Me
Give It to Me was de grootste hit van dit onderschatte album.
Een mix van reggae en funk: klinkt als Kool & Gang (let's go dancing).

Als je deze plaat ooit op de kop kan tikken: toeslaan.
En als hij minder dan 4 sterren waard is, geef ik je geld terug.

Een paar weken na het kopen van die twee albums, werd zanger
Peter Wolf na 15 jaar kameraadschap door de groep aan de deur gezet.
Muzikale meningsverschillen heet zoiets. Ik heb nog een tijdje zijn live albums
gevolgd. The J. Geils band zou zonder hem trouwens nog maar één plaat maken.

Mijn interesse in zwarte muziek is altijd blijven bestaan,
al heb ik me nooit erg in albumwerk van zwarte artiesten verdiept.
Je zal op deze site van mij weinig lezen over blues, soul, funk of reggae.

Maar de relevante hits (en in de jaren 60 en 70 waren dat er best heel wat)
zitten wel in mijn collectie, naast een paar best ofs van de grote namen.
Het werk van The J. Geils band introduceerde mij in die wereld.

Nee, dat zeg ik niet. Ik bestrijd alleen de mening dat deric raven jouw reis "een verademing vindt, omdat het niet vol staat met MuMe-verantwoorden artiesten", terwijl ook jouw reis vol staat met MuMe-verantwoorden artiesten staat. Wat absoluut geen waardeoordeel is en wat niet erg is, want het is immers jouw reis.

Maar is dus wel hetgeen wat O.M.D. dus essentieel maakt. Door O.M.D. heb je andere artiesten ontdekt. Nu hou je een lofbetoog over de artiesten zelf, maar daarvoor kan ik net zo goed jouw recensies bij de albums lezen.

Dat snap ik, want daarom kies je ze. Alleen de vraag, eentje die jij onoplosbaar vindt, waar het hier imo wel om draait, "hoe hebben deze albums/artiesten jouw muzikale reis veranderd?". En dát is juist wat ik mis bij jouw stukken en graag zou willen lezen. Om nog even de openingspost te quoten:
En niet: wat er zo goed is aan bepaalde artiesten, waarom hun nummers mij raken en waarom deze albums me nauw aan het hart liggen.

Nogmaals, als jij je daar niet aan wilt wagen, vind ik dat jammer, maar heb ik dan ook weinig over te zeggen.

Oftewel: door The J. Geils Band ben je je gaan interesseren in zwarte muziek. Daar zit dus het essentiële gedeelte.
Het werk van The J. Geils band introduceerde mij in die wereld.

Nee chevy, jij bestrijd niet mijn mening; ik gaf juist een reactie op jouw mening.
Klein verschilletje.

Dit topic is kapot aan het gaan juist doordat men teveel kritiek geeft aan de opbouw van iemands muzikale reis.
In het begin werd er vooral leuk gereageerd, en ieder heeft zijn eigen invulling.
Ik kan het dan ook goed begrijpen dat men afhaakt, en geen stukjes meer wil inbrengen.
Dazzler probeert hier op een goede manier op dit van oorsprong leuk topic een doorstart te geven, maar het gaat al lang niet meer over de inhoud van de stukjes, maar meer over de schrijfstijl, wat jammer is.

Je snapt het niet hè? Mjuman is degene die de pm's verstuurt.

De etc. uit de post van Niels geeft volgens mij impliciet aan dat mensen zelf moeten weten hoe ze hun reis invullen. Een muzikale reis hoeft toch niet per se te betekenen dat je compleet nieuwe genres ontdekt? Waarom zou een reis ook per se moeten veranderen, ueberhaupt? Je kan andere genres er wel aan de haren bijslepen (zoals sommigen ook een beetje deden), maar ik heb liever dat iemand gewoon zijn eerlijke verhaal verteld.

Ik vind het in ieder geval mooi en hoop dat Dazzler zo doorgaat.

Zou het niet kunnen dat beide invalshoeken elkaar grotendeels overlappen?
Je kan moeilijk zeggen dat ik reggae ben gaan waarderen door naar OMD te luisteren.
Synthpop heb ik ontdekt door naar OMD te luisteren en bijgevolg vele andere synthpop bands.

Dus kies ik OMD als icoon voor synthpop, Mike Oldfield voor symfonische rock,
ABBA voor lichtere amusementsmuziek, The Stranglers voor maffe conceptalbums,
de Nits voor muziek die een link legt naar beeldende kunsten (schilderijen, ook strips)
en The J. Geils band als wegbereider voor de zwarte muziek. Zij zijn toch de lichtbakens
in plaats van de groepen die ik door hen heb leren kennen? Zo ervaar ik het toch.

Groepen die onlosmakelijk verbonden zijn met mijn interessevelden.
Je vindt groepen of albums die bij je passen en van waaruit je je muzikale horizon verruimt.
Dat is zo'n beetje mijn invalshoek denk ik. Ik wil die muzikale ijkpunten in mijn leven belichten.

Ik moet zeggen dat ik nu begin te twijfelen
aan de zes hoofdstukken die ik nog in petto had.

Ik had nog het verhaal over een wiskundeleraar, een recensent, een jeugdhuis,
een tweedehands platenwinkel, een weekblad en een muzieksite klaar.

Toch maar eens een nachtje over slapen.

Niet twijfelen dazzler, gewoon doen wat je gepland had! Je niet laten beïnvloeden door zo'n oude zeur als chevy

Ik vind dit topic trouwens nog steeds leuk om te volgen, en dat het hier kapot gaat heb ik nog niet gemerkt, of ik heb er in ieder geval geen last van. Gewoon mooie verhalen over de muzikale reizen van diverse users.

"Ik moet zeggen dat ik nu begin te twijfelen
aan de zes hoofdstukken die ik nog in petto had."

Dat is nergens voor nodig, tot nu toe heb ik je reis met veel plezier gevolgd. Ik kan me niet voorstellen dat er veel mensen zijn die problemen hebben met je keuzes tot nu toe. En al zou dat wel zo zijn: dit is toch jouw reis, niet die van hen?

Dazzler, ik lees graag nog de zes de hoofdstukken die jij in petto hebt. Het idee van dit topic was volgens mij de muzikale reis van elke user te tonen in 10 of meer albums. Dat hoeft mij niet eens een chronologische lijn te zijn. Zelfs een persoonlijk verhaal over de tien beste artiesten van een user past mijns inziens prima in de gedachte van dit topic.

Ik ben een stilzwijgende lezer die écht wel geniet van je stukjes. Het is opnieuw een persoonlijke en originele invulling van dit fantastische topic.
Verder doen zoals je van plan was, zou ik zeggen!!!

Wat Nico zegt. Ik ben erg benieuwd naar de rest!

Ik vind het juist leuk dat iedereen hier op zijn eigen manier zijn muzikale hart uitstort.

Dankjewel, fijn publiek.



Opgeven was ik niet van plan, maar eventueel bijsturen van de koers.
Maar waarom zou ik, inderdaad, laat ik nou gewoon de reis stijlvol afmaken.

Toch trapt chevy93 op mijn achilleshiel.

Want eigenlijk ben ik zo'n trouwe hond dat ik altijd weer terugval op dezelfde bands.
De platen of artiesten die ik behandel, vormen zo min of meer de muzikale thuishavens
van waaruit ik de muzikale wereld wens te verkennen. En met die havens wilde ik de lezer
nader kennis laten maken. Die groepen of platen zijn doodgewoon quintessential dazzler.

Op de vraag welk recent album me de laatste 20 jaar van mijn sokken heeft geblazen
kan ik heel moeilijk antwoorden. Geen enkele plaat maakte zoveel indruk op mij als de muziek
die ik in mijn ontdekkingsjaren (wonderjaren zeg maar) hoorde. Ik ben dan ook een melancholicus.

En dat is geen goed punt als je wil doorgaan voor een echte muziekliefhebber.
Ik hoor enkel nog goeie muziek, maar wordt maar zelden overdonderd.
Tenzij door platen van "toen" die ik nog niet kende.

Al wordt het wikken en wegen wie er wel of niet aan de beurt mag in de laatste zes hoofdstukken.
Zo verwacht iedereen die mij kent Joy Division / New Order en Cocteau Twins / Dead Can Dance.
Daar wat creatiefs mee doen is niet zo gemakkelijk meer. Maar ze negeren is ook moeilijk.

Daarom dat nachtje.

Dead Can Dance met die anecdote over Perry zou ook fijn zijn. Zou ik hier meedoen zou je ook een aantal hele maffe albums krijgen: Maria Zamora (uit de Jordaan), Glen Miller, Leo Fuld, The Phantoms (uit Eindhoven). Gelukkig doe ik niet mee en blijft de jonge muziekvrienden hier veel OLM bespaard.

Maar genoeg andere muziekvrienden die juist wel benieuwd daarna zijn.

Ik begrijp vrees ik ook niet helemaal het nuanceverschil in de interpretatie van dit topic dat Chevy hier gebruikt als kritiekpunt. Ik vind de aanpak van Dazzler althans prettig en fris en persoonlijk. Mijn enige klacht zou zijn dat de stukken zo uitgebreid zijn, en de artiesten zo ver buiten mijn interessegebied liggen, dat ik eigenlijk nog geen tijd heb gevonden om Dazzlers analyses op de proef te stellen. Hopelijk vind ik binnenkort nog een moment om in minstens één van de werelden te duiken die hij hier heeft geschetst.

Oh, en Mjuman, als je dan toch zo onsubtiel gaat proberen ons nieuwsgierig te maken naar je hypothetische bijdrage, wees dan ook een kerel en zet je naam achteraan het rijtje deelnemers

Mijn volgende bijdrage (en geprikkeld ben ik vanavond alweer beginnen schrijven)
gaat over mijn wiskundeleraar. En als ik me niet vergis is hij een generatiegenoot van Mjuman.
En dat zoiets niet toevallig kan zijn, zal je morgen of overmorgen wel merken. Toeval bestaat niet.

Stay tuned.

Je bedoelt dat je wiskundeleraar bij tijd en wijle ook onnavolgbaar was?

Ik verkeerde in het misverstand - o vent met de kritische pen, die ook wel schrijven ken, nooit gehoord van ironie, die mijzelf gold - dat de lijst een done deal was. Verhalen zitten er genoeg in mijn kop, ook om te delen, en net als in het geval van Dazz heb ook ik e.e.a. qua muziekinteresse (bijv jazz) aan mijn pa te danken.

Verder doe ik al m'n best om MOOWS en het song & dance topic in de lucht te houden. Mocht iemand nog op zoek zijn naar de generatiekloof - ik heb 'em gevonden: hij ligt 25 km zuidelijk van hier, 't is een 'hidden option' in Google Maps.

Op naar de wiskundeleraar Dazzler