07. JOY DIVISION - NEW ORDER (1977-1986)
de wiskundeleraar

Mijn wiskundeleraar uit het vierde jaar (schooljaar 1984-1985) was een Talking Heads fan.
En ik ken heel wat leerlingen die door hem deze fantastische band hebben leren waarderen.
Maar de jonge leerkracht bracht ook Joy Division onder ons en dat zouden we geweten hebben.

Niet dat hij dweepte met zijn muzikale voorkeuren tijdens de lessen, verre van.
Maar de geruchten over zijn indrukwekkende platencollectie deden stof opwaaien.
En hij had Joy Division live gezien. Iets wat wij nooit zouden kunnen navertellen.
Het ontzag voor deze muzikale eruditie was groot. Hij had alle antwoorden.

En Joy Division, beste klasgenoten, dat was de band van Love Will Tear Us Apart.
Je weet wel, dat hitje van Paul Young. Ze heten nu New Order. Van Blue Monday.
Hun vorige zanger pleegde zelfmoord. En ze liepen altijd in het zwart gekleed.

Blue Monday kende ik nog uit de zomer van 1983. Ik was er namelijk helemaal gek van.
Mijn vader werd er gek van omdat de beats twee weken lang elke avond tot in onze hotelkamer
bonkten. Ze waren afkomstig uit een stranddancing die (ik verzin het niet) The Beach heette.

How does it feel when your heart grows cold ...

En zo kwam het dat ik op een dag met Unknown Pleasures van de bieb thuis zat.
De rest is geschiedenis, zullen we maar zeggen. Toen de naald aan het drumpatroon
van Disorder begon, wist ik zeker ... dit zijn inderdaad die jongens van Blue Monday.

Op school circuleerden de songteksten van Joy Division.
Slordig ingetikt op een mechanische typmachine en tig maal gekopieerd.
Ik heb de blaadjes nog steeds bewaard. Ze staan boordevol fouten, but who cares.
Als je met de zoveelste kopie van dat manuscript rondliep, was je een echte fan.

Het duurde niet lang of het werd duidelijk dat de teksten in die blaadjes
(hoewel ik lang niet alle finesses begreep) in het verlengde lagen van wat ik voelde
als ik naar de muziek luisterde. Het leek alsof die zanger exact kon verwoorden
hoe ik dacht over deze boze wereld en hoe ik me voelde als jongvolwassene.

Maar de muziek van Joy Division heeft nog een andere dimensie.
In die dagen communiceerde ik met mijn boezemvriend in Joy Division quotes.
De meest gebruikte lijn was I put my trust in you wat we dan indringend opdreunden,
net zoals Ian Curtis het deed in de live versie van A Means to an End op Still (1981).

Joy Division opende deuren naar het verleden. Geen Doors, Velvet Underground,
Stooges, Roxy Music, Bowie, Reed of Cale in mijn collectie, zonder Joy Division.

New Order opende deuren naar de toekomst. Geen Smiths, Stone Roses
of andere Madchester bands, britpop of britbeats in mijn collectie zonder New Order.

Unknown Pleasure en Closer. Het zwarte en het witte album.
Het heeft geen zin te discussiëren welk nu hun beste langspeler is.
Ze horen bij elkaar als dag en nacht. Als de binnen- en de buitenkant.

Op UP is Ian Curtis nog de ziener die de vervreemding in songteksten weet te vangen.
Op C wordt hij de dichter die zelf stilaan vervreemd van de wereld waarin hij zich beweegt.

Disorder en Atrocity Exhibition zijn beginselverklaringen.

I've been waiting for a guide to come and take me by the hand

Take my hand and I'll show you what was, it will be

Op UP zoekt Ian naar een gids, op C is hij zelf die gids geworden.
UP speelt zich nog buiten af ... to the centre of the city where all roads meet.
Op C daalt Curtis af in de spelonken van de ziel ... this is the way, step inside.

De meest ideale Joy Division plaat bestaat voor mij dan ook uit een combinatie
van nummers uit beide albums, aan elkaar gelijmd door een paar sterke singles.







SIDE 1

01. Disorder
02. Day of the Lords
03. New Dawn Fades
04. She's Lost Control
05. Shadowplay
06. Transmission
07. Dead Souls

they keep calling me, keep on calling me / calling me, calling me ...

SIDE 2

08. Love Will Tear Us Apart
09. Atmosphere
10. Atrocity Exhibition
11. Isolation
12. Heart and Soul
13. Twenty Four Hours
14. Decades

Bij New Order zit de essentie in de drie eerste albums en de bijhorende singles,
al ervaar ik Temptation, Confusion en Thieves Like Us vandaag als vingeroefeningen.







SIDE 1

01. Dreams Never End
02. Truth
03. Everything's Gone Green
04. Doubts Even Here
05. Blue Monday
06. The Village
07. 586

i heard you calling / oh yes i heard you, heard you, heard you, heard you calling ...

SIDE .

08. Age of Consent
09. Your Silent Face
10. Love Vigilantes
11. The Perfect Kiss [12" version]
12. Sunrise
13. Elegia
14. Sub-Culture [12" version]

Wie de teksten van Bernard Sumner naast die van Ian Curtis legt, ontdekt ontelbare links
tussen de gevoelens die Sumner opbiecht en de gedichten van Curtis. Vooral op de eerste
drie langspelers merk je hoe Bernard langzaam maar zeker afrekent met het verdriet.

Movement (1981) wentelt zich nog in tranen.
Op Power Corruption & Lies (1983) bevrijdt New Order zich van de Joy Division erfenis.
Low Life (1985) slaat (Sunrise) en zalft (Elegia), en suggereert zelfs een opstanding.

I want to see my family / My wife and child waiting for me
I've got to go home / I've been so alone, you see

When I walked through the door / My wife she lay upon the floor
And with tears her eyes were sore / I did not know why
Then I looked into her hand / And I saw the telegram
That said that I was a brave, brave man / But that I was dead

Wellicht gaat dat nummer helemaal niet over Ian Curtis.
Maar het wonderbaarlijke is dat het wel zou kunnen. En het klopt nog ook.

Ik herinner me een terugkerende droom na het verlies van mijn vader,
waarin hij op een dag terug thuiskwam en getuige was van het aangerichte leed.

Dat vind ik zo fascinerend aan de teksten van New Order uit die periode.
Precies omdat ze voelbaar geschreven zijn vanuit de eigen ervaring
met verlies, lopen ze over van geloofwaardigheid, vind ik.

Het gebeurt nog maar zelden dat ik vandaag Joy Division draai.
Want hun muziek zit ondertussen in mijn genen. Hun platen staan achter glas
en bij het ruitje staat geschreven: openbreken bij alarm. Het is zoals bij een vriend,
goed om te weten dat er een iemand voor je klaarstaat als de nood het hoogst is.

Nooit had ik betere punten voor wiskunde als bij die leraar.
Als mijn vriend en ik na een avondje stappen weer huiswaarts keerden
klonk het steevast ... have a goodnight, have a goodnight, have a gooood-niight ...

Ik wist niet dat jij ook Joy Division leerde kennen via Paul Young, bij mij liep het ook zo.
De echte kennismaking was ook rond mijn 15e of 16e jaar, via de clip van Anton Corbijn bij Atmosphere.
Substance zou mijn eerste album worden.
Verder kan ik mij helemaal vinden in het verhaal bij Joy Division, in New Order heb ik mij nooit zo erg in verdiept.

Waar Paul Young allemaal wel niet goed voor is geweest

Ik was eerder al diep onder de indruk van je recensies bij UP en Closer. Je mooiste stukje tot dusver, niet geheel toevallig was Joy Division ook een station in mijn reis.

Als Chevy over dit stukje nog steeds wat te zeuren heeft reis ik persoonlijk naar Hilversum om aldaar op de uitschrijfknop te klikken.

Cursief typen is gewoon heel erg 2012.

Ik vond Love Will Tear Us Apart van Paul Young werkelijk heel goed in die tijd, tja ...

Welke school in Zuid-West-Vlaanderen had zo'n hippe wiskunderaar midden jaren 80 vraag ik me af? Over muziek werd bij ons in Izegem weinig hips door de leraars verteld, het waren grauwe onderwijsjaren in een maatschappelijke context van crisis en koude oorlog.
Muziek was dan ook puur escapisme..

Cursiviteitsdingetje gefixt (er stond ergens een tag verkeerd).

Prachtig stuk weer.
Ik had zelf zo'n tekenleraar, die erg in new wave en aanverwanten was. Maar op mijn 14e hield ik nog meer van Ace of Base enzo.

Ik typ enkel songteksten cursief, Slowgaze. Was je dat dan niet opgevallen?

Herman, het lukt me niet om mijn Closer recensie te perma-linken
aan de quote .... Take my hand and I'll show you what was, it will be.
Bij de andere quote kom ik wel op mijn UP recensie terecht, daar lukte het.

Het was een wiskundeleraar uit de Kempen, alwaar mijn roots liggen.

Bij mij werkt die quote nu wel.

Ach ja, hij werk zeker enkel als je de instellingen op "laatste bericht onderaan" hebt staan.
Want volgens mij heb ik toch alles juist gequote ... ook die bij Power Corruption & Lies.

08. GET SPROUTS - WIT-LOF FROM BELGIUM (de jaren 80)
jeugdhuis 10R20

Ik was een aantal jaren actief in een jeugdhuis met de originele naam 10R20.
Het mag duidelijk zijn dat er daar vooral tieners en twintigers over de vloer kwamen.
Ik was eindverantwoordelijke over de groep van deejay's. En ik beslist over de aankopen.

Een van mijn eerste heldendaden was de aanschaf van deze plaat (op vinyl nog).
Want hoewel wij heel wat new wavers onder de leden telden, zaten de platenbakken
toch vooral gevuld met de weliswaar betere hits van het moment en de grote namen.

Uiteraard bevat zo'n platencollectie uit een jeugdhuis heel wat muziek van eigen bodem.
Ik leerde 10R20 kennen op vrijdagavond omdat we er met de plaatselijke jongerenvereniging
voor amateursterrenkunde de vergaderingen gepast afsloten. Die vrijdagavonden werden al snel
uitgebreid met zaterdagavonden, waarop thema-fuiven het hoogtepunt van het weekend vormden.

Bij die amateursterrenkundigen zat trouwens een fanatiek belpop verzamelaar.
En het is door het grasduinen in zijn collectie dat ik de smaak te pakken kreeg.
Resultaat is vandaag toch wel een mooie collectie belpop en kleinkunst op vinyl.

We fungeerden zelfs één keer als roadie team voor een plaatselijk optreden van Arno.
Dat was in de eerste plaats om de clubkas te spijzen, maar de verpletterende cimbaalcrash
van Bathroom Singer zindert 20 jaar na datum nog steeds na in mijn oren. Tingelingeling ...

Voor de non-believers onder de lezers: deze sterrenwacht in aanbouw was de onze.
Ik ben zelf niet op de beelden te zien, want ik durfde niet spijbelen op school die vrijdag.

De man met de vurige haardos is de belpop verzamelaar.
De jongen met de Arafat sjaal is niet Martin Gore, maar een klasgenoot
met een geweldige new wave collectie, waar ik me mateloos kon in verdiepen.

Als student won ik ooit een wedstrijd op de studentenradio in Leuven: Radio Scorpio.
Bedoeling was om een programma format te bedenken. De drie winnaars mochten
het programma ook live in de ether sturen. Mijn uurtje stond bol vergeten belpop.
Ik heb toen een heel namiddag in de belpop collectie mogen snuisteren.

Op deze site word ik wel eens versleten als belpop promoter (of iets positiever,
maar enigszins overdreven belpop kenner). Want die kennis beperkt zich hoofdzakelijk
tot (u raadt het al) de jaren 80. Wat het Vlaamstalige repertoire betreft, heb ik meer bagage.

Ik koos voor dit hoofdstuk voor een paar grote belpop namen uit de jaren 80,
maar ik selecteerde bewust niet hun grootste hit, maar een nummer dat minstens
in de beurt komt, zo niet hun grootste klassieker overtreft, en als het meezit misschien
de lezer (die ook op de vele links in mijn stukjes klikt) overtuigt van de aanwezige kwaliteit.

SIDE 1

01. Pas de Deux - Mani Meme (1983)
Eurovisie Songfestivalsensatie brengt lekkere funkwave met nonsens tekst.

02. Allez Allez - Valley of the Kings (1982)
Afrowave met hitpotentie, tot de zangeres werd ingepikt door Glenn Gregory van Heaven 17.

03. Nacht und Nebel - Zafari (1983)
Groep van Beats of Love met een iets vroegere en meer geschifte single.

04. Red Zebra - The Art of Conversation (1981)
Postpunk groep wiens oeuvre te vaak verengd wordt tot I Can't Live in a Living Room.

05. Jo Lemaire - Parfum de Rève (1983)
De Belgische Siouxsie woonde in Wallonië, maar koos later voor synthpop en chanson.

06. Arbeid Adelt! - De Man Die Alles Noteert (1983)
Van Get Sprouts tot MTV's 120 Minutes: Arbeid Adelt! was een motto voor Marcel Vanthilt.

07. The Machines - I See the Lies in Your Eyes (1982)
Winnaars van Humo's Rock Rally 1980 brachten Beatlesque 80s pop.

SIDE 2

08. The Scabs - Matchbox Car (1983)
De Vlaamse versie van The Clash koos later voor meer rootsgericht materiaal.

09. TC Matic - Ugh Ugh (1984)
Pure popsingle van Arno's band was jarenlang tune voor belpop radio van Gust De Coster.

10. The Bet - No (1981)
Gelikte kwaliteitspop die iets verder terugkeek in de tijd dan de belwave bands.

11. De Kreuners - Cous-Cous Kreten (1982)
Eerste en oudste Vlaamstalige rockband legde ooit de vinger op de maatschappelijke pols.

12. Luna Twist - Look Out (You're Falling in Love Again) (1982)
Eerste wapenfeiten van de alom geprezen en ondergewaardeerde Dirk Blanchart.

13. 2 Belgen - Call Me (1983)
Zuivere synthpop van een band die Europa veroverde met Lena.

14. Madou - Niets Is voor Altijd (1982)
Kortstondige folkwave groep met wortels in het legendarische Rum.



Ik moet nog wat over de titel van hoofdstuk 8 uit mijn reis kwijt.
Als je op Get Sprouts klikt kom je op het legendarische album terecht
dat je gratis kreeg als je in 1980 een jongerenrekening opende bij de ASLK bank.

Daarop stonden zorgvuldig bands geselecteerd die bijna stuk voor stuk
zouden uitgroeien tot belpopiconen. En vaak nog met een exclusief nummer.
Samensteller was de lichtman van TC Matic ... beter bekend als Marcel Vanthilt.



Klik je op Wit-Lof from Belgium dan kom je op één van de in totaal vier verzamelaars
die een eerste poging waren om een belpop overzicht op cd te brengen. Samensteller
was Gust De Coster die daar in de eerste plaats een boek over had geschreven
en die als radiomaker TC Matic en de belpop altijd hoog in het vaandel droeg.

Belpop werd in de jaren 80 een verzamelnaam voor creatief talent van eigen bodem,
maar ging gebukt onder een gebrek aan middelen, zelfvertrouwen en doorzettingsvermogen.
Heel wat bands kwamen niet verder dan een mini-album, een handvol singles en een full album.

Het succes van bands als Soulsister, Vaya Con Dios, dEUS, K's Choice, Channel Zero,
Soulwax, Novastar, Hooverphonic, Ozark Henry, Daan, Milow, Absynthe Minded, Sela Sue
(nu vergeten we nog een boel namen) en Gotye bewijst dat de tijden definitief veranderd zijn.

De Kreuners

The Scabs

dazzler

Dat is wel verleidelijk, eens zien of er op je shirt ook een kekke one-liner staat. Maar nee.. dit is wel waar ik op doelde.

Ik ben wel benieuwd, misschien loop ik op de zaken vooruit, maar hoe lang is het geleden dat je je laatste essentiële ontdekking deed?

Als je het tegen mij hebt, chevy93

Opnieuw helaas. Mijn laatste essentiële ontdekkingen dateren
van een paar jaar geleden. Een aantal platen uit de jaren 70 en 80
die ik dankzij deze site eindelijk ben gaan beluisteren en koesteren.

Maar het levert verder weinig op, want ze liggen allemaal
in het straatje van eerder beschreven genres of ontwikkelingen.

Er zijn heel wat genres die ik bij mondjesmaat kan smaken,
maar om de ontdekkingen daarvan essentieel te noemen, dat gaat te ver.
Het blijven uitstapjes naar links of naar rechts. Niet mijn uitgangspunt hier.

Ik ga wel nog een stuk schrijven over de muziek uit de jaren 30 en 40,
waar ik me de afgelopen 10 jaar ben in beginnen te verdiepen. Maar ik durf
betwijfelen of het jou gaat interesseren. Ik zou inzetten op de volgende schrijver.

verdere programma (onder voorbehoud)

09. back to the future: muziek uit de jaren 40

10. een album uit 1998 dat je een cheviaanse, essentiële ontdekking zou mogen noemen

11. het betere Nederlandstalige lied met als voorbeeld een hedendaagse, Vlaamse artieste

12. waarom schrijven en lezen over muziek voor mij net zo belangrijk is als luisteren

Ik probeer dit weekend klaar te zijn..

Gaan we op safari?

Het is in ieder geval een album waarover ik nog steeds geen recensie heb gepleegd.
En vooral zij die deze muziek gebakken lucht vinden, mogen mee naar de maan vliegen.

Franse lucht?

09. HITPARADEPAARDJES (de jaren 40)
back to the future

Mijn oudste muzikale herinnering is dat we samen op de speelplaats
in 1974 de foute hit Is Everybody Happy van het Nederlandse Jackpot zongen.
Mijn eerste bewuste kennismaking met muziek was de zingende kikker in de clip
van Love Is All van Roger Glover & Friends die wekelijks welgemutst op de buis kwam.

Toen ik eind jaren 80 als student in Leuven de tweedehandswinkel Sax ontdekte,
ging een nieuwe wereld voor mij open. Plots werd muziek veel betaalbaarder en ik kon er
uren vertoeven tussen de hoezen. Ik kreeg de kans om op maandag de winkel open te houden.
Ik zat dus bij de bron en leerde bij over verschillende releases, originele hoezen, platenlabels ...

Ik trok in mijn studententijd vaak naar Brussel en Antwerpen (en later ook Gent)
om daar in tweedehandswinkels hetzelfde te doen: vinyl besnuffelen en bestuderen.
Diverse platenbeurzen werden bezocht om ook zelf een mooie collectie uit te bouwen.

Aanvankelijk zocht ik enkel vinyl singles, maar later ook album uit de periode 1977-1992.
Gaandeweg kwamen daar talloze cd verzamelboxen bij met muziek uit de 50s, 60s en 70.

De laatste jaren gaat mijn aandacht vooral naar muziek uit de prehistorie.
Muziek van voor Rock around the Clock. Begin de jaren 50 dus en de jaren 40.
En ondertussen zit er ook al wat materiaal uit de jaren 30 en 20 in mijn collectie.



1942 is een scharnierjaar. WO II destabiliseert de economie.
In de US gaan de muzikanten van de grote big bands in staking.
De orkestleiders zijn niet meer in staat aan de looneisen te voldoen.

Platen werden in die tijd op naam van de orkestleider uitgebracht.
De vocalisten waren slechts "featuring artists", maar die relatie vertroebelt.
Enkele zangers en zangeressen wagen het nu zonder orkestrale begeleiding.

Plots verschijnen er meer plaatjes in de winkels met de vocalist in de hoofdrol.
Sommige orkestleiders passen zich aan die trend aan door met minder muzikanten
op te treden of door vrede te nemen met een meer ondersteunende en begeleidende rol.



Ik selecteerde hieronder 20 Billboard nummer 1 hit uit de periode 1943-1949
die volgens mij mooi illustreren hoe de populaire muziek vanuit het big band tijdperk,
waarin vooral de betere klasse op bals jazz en swing consumeerde, langzaam evolueert
naar amusementsmuziek voor het hele gezin aan de vooravond van het rock 'n' roll tijdperk.

Het zijn stuk voor stuk liedjes die ik heb leren waarderen en smaken
als een wijnproever die zijn palet verbreedt door een oudere fles te kraken.
Ik vind het namelijk heel spannend om te ontdekken hoe de populaire muziek
zich doorheen al die decennia heeft weten te ontwikkelen tot hedendaagse pop.



01. The Mills Brothers - Paper Doll (1943)
Close harmony van The Mills Brothers. Je hoort goed waar de doo wop
van de jaren 50 vandaan komt. Let op de nog erg beheerste manier van zingen.
Een voorwaarde om het blanke publiek te paaien. Al zit er ook een snuifje jazz in.

02. Bing Crosby - Swinging on a Star (1944)
Al Jolson en Bing Crosby zijn de twee eerste, grote amusementszangers
die groter waren dan het orkest dat hun begeleidde, en dat drie decennia lang.
Bing Crosby had meer nummer 1 hits dan wie ook in de muziekgeschiedenis.



03. The Andrews Sisters - Rum and Coca Cola (1945)
Zingende broers of zussen deden het goed in de jaren 30 en 40.
De legendarische Andrews Sisters werden onder hun eigen naam geafficheerd.
We kennen dit nummer ook als onderdeel van de Stars on 45 medley van The Star Sisters.

04. Les Brown & Doris Day - A Sentimental Journey (1945)
Les Brown behoort tot de laatste generatie big bang leiders.
Hoor hoe het swingende ritme vertraagt tot een grootstad decor
waarop de vocaliste in de schijnwerpers kan voordragen: Doris Day.

05. Perry Como - Till the End of Time (1945)
De Italiaanse kapper: het beste profiel om het te maken in de states als crooner.
Perry Como's ster schittert in de jaren 40 hoog aan het firmament. Een van de weinige crooners
die het succes doortrekt in de jaren 50 omdat hij dan durft kiezen voor luchtige, popdeuntjes.



06. The Ink Spots - The Gypsy (1946)
Genregenoten van The Mills Brothers. Merk op dat de vocalen
van deze broers al iets doorleefder klinken. Stemmen die geolied werden
in de gospel koren. De eenvoudige begeleiding op gitaar hebben ze wel gemeen.

07. Frankie carle - Rumors Are Flying (1946)
Frankie Carle is een in Europa wat minder bekende naam dan Les Brown.
Toch bedient deze pianist zich van een gelijkaardige, eerder zwoele big band stijl.
Marjorie Hughes zorgt dit keer voor de vocalen. Haar naam blijft verbonden met Carle.

08. Sammy Kaye - The Old Lamplighter (1946)
Sammy Kaye was een orkestleider die gemakkelijk los kon komen
van de big band sound. Hij bracht lichtere, amusementsmuziek die zo zou passen
in een familiefilm of een Disney cartoon. Billy Williams zingt dit sfeervol nummer.



09. Ted Weems - Heartaches (1947)
Orkestleider Ted Weems blaast een exotische dans nieuw leven in.
Wereldoorlog II is voorbij en de amusementsindustrie draait op volle toeren.
Europa snakt naar de dansvloer en daar wordt in de Status werk van gemaakt.

10. Tex Williams - Smoke Smoke Smoke That Cigarette (1947)
De geestelijke vader van Johnny Cash zouden we kunnen zeggen.
Maar het valt op dat country songs steeds nadrukkelijker de weg vinden
naar de hoogste regionen van de Billboard Hot 100. Roken was toen al ongezond.

11. Francis Craig - Near You (1947)
De toeters en blazers uit de big band era ruimen plaats voor de piano
als basisinstrument. De gitaar moet wachten tot Bill Haley de klok rond rockt.
Pianist en orkestleider Francis Craig wordt bijgestaan door een croonende Bob Lamm.



12. Peggy Lee - Manana (1948)
Peggy Lee stond ook garant voor wat buskruit op de dansvloer.
Ze debuteerde in het orkest van Benny Goodman, maar bleef ook solo overeind.
Haar ondeugende alt kleurde het onsterfelijke Manana en haar 50s hit Fever.

13. Nat King Cole - Nature Boy (1948)
Eerst als instrumentaal jazz trio, daarna als solist en zanger.
Het koperen keelgat van Nat King Cole fleurde de radio op tot ver in de jaren 50.
Meesterlijke ballades die stuk voor stuk het etiket klassieker mogen dragen.

14. Pee Wee Hunt - Twelfth Street Rag (1948)
De naoorlogse jazz die hoog in de hitparades eindigde was meestal
een guitig afkooksel van het echte werk. Dixieland of ragtime bijvoorbeeld
met hoge dansbaarheidsfactor. Voorlopers van de boogie woogie en rock 'n' roll.

15. Margaret Whiting - A Tree in the Meadow (1948)
Ik heb een zwak voor dit soort liedjes. Nog nergens enig spoor
van rock 'n' roll te bespeuren. Het orkest in een ondersteunende rol.
Maar met prachtige zanglijnen alsof je naar een goudgebekte vogel luistert.

16. Dinah Shore - Buttons and Bows (1948)
Luister naar die stem, want deze nachtegaal heet Dinah Shore.
Novelty songs rezen aan het eind van de jaren 40 als paddestoelen uit de grond.
Meezingers voor bij de afwas en doorgaans met een ondeugende, instrumentale toets.



17. Evelyne Knight - A Little Bird Told Me (1949)
Wie had het over een zoetgevooisd vogelgeluid?
Evelyn Knight in de rol van de keurige huisvrouw die haar gezin
op zondag al zingend meeneemt naar de buiten. Picknickmand in de koffer.

18. Russ Morgan - Cruising Down the River (1949)
En hier zit vader achter het stuur van zijn opgeblinkte cabrio
Inhaken en luisteren naar het draaiorgel. Taferelen uit Mary Poppins.
De term lichte muziek is meer dan ooit op zijn plaats.

19. Vaughn Monroe - Ghost Riders in the Sky (1949)
Orkestleider Vaughn Monroe had zelf een beluisterbare bariton
waarmee hij zijn hits kon inzingen. Een onheilspellend relaas uit de country hoek.
Alsof hij zomaar vanaf het witte westerndoek de woonkamer komt ingereden.

20. Frankie Laine - That Lucky Old Sun (1949)
Eindigen doen we met Frankie Laine. Zanger met country roots
die in de eerste helft van de jaren 50 de hitparades zou domineren.
Hij haalde zo mogelijk nog betere cijfers in Engeland dan in Amerika.

Ik heb thuis drie verschillende verzamelreeksen met 40s hits.
Elke reeks telt tien schijfjes die per jaar de grootste hits bevatten.
Tussendoor plaatste ik enkele hoezen van de meest complete reeks.

10. AIR - MOON SAFARI (1998)
muziekkrant Oor

In 1990 kon ik voor een mooie prijs 10 jaargangen van muziekkrant Oor op de kop tikken.
Zelf was ik het tijdschrift trouw beginnen kopen eind 1989 en ik kon daar nu alle nummers
van de jaren 80 bijvoegen. Reden was het proefschrift dat ik voor de unief moest maken.
Ik kocht Oor tot in 2000. Toen verslapte de behoefte om up to date te blijven.

Uit een aanvullend academiejaar Culturele Studies (enige vereiste was een master diploma)
onthoud ik drie uiteenlopende vakken die mijn kijk op muziek gevoelig hebben helpen bepalen.

* Muziekgeschiedenis (deel 2) van barok tot modern.
Van de zonen van Bach naar de klassieke periode en daarna de romantiek,
het nationalisme, het impressionisme en het modernisme. Verschrikkelijk boeiend.

* Populaire Cultuur.
We leerden hoe kunst met de grote K en cultuur met de grote C zich verhouden
tot hun populistische genregenoten. Soaps, strips en popmuziek werden er met evenveel
respect behandeld als schilderkunst, film en theater. Vooroordelen en heilige huisjes gesloopt.

* Filosfie van de Kunst
Met één prangende vraag: Hoe objectief is kunst?
En aan die vraag werd een andere kwestie gekoppeld die nog interessanter was.
Wat gebeurt er namelijk tussen het kunstobject en de toeschouwer? Met als slotsom
de stelling dat een kunstobject ons meer kan leren over de ontvanger dan over de schepper.

Dat een kunstwerk wat in ons weet los te maken is weliswaar verdienste van de schepper,
maar wat het precies losmaakt zegt meer over hoe ik het werk ervaar dan over wat de kunstenaar
ermee bedoeld heeft. Sommigen krijgen hier hoofdpijn van, maar ik vind dat een boeiende gedachte.

Op die manier werkt kunst als een spiegel waarin wij onbewust proberen
om onszelf beter te leren kennen. Misschien zelfs een antwoord op de vraag
waarom de mens al heel zijn bestaan kunst bedreven en bemind heeft.

In de tweede helft van de jaren 90 was ik naast verzamelaar van vinyl
ook meer en meer een wandelende muziekencyclopedie geworden.
Ik daalde steeds dieper en verder af in de muziekgeschiedenis.



Nieuwe albums deden me minder dan vroeger.
Af en toe stootte ik op een plaat die me echt wist te raken.
Maar zelden of voelde ik nog de behoefte om zo'n band trouw te volgen.

Hieronder een nagelnieuwe recensie bij een plaat waarvan ik in 1998 zei.
Deze plaat combineert alle invloeden die muziek voor mij zo belangrijk maken.

01. La Femme d'Argent
Ambient, lounge, trip hop ... ik bezit het juiste jargon niet om deze muziek te definiëren.
Ik hoor wel heel duidelijk een electronic meets jazz sound die me heel hard weet te bekoren.
Wie niet goed luistert, kan deze muziek te snel afdoen als liftmuziek. Het melodisch improviseren,
het verschuiven van de akkoorden en het elektronisch inkleuren van de compositie gebeurt magistraal.

Ik heb geen drugs nodig om hier op te gaan trippen. Ruimte zat.
We bevinden ons zonder twijfel op de maan. De safari kan beginnen.

La Femme d'Argent laat aan het einde een Kraftwerk geluid opduiken.
Die retrotoets sluipt door de hele plaat en slaat een brug doorheen de tijd.

02. Sexy Boy
Depeche Mode, Blur en Gainsbourg in één nummer.
Mannequins in ruimtepakken defileren over de catwalk.
En opnieuw een geniale melodie die er bovenuit kriebelt.

03. All I Need
En dan is er Beth Hirsh die voor een derde invalshoek zorgt.
Na de soft elektro jazz en de synthrock krijgen we een songwriters approach.
Door haar input krijgt de plaat vocaal genoeg gewicht. De akoestisch gitaar is slim.
Dat liefde de wetten van de zwaartekracht in vraag stelt, wordt hier vakkundig bewezen.

04. Kelly Watch the Stars
We keren terug naar de synthrock van Sexy Boy.
Dit keer mag Kelly dromen. De jazzy intro doet het nummer naadloos aansluiten
bij All I Need. Let op de deepsky effecten die ons meenemen naar Star Trek episodes.

05. Talisman
Dit is mijn favoriet van Moon Safari (al eindigt de opener heel dicht).
Een compositie die een schitterende melodie laat zweven op weemoedige akkoorden.
Ik hoor symfonische echo's van Pink Floyd, Mike Oldfield en The Alan Parsons Project.
Flor Berkenbosch zou hem zeker gedraaid hebben in Manoeuvres in het Donker.

06. Remember
Een intermezzo dat uit een filmsoundtrack lijkt weggeplukt.
Met een vleugje vintage OMD ben je bij mij altijd aan het goede adres.
Als het orkest begint te strijken is Hooverphonic niet ver af meer.

07. You Make It Easy
En net zoals All I Need deed op de denkbeeldige voorkant van deze plaat,
slaagt de zangeres er met You Make It Easy opnieuw in om de elektronische muziek
van de nodige sensualiteit te voorzien. Ik moet aan de rol van Nico in Velvet Underground denken.
De song staat iets minder op eigen benen. Stem en muziek gaan in symbiose.

08. Ce Matin La
Wat zou Ennio Morricone vinden van die gitaar en die warme blazers
die een ochtend op de prairie suggereren? Filmmuziek die geen beelden nodig heeft.
Air slaagt met flair in het integreren van talloze invloeden. Het koor zorgt voor de afwerking.

09. New Star in the Sky
Een track die hoofdzakelijk op sfeerschepping rust
en de sterke melodieën van zijn voorgangers moet missen.
James Last en de liftkoker zijn dit keer wel gevaarlijk dichtbij.

10. Le Voyage de Pénélope
Een afsluiter van formaat die heel gewiekst het midden houdt
tussen de heavy sound van Sexy Boy en het symfonische geluid van Talisman.
Zelden klonk een album zo compleet, zo mooi in mijn straatje als Moon Safari van Air.

Datzelfde aanvullend jaar Culturele Studies werd ons gevraagd stage te volgen
bij een culturele instelling of organisatie. Ik draaide een maand mee op de promodienst
van de Belgische independent PIAS. Als een kind in een snoepwinkel wandelde ik er
door de magazijnen waarin ook de vinyl exemplaren lagen van de nieuwe release.

We schrijven februari 1994 en praten over vandaag nog moeilijk te vinden vinyl albums.
Eén voorbeeldje: Into the Labyrinth (1993) van Dead Can Dance op vinyl. Het gaat hier om
een dubbelelpee waarop ook Bird en Spirit (van de CD compilatie uit 1991) te vinden zijn.

Fantastisch album is en blijft dit. Ik was overdonderd toen dit destijds uit kwam en deze cd draait ook nu nog menig rondje.

Zelfde hier. Ik heb hem in de kast staan met in het boekje een uitgeknipte krantenrecensie uit 1998. Was toen erg onder de indruk en het is nog altijd een van m'n favoriete '90s albums.

Ik was er destijds ook weg van, maar gedurende de 00's zakte mijn waardering steeds verder weg. De laatste tijd heb ik het echt weer helemaal herontdekt. De muzikaliteit spat er eigenlijk wel vanaf en de opener en Talisman zijn ook mijn favorieten denk ik.

Moon Safari is een mooie plaat (al heb ik nooit helemaal de enorme impact begrepen op sommige mensen) maar ik wil eigenlijk even reageren op het stuk daarvoor. Zulke oude popmuziek is een weinig behandeld onderwerp (de hierboven genoemde Oor plaatste het begin van de popmuziek in Nederland doodleuk in de jaren vijftig, met de oprichting van de Tielman Brothers). Zelden zie je iemand met liefde en respect uitleg geven over de ontwikkelingen en hits die daarvoor plaatsvonden. Misschien wel het beste stuk dat ik dit jaar op Musicmeter heb gelezen. Ik heb nog niet alles kunnen beluisteren en misschien reageer ik hier nog ooit uitgebreid op, maar alvast een dikke thumbs up daarvoor!

Is dit album alweer zo oud?
Zo voelt het voor mij nog steeds niet.
Mooi album, al moet ik bij hun muziek op de een of andere reden aan soft porno muziek denken.

Grappig, mijn hele studie leunt zowat op de Cultural Studies beweging .

Dat doet me veel plezier.

Ik zou er graag een apart topic over willen maken,
maar bedenk steeds ... wie zit daar nu eigenlijk op te wachten.

Op zo'n momenten zou het bijvoorbeeld een hart onder de riem zijn
als je kan zien hoeveel mensen een topic in hun updates hebben staan.
Het zou me in ieder geval kunnen sterken om door te gaan.

Want ook nu dacht ik weer: dit moet voor velen
ongetwijfeld het saaiste hoofdstuk uit mijn reis zijn.

Nog twee hoofdstukken te gaan.
Eentje over Nederlandstalig dat ik vandaag wil plaatsen.
En een afsluiter die waarschijnlijk pas op maandag zal volgen.

Weer even bijgelezen: geweldige stukken weer. Met name dat Joy Divisionstuk was gewoon mooi om te lezen. Wel valt mij op dat jij veel meer mensen om je heen had waar je wat aan had op muzikaal gebied. Iets dat ik persoonlijk maar mondjesmaat heb, verreweg de meeste mensen luisteren toch heel andere muziek dan ik. De taferelen rondom Joy Division op jouw school had ik me op mijn middelbare school totaal niet voor kunnen stellen, daar leefde (en leeft) muziek echt niet op zo'n manier. Een verschil tussen vroeger en nu, of ligt dit nu aan mij of de school?