ST peppers en the Human Menagerie

Interessant. Niet mijn favoriete plaat van The Beatles, maar toch wel erg goed. Nog geen metal tot nu toe in je stukjes, dat zal toch wel snel gaan veranderen, vermoed ik..

Halte 2: Happy days
Op mijn dertiende kocht ik voor het eerst zelf een cd. Met mijn vader in Leeuwarden. King Kong. In het kleine winkeltje waar ze begonnen, die vol was als er 5 klanten binnen waren. Geen idee of de winkel nog bestaat trouwens.
Mijn klasgenoten waren nog steeds razend enthousiast over (jongens) Thunderdome en aanverwante hersenloze beukmuziek en (meisjes) De Kast. Of dat vanwege de muziek was of vanwege Syb van der Ploeg weet ik niet. Welkom in de Friese Wouden anno 1998. Zelf was ik niet zo van Thunderdome of De Kast. Mijn eerste album was dan ook een album dat veel gepromoot werd op Radio 2: Imagination van Brian Wilson.
Als ik het goed onthouden heb, markeert de aanschaf van dat album ook meteen het einde van de tijd waarin in bijna uitsluitend naar Radio 2 luisterde. De radio stond steeds vaker afgestemd op 3FM, en soms op Radio 538. Voor mijn gevoel was 3FM in die tijd een zender waar de muziek centraal stond in plaats van pratende grappenmakers met sidekicks. Maar misschien zit ik er naast en is dit gewoon vroeger was alles betersentiment dat de kop opsteekt.
Het meeste huiswerk in die tijd zal ik gemaakt hebben met een mengsel van verschillende radiozenders en mijn eigen cd’s. Dat waren er niet zoveel. Sgt. Pepper, de rode en blauwe verzamelaars van The Beatles, Imagination, Het beste van Boudewijn de Groot.

En nu? Voor mij is het vooral het voor het eerst zelf kopen van een cd en het bewust worden van de lol van het in een platenzaak rondneuzen, hier de bezienswaardigheid op mijn muzikale reis. Niet zozeer de muziek zelf. De laatste keer dat ik Imagination geluisterd heb, is jaren geleden. Sindsdien heb ik geen behoefte gehad het te luisteren. De nummers zijn niet bijster sterk geloof ik, en Brian Wilsons stem klinkt ook nergens naar. Snel richting volgende halte.

Leuke stukjes. Je reis loopt net een jaartje of twee voor die van mij aan en bevindt zich ook op plekken (Leeuwarden) waar ik bekend ben. Qua muziek en beleving staan we dan wel een eindje van elkaar af, maar dat mag de pret niet drukken. Ik begin ook met platen waar je de tranen van in de ogen schieten.

Ik hoop niet dat ik je vandaag teleurstel, AOVV, nu ik nog steeds niet bij metal aanbeland ben.


Straks kennen we elkaar nog

Vanwaar eigenlijk de wil om uitgerekend deze CD te kopen? En niet bv. een ander album van the Beatles?

Hij heeft het niet zelf gekocht hè, maar gekregen voor zijn verjaardag.

Als je de rode en blauwe verzamelaar hebt, dan heb je toch genoeg?

Nee.Hij kreeg Sgt. Pepper's, ik had het over Brian Wilson. Als hij zo enthousiast is over Sgt. Pepper's lijkt me een logisch vervolg om een Abbey Road te kopen o.i.d. En niet een album van een artiest uit vervlogen tijden dat toevallig gepromoot wordt door Radio 2.

Wist hij veel wie Brian Wilson was en wat hij vroeger gemaakt heeft. Wikipedia bestond nog niet he

Inderdaad zeg. Misschien kan ie 'm met dat argument alsnog inruilen?

Zijn vader had hem dat wellicht kunnen vertellen. Maar laten we gewoon zijn antwoord afwachten. Ik ben gewoon benieuwd, meer niet.

Het idee van Sander vind ik goed, mits hij het bonnetje nog heeft.

Ja, dat bonnetje kan weleens een probleem zijn.

Waarom specifiek dit album? De nummers die ik op de radio had gehoord, vond ik leuk. Plus, ik had nog geen internet en las geen tijdschriften over muziek. Ik wist denk ik dat Brian Wilson van de Beach Boys was, maar ik had geen idee hoe legendarisch die waren. Daar kwam ik later pas achter.
Mijn geld kan ik maar een keer uitgeven, en destijds had ik niet veel geld. Wellicht had ik meer van de Beatles kunnen kopen, maar aan de andere kant had mijn vader daar alles wel van op LP. (Dus, als ik Abbey Road zou willen horen, vroeg ik mijn vader wel om dat album te draaien.) Ik wilde liever iets nieuws (als in: iets dat we nog niet in huis hadden), en dit was een van de weinige nieuwe dingen die ik kende. En ik vond het leuke muziek zoals gezegd.

Uiterst logisch ook.

Halte 3: Ticket to Anywhere
Rond mijn veertiende begon ik me meer en meer te interesseren voor muziek. Mijn vader had een aantal Aloha’s (de reincarnatie van het muziekblad uit de jaren ’70 of zo dat intussen zelf ook alweer verdwenen is) die ik van kaft tot kaft las. In de vakanties nam hij me vaak mee richting stad om allej cd-winkels langs te gaan op zoek naar een paar leuke albums. Op de radio hoor ik singles, in de winkel beluister ik delen van het hele album. Als ik wat gespaard heb, kan ik een cd kopen.
Ik was me meer gaan interesseren voor rock: Cranberries, Live, dat soort werk. Maar het was 1999. En 1999 was natuurlijk het jaar van Narcotic!

Dat nummer was toen zonder twijfel een van de hardste dingen die ik ooit had gehoord (ja, lach maar). Hard en aanstekelijk tegelijk. Dus, luisteren en kopen. Vierenveertig gulden betaalde ik voor het titelloze album van Liquido, als ik het goed onthouden heb. Meer dan een gulden per minuut, maar dat heeft zich ruimschoots uitbetaald in luisterplezier.

En nu? Van Narcotic kan je veel zeggen, maar hard is het uiteraard niet. Toch is het voor mij het begin geweest van een reis richting steeds hardere muziek. Om die reden vermeld ik het hier. Het is lang geleden dat ik het album of de single gehoord heb. Ik draai het meestal uit nieuwsgierigheid, om te horen hoe het ook alweer klonk. En meestal klinkt het dan als hele aardige pop/rock. Ik denk dat ik het binnenkort maar weer eens op mijn mp3-speler zet.

Inderdaad een heerlijk nummer; werd toendertijd ook in menige feesttent gedraaid.

Ik vond hun volgende singel (Ooh Aah Doubledecker of zoiets) toch wel leuker.

Heb me ooit laten wijsmaken dat Liquido voortkwam uit de duitse metalband Pyogenesis, maar volgens mij is dat een vuile leugen

Die volgende single vond ik juist het minste nummer van het album, en het past voor mijn gevoel ook niet bij de rest van de nummers.

Allejezus Is dat niet wat heel duur voor een jongen van 14?

Dat valt toch best wel mee? Als je je bedenkt dat Pokémon-spelletjes destijds 100 gulden waren? Ten minste, ik geloof dat ik Gold destijds voor 99,95 gulden bij de Bart Smit gekocht heb (50-50 met ouders, maar toch). Om nog maar te zwijgen over mijn Gameboy Color van 240 gulden.

Anyway, niet echt mijn ding dat, geloof ik.

Gezien je leeftijd denk ik dat je niet echt een goed beeld hebt van de guldenprijzen...

Snap er zelf ook niks van

Valt inderdaad mee. Nog steeds duur. Maar geen ' ' waard, nee. Laten we deze hele slepende affaire maar gauw vergeten. In de doofpot stoppen. Weggummen uit de geschiedenis.

Ha, Narcotic. Wat een knaller van een plaat was dat. Voor die clip zat ik voor schooltijd naar tmf/box/mtv te staren in de hoop dat -ie nog even voorbij kwam.

Toch waren cd's rond die tijd gewoon erg duur. Ik weet nog wel dat je voor sommige cd's zelfs 55 gulden betaalde.

Narcotic was wel een leuk altohitje inderdaad. Verder nooit overwogen eens meer van Liquido te beluisteren.

Dat moet dan een dubbelcd zijn geweest, ik heb nog nooit meer dan 40 gulden betaald voor een nieuwe cd.

Waren dat 'gewone' cd's of dubbel-cd's, Herman? Dat een dubbelalbum iets van 60 gulden kostte staat me nog vaag bekend bij, maar een enkele cd voor 55 gulden is meer dan wat ik ooit betaald heb (hoewel dat waarschijnlijk alleen maar betekent dat ik zoveel geld niet had).

Ik herinner me uit de begintijd - ca 1984 - dat geïmporteerde cd's (uit Japan) wel voor 90 florijnen weggingen (U2 staat me bij) en daarnaast had je later die de original master recordings en de Au20-serie, beide goudkleurige cd's die voor 75 - 95 florijnen werden verkocht. Ooit Ziggy gekocht 2ehands voor 25 gulden en dat beschouwde ik toen als een koopje.

Ik ook niet, ik vond dat echt teveel geld. Volgens mij ging het om een nieuwe U2 bij de FRS of Van Leest o.i.d., in een ieder geval een hele grote release. En het was ook maar een korte piek.

Ik kan me ook nog wel de Itch EP van Radiohead herinneren voor 60 gulden bij Fame, maar dat was wel Japanse import (en heb ik ook niet gekocht).

Ik weet dat PULSE van Pink Floyd erg duur was, maar die had ik erg goedkoop, omdat de komma verkeerd geplaatst was in de winkel.
In dezelfde winkel ook Violater van Depeche Mode goedkoop gekocht; die lag in de maxi singles bak.

Narcotic deed het dus zoals vermeld ook aardig in de feesttenten bij regionale happenings; net als nummers als Popular van Nada Surf; Tubthumping van Chumbawamba en zelfs Song 2 van Blur.

O ja, Nada Surf komt me ook nog bekend voor (qua naam), en dat liedje staat me ook nog vaag bij.