Ik heb de eerste 11 nummers ervan met plezier gedraaid en de anderen komen ook nog aan de buurt. Vond het ook een erg interessante en leerzame tekst. Merk bij mezelf ook wel een toenemende interesse in de popmuziek van voor 1960, maar die is nog wel vrij prematuur. En over de hits uit de jaren '40 wist ik nog echt helemaal niets.

Dat ook wel een beetje, maar de bands die dazzler luisterde destijds, waren toen ook wel echt populair. Bands die toch ook wel met regelmaat in de Top 40 te vinden waren. Zie nu maar eens iemand te vinden die Neutral Milk Hotel of Orchid kent. Ik denk dat als je smaak nu meer mainstream is, dat je nog evengoed over veel muziek kan praten.

Ik heb in ieder geval genoeg vrienden/kennissen/klasgenoten waar ik mee over bands als Muse, Mumford & Sons, Coldplay en heelveeldancedubsteptranceetc. kan praten.

Tuurlijk (ik doel ook heus niet op NMH en Orchid ), maar het taferaal dat Dazzler beschrijft, met die briefjes, zo hevig wordt zelfs een reus als Coldplay toch niet beleefd, op zo'n manier?

Het hele aspect van bandjesuitwisselen is natuurlijk weg, maar dat neemt niet weg dat iedereen tegenwoordig muziek naar elkaar stuurt via Spotify, YouTube of Facebook. Songteksten pluk je nu bv. zo van het internet, dus het zou raar zijn als dat soort taferelen nu nog plaats zouden vinden.
En het belangrijkste, iedereen kan nu veel beter zijn/haar eigen smaak ontwikkelen door het grote en makkelijk te bereiken aanbod. Het is nu een stuk minder "luisteren wat de pot schaft" dan vroeger. Ik denk, maar pin me er niet op vast, dat iedereen vroeger veel meer hetzelfde luisterde, omdat er nou eenmaal weinig alternatief was. Dan praat je er vanzelf wel over.

Zijn er mensen zoals dazzler die nog altijd eenzelfde soort muziekuitwisselingsmechanisme hanteren?

Aan de ene kant heb je wel een punt, qua beschikbaarheid/toegankelijkheid van muziek. Het nadeel van dat overweldigende aanbod is dat men - en dat is niet persoonlijk - weinig tijd neemt om dingen te laten inklinken en naar muziek luisteren steeds meer consumeren en waardering op de site plaatsen wordt.

Aan de andere kant - vroeger waren we ook wel vindingrijk in luisteren naar buitenlandse stations, tapen en idd uitwisselen; en ook op vakantie aan locals om tips vragen voor goeie muziek. Grote platenzaken in het buitenland waren/zijn ook altijd een goede bron - meerdere in Camden Town of Rough Trade, Soul Jazz Records (alle in Londen)

Uitwisselen tegenwoordig: regelmatig, via usb-stick.

Ik weet het bijna wel zeker als ik naar mezelf kijk.

1987: aERodynamIC op zijn fiets door weer en wind naar de dichtsbijzijnde grote stad om daar om 10.00 uur als de winkel opent de LP Sign O' the Times te kunnen kopen want in het dorp waar ik woonde kon ik een dag langer wachten.
De hoes? Die had ik 1 keer als klein fotootje voorbij zien komen in de Popfoto of iets dergelijks. Het was een happening. Je keek er naar uit; en dan die eerste keer de LP draaien
Hoe vaak ik dat album wel niet gedraaid heb! En zo kan ik ook veel andere titels hier neerzetten maar veel is een relatief begrip want....

2012: aERodynamIC krijgt een tip via Facebook, Last.fm, Musicmeter of heeft het zelf gevonden door surfgedrag op wat voor site dan ook. Opzoeken, downloaden, artwork opzoeken, cijfertje en stukje erbij op Musicmeter. Klaar. Erg goed? Bestellen vanachter het scherm, over een paar dagen vanuit verwegistan in de brievenbus. Ik koop meer dan ooit maar dan is het wel snel weer next....
Met een beetje geluk blijven er een aantal goed hangen en worden favorietjes maar het haalt het niet bij vroegere tijden.

Het is gewoon anders nu met als voordeel dat je dingen ontdekt waar je vroeger nooit bij terecht zou zijn gekomen maar de intensiteit is stukken minder. Uiteraard is dat van invloed op je muzikale reis en misschien is die van de wat oudere users hier misschien ook wat interessanter te noemen, romantischer zo u wilt. Over oudere ontdekkingen kan ik ook leuker vertellen dan over de meer hedendaagse. Zo is het nu eenmaal.

Hoe dan ook: leuk om al die verhalen te lezen (ieder op z'n eigen manier maar allemaal plezierig te lezen).

Het zijn twee dingen die elkaar versterken.

Het punt dat chevy93 maakt en anderen beamen: vroeger moest je meer moeite doen.
De plaat in kwestie werd dan ook gekoesterd. Er mochten geen vette vingers op, pas op
met die naald. En de hoes niet kreuken. Uitlenen deed zelfs pijn. Teksten ontcijferen
(probeer die van Talk Talk op het tekstvel maar eens te lezen) en overtypen.

Anderzijds is er natuurlijk de leeftijd.
Platen maken vandaag veel minder indruk dan toen ik jong was.
Dan gaat de muzikale wereld pas helemaal voor je open en elke nieuwe indruk
laat onuitwisbaar zijn sporen na. Nadien blijft het wel fijn, maar zelden echt essentieel.

Met die laatste opmerking kom ik weer tot die eerdere discussie met chevy.
Er zijn nu eenmaal weinig of geen recente ontdekkingen meer die ik essentieel kan noemen.
Ik heb het allemaal al wel eens gehoord, maar misschien niet op die hedendaagse manier.

Op veel vernieuwing in de muziek zit ik niet te wachten of te hopen.
Het is hoogstens aangenaam om te zien hoe nieuwe bands met oude invloeden omspringen.
Daarom is een reis naar het verre verleden (zie jaren 40 en 50) voor mij minsten zo interessant.
Net omdat je nog meer oude sporen ontdekt die tot op vandaag hun invloed laten gelden.

Ik denk dat ik voor wat betreft dat laatste een andere mening ben toegedaan - en zonder voor anderen te willen praten denk ik dat bijv Aero het iig met me eens zal zijn. Zonder veel moeite kan ik een twintig bands/artiesten opnoemen die mijn muzikaal beeld hebben verrijkt, en regelmatig bevinden die zich in de cross-over van twee totaal verschillende genres zoals jazz en drum & bass (Nils Petter Molvaer) of jazz & broken beats (Amon Tobin) of opera en pop (Anne Sofie von Otter) of pop/singer-songwriting & vaudeville (Antony), of pop, mystiek en postrock/'electronic' (Sigur Ros).

Allen hebben mijn muzikale outlook verrijkt en de reis spannender.

Ik herken wat je zegt dazzler

Ik ontdek nog steeds albums die ik 5* waard vind maar de beleving daarbij is toch anders om de door jou genoemde redenen.

Daarbij kan ik me inderdaad ook wel een deel vinden in de opmerking van Mjuman. Zo ben ik vrij laat pas aan jazz begonnen en is mijn muzikale reis in de klassieke wereld ook nog lang niet ten einde.
Ik verken ook een hoop straatjes waar ik voorheen ook niet te vinden was en artiesten versterken elkaar. Cd a bevalt, dan durf ik een stapje verder me ook wel weer aan cd b te wagen en zo begin je je steeds meer thuis te voelen in een bepaald genre (voor zover je die term dan mag hanteren).

Maar: verrijken doet heel veel muziek me nog steeds, de intensiteit is toch echt wel anders geworden maar dat gaat voor zoveel andere dingen ook op en dat is ongetwijfeld leeftijd. Je verlegt je grenzen.

Heeft het misschien ook te maken met de wil om een (compleet) nieuwe wereld in te duiken? Ik ken maar weinig mensen die zo gestructureerd in één hoek bezig zijn (met wat uitstapjes, zoals je zelf aangeeft) en daar dan ook alles van weet/wil weten.

Als jij nu een nieuw hoofdstuk zou toevoegen aan je reis, zou je dat hele traject opnieuw volledig door moeten lopen. Is dat misschien ook wat meespeelt?

Ik merk dat bij mezelf in ieder geval wel. Ik vind het leuker om de diepte in te gaan dan om compleet nieuwe werelden in te duiken. Vooral omdat ik geen tijd/zin heb om precies uit te zoeken wat nou wel en wat nou niet bij mij past. Bij genres als hiphop en electronic is het dat ik toevallig (bv. door MuMe Ladder of tips van anderen) wat leuke dingen tegen gekomen ben. Niet zozeer omdat ik zelf zo actief die genres ben gaan uitpluizen.

11. MIRA IN DE DALUREN (2006) & STUKKEN VAN MENSEN (2008)
de kleinkunstkoffer

Het begon allemaal opnieuw met onderstaand album
De Komplete Kleinkunstkollektie (1994) en de verdere reeks.

Mijn vriendin en latere vrouw bezat heel wat cassettes met liedjes
van Boudewijn de Groot, Wim De Craene, Frank Boeijen en Herman van Veen.
En toen wij in 1993 uit elkaar gingen, klampte ik me vast aan kleinkunst.

Toen De Komplete Kleinkunst heel wat Nederlandstalige pareltjes
voor het eerst op CD aanbood, werd ik warempel terug geflitst naar de jaren 70.
De jaren van de radio die bij ons in de woonkamer speelde en waar ik heel wat oppikte.

De metrisch onovertroffen teksten van Lennart Nijgh en de schitterende muziek
die Boudewijn de Groot daar dan bij componeerde. Herman van Veen vond ik iets
te veel pathos hebben, al kon ik zijn bekendste nummers wel smaken. Een groot fan
werd ik van Robert Long. Niemand kon zo lenig rijmen als deze besnorde krullenbol..

Doe Maar en Toontje Lager. Het Goede Doel, Hans de Booij en Frank Boeijen,
al vond ik die laatste meer voor meisjes, brachten nederpop met lekkere teksten.
Eind jaren 80 braken Bram Vermeulen (wat een levenswijsheden) en The Scene door
in Vlaanderen. Ze bleken hier populairder dan in Nederland. En Stef Bos natuurlijk.

Met Conny Vandenbos en Rob de Nijs maak ik het rijtje Noorderburen af.
Maar niet zonder mijn vrienden Koot & Bie te vermelden (ze moeten meteen op MuMe).

Het Vlaamse spoor volgde ik met meer ijver.
Meer nog, ik heb me een behoorlijke vinyl collectie bij elkaar weten te sparen.

Je vindt hier platen van Miel Cools, de beleefde troubadour uit Limburg
naast het oeuvre van Willem Vermandere, de West-Vlaamse bard.

Het beschaafde protestlied van Miek & Roel met Roland als gastmuzikant.

Wannes Van de Velde uit Antwerpen die oude muziek oppoetste en er teksten bij schreef.
Walter De Buck uit Gent deed het omgekeerd door oude stadsteksten op muziek te zetten.
Of de drie wijze heren van Rum die oude volksliedjes nieuw leven in bliezen.

Zjef Vanuytsel goot een scheut jazz en whiskey over zijn chanson.
Jan De Wilde ontpopte zich tot Vlaamse Dylan en lanceerde zotskap Urbanus.
Della Bosiers maakte drie onvergetelijke albums. Haar poëtische teksten zijn onovertroffen.

Kris De Bruyne versterkte zijn kleinkunst elektrisch en effende het pad
voor de miskende en te vroeg gestorven Wim De Craene, een leerling van Ramses Shaffy.
Op de grens tussen schlager en kleinkunst laveerden Louis Neefs en Ann Christy.

En dan zijn er de twee iconen van het Vlaamstalige lied.
De Brusselaar Johan Verminnen die zich liet inspireren door het Franse
en Latijns-Amerikaanse lied en Raymond van het Groenewoud, de ingeweken Nederlander,
die zich mag beroepen op de langste, succesvolle carrière waarin hij flirtte met alle mogelijke stijlen.

In de jaren 80 ging het zwaar bergaf met het Vlaamstalige lied.
De belpop telde enkel De Kreuners, Arbeid Adelt! en Aroma di Amore.

In het land der blinden was eenoog koning. De folkpop van De Nieuwe Snaar
overbrugde de jaren 80 met liedjes die boordevol knipoogjes zaten naar muziek
uit de jaren 40, 50 en 60. Een bedrijvige jukebox met een waanzinnige podiumact.

De jaren 90 begonnen beloftevol met de het van weemoed doordrongen
hoerenloperslied van Guido Belcanto en de maffe miniatuurtjes van Hugo Matthysen.
En wat met Clouseau, dat eeuwige grensgeval tussen goedkoop maar mooi sentiment.

Die staken samen met de immer aanwezige Will Tura het vuur aan de lont
van een sterk triumviraat dat kleinkunst rock bracht: Noordkaap (later Monza),
Gorky (later Gorki) en De Mens (nog steeds zichzelf). Ze waren baas in de jaren 90.

Drie jaar later kwamen mijn vriendin en latere vrouw weer samen.

Daarna bewezen de deernen van Laïs dat Vlaamstalig mooi kan zijn.
Flip Kowlier ontwikkelde een kleinkunst carrière naast 't Hof van Commerce.
Duizendpoot Bart Peeters groef zijn gitaar op en ging zonder circus Nederlandstalig.

De betreurde Yasmine stak de stroom over van schlager naar het betere lied.
Ze bracht dat betere Nederlandstalige lied ook weer op de buis in Zo Is er Maar Een.
De studentenpop van Yevgueni werd er ontdekt. Buurman en Tom Pintens volgden.

Maar ook de meiden lieten van zich horen. Eva De Roovere, Mira en Hannelore Bedert.
Vlaamstalige kleinkunst is weer helemaal hip. Het Zesde Metaal de laatste parel aan de kroon.

Maar wat zit ik hier toch aan namedropping te doen. Dat komt omdat ik het
moeilijk beter kan verwoorden dan deze artiesten in hun teksten al doen.
Laat ik de in Nederland onbekende Mira als voorbeeld nemen.

Ze zingt op haar twee eerste platen met een zwaar, Vlaams accent.
Ik vind dat natuurlijk prima. Ze componeert en speelt haar muziek op klavier.
Haar teksten zijn subliem. De ware opvolgster van mijn andere vlam, Della Bosiers.

Laat de muziek maar spreken in deze dubbele bloemlezing.

KANT 1



01. In de Daluren
Twee verloren zieltjes
Alle twee op zoek naar nen arm om in te slapen

02. En Uwe Maat
Want ik zou eens willen praten over die toestand met ons vader
En over die werken in 't straat en over, en over uwe maat

03. In de Fleur
Ik wacht op u, gij wacht op mij
Wij zitten in onze wachttijd

04. Engelke
Gij doet mij geloven, gij doet mij beloven
Ik doen uwen afwas een leven lang

05. Openbare Weg
Ik ben klein gevaarlijk afval

06. Kale Kevin
Nu staat ge daar bleek, ver van huis
Op uw arm getatoeëerd een giftig kruis

KANT 2



07. Grenzen
Een hart zoekt een haven
Op een dag plak ik mijn grenzen af

08. Kant en Klaar Gerecht
Er zijn er die goe kunnen praten
Er zijn er die zelfs wegblijven van hun maten
Er zijn er die mij kunnen doen stoppen met roken
Maar zelfs als ze geweldig koken
Liggen hun kaarten slecht

09. Loslopend Wild
Jaagt u soms uzelf in de gordijnen
Met de gedachte aan verdwijnen

10. Checken Checken Checken
Is de gaskraan dicht, is de deur op slot
Zit de tuinkabouter in zijn kot

11. Het Liefst
Ik zien u graag bijna dood
Als gij u klein voelt, voel ik mij groot

12. Opgetut
Geef mij chips en rode wijn
En ik zet mijzelf in scène
Voor den avond van mijn leven

Mira raakt me, ontroert me en serveert mij een herkenbare brok in de keel.
Ik moet bij haar stoutmoedigheid vaak aan de humor van Smack the Pony denken.

Haar woorden zijn kaarslicht in dit donkergrijs bestaan.

Mira is me ook nog grotendeels onbekend, hoewel ik Vlaming én kleinkunst-liefhebber ben...

Het enige nummer dat ik van haar ken staat op deze prima verzamelaar, maar smaakte idd naar meer...

Toch maar even deze naam onthouden.

Een verzamelaar met Volumia! en Veldhuis & Kemper als "prima" betitelen, je moet het maar durven

Het laatste deel in mijn reis is nog onder constructie.
Ik beloof het zo snel mogelijk te posten.

Ik ben een rebel

Ik ben ooit naar Veldhuis & Kemper geweest, true story.

Ik naar Drs. P., nu jij weer.

We hebben allemaal jeugdzonden - ik heb wel eens appeltjes gejat van de boer en naar het schijnt heb ik nog ergens een cd van Anouk en één van 2Fabiola

Neuh...

Mijn eerste lp was van John Denver, en vorig jaar heb ik Trijntje O. nog live gezien... mea culpa.
Bravo dazzler.

12. COCTEAU TWINS - TREASURE (1984)
van schone dingen die voorbij gaan


Dat stond te lezen in nummer 19 van de 40ste jaargang van Het Weekblad Kuifje.

De auteur, journalist Ronald Grossey over een optreden van Cocteau Twins op 1 april 1985.
De nietsvermoedende lezer ben ik. En ik laat me meeslepen door de poëzie van deze schrijver.
Want de manier waarop Ronald Grossey over muziek schrijft, boeit me al een tijdje.

Het Weekblad Kuifje doet namelijk sinds 1983 beroep op zijn diensten.
Grossey vermijdt bewust de hitparadetoppers en kiest voor de betere muziek.
Zijn schrijfsels hebben mij al een paar keer op weg gezet naar een uitstekende plaat.


Maar dit keer is er meer aan de hand.

Grossey bespreekt geen plaat vanachter zijn bureau.
Dat doet hij anders altijd erg slim en bijdehand. Hij legt verbanden
met andere bands en zorgt dat de meerwaardezoeker niet op zijn honger blijft.
Zijn metaforen zijn humoristische vondsten, zelden vergezocht en meestal erg accuraat.

Dit keer probeert hij stamelend te verwoorden wat er die bewuste,
1ste april gebeurde toen hij het optreden van Cocteau Twins in Gent bijwoonde.
En de manier waarop hij dat doet, fascineert, intrigeert en ontroert mij. I'm hooked.


Dit wil ik ook kunnen, fluistert een 15jarige stem in mijn hoofd.

Dat er voor mij geen rol als muzikant was weggelegd om mensen te ontroeren,
was de nuchtere puber in mij niet ontgaan. Maar dat je met woorden kon proberen
om een muzikale ervaring te vangen en te delen met een lezerspubliek, dat leek me
de ultieme droom. Een recensent om den brode ben ik jammer genoeg nooit geworden,
maar zie mij hier ondertussen bezig op MusicMeter ...


Een liefdesverklaring dus aan de artiest of aan de plaat.

Zo moest ik leren schrijven. Mijn schrijfstijl is in niet geringe mate geïnspireerd
door die van Ronald Grossey. Hij beperkte zich niet tot plaatbesprekingen of verslagen
van live optredens. Hij deed ook interviews met een paar new wave iconen en hij schreef
een paar reeksen (met stukken over subculturen, poplegenden en independent labels).

Later ontwikkelde hij zich tot mediajournalist met een zwak voor strips en televisie.

Een paar weken na zijn relaas in Kuifje, in de late lente van 1985 kocht ik Treasure (1984).
De plaat die Cocteau Twins op 1 april 1985 live in Gent gebracht hadden, aangevuld met tracks
uit The Spangle Maker (1984) en Aikea Guinea (1985) ep's en een handvol oudere nummers.

De poëtische kracht van Treasure heb ik nadien nooit meer zo intens mogen ervaren
tijdens de zovele, andere stations op mijn muzikale reis. Tot op vandaag is het de plaat
die het dichts op mijn muzikale ziel plakt. De mix van akoestische en elektrische gitaren,
de zachte baslijnen, spaarzame synthbogen en natuurlijk die hemelse stem.




SIDE 1

01. Ivo
De koene ridder op zijn paard. De romanticus met zijn houten zwaard baant zich
een weg door een bos van akoestische gitaren, op zoek naar het allermooiste meisje,
dat er volgen The Cure nooit was. Wat Fraser hier met haar stem doet, is gewoon uniek.

02. Lorelei
Voor deze sirene wil ik duizendmaal op de klippen lopen.
De clash tussen ritmebox en elektrische gitaren. Fraser gaat diep in de vocalen
om een vuist te maken, maar betovert daarna elke man met haar lieve, fluisterstem.

03. Beatrix
De ijskoningin. Als Beatrix in je gezicht ademt, vriest je keel dicht.
Een song die naar de middeleeuwen geurt, zoals het oude werk van Dead Can Dance.
Oude, besneeuwde ruïnes. Fungeert ook als welgekomen rustpunt op de eerste plaatkant.

04. Persephone
Seks. De lustige weduwe. De vocalen kennen geen genade.
Een song die de luisteraar uitkleedt, of op zijn minst in zijn hemd zet.
Persephone pakt uit met stevige gitaren die aan de vorige albums doen denken.

05. Pandora
Overal vlinders. Om me heen en in mijn buik.
Als Pandora haar doos opent word ik smoorverliefd.
Een song die je caleidoscopisch doet trippen op de liefde.

SIDE 2

06. Amelia
Een buiteling in het lentegras. Holderdebolder door de weide.
De tweede plaatkant start zonder intro en hier en daar klinken
de gitaren een beetje vals (vind ik dan). De vocalen iets te zoet.

07. Aloysius
Hoewel de namen in de titels een mythische weerklank hebben,
zijn ze vooral op basis van hun klankkleur gekozen. Bij deze Aloysius
denk ik altijd aan een monnik die kundig maar devoot miniaturen ontwerpt.

08. Cicely
Het enige nummer op de plaat dat het akoestische palet
op de achtergrond houdt. Pijn en smart zijn de sleutelwoorden.
Een song die qua opbouw al vooruitblikt naar de drie ep's uit 1985.

09. Otterley
Het eindeloos fluisteren van de zee.
Een schelp aan je oor leggen en de ogen sluiten.
De ep Aikea Guinea heeft de schelp trouwens als thema.

10. Donimo
Een woordgrapje: Domino (de Heer met hoofdletter) met een twist in de letters.
Door mij zo graag beschreven als een kathedraal van een song. Een apotheose.
Hemels licht dat door zwaar gebrandglaasde ramen naar binnen valt.

In het voorprogramma van Cocteau Twins op 1 april 1985
speelde voor het eerst op Belgische bodem Dead Can Dance.

In november 1987 zou ik hun allereerst optreden als hoofdact mogen meemaken in Brussel.
In de kleine zaal had ik postgevat naast de PA. Daar zat een slanke man met schildersbaardje
achter de knoppen tijdens de mij tot op heden onbekende gebleven support act. Toen de band
daarna opkwam, bleek die kerel van de PA, waar ik een half uur vlak naast had gestaan,
niemand minder dan Brendan Perry zelf te zijn. Close encounters of another kind.

Nog één keer goeroe Grossey over een groep
die toen nog maar één album en één ep op de markt had.


Daar had ik godverdomme bij willen zijn op 1 april 1985.
Cocteau Twins en Dead Can Dance in één avond.

Ziezo, dat was het dan. Een muzikale reis in 12 etappes.
De bedoeling was om mijn muzikale wortels bloot te leggen.
En dat hoeft echt niet met schaamrood op de wangen zoals ik soms
wel eens lees in dit topic. Elk plaatje dat ik kocht werd een deel van mij.

Want wie zijn wortels loochent, kan niet groeien.

Van deze groep is er mij tot nu toe weinig bekend, 'k ben er ook nog niet aan toe gekomen om de links ook daadwerkelijk aan te klikken en te beluisteren.

Merci om ons mee te nemen op een bij momenten erg persoonlijke reis, dazzler. Weinig grote verrassingen, maar vele mooi-gedetailleerde verhalen

Mooi einde van je reis, Dazzler. Ongetwijfeld 1 van de beste platen van Cocteau Twins.

Normaal gezien ben ik de volgende in de rij voor de muzikale reis, maar ik zie er toch maar van af (te weinig inspiratie om zulke stukken te schrijven). Ik heb mezelf even uit de lijst gehaald:

- niels94 X
- Slowgaze X
- MDV X
- tsjong X
- Lukas X
- Cygnus X
- kobe bryant fan X
- Sandokan-Veld X
- Bennerd X
- Bakema NL X
- Misterfool X
- Herman X
- korenbloem X
- Harderwiek (voorlopig niet)
- Chevy93 X
- Teunnis X
- Deric Raven X
- dazzler X
- wizard
- shadowboxer
- muziek-fan
- Gloeilamp
- R&P
- Ponty Mython
- UmindC
- Arcade Monkeys
- jasper1991
- sxesven
- Edwynn
- iemand74
- Scientist
- Coys
- panjoe

Dan is het mijn beurt. De meeste stukken liggen klaar. Hier en daar wil ik nog wat aanpassen, maar vanavond komt mijn eerste bijdrage.

Super

Ik heb erg genoten van je bijdrage, dazzler, maar dat was denk ik wel duidelijk

Laat ik alvast iedereen bedanken die mijn schrijfsels heeft durven/kunnen/willen lezen.

Proloog - The Human Menagerie
Mijn eerste herinnering wat muziek betreft, is toen ik een jaar of 4 was. We waren net verhuisd naar het huis waar mijn ouders nog steeds wonen. Ik was met autootjes aan het spelen terwijl ik naar een verzamelbandje van Kinderen voor Kinderen luisterde. ‘Op een onbewoond eiland’ kan ik nog herinneren van dat bandje, voor de rest niks. Daarna kreeg ik mijn tweede cassette, een verzameling kinderliedjes van Herman van Veen.
Hoewel als kind niet bewust met muziek bezig (Lego had een hogere prioriteit), luisterde ik tijdens het spelen wel bijna altijd naar muziek. Mijn vader had rond 1990 een cd-speler gekocht. Mijn moeder zette cd’s voor me op. Zelf wist ik niet hoe de cd speler werkte. Ik mocht het apparaat trouwens toch niet aanraken wegens duur. Mijn muziekkeuze was, behalve de 3 Kinderen voor Kinderenalbums die ik had, beperkt tot wat mijn vader had. De eerste 3 van Cockney Rebel/Steve Harley (Timeless Flight had hij ook, maar die wilde ik nooit horen omdat de hoes eng was), het titelloze album van Robbie Robertson, Nothing like the Sun en The Soul Cages van Sting, een stuk of 3 albums van Black, dat is wat ik me zo’n beetje bij is gebleven.

Deze eerste post heb ik bewust proloog genoemd aangezien ik destijds nog niet serieus met muziek bezig was, maar het legde wel de basis voor mijn latere interesse in muziek.
Ik ben van plan om na deze post nog 12 posts te schrijven. Elke dag een, en ik ga het niet elke dag over Black Sabbath hebben.

Halte 1: Good morning, good morning
Mijn muzikale reis begint op mijn tiende verjaardag. Dan krijg ik van mijn ouders Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band. Mijn eerste echte cd. Mijn vader had het album al als LP, en ik had al eens vol verwondering door het bijbehorende artwork gebladerd. Best mooi, met al die pakjes die er op elke bladzijde net een beetje anders uitzagen en de felle kleuren. Maar nu had ik het album zelf.
Ik moet Sgt. Pepper heel vaak hebben gedraaid. Zoveel keuze had ik immers niet. Ik kan echter niet zoveel herinneringen aan dit album bovenhalen. Ja, dat ik de reprise van het titelnummer leuker vond dan het ‘origineel’, dat ik A Day in the Life niet zo goed vond. Misschien is niet zo goed niet een goede beschrijving. Het was meer dat het vreemd klonk en dan kwam helemaal aan het einde dat merkwaardige stuk uitloopgroef dat op de cd een paar keer achter elkaar was gezet.
Met de Beatles begon ik me meer voor muziek te interesseren. Ik denk dat ik zo rond mijn tiende, elfde ook meer radio begon te luisteren. Voor mijn twaalfde kreeg ik een eigen stereosetje en kon ik tijdens het huiswerk maken op mijn kamer radio luisteren. De radio stond vooral op Radio 2 afgestemd. De muziek die ze daar draaiden sprak me het meest aan en het uurlijkse nieuwsbericht paste in mijn toegenomen interesse in de wereld buiten de dorpen die ik van Lego bouwde. Vrijdagmiddag ging de radio echter op 538 voor de top-40, waarin ik me steeds meer interesseerde. Na schooltijd langs de Rabobank om het blaadje te halen, en dan op vrijdagmiddag de lijst beluisteren op mijn kamer.

Qua Beatles kende ik eigenlijk niemand die daar nog meer van hield. Het was de tijd van gabber en Thunderdome. Ik geloof niet dat mijn klasgenoten mijn smaak zo goed vonden, maar dat gevoel was wederzijds.
Op mijn 12e tijdens een feestje luisterde ik wat nieuwe muziek. Daar vond ik ook best leuk. Anouk (Nobody’s wife), iets van Eros Ramazotti waarvan ik geen idee meer heb hoe het klonk en zo nog wat dingen die ik ook vergeten ben, had ik op een cassettebandje staan.

En nu?
Wat betreft Sgt. Pepper kan ik kort zijn: .
Een briljante verzameling liedjes, bijelkaar gehouden door het losse concept. Het is een album dat ik niet vaak maar elke keer wel met veel plezier draai. A Day in the Life is nog steeds niet mijn favoriete nummer, hoewel ik het wel ben gaan waarderen. Behalve Lovely Rita staan er eigenlijk geen zwakkere nummers op het album. Ik kan me een minder album voorstellen om te krijgen voor mijn tiende verjaardag.

Ik zet mezelf ook even op voorlopig niet. Heb het de komende tijd erg druk en weinig tijd om stukjes te schrijven. Dus ik denk dat ik later nog ergens aansluit.

- niels94 X
- Slowgaze X
- MDV X
- tsjong X
- Lukas X
- Cygnus X
- kobe bryant fan X
- Sandokan-Veld X
- Bennerd X
- Bakema NL X
- Misterfool X
- Herman X
- korenbloem X
- Harderwiek (voorlopig niet)
- Chevy93 X
- Teunnis X
- Deric Raven X
- dazzler X
- wizard
- shadowboxer
- muziek-fan
- Gloeilamp (voorlopig niet)
- R&P
- Ponty Mython
- UmindC
- Arcade Monkeys
- jasper1991
- sxesven
- Edwynn
- iemand74
- Scientist
- Coys
- panjoe

Mooi stukje. Toch ook weer iemand die vroeg door zijn ouders (in dit geval vader) is beïnvloed. Ik ken je eigenlijk vooral als één van de MuMe metalheads, maar verder weet ik het fijne niet van je smaak. Ben er eigenlijk wel benieuwd naar. En hoe de ontwikkelingen van 10 jarige jongen die de Beatles leuke liedjes vindt hebben tot metalliefhebber zijn gelopen