Halte 4: Welcome to the Jungle
Een jaar na Liquido kwam ik in een nieuwe klas. Nieuwe klas, nieuwe vrienden, nieuwe muzikale voorkeuren.
Hoe de roostermaker het voor elkaar kreeg, weet ik niet, maar op de een of andere manier kregen we meer en meer tussenuren. Uren die uiteraard niet werden besteed aan het maken van huiswerk, maar aan het hangen in een bijgebouwtje van school waar veel ‘alternatieve’ muziek werd gedraaid. Waar je als nieuwkomer zo’n beetje weer naar buiten gekeken werd. Als je na een week nog steeds bleef komen, begon je vanzelf geaccepteerd te worden.

Vermoedelijk maakte ik daar kennis met Guns ’n Roses. Nu was Liquido opeens helemaal niet zo hard meer. GnR wel. GnR was hard en GnR was muziek die mijn ouders niet leuk vonden. (Tenminste, op Appetite for Destruction. Op Use your Illusion kwamen opeens allemaal van die halve ballades als November Rain. Die ik destijds ook geweldig vond overigens. En eigenlijk vonden mijn ouders daar ook niks aan. Dat allemaal even terzijde). GnR was schijt hebben aan alles en iedereen, kortom, Axl Rose en co. maakten muziek die perfect past in de wereld van een vijftien-/zestienjarige (die intussen geen uur durft te spijbelen).
Guns ’n Roses was de eerste band waarvan alle muziek die ze hadden uitgebracht, wilde hebben. Tot dan toe had ik muziek leuk gevonden, nu had ik een band gevonden waarvan ik mezelf als fan beschouwde. Ergens in 2000/2001 (of zo) wilde ik een kaartje kopen voor hun concert in de Gelredome. Chinese Democracy tour. Concert gecanceld uiteraard: het album was nog niet klaar. Toen het album eindelijk uit was, was ik al lang genezen van GnR.

Als ik Appetite for Destruction als LP had gehad, had ik hem grijsgedraaid. Mijn cd doet het nog. Hier en daar zitten er wel wat krassen op van de discman die ik kreeg toen ik in de derde klas zat.
Ik draai Appetite bijna nooit meer. Na Paradise City begint mijn aandacht te verslappen en ergens rond You’re Crazy zet ik liever een andere cd op. Als ik nog iets van GnR draai, is het Use Your Illusion 1 of The Spaghetti Incident. Guns ’n Roses was een fase van minder dan 2 jaar waarin muziek een belangrijke hobby werd en waarin ik het idee begon te krijgen om veel muziek te verzamelen en te ontdekken.
Reden genoeg lijkt me om deze plaat essentieel te maken op mijn muzikale reis. Daarbij was het (een van) mijn eerste wat hardere album(s). Volgens mij kocht ik dit album op dezelfde dag als Metallica's Black Album, maar dat weet ik niet helemaal zeker meer.

Leuk om te lezen! Typisch een plaat om op te stappen naar metal, hoewel ik hem nooit heb gehoord.

Ja ja - dit klinkt als een poging om het fameuze quotes-topic te halen, maar daar trappen we niet in.

Ooit een collega gehad die "Sweet Child of Mine" als ringtone had - dan vraag je er gewoon om dat je foon in de stille stand wordt gezet

Ach we weten ook dat alles begon met een knal en dat er sterrenmuren miljarden lichtjaren van ons af liggen. Ik ken de band in ieder geval en ik weet wat voor genre ze spelen en ik kan dus de status inschatten. Ik zie bijvoorbeeld al dat ze veruit de meeste stemmen hebben in vergelijking met hun andere albums.

Ik vind het knap dat je dat album nog nooit hebt gehoord (maar goed, ik kwam er gister achter dat ik welgeteld 1 nummer van Adele ken, en dan nog duurde ik tot het refrein voor ik een melodielijntje herkende).
Appetite for Destruction was inderdaad een soort van tussenstap richting metal voor mij.

De drie hits die erop staan ken ik overigens wel...

Ik had beter kunnen zeggen dat het een band is die als een opstap kan dienen voor metal, staat wat geloofwaardiger.

Halte 5: Black Sabbath
Radio was intussen steeds verder naar de achtergrond verdwenen als bron van nieuwe muziek. Als ik nog luisterde, was het Radio 1. Van nieuws en achtergronden kon ik geen genoeg krijgen. Maar na een jaar of 3, schat ik, kwam toch het besef dat een uur de krant lezen ongeveer net zoveel nieuws opleverde dan een hele avond radio met al zijn meninkjes, quootjes en speculatie als er even geen ontwikkelingen waren. Deskundologenoverdosis op mijn 19e. Dat was echter geen probleem. In de jaren daarvoor had ik veel nieuwe muziek leren kennen. Meer dan genoeg om de tijd op te vullen.

Op mijn zestiende, in de vijfde klas, leerde ik een band kennen die ik nog steeds de beste ooit vind. Tot dan toe was hardrock enkel iets waarover ik had gelezen. Nog nooit wat gehoord. Totdat een paar vrienden opeens met Deep Purple aan kwamen. Leuk, maar vergeleken met mijn Guns ’n Roses toch een beetje tam. Toen kwam Black Sabbath. Dat laatste sprak meteen aan: veel harder dan wat ik tot dan toe gehoord had, een beetje spookachtig, maar toch ook wel melodieus. Opeens was die hele attitude van GnR een beetje kinderachtig. Bovendien, met Sabbath hoefde ik nooit meer van die stomme ‘oh je bent zo geweldig en zo lief’-teksten aan te horen.

Ik heb getwijfeld welk Sabbathalbum ik hier moest vermelden als essentieel album voor mijn muzikale reis: Live Evil of Black Sabbath.
Live Evil was het eerste album dat ik hoorde, geleend van een vriend. Ik had geen idee dat het intro E5150 zacht begint en dan wat harder wordt, voordat Tony Iommi de riff van Neon Knights inzet. Heel hard inzet. Het geluid van mijn koptelefoon helemaal opengedraaid: ik hoorde de eerste minuut niks. Toen zette Tony Iommi dus die riff in. Ik heb nog nooit zo snel mijn geluid zachter gezet. Mijn kennismaking met Black Sabbath.
Black Sabbath (het debuutalbum dus) was het eerste album van Sabbath dat ik kocht. Vijftien gulden bij King Kong. Alle andere albums waren twintig gulden en deze klonk goed in de winkel, dus de keuze was snel gemaakt. Thuis heb ik me aanvankelijk een paar keer achter de oren gekrabt: de nummers klonken wel heel erg als een haperende stoommachine, de muziek was een beetje griezelig en de zang was ook niet zo flitsend als op de Judas Priestverzamelaar die ik tegelijkertijd had gekocht.

Live Evil is uiteindelijk toch het essentieelst (is dat een woord eigenlijk?). Zonder dat album had ik me niet in Black Sabbath verdiept en was ik wellicht nooit bij metal uitgekomen. Na Black Sabbath begon ik mijn metalsmaak wat te verbreden met Rainbow, Savatage, Type O Negative (nog steeds het soort metal dat ik met middelbare school associeer) en solowerk van Ozzy. Ik vond veel goed, zolang er maar niet gegrunt werd (twee keer raden wat de volgende stop op mijn muzikale reis is).
En nu? Live Evil luister ik intussen bijna nooit meer. Ongeveer elk ander album van Black Sabbbath is beter.

Halte 6: Speak to Me
Nee, we gaan niet grunten. Ongeveer tegelijkertijd met Black Sabbath dook ik mijn vaders platenverzameling in. Op die manier verschillende goede albums leren kennen: All Things Must Pass, Harvest, en vooral Dark Side of the Moon.
Harde/Steeds hardere muziek was leuk, maar dit was net zo interessant. Waarom? Dat weet ik niet precies. Waarschijnlijk om mijn horizon te verbreden, omdat ik veel over dit album gelezen had, omdat er hele andere emoties en geluiden inzitten dan in Black Sabbath. Ik snapte de teksten niet echt, maar toch spraken ze aan. Daarbij was het op school ook wel leuk om te praten over klassiekers terwijl anderen vooral luisteren naar wat er in de hitlijsten staat, trouwens.
Dark Side of the Moon heb avond na avond beluisterd totdat ik het album zo’n beetje kon dromen. Op een verjaardag heb ik hem gekregen op cd. Op een gegeven moment ebde mijn interesse in Pink Floyd echter ook weer weg. Zo nu en dan komt dit album nog uit de kast waarna ik er met veel plezier naar luister (alleen naar The Great Gig in the Sky luister ik met weinig plezier) en het weer opberg. Dit album is toch een essentieel album op mijn muzikale reis, meest als mijn favoriete album uit een periode waarin ik veel goede muziek uit de late jaren ’60 en de jaren ’70 ontdekte. Hoewel ik daar op zich niet heel veel naar luister, zou ik er ook niet graag zonder willen.

Halte 7: UUUUUUh!
Jawel, vandaag gaan we grunten. En heel hoog zingen. Mijn gothic metalperiode. En mijn eerste (metal)concert: the Gathering in de Harmonie in Leeuwarden. De poster hangt nog op mijn slaapkamer. Echt metal was de band toen niet meer, maar goed. Daarna de band nog een paar keer gezien en korte tijd later naar meerdere concerten van After Forever en Autumn geweest.
Gothic metal was populair. Within Temptation brak door met een cd die ze 2 jaar eerder hadden uitgebracht, After Forever was opeens op tv. Kopspijkers. Toch niet het minst bekeken programma in die tijd. Een tv-station (MTV? TMF? The Box?) zond een avond per week metal uit. Nou ja, Morbid Angel, Deicide en nog wat opvulling. En heel veel Epica. Altijd Epica. Epica: Coen Jansen stoere poses makend achter z’n keyboard in een knullige clip.
Afijn. Tot dan toe legde ik een metalalbum met grunts automatisch opzij omdat de zang het toch voor me zou verpesten. Vooral dankzij Decipher van After Forever begon ik grunts te waarderen. Er ging er een wereld aan metal voor me open, te beginnen met Opeth, Amorphis (Tales of the Thousand Lakes) en opnieuw The Gathering (Always...).

Decipher had ik op een cassettebandje dat ik op de goede lengte had geknipt zodat ik hem niet vooruit hoefde te spoelen als het deel van het album dat op de B-kant stond, afgelopen was. Dat bandje heb ik heel veel gedraaid. Laatst nog eens een nummer van Decipher opgezocht, maar ik kon het met moeite uitluisteren. Teveel bombast, emotie hoorde ik er niet echt in. Echter, als introductie naar grunts is dit album zonder twijfel een essentiele geweest in mijn muzikale reis.

Aha! Van Black Sabbath via een klein uitstapje naar de geestverruimende muziek van Pink Floyd naar een verdere metalexcursie. Toch altijd weer boeiend om dit soort dingen te lezen, ze vertellen vaak meer dan wat dan ook.

Ach god, een twijfelachtige hattrick, zonder tussenkomst van een mede-user dus.

Dit album moet ik nog altijd eens beluisteren, ik vind Epica wel goed namelijk. Juist de combinatie van grunt en vrouwenzang vind ik goed werken.

Mark Jansen speelt overigens geen keyboard, je zult wel Coen Janssen bedoelen.

Klinkt als iets dat ik verschrikkelijk vind

Ook ik heb in mijn reis een album gewijd die essentieel was omdat ik er grunten en harde metal door leerde kennen. Toch erg fijn dat dat gebeurt is, er gaat inderdaad een wereld voor prachtigs voor je open

Dank, dat was ik vergeten te checken. Ik heb het aangepast.

1:53 bijvoorbeeld?

De clip vind ik overigens erg lollig in zijn knulligheid, Simone zit echt quasi-serieus te doen.

After forever was echt een geweldige band, ook live. De muziek kan ik nog steeds prima hebben hoor.

Albums die ik ook trouw kocht, tevens de eerste Gathering en Orphanage.

Ja, deze clip was het...

Wow, dit hou ik nog niet eens een minuut vol. Dit is wel heel erg, dan hoor ik liever Rihanna of Lady Gaga ofzo. Of gewoon iets van Dark Side natuurlijk

Van Orphanage heb ik heel lang alleen de naam gekend. Het afgelopen jaar heb ik By Time Alone zo nu en dan beluisterd. Dat beviel aardig, maar niet meteen zo goed dat ik achter andere albums van ze aan ga.
Maar goed, zoveel female fronted metal luister ik niet meer. Mandylion zo nu en dan, de nieuwere albums van Autumn (die veel meer rock- dan metalgeorienteerd zijn) komen soms voorbij. Alleen albums van The Sins of Thy Beloved en Theatre of Tragedy luister ik redelijk vaak.

Van Epica heb ik trouwens nooit meer gehoord dan dat nummer uit Jasper1991's clip, aangezien ik de muziek zo over de top vond dat ik spontaan mijn interesse verloor.

Mandylion is inderdaad ook erg goed, maar de grunts waren verdwenen.
Nog een paar keer via deze site Bart Smits, de eerste zanger van The Gathering gesproken; aardige man, via hem het enige album van zijn band Wish gekregen.
Orphanage kwam in dezelfde periode op als Within Temptation.
Veel leden van genoemde bands werken ook mee bij de Ayreon albums.

Halte 8: Bier en klompen
De laatste twee, drie jaar op de middelbare school ontwikkelde mijn smaak zich snel (zie voorgaande posts). De daaropvolgende 4 jaar gebeurde er relatief weinig. Ik had het druk met mijn studie en in het eerste jaar ook met het heen en weer reizen van thuis naar Groningen.
Ik was nog steeds geinteresseerd in muziek en luisterde eigenlijk altijd wel naar cd’s. In de trein, op de fiets, tijdens het studeren op mijn kamertje en later op mijn studentenkamer. Toch kan ik voor deze periode eigenlijk geen essentieel album aanwijzen. Mijn smaak ontwikkelde zich heel geleidelijk. Ik verdiepte me vooral in de artiesten die ik kende of die bekend waren: Black Sabbath, Ozzy Osbourne, Dio, Rainbow, Paradise Lost, Savatage, Opeth, My Dying Bride.
In 2004 schreef ik me in op MuMe, maar hing vooral rond bij albums die ik al kende. Op mijn kamer had ik geen internet (dus geen downloads) want mijn mail checken deed ik wel op de universiteit. Nieuwe muziek leerde ik kennen via een oude Aardschok metalencyclopedie, het Platoblaadje zonder negatieve recensies, zo nu en dan eens een Aardschok, via vrienden van wie ik cd’s leende, via het in de winkel beluisteren van cd’s die er wel interessant uitzagen, en op Wâldrock.
Op dat festival heb ik een paar jaar als vrijwilliger geholpen en zodoende flink wat bands gezien. Elk jaar was er wel een band waar ik enthousiast van werd, daar een cd van kocht, waarna die cd steevast een klein beetje tegenviel: No Sleep ‘til Hammersmith van Motörhead, Holy Diver van Dio, Fear of the Dark van Iron Maiden en Killing Season van Death Angel, in volgorde van oplopende telerustelling.

Hoewel ik me geen moment heb verveeld met de muziek die ik kende, is er niet een essentieel album dat me te binnen schiet als ik denk aan de periode tussen mijn achttiende en tweeëntwintigste. Wâldrock, als jaarlijks terugkerend evenement,was altijd iets om naar uit te kijken. Bovendien heb ik er een flink aantal goed optredens gezien: After Forever, Iron Maiden, Type O Negative, My Dying Bride, Dio, Moonspell, Nevermore, Motörhead, om er maar een paar te noemen. En nu de line-ups bekijkend, valt me op hoeveel bands ik niet heb gezien die ik nu zeker niet over had geslagen.

Halte 9: Rust roest
Net als gisteren dit keer niet een essentieel album, maar een essentieel medium: internet.

In 2007 kreeg ik dan toch internet op mijn kamer. Ik ben geen early adopter. Ik moest wel: mijn vriendin vertrok voor een paar maanden naar het buitenland en ze wilde graag contact houden. Dat wilde ik ook wel.
Al snel installeerde ik een of andere torrentclient op mijn computer, waarna een periode aanbrak waarin mijn verzameling mp3s zich snel uitbreidde. Aanvankelijk ging ik vooral op zoek naar onbekende albums van mij al bekende bands. Wederom Savatage, Black Sabbath, Beatles, maar vooral Neil Young.
Neil Young had ik een paar jaar tevoren al een beetje leren kennen (zie mijn verhaal van een paar dagen terug) met Harvest, en On the Beach. Later realiseerde ik me dat ik als klein, met Lego spelend mannetje al naar z’n muziek geluisterd had: Life en This Note’s for You waren een van de eerste cd-aankopen van mijn vader. Maar die albums stonden zo ver af van After the Gold Rush, Harvest en On the Beach dat het even duurde voordat ik dezelfde artiest erin herkende. Nu begon ik me aan de hand van een flink aantal downloads in zijn muziek te verdiepen. Aangezien zijn oeuvre behoorlijk veelzijdig is, was er voor elke stemming wel een geschikt album. Voor mijn gevoel heb ik een paar maanden lang alleen Neil Young geluisterd. Hoewel, dat zal in de praktijk vast een beetje meegevallen zijn. Uiteindelijk bleven, naast Tonight’s the Night en On the Beach, vooral zijn albums met Crazy Horse hangen. Terugdenkend aan mijn eerste maanden met internet is het vooral Rust Never Sleeps dat me bijgebleven is. Nog steeds mijn favoriete Neil Young-album.

Na een jaar of zo begon ik, mede dankzij MuMe, ook nieuwe muziek te ontdekken. Een tijd lang was ik erg geinteresseerd in NWOBHM (New Wave of British Heavy Metal), maar achteraf gezien heeft die interesse weinig echt essentiele albums opgeleverd. Paradoxaal genoeg is het de Franse/Franstalige NWOBHM van bands als H-bomb, Sortilège en Légend die de meeste indruk gemaakt heeft.

Via internet kwam ik er ook achter dat er zoiets bestond als bootlegs. Op zoek naar Black Sabbathalbums vond ik een aantal liveopnames die ik ook maar binnenhaalde. Al snel ging ik actief op zoek naar dit soort opnames. Het handjevol werd vijftig. Op een gegeven moment heb ik alle mp3-bootlegs weggegooid en vervangen door flacs. Toen waren het er honderd en op een dag was de harde schijf vol.
Intussen heb ik van 490 concerten een opname op een externe harde schijf staan en ben ik zo’n beetje gestopt met verzamelen. Niet zoveel belangstelling meer. Van de interessantste jaren van de band heb ik de meeste concerten, en bovendien is Sabbath een behoorlijk voorspelbare band: de setlijst op de laatste dag van de tour is dezelfde als die van de eerste avond. Wellicht dat er 2 nummers zijn geschrapt of dat ze in Londen een paar extra nummers spelen. En soms is er halverwege de tour een zanger of drummer vervangen.

Nog steeds ontdek ik veel muziek via internet. Vandaar mijn keuze om internet hier te noemen in plaats van een specifiek album. Maar toch, als ik aan torrents denk, denk ik meteen daarna Neil Young.

Tja, ik denk dat het internet voor iedereen van onder een bepaalde leeftijd wel essentieel is geweest voor de smaakontwikkeling, en boven die bepaalde leeftijd ook voor een groot deel van de muziekliefhebbers. Grappig trouwens dat je zó diep Black Sabbath in bent gedoken, heb je al die liveconcerten ook beluisterd?

Hé, dat wist ik niet, dat je zoveel naar Neil Young hebt geluisterd, wizard.
Internet is ook voor mij een erg belangrijke bron geweest wat betreft muziek luisteren.

Het internet is ook onder musicmeter gebruiks ook een onvermijdelijk topic. Ik kan wel stellen dat ik mijn collectie behoorlijk uitgebreid heb sinds ik op musicmeter zit. En zo lang is dat nog niet.

Ja, ik heb ze allemaal beluisterd. De meeste een keertje, een paar die een goede geluidskwaliteit hebben, luister ik zo nu en dan nog eens.

Halte 10: Taxmannen
Nee, geen Beatles vandaag. Na Wâldrock en internet vandaag weer een essentieel album.
Voorjaar-zomer 2009: voor mijn studie ben ik een aantal maanden in Zweden. Een kamer zonder internet (de buren hadden wel een onbeveiligde netwerk), met een hele goede 2e handsmuziekwinkel op 5 minuten lopen. In mijn Zweden geen elanden en sneeuw. Wel heel veel zon en hitte die zelfs met de ramen tegen elkaar open niet uit mijn kamer te krijgen was.

Kent’s toen nieuwe album paste precies in dat Zweden. Ik had over Röd gelezen, het gedownload, op mijn kantoortje op de universiteit geluisterd, meteen diep onder de indruk. De muziek paste bij het weer en de zang was in de vrolijke taal die ik elke dag om me heen hoorde (en slechts deels verstond). Dit was voor mij het juiste album op de juiste plaats.
Röd is niet Kent’s beste album, vind ik nu. Op z’n best een middenmoter, maar voor mij is het een essentieel album omdat het mijn kennismaking was met de band. Na Black Sabbath mijn favoriete band, volgens last.fm de band waarnaar ik na Sabbath het meest luister en een van de weinige bands waarvan ik zo’n beetje alle albums heb.

Overigens kostte het in Nederland nog wat moeite om de albums van Kent in huis te krijgen. De Engelstalige versie van Isola was nog wel te vinden, voor de rest eigenlijk niks, maar gelukkig kon een platenzaak de Box 1991-2008 wel bestellen, waarmee ik zo’n beetje alles had wat Kent tot en met 2009 had uitgebracht. In 2010, toen ik in Kopenhagen was voor een sollicitatiegesprek, heb ik daar En Plats i Solen gekocht. Gelukkig vonden ze me in Denemarken de beste kandidaat voor die baan, zodat eerder dit jaar Jag är inte rädd for Mörkret gewoon op de releasedatum in huis kon halen.

Laat ik ook eens achteraan sluiten bij dit zeer toffe topic.

- niels94 X
- Slowgaze X
- MDV X
- tsjong X
- Lukas X
- Cygnus X
- kobe bryant fan X
- Sandokan-Veld X
- Bennerd X
- Bakema NL X
- Misterfool X
- Herman X
- korenbloem X
- Harderwiek (voorlopig niet)
- Chevy93 X
- Teunnis X
- Deric Raven X
- dazzler X
- wizard
- shadowboxer
- muziek-fan
- Gloeilamp (voorlopig niet)
- R&P
- Ponty Mython
- UmindC
- Arcade Monkeys
- jasper1991
- sxesven
- Edwynn
- iemand74
- Scientist
- Coys
- panjoe
- Fathead

Halte 11: Kapitein Ahab
Zomer 2009, nog steeds in Zweden, kwam het gevoel weer eens bovendrijven dat ik wel heel erg beperkt bleef zoeken naar nieuwe bands. Alleen maar meer muziek van bands die ik al kende, plus de grotere bands binnen de metal.
Tijd om me te verdiepen in nieuwe, onbekendere bands. Maar hoe? Min of meer bij toeval stuitte ik hier op MuMe op het Metal Album van de Week-topic. Heel lang kwam ik op MuMe nauwelijks op het forum, maar die lui van het MAvdW had ik wel eens in actie gezien. Kwam er eentje een link plaatsen bij een album dat ik kende: “Deze week het Metal Album van de Week”. Daarna kwam er als een stel sprinkhanen een aantal users op de plaat af met commentaar en om het stemgemiddelde te laten kelderen en de volgende week vertrokken ze weer richting het volgende album.
Maar misschien was het idee om zo’n topic te gaan volgen toch wel een goed idee...daarom me toch maar aangemeld. De eerste inzending die ik luisterde was meteen een van de zwaarste albums die ik ooit gehoord heb: The Call of the Wretched Sea van Ahab. Duitse funeral doom (nautik doom, volgens de band). Heel erg zwaar en traag. Een album dat ik zelf nooit gevonden zou hebben, maar dat al snel op 4.5* stond. Kortom, het best mogelijke vertrekpunt voor een ontdekkingstocht door de veelzijdige wereld van de metal en al z’n (sub-sub-)genres. Een reis die nu al ruim 3 jaar duurt (met een korte pauze eerder dit jaar toen ik zelf op reis was). Dankzij het MAvdW-topic heb ik een tiental cd’s aangeschaft. Een vergelijkbaar aantal staat op een lijstje van albums dat ik nog wil kopen, en de nummers 4 en 6 van mijn top-10 had ik niet beluisterd zonder dit topic.
Bovendien weet ik na 3 jaar dat ik bands over kan slaan als ze iets ‘progressiefs’, ‘technisch’ of iets met ‘-core’ doen. Ook handig.

Nou ja, het zal vast goed bedoeld zijn...