Waar blijft Chevy nu om te zeggen dat het topic om zeep is?

Misschien houdt Chevy niet van open deuren intrappen...

Tijd om de lijst er eens bij te pakken:

- niels94 X
- Slowgaze X
- MDV X
- tsjong X
- Lukas X
- Cygnus X
- kobe bryant fan X
- Sandokan-Veld X
- Bennerd X
- Bakema NL X
- Misterfool X
- Herman X
- korenbloem X
- Harderwiek (voorlopig niet)
- Chevy93 X
- Teunnis X
- Deric Raven X
- dazzler X
- wizard X
- shadowboxer
- muziek-fan
- Gloeilamp (voorlopig niet)
- R&P
- Ponty Mython
- UmindC
- Arcade Monkeys
- jasper1991
- sxesven
- Edwynn
- iemand74
- Scientist
- Coys
- panjoe
- Fathead
- AOVV

Ik zal shadowboxer nog eens PM'en, muziek-fan reageert niet, Gloeilamp voor de zekerheid ook PM'en en anders kan Rob misschien?

Als je niets doet valt de lijst dus vanzelf stil

Rob is toch de bloemetjes buiten aan het zetten in Amsterdam de komende dagen?

Ik zie dat ik enigszins hoger aan het komen ben in het lijstje met komende dingen... heb al 1 stuk klaar en zal er zo deze weken nog eens een paar bij bouwen.

En ik ben weer thuis, vanaf morgen zal ik mijn reis in dit topic beginnen. Elke dag zal ik een update verzorgen dus het tempo blijft er heus in. Vandaag nog even uitbrakken.

Jippie, jappie, jo.

En uitbrakken van de cola?

Ja. Teveel suiker.

Het is vandaag morgen.

Het wordt nooit morgen

Laat die trein eens vertrekken, sjef!

Als het zo moet niet. Het is nog de hele dag vandaag.

Precies, doe maar rustig aan. Oh ja, het is natuurlijk modieus/swaggish om laat aan te vangen.

Oh, is dat de reden dat de NS zo 'goed' geregeld is?!

Ik ben al bezig hoor. Het gaat slecht worden.

En dat is nieuws, akonner?

Toen onze Rob een akonnetje, uhh..., mopje was, was hij aardig om te zien.

Ik gok overigens op Christina Aguilera - Back to Basics (2006) als eerste album.

Untitled #1 (Faka?)

Ik ben niet sentimenteel. Ik heb vast muziek beluisterd tot mijn 16de jaar. Het is me niet echt bijgebleven. Ik had een Hitzone-cd. Net als iedereen van mijn leeftijd. Op een fuif vroeg ik eens Sandstorm van Darude aan en ik had een zwak voor Alizee’s Moi Lo Li Ta. Omdat ze knap was. Maar dat zegt niet alles want Tiziano Ferro vond ik destijds ook knap. Met zijn sexy Italiaans. Dus ik zou mijn reis kunnen beginnen met een Hitzone. Maar het heeft voor mij geen waarde. Toen niet echt. Nu helemaal niet. En het heeft me allerminst gevormd. Wat dan wel?




In het laatste jaar van de mavo, het eerste jaar van het MBO kwam ik in aanraking met de eerste hiphopper. Ik kende Eminem al. Ik kende 50 Cent ook. En van Dr. Dre had ik ook eens gehoord. Met Snoop Dogg. Maar nu werd er in de klas een nummer van The Game gedraaid. This Is How We Do. Door de mensen met bontkraagjes. We kennen ze nu als allochtonen. Straatterroristen. Maar wist ik toen veel. Ik kwam van het platteland en zat nu in de stad op school. Den Bosch. Met van die Marokkanen en Turken.

Anyway. Om een slecht verhaal niet veel beter te maken: ik kreeg in 2005/2006 het album van The Game: The Documentary – een kopietje althans. En vanaf hier is mijn reis door hiphopland gestart eigenlijk. Ik was gek van The Game en draaide deze plaat destijds elke week. En aangezien The Game met nogal veel gastartiesten werkt kon ik ook al koketteren met de namen van andere stoere rappers en zangers: Busta Rhymes, Nate Dogg en Timbaland bijvoorbeeld. Als meeloper voelde ik me al heel wat. Luisteren naar de stoere scheldpraktijken van The Game op bombastische producties. Eentonige herrie voor de één, maar mij gaf het de juiste kracht om ook ellendige dagen door te komen.

Tegenwoordig ben ik nog steeds een liefhebber van (The) Game – lidwoord is weggevallen. Eind vorig jaar ging ik naar zijn show en ik heb het eerste gedeelte enorm genoten. Daarna dronk Game uit een fles met sterke drank en werd de show slecht. The Documentary blijft mijn favoriete plaat van The Game en ik heb het op vier sterren staan. Nu omdat het heerlijk is om na een lange dag even te ontstressen met die charismatische en oprechtige raps over stevige beats. Meerappen. Meeknikken met het hoofd. Als ik terugdenk aan 2005/2006 heb ik niet direct de meest fijne herinneringen tot mijn beschikking. De laatste jaren zit ik wat dat betreft een stuk beter in mijn vel en ik kan niet anders zeggen dat dit voor een groot gedeelte te danken is aan de hiphop. Daarover in een later hoofdstuk meer.

Je haat het of je houdt ervan bedoel je?

Big up voor het stuk, ook omdat het ongetiteld is maar toch een subtitel heeft

Den Bosch!

Untitled #2 (fyrstakon)

Eind 2006 heb ik me ingeschreven op MusicMeter. Ik was wat aan het Googlen naar muziek en steeds vaker kwam ik terecht bij deze site. En dus: tijd voor een account. En daarbij hoort een toffe accountnaam. Iets met The Game? Nee. Iets met een andere stoere hiphopper? Mwegh. Maar wat te denken van die stoere zanger die steeds te horen is? Die zanger met zijn blikkerige, door computers gevormde, stem. In elke populaire urbanclip van die tijd was, jawel: Akon te bewonderen. En dus werd Rob van den Aker, inmiddels 17 jaar oud, Akonner. Ik zal jullie besparen dat AkoNL het alternatieve idee was.




Nog voordat dit een slechte keuze bleek te zijn ging ik dus vooral veel muziek van Akon draaien. Akon zelf maar ook de artiesten met wie Akon samenwerkte. Zo maakte ik bijvoorbeeld kennis met Styles P (trouwens nog steeds een bijzonder capabele rapper) en werd ik liefhebber van Snoop Dogg en Eminem. Artiesten met wie Akon hits had. Debuutplaat Trouble stond regelmatig op als ik thuis was en nummers als Lonely (dat was ik trouwens ook) en Ghetto (daar woon ik trouwens ook) werden luidkeels meegezongen. En eigenlijk is de reden hiervan nog altijd omdat ik meeliep met mijn klasgenoten, die dus ook naar deze hippe zanger luisterden. Regelmatig zat ik met een Marokkaanse klasgenoot in de auto, op weg naar zijn appartement of een coffeeshop, terwijl Akon en consorten uit de boxen knalde. Ik deed destijds alsof ik me het mannetje voelde. Ik deed wat opstandig in de klas. Kwam weinig in de les. Had een hekel aan docenten en liet dit ook merken. Treurig gedrag dat nu niet meer bij mij past gelukkig. Gedrag dat wel prima matcht met de muziek die ik toen checkte. Daarom vertel ik dit.

Nou ja, een klein jaar ben ik liefhebber van Akon geweest. Via deze site kwam ik met dank aan de andere users tot de ontdekking dat er (wel degelijk) veel leukere muziek was. Akon was toch wel ‘not done’, de tijd dat de backpackers als paddenstoelen uit de grond schoten op MuMe brak aan. Ik hoorde Akon nog alleen als ik op school was, de TV aanstond bij “vrienden” en tijdens het uitgaan in de slechtere kroegen. Met Akon zelf ging het ook inmiddels bergafwaarts. Na 2006 heeft hij bij lange na niet hetzelfde succes meer gehaald als voorheen – in ons land althans. Tegenwoordig vind ik de beste man drie keer niks meer, dat mag duidelijk zijn. De hits van destijds zijn duidelijk passé en ik verneem niks meer van Akon. Mooi. Kunnen we door naar het volgende hoofdstuk. Dan met zonder verdrinking in zelfmedelijden.

Akon - Konvicted (2006)

Vanavond hoofdstuk 3.

ik vond uw vorige naam wel leuker

Dit topic leeft weer

Untitled #3 (Gezichten)

In het vorige hoofdstuk werd al duidelijk dat ik als Akonner niet al te serieus genomen zou worden op de site. In mijn laatste maanden als Akonner luisterde ik al volop naar muziek van Talib Kweli, Common, Brother Ali, A Tribe Called Quest en noem allemaal maar op. Maar wat ik ook op deze site zei, door alles en iedereen werd ik wel een beetje geplaagd vanwege mijn usernaam. En aangezien naamsverandering niet mocht heb ik me opnieuw ingeschreven, ditmaal: Rhythm & Poetry.




En dat wierp al snel haar vruchten af. Nog geen maand op de site met mijn nieuwe naam werd ik door mede user Thomzi50 gevraagd om te schrijven voor zijn nieuwe hiphopsite: Hiphopleeft.nl. En daar had ik wel oren naar. Ik voelde me helemaal hiphopper. Eindelijk kon ik eens wat bijdragen aan mijn favoriete genre. Met dank aan mijn nieuwe usernaam werd ik eindelijk serieus genomen.

Mijn eerst geschreven recensie voor Hiphopleeft is Dillagence van Busta Rhymes en J Dilla. Een eigenlijk vrij matige mixtape, vind ik nu, maar toen was alles wat de naam Dilla droeg niet minder dan erg sterk. Schrijftalent had ik echter niet en na 50 keer de recensie aangepast te hebben, en met flink wat hulp van Thomas (Thomzi dus) kon het eindelijk online. Trots was ik wel. Leuk vond ik het schrijven niet. Het duurde zo ontzettend lang voor mijn matige schrijfsels eindelijk online kwamen. Een aantal keer in mijn beginperiode bij Hiphopleeft wilde ik stoppen. Maar Thomas is een volhouder en zodoende schrijf ik nog altijd voor de site. Liverecensies en ouderwets klagen is het leukste om te doen.




Na meer dan twee jaar geleden voor mijn favoriete hiphopsite geschreven te hebben, vroeg Thomas over de mail aan alle schrijvers of we zin hadden in een teamuitje. Met zijn allen goedkope pizza eten en daarna naar een show van Atmosphere in de Melkweg gaan. Ik vond het spannend. Maar ben gelukkig toch gegaan. De beste keuze die ik gemaakt heb in mijn leven. In Amsterdam heb ik veel leuke mensen ontmoet. Nieuwe vrienden werden snel gemaakt. En de hiphopshow van Atmosphere was ook nog eens helemaal geweldig. 25 juni 2009. Een dag om niet te vergeten. Sterfdag van Michael Jackson. Geboortedag van de nieuwe mij. Sindsdien ga ik regelmatig met mensen van Hiphopleeft, of mensen van deze site naar concerten. En ik heb zelfs enkele beste vrienden gemaakt. Thomas weet als het goed is al hoe dankbaar ik hem ben. En zo niet dan toch. Thee drinken en koekjes eten. Hiphop leeft in mij.

Thee en koekjes

O, en hiphop. Jippie. Mooie stukses Rob Hiphopleeft represent, represent.