Leuk geschreven verhalen Rob, The Game kan ik mij erg goed in vinden, ongeveer zelfde verhaal. Akon (gelukkig) niet, hoewel de plaat regelmatig op stond bij vrienden thuis. Verder maakt hiphop leeft het verhaal natuurlijk helemaal leuk.

Dank u, dank u. Iemand al enig idee hoeveel hoofdstukken er zullen komen?

Erg prettig om te lezen, goed geschreven. En ja, dit topic is leuk om in stilte te volgen.

3?

52

Untitled #4 (Njóstravéllin’)

Zo. Dan is het nu tijd voor eens wat anders dan hiphop. Een plaat waarmee mijn reis langs andere landschappen begonnen is: Mezzanine. De eerste niet hiphopplaat in mijn top 10. De eerste niet hiphopplaat die zelfs op nummer 1 heeft gestaan in mijn lijst. In de zomer van 2008 ben ik dit album gaan beluisteren. Eigenlijk een logisch gevolg als je hiphopliefhebber bent. Triphop in overvloed op deze plaat, het aangegeven genre is alleen anders: pop/electronic (maar destijds volgens mij nog gewoon electronic/hiphop?).




De muziek van Massive Attack heeft me niet opnieuw gevormd als mens. Het heeft me alleen laten inzien dat er meer is dan alleen hiphop. En hoewel de muziek totaal anders is, ik stond na deze plaat bijvoorbeeld ook al snel open voor de muziek van bijvoorbeeld Pink Floyd. Na Mezzanine had ik simpelweg zin mijn muzikale horizon te verbreden. Na Massive Attack kwam niet alleen Pink Floyd. Er kwam ook soul en jazz. Er kwam reggae, er kwam andere electronic en andere rock. Nog altijd bestaat mijn leven voor zo’n 90% uit hiphop, maar de overige 10% heb ik voor een groot gedeelte te danken aan Massive Attack.

Tegenwoordig vind ik Mezannine, ik zou zelfs willen zeggen: uiteraard, nog altijd fenomenaal. De spanning waarmee de tracks zijn opgebouwd, de veelzijdige zang en de adembenemende sfeer zorgen ervoor dat dit nog altijd een van mijn favoriete nachtplaten is. Zeg je hypnose, dan zeg ik Mezzanine. De plaat verschijnt regelmatig in mijn top 10 - die verder meer schommelt dan een kind dat naast een speeltuin woont. Dit slechte hoofdstuk eindigt met deze zin.

Een hele ochtend verkwanselt met het lezen van persoonlijke muziekmijmeringen.

Herkenbare en soms prachtig geschreven verhalen. Dank aan de schrijvers en ga zo door heren (waar blijven de dames?)

Ben zelf niet zo sterk met woorden, maar geniet als anderen oprecht en op 'goedgebekte' wijze hun muzikale passie weten te verwoorden

Geweldig album.

Untitled #5 (Festiválafoss)

Ik ben niet echt een festivalganger. Dat wil zeggen: ik vind de optredens heel tof en ik heb altijd een leuke dag, maar ik zie er tegenop om ’s nachts weer terug te gaan naar die smerige camping en vervolgens niet of nauwelijks te slapen. Ik ben niet iemand die graag in de natuur verblijft. Om er in te wandelen of fietsen is fijn, maar laat me er alsjeblieft niet wonen. Ik vind zowat alle insecten eng of vies en als de zon op een tent gaat schijnen is het al vaak te warm voor mij.




Goed nieuws. Er zijn festivals die één dag duren. Hiphop in Duketown (tegenwoordig heet het Beats & Roots) in Den Bosch bijvoorbeeld is een prima alternatief. In 2009 zag ik hier de heren van Heltah Skeltah. In 2011 kwam een boze Pharoahe Monch langs. En verder staan er toffe rappers uit Nederland op het podium. Soms zelfs van die semi-kleurlingen. Zoals Jiggy Djé. Daarnaast ga ik graag naar Boogiedown Breda. Waar ik altijd goed wordt ontvangen. Lekker met mijn mede-Brabanders naar zo’n festival. Met MAS bijvoorbeeld. Verder zijn users JLJuju, Stapler en Robbie Keane ook al op dit festival geweest. Ze zijn lief en aaibaar bovendien. Kortom: gezelligheid ten top. De muziek is bovendien fijn.

Toch ben ik ook naar een meerdaags festival geweest: Splash in hartje Duitsland. Een leuke ervaring voor één keer, niet direct voor herhaling vatbaar. Natuurlijk is het tof om Atmosphere, Black Milk, CunninLynguist, Curren$y en consorten in korte tijd aan het werk te zien, maar dat overnachten is voor mij echt een probleem. Echter: terug thuis blijven de mooie herinneren overeind. Je denkt terug aan alle lol en de goede optredens en dan weet je dat het toch meer dan de moeite waard is geweest.

Als het goed is ga in 2013 weer naar een meerdaags festival toe: Primavera Sound. Met Herman, Lukas, Paap en Cygnus. Waarom? Omdat hier geen camping bij is. En dan zijn er zowaar geen nadelen meer te noteren. Dat maakt Rob een blije jongen. Ik kijk er weer naar uit. Lekker ijsthee drinken en raketjes eten. Vrienden maken en moppen tappen. Dansen en slagroom op cakejes spuiten. Genieten van diverse optredens. Hopelijk wat hipperdehops, maar anders geniet ik van de alternatieve muziek. Ik heb er zin in.

Untitled #6 (S-lug)

Dan zijn we nu aangekomen bij het hoofdstuk omdat het moet. Bovendien is het tijd om het ook nog over albums te hebben, want feitelijk doe ik dat nu pas voor de derde keer. En als ik naar de grote boze titel van dit topic kijk is het de bedoeling om over albums te schrijven. Nou ja, ik ben de beroerdste niet. Ik ga jullie nu wat vertellen over When Life Gives You Lemons You Paint That Shit Gold. Allemaal de duim in de mond en lezen maar.




Ik neem jullie mee terug naar hoofdstuk 3. 25 juni 2009. Hiphopleeft-mensen in de Melkweg. Atmosphere is daar voor de When God Gives You Ugly-tour. Ik koop een t-shirt met de albumtitel erop. Ik was al een grote fan hoor. Dus dit is allemaal niet vreemd. Ik geniet van de eerste echte liveshow waar ik bij aanwezig ben. En ga met een goed gevoel terug naar huis. Vanaf dit moment zal When Life Gives You Lemons You Paint That Shit Gold een van mijn dierbaarste albums worden. Ik heb die shit op vinyl. Dat is zo’n iets te groot uitgevallen cd.

Wat deze plaat zo goed maakt zijn in eerste instantie de kleurrijke composities van Ant. Ingespeeld door liveinstrumentatie en daarna gesampled. Je moet er maar opkomen. Dat geeft de plaat dus al een veel voller en diverser geluid mee dan de gemiddelde hiphopplaat. En dan is er de rijmelarij van Slug. Volwassen mannen praat. Sterke storytelling. Oprechtheid. Verhalen die niet moeilijk te begrijpen zijn en ook nog eens goed van toepassing zijn op een gedeelte van mijn leven. Omdat Slug zelf ook een gewone jongen is of in ieder geval wil zijn. En dus kan ik mezelf makkelijk associëren met hem en zijn teksten op WLGYLYPTSG. WLGYLYPTSG is de afkorting van When Life Gives You Lemons You Paint That Shit Gold. Daarom.

Atmosphere heeft lang op nummer 1 gestaan in mijn top 10. Maar ik ben dan weer zo’n rare snuiter die het niet leuk vindt dat de platen in zijn top 10 steeds dezelfde blijven. Daarom heb ik het nu tijdelijk niet in mijn top 10 staan. Maar de kans dat deze plaat er weer terug inkomt is behoorlijk groot. Hoe groot? Yao Ming-groot. Groot is relatief. Boudewijn de Groot is een zanger.

Zijn er nog lezers in de zaal?

: atmosphere is toppie

Hier ook. Mooi stuk!

Hier nog een stille meelezer.

Jullie zijn toppers.

Leuke stukjes, Rob !

Hier geen stille meelezer. Want als ik dat was, schreef ik dit bericht niet.

Untitled #7 (Sjúkrahús)

De meeste users weten wel dat ik de eerste vijf maanden van dit jaar in ziekenhuizen heb doorgebracht. Daar ga ik het nu verder niet over vertellen, maar het is in ieder geval een belangrijke inleiding voor dit hoofdstuk. Aangezien iedereen wel in lastige fases in zijn leven komt zal het ook wel herkenbaar zijn. Je gaat naar een plaat zoeken die je kan oppeppen. Die je weer kracht geeft om door te gaan naar de volgende dag. Muziek die mij een energieboost geeft is de muziek van ruige hiphopacts zoals Jedi Mind Tricks en Non Phixion. Rappers zoals Vinnie Paz en Ill Bill zijn vrijwel altijd boos en ook nog eens boos op iedereen. Een soort van ongecontroleerde boosheid.




Niet direct muziek die je vrolijk maakt. Maar dat heb ik in dat soort situaties ook niet nodig. Het is ook geen muziek die je verder de put in praat. Want dat wil ik ook niet in dergelijke situaties. Nee, muziek die je lekker met veel kracht mee gaat rappen. Een prima uitlaatklep om al je woede op een creatieve manier te uiten. Schelden op alles en iedereen. Niet omdat je daadwerkelijk boos bent op alles en iedereen, maar omdat je boos bent op iets waarvan je niet direct weet wat het is. Beetje vaag allemaal. Nou ja, muziek om lekker je hart bij te luchten zodat je na het beluisteren van de plaat er weer lekker tegen kunt.




Dus als ik boos of verdrietig ben. Als ik het soms even niet meer weet of als ik gewoon even geen zin meer heb in mijn omgeving dan sluit ik mezelf af, het liefst in het bijzijn van notoire mopperkonten zoals Vinnie Paz en Ill Bill. Zij zijn dan de enige die mij begrijpen en op dat moment de enige vrienden die ik nodig heb. Overigens kan ik de muziek ook prima waarderen op alle momenten dat ik niet emotioneel op springen sta, maar dan zijn de tracks toch net wat minder waard. Overigens vind ik dat Vinnie Paz en Ill Bill de laatste jaren een wat uitgebluste indruk achterlaten. Ik heb ze al een aantal keer live aan het werk gezien. De tracks blijven vaak staan als een huis, maar de heren hebben zelf aan kracht ingeboet. Misschien omdat er meer mensen zoals ik hun energie massaal hebben opgeslurpt. Zouden ze het weten dat er mensen zoals ik zijn? Ik denk het wel.

Erg mooi stuk weer.

Leuke en mooi stukjes van R&P, zoals hij vaker schrijft maar dan langer (en soms ernstiger).
Ik luister ook de stukjes en hoewel ik niet echt iets met hip-hop heb vind ik nu dat liedje van Atmosphere (Guarantees) erg mooi.

Grappig, de muziek van Jedi Mind Tricks e.d. heeft een heel andere uitwerking op mij dan op jou, zo te lezen Ik vind het gewoon lekkere muziek. Niet iets waar ik niet vrolijk van wordt. Eerder wel

Respect van mij en al mijn hoodnigga's.

Hier ook nog een stille lezer hoor! Toffe stukjes, Rob!

Stil jij.

Ik wacht nog steeds op je audioboek, want ik ben blind en dat is verdomd lastig op een muziekforum als deze. Had ik je al bedankt voor Atmosphere? Bij deze.

Untitled #8 (Hiphopplagið)

Het mag inmiddels duidelijk zijn. Mijn reis voert voornamelijk langs hiphopplekken. Dat zal voor de een best saai zijn. Wat diverser mag het waarschijnlijk ook vast wel. Maar de band die ik met menig hiphopartiest heb, heb ik niet met artiesten uit andere genres. Kan ik Yusef Lateef, Gil Scott-Heron en Arcade Fire nog zo goed vinden. Tot voor kort ging ik alleen maar naar hiphopconcerten, maar daar is dit jaar wel verandering ingekomen. Een beetje althans. Ik neem jullie mee op avontuur naar 28 augustus 2012. Amsterdam. Paradiso. ’s Avonds.




Met Arrie afgesproken op het Leidseplein. Drankje gedronken en een frietje gegeten. Daarna de vriendin van Arrie gezocht en vervolgens naar de Paradiso gewandeld. Kaartje in mijn jaszak. Kaartje tonen aan portier, naar binnen en mijn jas afleveren bij de garderobe. De zaal inlopen. Gezocht naar enkele andere users van MuMe. Gevonden. Eric, André, Lin, Paul, Erminio en René. En dan zal ik er vast nog wat vergeten. Vergeef mij voor mijn zonden.

En toen begon keurig op tijd de muziek. Ik kende de platen al. Wist niet dat het live zo tof zou zijn. Ik houd de spanning er zo wel heel lang in hè? Naar wie zou ik toch geweest zijn? Het is een IJslandse band. Ze maken live een geweldige show. Met mooie lichtjes en een scherm achter de band. Strijkers. Drummer. Gitaren. Elektronisch gerij. En soms bespelen ze de instrumenten raar. Gaan ze met strijkstokken over de gitaren wrijven. Dat is niet de bedoeling. En de zang is ook zo apart. De zanger is een man. Maar hij zingt zo hoog. Knap hoor. Ik heb het over Sigur Rós.




En dus start met Sigur Rós een nieuw avontuur voor mij. Concerten bezoeken, anders dan hiphopoptredens. Hierna ben ik naar Nils Frahm en consorten geweest. En ik had kaartjes voor Spinvis en Tame Impala maar helaas was ik die week ziek. In februari staan de wereldartiesten Fatouma Diawara en Salif Keita op het programma. Dat er meer is dan hiphop wist ik al. Dat ik ook daadwerkelijk naar dit soort concerten zou gaan had ik niet zo snel verwacht. Een plaat die bij deze reis hoort is wat mij betreft ( ), het album van Sigur Rós waar het voor mij begon. Inmiddels ben ik toch een behoorlijke liefhebber te noemen. Ze moeten alleen echt hun albums wat aantrekkelijker maken om te kopen (leuk boekje erbij bijvoorbeeld). Nu download ik het liever.




En hiermee eindig ik mijn tour. Wat hebben we gelachen, gehuild, gezwegen, gekletst. Ik nam jullie mee naar de laatste jaren van mijn leven. Nee wacht. Dat klinkt eng. Ik nam jullie mee naar de afgelopen jaren uit mijn leven. Zo. Dat is beter. Vanaf 2005, toen ik 16 was, tot 2012, nu ik 23 ben zijn dit belangrijke muzikale momenten in mijn leven. Qua albums hebben we het dan over (een kleine resumé): The Game - The Documentary, Akon - Trouble, Busta Rhymes + J Dilla - Dillagence, Massive Attack - Mezzanine, Atmosphere - When Life Gives You Lemons You Paint That Shit Gold, Non Phixion - The Future is Now, Jedi Mind Tricks – Servants in Heaven Kings in Hell en Sigur Rós - ( ). Bedankt allemaal voor het lezen. Ik vond het leuk om te schrijven. Gegroet!

Daar was ik ook Een dag later...

Bedankt voor je mooie verhalen Rob

Zugabe! Zugabe!