Toffe muzikale reis, wizard!

Potver

Heb de stukjes bij het album gelezen en ben nu eigenlijk wel benieuwd geworden. Ik ga het luisteren

Al die tientallen albums zijn niet allemaal aangedragen in dat topic, toch?

Zeer vermakelijke reis, wizard! Met een prachtige climax! Vergeet je 'folk' en 'power' niet?

Ja, powermetal kan ik vaak ook overslaan. HammerFall was trouwens wel een van de eerste metalbands waamee ik kennis maakte. Bij folkmetal kan ik me lastig een beeld vormen. Als het van die lieden zijn die drink- en drankliedjes zingen en op middeleeuwse instrumenten spelen (en zo nu en dan een gitaar aanslaan) dan hoeft het van mij idd niet zo nodig.

Hmm, ik heb nog 1 stukje voor morgen, dus dan komt de echte climax (als dat maar geen anticlimax wordt...)

Misschien is dit dan wel een goede tip.

Ik ben zometeen te veel dagen weg om een fatsoenlijk ritme te houden, dus als degene na mij het al zover heeft. please.

- niels94 X
- Slowgaze X
- MDV X
- tsjong X
- Lukas X
- Cygnus X
- kobe bryant fan X
- Sandokan-Veld X
- Bennerd X
- Bakema NL X
- Misterfool X
- Herman X
- korenbloem X
- Harderwiek (voorlopig niet)
- Chevy93 X
- Teunnis X
- Deric Raven X
- dazzler X
- wizard
- shadowboxer
- muziek-fan
- Gloeilamp (voorlopig niet)
- R&P
- Ponty Mython
- UmindC
- Arcade Monkeys
- jasper1991
- sxesven
- Edwynn
- iemand74
- Scientist
- Coys
- panjoe
- Fathead
- AOVV

Bij dezen.

Epiloog
Naast het Metal Album van de Week kwam ik door andere users te volgen op het spoor van veel andere goede muziek. Soms teveel om mezelf bij te kunnen houden. Daarbij had ik echter het idee dat ik nog steeds veel miste. Met name nieuwe releases.
Over 2010 en 2011 kon ik nauwelijks een top-10 samenstellen omdat ik in beide jaren rond de 15 nieuwe albums had gehoord. Dit jaar ben ik begonnen met een soort van experiment: elke week las ik een flinke hoeveelheid recensies (van metalalbums), waarna ik in het weekend het album ging beluisteren dat me het meest aansprak. Het doel was om dat het hele jaar vol te houden. Dat is zo’n 35 weken goedgegaan, maar sinds eind september heb ik geen recensie meer gelezen. Geen tijd. Bovendien bleek de meerderheid van de albums die me erg goed leken, op z’n best niet meer dan aardig. Nu er een nieuwe metalladder, een verhuizing en daarna alweer een drukke maand december aankomen, denk ik dat mijn experiment ook niet weer op gang gaat komen.

Terugkijkend op mijn muzikale reis zoals ik die hier beschreven heb, zijn er een aantal dingen die me opvielen.
Ten eerste mijn veranderde muziekconsumptie. Tien jaar geleden had ik een handjevol cd’s dat ik van voor tot achter kende. Nu heb ik zo’n 300 cd’s en nog 500 albums op mijn computer (waarvan ik de meerderheid ook graag als cd wil hebben). Ik heb alles meerdere keren geluisterd, en uiteraard ken ik mijn favoriete albums van het eerste tot het laatste nummer, maar toch...soms heb ik het idee dat ik minder de diepte inga. Muziek is meer een consumptie-artikel geworden. Zo nu en dan neem ik me voor om een tijdje geen nieuwe dingen meer te luisteren en om mijn verzameling beter te leren kennen, maar dan mis ik het ontdekken van nieuwe muziek. Zo nu en dan ontdek ik veel nieuwe muziek in korte tijd, maar dan ga ik mijn oude, bekende albums weer missen.
Wat echter onveranderd is, is dat ik albums luister. Voor mij geen losse nummers achter elkaar, of de nummers van een cd in een willekeurige volgorde. Ook niet de honderdste keer dat ik een album luister. Dat is ongetwijfeld een gewoonte die ik me de afgelopen 15 jaar heb aangeleerd, maar ik heb geen zin om daaraan te ontwennen.
Ten derde mijn luisterpatroon. Ik luister bijna alleen maar metal. Niet een erg brede smaak. In plaats daarvan probeer ik de diepte in te gaan. Dat past beter bij me. Echter, alleen al binnen de metal is er meer te ontdekken dan ik ooit zal kunnen beluisteren, ben ik bang. (Het is trouwens niet zo dat al mijn favoriete albums metal albums zijn. Kent en de Beatles zijn hier in de afgelopen 2 weken al voorbij gekomen. Tussen Licht en Lucht van Typhoon is een van de albums die ik ook wel graag mee zou nemen naar een onbewoond eiland, net als Trans Europe Express van Kraftwerk. Of Tunnel of Love (Bruce Springsteen), of L.A. Woman. Toch zijn dat geen essentiele albums voor mijn muzikale reis. Het zijn doodlopende wegen, die weliswaar naar een mooie bestemming leiden, maar uiteindelijk keer ik toch altijd weer terug naar de muziek die ik ken.)

Blijft over de vraag: waarom metal?
Die vraag valt voor mij in 2 delen uiteen. Waarom ben ik ooit eens begonnen metal te luisteren? Waarom spreekt juist metal me aan?
Het antwoord op de eerste vraag ligt vooral in de mensen om me heen. Het waren vrienden die in metal geinteresseerd waren, die mij er nieuwsgierig naar maakten, waarna we samen nieuwe muziek ontdekten. Waarom metal me aanspreekt, weet ik eigenlijk niet. De afgelopen tijd heb ik regelmatig over die vraag nagedacht, maar een antwoord heb ik (nog) niet. (Eventueel meelezende metalliefhebbers: ik ben benieuwd naar jullie antwoord.) Wellicht is het voor elke liefhebber van een genre lastig te vertellen waarom dat genre juist zo aansprekend is. Tot ik een beter antwoord heb, houd ik het maar op een combinatie van de intensiteit van de muziek en de een beetje van de rest van de wereld afgekeerde houding die het genre kenmerkt.

Zo lang had ik deze epiloog nou ook weer niet in gedachten. Tijd om het stokje snel door te geven aan muziek-fan.

: Prachtige epiloog! Met name het stukje over muziekconsumptie is zeer herkenbaar.

Het middenstuk is uiterst herkenbaar idd en dan moet ik denken aan momenten dat ik fysieke albums met grote hoeveelheden tegelijk insloeg - omdat lp's bij >20 slechts 2 euro per stuk waren en dan krijg je echt last van de H3-factor, het heilige hebben. Muziek krijgt dan amper de tijd om inte klinken en je beseft dan ook niet altijd dat je een album al had her/gekocht. DE mogelijkheid om te kunnen downloaden heeft dat alleen maar versterkt.

En de vraag waarom metal is eigenlijk dezelfde (zoals in mijn geval) als waarom niet: het spreekt je niet/wel aan. Incidenteel kan ik metal/hardrock etc waarderen - Opeth bijv, maar op het moment dat iemand dan weer last krijgt van zijn keel, weet ik het weer.

Kent is idd wel een heel grappig voorbeeld van een ander uiterste. Jaren geleden met een Zweedse vriend ooit al Kent gefileerd - destijds wel de door Wizard genoemde box gekocht, maar ondanks de leuke (pop) songs die er hier en daar op staan, is het mij eigenlijk te licht - en dus draai ik die box te weinig.

@Wizard: heb je al eens naar de catalogus van Labrador gekeken (dat vind ik een leuk Zweeds label)? Dungen of Familjen (beide S) beluisterd, of Efterklang (Dk)?

Kent.

Als lid van de anti-metalgang (ok, dat is iets te overdreven) zijn de verhalen over de metalbands soms wat abracadabra voor mij. Maar dan blijkt maar weer eens dat het ook mensen zijn en niet allemaal opgesloten in een klein, donker kamertje met alle satanposters aan de muur.

Edit: beter gezegd hersenloos gebeuk voor satanaanbidders die niet volwassen willen worden

Intensiteit, extreme emoties, soms een vakkundigheid waardoor de mond open valt, soms een naar chaos neigende dynamiek, een gezond 'fuck the world'-gevoel en live duidelijk een community waarin de mensen elkaar nodig hebben. Het 'wij tegen de rest'-principe.

Neem die vakkundigheid weg, en je hebt alle hardcore-gerelateerde genres. Veel beter.

Mooie epiloog, wizard. Ook ik kan me erin herkennen, maar doe toch m'n best om de platen die ik beluister, en ook echt goed vind, te verkennen en diepgang te zoeken. Dat ik daar veel tijd in steek, en op die manier een hoop andere potentieel sterke platen misloop, het zij zo. Een mensenleven is nu eenmaal te kort om alles te beluisteren. Of je moest Abraham zijn. Maar in die tijd bestond dat nog niet, platen.

Ik ben ook door je stukjes benieuwd geworden naar hoe het mij vergaan is, en ik heb me dan ook achteraan de lijst geplaatst.

Waarom ben ik ooit eens begonnen metal te luisteren? Waarom spreekt juist metal me aan?


Tja, dat is een goeie. Ten eerste is er zo ontzettend veel metal dat het eigenlijk veel te kort door de bocht is om alles wat er binnen valt ook maar over 1 kam te scheren. Ik houd ook van metal, hardrock, gothic metal (als dat al een genre is) en nog wel meer. Maar er is nog veel meer metal waar ik niet van houd, ook binnen de "soorten" waar ik van houd is het de meerderheid van de bands die me niet aanspreekt. Dus eigenlijk is het net als met alle andere genres en subgenres, je vindt nooit alles maar goed. Iemand die jazz luistert vind ook niet alle jazz goed.

Metal moet je vaak leren luisteren. De meeste liefhebbers beginnen echt niet meteen met Deicide of de meest brute black metal. Ik rolde er in door de bekende nummertjes van Bon Jovi en Europe, dat trok ik nog wel, maar verder moest ik er niks van hebben. Door vrienden leerde ik meer kennen, meestal via de ballads eerst. En gaandeweg ging ik meer luisteren en ontdekken.
En zo kom je ook aan meer extreme metal. En ook dat kan eerst toch even slikken zijn, kwestie van het kwartje dat moet vallen, meer in de muziek ontwaren dan de herrie die de meeste mensen er in horen. Zo ben ik uiteindelijk, het heeft jaren geduurd, toch ook de grunts gaan waarderen. Maar goed, ik ben dan tussen de vrienden die ook wel in de metal hoek zitten wel weer de vreemde eend in de bijt, zij blijven toch meer wat hangen rond de wat traditionelere hardrock.

Het spreekt me aan door de emotie in de muziek (wat voor muziek in het algemeen geldt, alleen het een pakt je en het andere niet), de combinatie van hard en zacht. Waren het eerst de geweldige solo's die me aanspraken, nu is het meer het totaalpakket waarbij de solo's er niet meer toe doen. Nog steeds geweldig als er een voorbij komt, maar het hoeft niet meer. De gitaar in de hoofdrol blijft toch aanspreken en dat is in de metal toch wel het belangrijkste instrument. Zonder de rest te vergeten, want natuurlijk is het de combinatie van alles dat de muziek maakt.
Ook het feit dat de muziek nog steeds het ondergeschoven kindje is en blijft wat betreft de radiostations draagt er toe bij, toch wel. Dus toch dat afzetten tegen wat door moet gaan voor zogenaamd populaire muziek, het eigenwijze van het genre als geheel. Het is eigenlijk totaal onbelangrijk, maar het heeft ook weer wat om mensen te zeggen naar wat voor bands je luistert en ze je aankijken met een blik van totale onwetendheid.

En tegelijkertijd kan metal zoetsappiger en luchtiger zijn dan ABBA, de bombast van Wagner benaderen, of (gepoogd) humoristisch uit de hoek komen.

Leuke epiloog nog, wizard. Dit was mijn favoriete muzikale reis tot nu toe (hoe kan het ook anders...).

Op Labrador ken ik eigenlijk alleen The Mary Onnettes, die ik een keer in Zweden heb zien spelen en sindsdien enigszins volg. Van Dungen ken ik Ta Det Lungt, en daarvan is alleen het openingsnummer echt blijven hangen. De rest van dat album sprak me niet zo aan. De 2 andere bands ken ik niet, misschien maar eens iets van beluisteren...

Bennerd en BakemaNL, dank voor jullie reacties. Ik lees er een aantal overeenkomsten in: emotie, intensiteit, afzetten tegen 'de rest'. Dat zijn ook dingen die mij in metal aanspreken. Emotie had ik eerste instantie, toen ik de epiloog schreef, niet genoemd.
Deels omdat ik er niet heel zeker van was. Bij nader inzien denk ik dat de emoties die sommige albums oproepen (soms ook door de herinneringen die eraan kleven) zeker de reden is dat ik die albums zo goed vind. Bij een aantal albums die ik hier niet genoemd heb (omdat ze niet essentieel voor mijn muzikale reis zijn, hoewel ze wel veel voor me betekenen) is dit duidelijk het geval: Lake of Sorrow van The Sins of Thy Beloved, One for Sorrow van Insomium, de eerste 2 albums van Empyrium, om maar iets te noemen. Bij andere albums is dat minder het geval. Daar zal het meer de intensiteit zijn.

Tot slot ben ik blij dat ik een paar mensen heb kunnen vermaken met mijn muzikale reis. Ook voor mezelf was het leuk om terug te denken aan wat ik wanneer beluisterde, en een overzicht te maken van welke albums me een bepaalde richting opgestuurd hebben.

Ik ben nog (hopelijk ) niet echt een groot metalkenner, maar ik heb inmiddels al aardig wat metal gehoord en ben op zijn minst liefhebber. Wat mij aanspreekt is toch vooral de zwaarte en meeslependheid (van de metal die ik luister, van de dingen die Jasper noemt houdt ik bijvoorbeeld niet), dat overweldigende van de riffs en de vocalen in combinatie met de melancholische tussenstukken. 'Afzetten tegen de rest' is niet per se iets dat ik in metal zoek, eigenlijk zoek ik dat helemaal niet specifiek, maar ik zou dat ook in andere genres kunnen vinden.

Dan de vraag die ons allen bezighoudt... Wie is nu?

muziek-fan toch?

Shadowboxer? Nee wacht. Niet dus. muziek-fan dan.

Ik denk dat R&P mag. Muziek-fan heeft sinds zijn laatste mopje niets meer van zich laten horen. Én de sint is weer in het land, dus die jongen is met andere dingen bezig.

Doe maar Rop, laat je gaan! We zijn benieuwd.

Echo!

ECHO, Echo, echo, ...cho, ...cho.

Mooi eerste stuk Rop, heb ervan genoten.

Tsja het blijft inderdaad behoorlijk stil hier.

o