Die PTT boxen herinner ik me nog, ik had er 4 van. Moet direct denken aan de rare opstelling die Brian Eno aanraadde, je sloot 1 box aan op zowel de linker als de rechter speakeruitgang, waardoor je een extra signaal hoorde. Zoiets was het, moet dat eens googelen.

Tjeemig da peemig: three of a kind.
1. het speakertje dat hoorde bij de wandschakelaar(radio) met 3-4 keuzemogelijkheden - oma Groningen had zo'n ding

2. De Philips koffergrammofoon - tjonge menig zaterdagavond mee in de boodschappentas (met twee single-mappen) om bij een vriend plaatjes te draaien. < 1969

3. De Thorens, vanaf 1977 tot 1988

Joehoe, wie neemt ons nu mee op reis?

Kan ik mij nog achteraan de lijst voegen,leuk topic?

Ga vooral nu al als je zin hebt, wat mij betreft.

Natuurlijk mag je meedoen.

Ik heb shadowboxer gisteren al een PM gestuurd, nog geen antwoord. Als hij niet kan/wil, dan gaan we maar weer naar de volgende... Vanzelf zal dit topic niet lopen

ik wil gerust beginnen, maar misschien beter nog even voorrang geven aan mensen die al voor mij op de lijst stonden. Als niemand reageert schrijf ik anders morgen mijn eerste stuk?

Ik heb er al een paar klaarstaan, maar niet hier, maar wil jullie vanaf morgen wel gaan verblijden hoor

, oké dan stel ik mijn essentiële albums nog wat uit!

Zo te horen zijn er al weeën

haha... ik sta ook niet bovenaan de lijst hoor, dus als er mensen boven me willen, laat die vooral eerst gaan

Shadowboxer kan eerst.

Shadowboxer PMde mij net dat ik wel kon... en aangezien ik de eerste nu tot mijn beschikking heb

-----------------------------------------------------------------------------------




Proloog: Je roots zin iets van toen da'j kleine waart.


Voor ik een verhaal over mijn eerste album zal vertellen heb ik een op Herman Finkers geinspireerd rijmpje over mijn interesse in muziek voor die tijd:

Ik liep wel eens langs mijn vaders platenkast,
dat was't!

Serieus, voor mijn 17e heb ik nooit uit eigen beweging een cd of plaat opgezet. Casettebandjes wel, maar alleen die leuk gekleurde van een uur waarop Bert en Ernie weer een nieuw avontuur beleefden. En wees eerlijk, daar ging het meer om of mevrouw van de Gijp het erg vond als Bert zijn peer niet schilde (want hij was zijn zakmesje kwijt) dan om de liedjes, die altijd wel lekker vrolijk waren..

Wel zetten mijn ouders zo nu en dan muziek op, naast de plichtmatige (en na een paar keer afschuwelijk vervelende) kerstmuziek van Herman van Veen herinner ik me niet heel veel ervan, maar een aantal nummers weet ik nog wel. Albums was ik toen sowieso nog niet mee bezig, dus vraag me daar niet naar. Een van de oudste nummers die ik me kan herinneren te horen was "Le Plat Pays", mijn vader was en is een groot fan van Jacques Brel, en ik weet nog dat ik het als kind ook wel vermakelijk vond om naar te luisteren. Ook nu bevalt het me nog prima.

Verder had hij niet zoveel met allerlei Franse chansonniers, maar luisterde hij ook genoeg andere dingen. Tom Waits deed het altijd al goed, zo weet ik dat hij in 1985, voor ik geboren werd, naar een concert van Waits is geweest in de Nieuwe Buitensocieteit in Zwolle, voor een man of 100 mag ik geloven. Ik herinner weinig muziek van Tom Waits die hij heeft gedraaid op 1 nummerr na, dat niet eens van Waits zelf is:




Een nummer dat helemaal gemaakt wordt door de bijdrage van Waits, al dacht ik daar toen wel anders over. Waits heb ik echt pas leren waarderen toen ik actiever muziek ging luisteren, maar het is me al van jongs af aan geindoctrineerd.

Verder was mijn moeder een groot fan van Neil Young, ook regelmatige naat concerten van hem geweest, onder andere toen ik nog klein was. Van Neil Young herinner ik me vooral de platen uit de tijd dat ik nog jong en vitaal was, Freedom en Harvest Moon. Mede dankzij dat jeugdsentiment weet ik die laatste nog goed te waarderen en vind ik em vermoedelijk een half punt tot een punt meer waard dan anders, want het is wel een mooie plaat, maar is toch een hele hoop slapper en minder intens dan andere dingen van hem. Ik vond er toen ook nog niet zoveel aan, dat is allemaal later pas gekomen.

Ten slotte herinner ik me nog wel vaag flarden van Lou Reed en The Velvet Underground, maar te weinig om het echt jeugdsentiment voor me te maken. Dat heb ik nog wel bij Crash Test Dummies - Mmm Mmm Mmm Mmm. Ik moest toen ik nog vrij klein was regelmatig vanuit Zwolle naar het ziekenhuis in Groningen, en steevast kwam dat nummer in de auto langs, niet dat het mij veel deed, ik was veel te druk met het uit het raam kijken naar andere auto's. .. Maar ik heb nog steeds als ik dit nummer hoor dat ik wel daaraan moet denken.

Daarna is het helemaal een tijd stil geweest. Mijn muzieklessen op de middelbare school vond ik maar weinig boeiend en ook thuis luisterde ik in die tijd niet op een noemenswaardige manier naar muziek. Ik mocht graag achter de pc zitten en aangezien die in de woonkamer stond was er altijd genoeg omheen te doen en had ik nooit de behoefte ergens naar te luisteren. Toen die pc echter verplaatst werd naar een bovenkamertje was het er vaak wel erg stil en begon ik langszaam zo af en toe de radio aan te zetten, die ik toen vele malen beter wist te waarderen dan nu.

Aangezien ik een flinke hekel had aan die praatjes tussendoor en toen nog geen idee had hoe ik muziek moest downloaden pakte ik maar wat oude casettebandjes erbij (ja, ik nam in 2003 nog bandjes op ) en ben ik wat dingen op gaan nemen die ik leuk vond. Ik weet niet eens meer wat het precies was, maar ik herinner me dingen van Live, Vanessa Carlton, Oasis, U2 en Coldplay...


Hoofdstuk 1: The Scientist



En bij die laatste begint eigenlijk The Scientist (voor velen zal dit album hier niet echt verrassen). Ervoor was ik gewoon Jelle het jochie dat wel goed was in betavakken en af en toe een muziekje luisterde. Niet veel later werd ik The Scientist, iemand die bijna non-stop muziek op had (en natuurkunde zou gaan studeren), al was het wel veel hetzelfde. Want Coldplay vond ik helemaal geweldig, en daar ik erachter kwam dat het luisteren van casettebandje toch niet heel ideaal was vond ik het een goed plan om eens een platenwinkel te bezoeken. Al kan ik me niet meer herinneren hoe ik ooit op het idee ben gekomen. Ik kan me ook niet herinneren hiervoor ooit actief in een platenwinkel geweest te zijn, maar ik had bij de Free Record Shop toch snel "A Rush of Blood to the Head" gevonden en aangeschaft.

De paar maanden erna was mijn middelbare school bijna afgelopen en had ik Hopes and Fears erbij gekocht, dat ik ook prima wist te waarderen, maar wat nooit helemaal op hetzelfde niveau heeft gestaan. Na een zomer vrijwel uitsluitend Coldplay en Keane te luisteren ging ik natuurkunde studeren (echt The Scientist), waar ik helemaal veel vrijheid had te luisteren wat ik wilde. Inmiddels had ik ook Parachutes aangekocht en lusiterde ik nog steeds weinig anders. Wat echter ook anders was was dat ik op mijn kamer een veel betere internetverbinding had, en allerlei manieren om handig dingen te downloaden. Langzaam, begin 2005 ging ik meer luisteren en ging ik ook op internet eens op zoek naar allerlei randinformatie over deze muziek.

Rond deze tijd, eind 2004/begin 2005 ben ik ook op MuMe aangeland, eerst nog onder een andere username, die ik jullie zal onthouden ... Uit die tijd kan ik ook mijn eerste toplijstje terugvinden:



Mensen die me nu kennen zullen raar kijken als ze dit horen, maar ik vond het toen helemaal geweldig. Radiohead is het enige dat ik er nu nog wel eens van luister.

Van Coldplay heb ik later nog X&Y gekocht op de dag dat het uitkwam en helemaal grijsgedraaid. Ik vond het in die tijd nog een geweldig album, en ben in juni 2005 ook voor het eerst naar een concert geweest, dat eigenlijk helemaal niet zoveel voorstelde, maar waar ik toen wel behoorlijk van onder de indruk was. Vanaf die tijd begon het echter langzaam minder te worden met mijn obsessie en ging ik steeds meer andere dingen luisteren, maar daarover morgen meer...


Wat A Rush of Blood to the Head betreft is het dus echt een plaat geweest die me geleerd is hoe het is om helemaal gek te zijn van muziek, een plaat die me liet zien hoe makkelijk het eigenlijk is een platenwinkel binnen te stappen, een cd uit te zoeken, en betoverd te raken door wat erop staat. Dit is eigenlijk nog vee leuker als je de betreffende cd/plaat nog niet kent op het moment dat je binnenstapt (ook daar zal ik het nog over hebben). Ik weet nog precies het stereootje waar ik em op luisterde, op een koptelefoon van niks, maar dat maakte me allemaal niet uit, het was mijn ding.

Nog steeds weet ik een groot deel van de teksten van A Rush of Blood to the Head uit mijn hoofd (en van parachutes ook trouwens).. Ik kan nog met mijn ogen dicht de tracklist opnoemen en nog zo meeneurien. Maar toch, als puntje bij paaltje komt is het mijn muziek niet meer.. Het doet niet echt meer wat met me, het luistert wel lekker weg, maar wat te makkelijk, en alleen nostaligsche gevoelens zijn voor mij niet genoeg om een plaat leuk te blijven vinden (Parachutes vind ik dan nog een stukje leuker). Ik heb er dan ook geen enkel probleem mee hem nu op 2* te hebben staan.

De cd zelf heb ik inmiddels niet eens meer in mijn bezit. Het nut van dingen bewaren om het bewaren van een herinnering is mij altijd een beetje ontgaan, het was toen mooi, maar daarom hoef ik hem nu niet meer in mijn kast te hebben staan, stof te laten vangen. Hij is echter wel goed besteed, ik heb hem met Jonnie Brasco (die de helft van de users die dit lezen vermoedelijk niet eens kennen) op een meeting geruild tegen Neil Young's Harvest . (Niet zijn beste plaat, maar nog wel vermakelijk)

Als ik luister wat Coldplay nu is geworden ben ik blij dat ik er toen in gerold ben en niet nu, ik kan er echt niet tegen als ik het nu op de radio hoor. Maar ja, daar had ik vermoedelijk anders over gedacht als ik nu pas de muziek in zou zijn gerold.

Vond het vroeger ook een heel bijzondere band. Ik luisterde gisteravond Parachutes weer eens in de trein terwijl het buiten keihard sneeuwde, mooie cd's, die eerste 2 voor bij deze tijd van 't jaar. Toch jammer dat ze nu meuk zoals Paradise en Princess of China maken.. Als ik die tracks hoor gaat de radio ook gelijk uit of op een andere zender. Mooi stuk btw.

Ik kijk mee!

Mooie typo. En ook een mooi stuk! Ben benieuwd naar de rest.

Verder nog even de voor de fijne stukken van Rhythm & Poetry.

Dit is geen typo herman ... Freedom en Harvest Moon zijn uit '89 en ''92, toen ik respectievelijk 3 en 6 was

Mooi stukje, Jelle. Ik wilde, als het mijn beurt was, ook beginnen met een stukje over de muziek van mijn ouders en diens invloed, maar nu blijkt dat dit helemaal niet meer origineel zou zijn.

Sowieso niet. Ik vermoed dat ouders een groot deel van deze community beïnvloed hebben. Maarrre, thanks voor het inspringen, Jelle. Ik kan nu voor 't echie zeggen dat ik er gelijk na jou inspring.

Dit weekend ook maar even Coldplay checken, die moeite heb ik nog nooit genomen, maar toch wel nieuwsgierig waar precies die reis dan begint

Hoofdstuk 2:

Naar het einde van mjn eerste studiejaar begon mijn Coldplay-obsessie dus minder groteske vormen aan te nemen en begon ik zowaar serieus andere muziek te gaan luisteren. Als ik het "Wat heb je als laatst gekocht"-topic erop nasla is dat allemaal behoorlijk rap gegaan. (Ik kan me niet meer herinneren dat ik 2,5 maand na het bovengenoemde Coldplay-concert al Illinois kocht, de originele hoes met Superman heb ik nog ). Voor mijn gevoel had ik dan ook hier meerdere albums neer moeten zetten, maar ik hou het bij eentje die echt essentieel is, met nog wel een korte eervolle vermelding voor Interpol - Turn on the Bright Lights. Die kocht ik op 15 juni 2005.

Hoe ik Turn on the Bright Lights ontdekte weet ik niet meer, voor mijn gevoel is dit niet via Musicmeter gegaan, maar kwam ik het op andere plekken vaak in lijstjes tegen en ben het daarom maar eens gaan luisteren. Dit voelde dan ook veel meer als een eigen ontdekking dan Coldplay. Ook luisterde ik hiermee op een iets andere manier naar muziek, hier was het niet zozeer de meeschreeuwtekstr en herkenbaarheid die ik waardeerde, maar veel meer de algehele sfeer op de plaat, die echt geweldig wordt neergezet. Ik zag ze 2 jaar later op Lowlands, en ondanks dat de latere nummers toch wel een iets meer doorsnee sfeer hebben was het een geweldig optreden, met ook nog 5/6 nummer van TotBL.

Maar wat dat sfeergeorienteerde past het perfect in het rijtje met mijn volgende echte bijdrage. Ik zie dat ik "Agaetis Byrjun" halverwege juli al kpcht, en deze was eerder, ergens eind juni dus:



Sigur Rós - ( )

Ik weet nog goed de dag dat ik deze kocht (al weet ik niet meer wat de precieze datum was). Ik had net mijn laatste tentamen van dat jaar achter de rug, en had toen ergens in de middag bovengenoemde Turn on the Bright Lights opgezet, toen ik een plotselinge drang voelde een album te gaan kopen. Dus ik naar de media markt (ja mijn smaak was toen nog zo mainstream dat het gewoon bij de media markt verkrijgbaar was). En hoewel ik genoeg albums kende die ik eigenlijk nog moest hebben (Ik kan me bijvoorbeeld The Bends herinneren) had ik daar die dag gewoon geen zin in.

Ik stond wat doelloos rond te bladeren toen ik ergens een vaag hoesje zag staan, verder zonder woorden op de voorkant, behalve de naam van de band, waar ik echt nog nooit van gehoord had. Echter, de hoes en het bijgevoegde boekje maakten zoveel indruk op me dat ik besloot het zonder er iets van te luisteren mee te nemen. Dat het niet in de aanbieding was en het me 20 euro zou kosten nam ik op de koop toe. Bij de kassa was ik echter nogal verbaasd dan ook, toen het voor 5 euro werd aangeslagen en het toch echt geen fout was. Dit was een teken!

Thuis aangekomen had ik geen tijd het te luisteren, maar heb ik het wel even gedownload en op mijn mp3-speler gezet, want ik moest met de trein terug naar mijn ouders. Het verhaal over Sigur Rós en treinen heb ik geloof ik vaker gehoord, met als uitzondering dat dit hartje zomer was. Mijn waardering leed hier echter niet onder, aan het eind van het album had ik nog wel enigszins moeite met de lengte van de nummers, maar verder was ik toch erg onder de indruk.

Hier vond ik dus al dingen mooi die eigenlijk helemaal niet meer zo'n makkelijk geheel waren, geen simpele liedjes met een kop en een staart, geen herkenbare teksten (al zou ik nu zeggen dat het ook nog weer niet al te ingewikkeld was). Nu betekent dit natuurlijk niet dat ik meteen uit die periode was, maar ik begon het wel leuk te vinden eens iets anders in deze richting op te zetten, dit is eigenlijk het album geweest waardoor ik allerlei onbekende en later ook experimentele dingen ben gaan luisteren.

Het is neit meteen mijn nummer 1 geworden op MuMe, daar heeft eerst "Turn on the Bright Lights" nog een tijd gestaan, beide platen weet ik nu ook nog steeds erg goed te waarderen. Deze is pas op iets langere termijn echt boven komen drijven, de tijd dat het winter werd ... en weer zomer.. de tijd dat ik steeds meer begon te voelen bij dit album.. De tijd dat ik door dit album een heleboel dingen ontdekt had die ik het echter nooit vond halen bij deze. Al zat daar wel veel moois bij dat ook erg goed viel.

Ooit luisterde ook jij dus nog gewoon normale muziek.

Draai de redenering eens om, Chevy. Als jij hier nog een paar jaar blijft rondhangen, luister je zelf ook alleen nog maar naar vage Japanse jazz gemaakt met instrumenten die vervaardigd zijn uit drie jaar oude bonsaiboompjes waarop een schimmelcultuur is uitgezet die de Japanse brulkikker ertoe beweegt zijn eitjes aldaar te leggen, waardoor de blazerssectie een heerlijk kikkerdrillige klankkleur krijgt.

... of je wordt net als Lukas, die zich daar nog te jong voor vindt (op je 30e toch Lukas?)

Dat is wat vergezocht Lukas. Daarvoor hoef je niet helemaal naar Japan.

Kan goed zijn dat ik het dan nog weer 10 jaar uitstel hoor .

Ja.

Leuke stukjes! Die van Coldplay is natuurlijk erg herkenbaar voor mij. Ooit zonder enige concurrentie mijn favoriete band, nu vind ik het niet zo bijzonder meer als toen. Nog steeds zeker aardig, trouwens.

Nog even een voor de verhalen van Rob trouwens. Ik was het topic wat uit het oog verloren, maar heb het nu alsnog met plezier gelezen. En dan begin ik nu aan die van Jelle.

Ja, dat doe ik ook.

Goede stukken van Jelle tot dusver!

Dat van die Sufjan Stevensplaat heb ik nooit geweten. Ik heb die originele hoes ook.

Och ja, ik dacht dat die albums veel ouder waren