Vanaf deel 4 gaat het een beetje hak-op-de-tak-werk worden, we hebben echter nog een horde te gaan voor ik echt van het spek los was wat betreft muziek... Een album dat sinds die tijd voor mijn gevoel op MuMe een stuk bekender is geworden, tegenwoordig loopt elk 13-jarige ventje dat hier een beetje nieuwe dingen luistert er wel tegenaan.

Hoofdstuk 3: I Won't Be Back Here

Nadat ik ( ) had gekocht en die me zo goed beviel ben ik natuurlijk niet stil blijven zitten. In die tijd ging mijn studie nog van een leien dakje en had ik dus alle tijd van de wereld om langzaam meer muziek te ontdekken. Ergens eind 2005 zal ik van de "veel van hetzelfde luisteren"-periode naar de "van alles en nogwat"-periode zijn overgestapt. Ik luisterde niet meer de hele dag een album Sigur Ros, een album Interpol en noem maar op. Wel had ik natuurlijk in het vervolg op ( ) een hoop in die richting verkend. Ik kwam dan ook platen tegen die ik tegenwoordig weer langs zie komen bij elke persoon hier met een licht bovenmatige interesse in postrock.

Het begon met Mogwai (EP+6 is sterk aan te raden), Explosions in the Sky en Godspeed You Black Emperor, maar na verloop van tijd liep het de spuigaten uit en vulde ik elk lege uurtje met het luisteren naar weer een nieuwe postrockband. Destijds vond ik die allemaal nog reuze interessant, tegenwoordig zie ik het als een hoop meer van hetzelfde. Namen als Yndi Halda, The Samuel Jackson Five en This Will Destroy You waren me niet vreemd meer, en zo kan ik nog een hele pagina vullen met namen waar ik nooit meer wat van luister. (Tuurlijk zaten er ook wel positieve dingen bij!)

Een postrock-plaat die hier in mijn ogen ver bovenuit steekt, en zelfs nog boven GYBE-dingen uitgaat, en waar ik nu ook nog echt van houd is:



Slint - Spiderland

Ik dacht in het postrock-wereldje de wijsheid wel redelijk in pacht te hebben, opbouwen naar een mooie climax, herkenbare gitaarmelodieen, hoog wegdroomgehalte. De standaard-dingen waren me niet vreemd. Toen deze plaat echter langskwam vroeg ik me in eerste instantie dan ook af wat dit in godsnaam met postrock te maken had. Tuurlijik, er was her en der een climaxje, maar dat was in mijn oren toen zowat de enige overeenkomst met eerder genoemde bands. Ik had er dan ook erg veel moeite mee.

Tot ik op een moment weer in de net genoemde trein terechtkwam, het begon om me heen te regenen, en ik was bijna op mijn bestemming, dus ik meost die trein uit. Door de regenbui heen besloot ik maar deze plaat op te zetten, maar het openingsnummer pakte me toen zo dat ik een half uur lang alleen dat nummer gehoord heb. Vanaf dat moment ben ik steeds vaker terug gaan grijpen op dit album, dat toch niet zo rafelig en ondoordacht was als ik eerst dacht.

Het was een van de eerste albums waarvoor ik echt moeite heb moeten doen om het goed te vinden, een van de eerste albums waar ik voor mijn gevoel mijn smaak echt voor open moest zetten. Als ik sommige mensen hier op MuMe dan ook rond zie gaan heb ik dan ook het geloof dat ze onvermijdelijk deze stap ook eens tegen gaan komen. Ik denk niet dat je je hele leven liefhebber kunt blijven van relatief harmonieuze, goed in het gehoor liggende melodieen. Vroeg of laat zul je een keer in aanraking komen met wat je in eerste instantie herrie zult vinden (of stoppen met actief nieuwe muziek beluisteren en "inslapen"). Mijn advies dus, uit eigen ervaring, is om dit niet meteen af te doen als een negatief punt. Bij het uiten van emoties heb je soms herrie en dissonantie nodig in tegenstelling tot allemaal zoete melodieen.

En nog steeds, zoals velen van jullie zullen weten heb ik een voorkeur voor dingen die een hoop mensen herrie noemen. Dit wil niet zeggen dat ik mooie melodieen totaal verafschuw, maar een melodie moet wel godsgruwelijk mooi zijn wil ik er genoeg aan hebben (Ik noem een Eternity Theme van Karaindrou ). Zo hoorde ik van de week Nils Frahm - Screws en was meteen mijn voornaamste idee het gebrek aan echte expressie. Hij kan prima spelen, mooie melodieen schrijven en een leuke opnametechniek gebruiken. Maar dit allemaal helpt me niet als ik me er niet aan over kan geven omdat het te veel geprogrammeerd en te weinig expressief is.

Wat dat betreft is Slint in mijn ogen een van de toppunten van expressiviteit. Een andere kandidaat hiervoor komen we over 3/4 dagen tegen en was ook een plaat waar ik eerst een hekel aan had, maar daarover meer.

Slint ben ik dan ook sinds die tijd altijd blijven luisteren. Ik herinner me ook nog goed de MuMe-meeting waarop ik hoorde dat ze in Nederland Spiderland zouden komen spelen, en dat we daar ter plekke (Nijmegen toch?) kaartjes voor zijn gaan kopen. Alsmede de opvolgende MuMe live meeting met een man of 10-15 bij het concert. Het shirt dat ik daar kocht heb ik nog steeds regelmatig aan, en ik weet zelfs nog een keer op lowlands, bij Sonic Youth meen ik, dat ik met Paalhaas stond te praten en mensen ons erop aanspraken dat we naast elkaar in Spiderland shirt stonden.

Verder was de dag dat ik de plaat kocht ook de dag van mijn eerste MuMe-meeting, of eigenlijk mini-MuMe-live meeting, bij het concert van A Silver Mt Zion in Amsterdam, waar ik de UFKAEMM (user formerly known as ElMeroMero) en herman trof .

In mijn directe omgeving heb ik vaak genoeg mensen proberen te overtuigen van de kracht van dit album, maar is het me nooit echt gelukt, en zolang dat zo blijft zal ik wel die kerel met dat rare t-shirt blijven.

Zo ga ik Thierry vanaf nu noemen.

voor mensen die het interessant danwel nuttig vinden heb ik mijn essentiele en semi-essentiele platen nog in een Spotify playlist gezet:

Essentiele Muziekreis-albums by Jelle van der Veen on Spotify - open.spotify.com

zal komende dagen ook geupdatet worden.

Ik mag spotify dan vrijwel nooit gebruiken. Ik heb je wel toegevoegd en gesubscribed en alles enzo. Slint's Spiderland, tof album op enkele momenten. Mooi verhaal, ik herken mijzelf wel in het in-de-herrie-stappen periode. Daarover natuurlijk niet al te veel nu

Benieuwd naar de toeters man!

Het bekt toch wat minder lekker dan TAFKAP...

Ben ook benieuwd naar de rest. En ik kan me de meetings bij ASMZ en Slint nog wel herinneren.

@Graf Toch niet die toeters

Geduld, morgen zullen er al toeters langskomen, morgen zal er nog niks heel verrassends langskomen, maar dat komt echt nog!

Hoofdstuk 4: Waked by the Trumpet's Sound

Ik zal chronologisch verdergaan en het niet per genre indelen, waardoor we nu wat vreemde overgangen zullen krijgen. Gedurende de tijd dat ik Sigur Ros ging waarderen kwam op Musicmeter ook de soulseek-room een beetje op gang. Hier was het enthousiasme om goede platen te tippen en uit te wisselen nog veel duidelijker dan op Musicmeter zelf. Hier ging het dag in, dag uit over deze net-uitgebrachte plaat, die klassieker, en dat onbekende album uit 1976. Dit was dus ook de tijd dat ik, naast Slint, allerlei dingen begon te verkennen en getipt kreeg. Van hiphop (heel wat tips gehad van BoordAppel) tot allerlei vormen van leuke alternatieve dingen (Yak), metal (Hammerhead) en noem maar op, in de tijd dat er nog regelmatig 15/20 man in de room aanwezig waren.

Mijn genrewaardering begon dan ook steeds verder en verder uiteen te lopen. Desondanks heb ik toch niet echt een hiphop- of metalplaat die ik echt tot mijn Essentiele albums reken, daarvoor luister ik te weinig hiphop (meest Essentiele plaat zou hier Aesop Rock - Labor Days zijn), en is mijn ontwikkeling in de Metal te geleidelijk te gaan. Ik ben nog steeds zeker niet iemand die veel metal bijhoudt in dehoop allerlei goede dingen te ontdekken, maar zo nu en dan een metal-plaatje op zijn tijd vermaakt me zeker. (Als ik een essentiele plaat zou moeten noemen zou dat Neurosis - Through Silver in Blood of Opeth - Deliverance zijn).

Van de ene dag op de andere echter stond ik een keer in de platenzaak met het idee dat ik toch maar eens een jazzplaat moest gaan beluisteren, hoe ik op dat idee gekomen ben weet ik niet, maar ik had het gewoon. Jazzleek als ik toen was kwam ik dan ook al snel uit bij het album dat volgens mij elke beginnende jazz-liefhebber getipt wordt:





En het is ook niet heel gek dat dit de eerste jazzplaat is die getipt wordt, hij ligt vrij goed in het gehoor bevat desondanks wel heel karakteristieke momenten. Ik kocht hem dus die dag in de winkel en was er meteen helemaal gek van. Het was weer heel andere muziek dan alles wat ik daarvoor gewend was, ik kende wel een klein beetje ambient, een paar elektronische plaatjes, maar verder was eigenlijk alles nog binnen het rock-bereik. Die rockwereld vond ik altijd geweldig, maar pas achteraf kan ik zien hoe groot eigenlijk ook de wereld buiten de rock is, Rock is eigenlijk maar een klein deel van wat er is, en verder is er zoveel moois gemaakt.

[filosofische zwetsmodus aan ]
Dit album kwam dan ook in de tijd dat ik tot het besef kwam dat je je moet realiseren dat de muziekwereld virtueel oneindig is en je dit als mens niet echt aankunt, waardoor eigenlijk alle generalisaties bij voorbaat tot mislukking gedoemd zijn. Er bestaat niet zoiets als "een goed muziekjaar" omdat er elk jaar zo veel muziek wordt uitgebracht dat het allemaal binnen een statistische verdeling valt. Elk jaar zijn er evenveel goede platen! voor iedereen! Zo zijn er ook geen genres die per definitie slecht zijn, genres zijn zo breed dat hier niet over te generaliseren is. (dus hups aan de jazz Graf! (daar zal ik je binnenkort bij helpen)). Elk soort uitspraak in deze richting bevestigt alleen maar het onvermogen van de luisteraar om zich breed genoeg te orienteren. (Soms door zijn houding, soms doordat het gewoon echt onmogelijk is alles te horen). Je kunt dus wel zeggen dat iets een slecht muziekjaar is, zolang je je maar beseft dat je daarmee meer over jezelf zegt dan over het jaar.
[filosofische zwetsmodus uit]

Deze plaat heeft me dus eigenlijk gewoon de gigantischheid van de muziekwereld laten zien en hierdoor ben ik niet alleen meer jazz gaan luisteren, maar me eigenlijk in heel veel genres meer gaan verdiepen .

Het nadeel van op deze manier jazz beginnen te luisteren is dat je nogal vaak geconfronteerd wordt met dingen die verder gaan, extremer zijn en meer je grenzen verleggen, en dat niet altijd even makkelijk is. Dit is een redelijk poppy soort jazz (zoals ook Dave Brubeck dat bijvoorbeeld is). Nu zeg ik niet dat het daarom minder is, maar er is zoveel meer, en met 1 jazzplaat beginnen is eigenlijk een heel raar idee.

Het is dan ook wel een plaat waar ik tegenwoordig nog wel eens een beetje moe van word. Het is goed gespeeld, en er zitten goede stukken bij, maar over het algemeen is het gewoon niet echt mijn smaak meer,i is het me allemaal net wat te braaf en eentonig. Maar goed dat ik dat toen nog niet wist, anders was ik misschien wel op een heleboel jazz afgehaakt. Vooral na de ontdekking dat een bassist en drummer nog zoveel meer kunnen dan ze op dit album doen was ik redelijk wakkergeschud .

Als ik het nu zo terugzie is eigenlijk mijn ontwikkeling in de jazz net zo gegaan als mijn ontwikkeling in de rockmuziek, makkelijk beginnen en steeds meer experiment erin. Ik denk dus ook dat die drang naar experimenteerlust een deel van mijn smaak is en dat anderen het wellicht bij wat minder experiment al wel voor gezien houden. Ik vind ook niet altijd meer experiment beter, maar ik ben er wel altijd benieuwd naar. Ik begrijp dus ook dat anderen dit niet direct zullen hebben en wellicht dus ook anders tegen deze plaat aankijken dan ik. In het kader van rustige jazz ben ik eerst ook nog een hel tijd wel een beetje blijven hangen trouwens. Ook daarvan vind ik de meeste platen niet heel interessant meer, al hebben ze zeker hun kwaliteiten. Wel wil ik de user Koekebakker nog bedanken voor de Marilyn Crispell-introductie, Nothing Ever Was, Anyway vind ik nog steeds geweldig. Heerlijk rustige pianojazz.

Voor mij ben ik er dus blij mee, maar qua smaakontwikkeling heb ik denk ik veel meer gehad aan platen die ik vlak hierna ontdekte van Coltrane, Mingus en Evans. Ondanks dat deze ook nog behoorlijk toegankelijk zijn laten ze al wel meer de uitgestrektheid van het jazzland zien en zit er een veel grotere variatie in. Toch zie ik ze niet als zo essentieel voor mijn eigen reis als deze, doordat deze een veel grotere muziekwereld voor me opende. Op mijn reis door jazzland verder ben ik nog wel meer platen tegengekomen die ik als Essentieel wil aanmerken dus van mijn jazzbijdragen hier zijn jullie nog niet verlost (ik kan voorspellen dat 3 van mijn 7 resterende bijdragen jazzgerelateerd zullen zijn)

Jazz!

Inderdaad, de ideale tip voor mensen die het jazzgenre willen verkennen. Ik ben er ook mee begonnen, denk ik, en ondertussen staat ie in m'n kast, maar is ie voorbijgestreefd door andere jazzartiesten (ik noem een Mingus, Coltrane, maar ook Komeda, die het ongelooflijke 'Astigmatic' maakte).

Nog niet verlost van je ontdekkingen in de wereld van de jazz? Nou, laat maar komen dan! Zolang je het op zo'n fraaie manier blijft verwoorden, lees ik het gaarne. Al wil ik nu zeker geen druk op je schouders leggen.

Yeaaaa, jazz! Met dank aan jou ook een genre waar ik mijn oortjes rustig (kuch) aan laat wennen. Let's go!

Voor mij was 'Kind Of Blue' ook de eerste jazzplaat, alleen viel bij mij het kwartje juist bij de wildere dingen van Mingus en Coltrane. De rustigere jazz heb ik pas veel later leren waarderen.

Hoe dan ook, weer een fijn stuk. Ik kijk uit naar de meer obscure jazzplaten

Paar jaar terug Kind of Blue geprobeerd maar heb het einde niet gehaald. Deed me (destijds in elk geval) echt niets, sorry.

Deze plaat is ook niet de plaat die ik jou aan zou raden nee

Jeetje, dit zijn wel hele boekwerken van The Scientist. Mooi om te lezen.

GrafG moet maar eens aan Yusef Lateef beginnen. Een stuk minder gecompliceerd dan al die zwaarmoedige jazz.

Ik heb ook nog steeds het gevoel dat er ergens in Graf een potentiële jazzfan schuilt, dus ik wil best helpen als het moment daar is, trouwens

Kind of Blue heeft me ook niet kunnen boeien, dus er is nog hoop voor je.

Tja, ik hoef ook niet perse elk genre te proberen ofzo. Als ik kijk hoe weinig techno er in Jelle (of Sander, of Arnout) z'n stemmen terug te vinden is is er daar voor mij op zich ook nog een hoop promowerk te verrichten, maar het zou zomaar kunnen dat dat gewoon zijn ding niet is. Zoals een hele hoop jazz dus allesbehalve mijn ding is.

En ik heb nu al veel te weinig tijd om alle nieuwe releases bij te houden in de genres die me wel interesseren, en daar komt dan nog van alles van vroeger bij wat ik nog niet ken maar wel wil leren kennen en het is ook leuk om de collectie die ik reeds in de kast heb staan af en toe eens in de spelert te werpen. Als ik heel eerlijk ben zit ik eigenlijk niet meer te wachten op een compleet nieuw en zeer uitgebreid genre, ik heb er domweg de tijd niet meer voor .

Leuke stukjes om te lezen Jelle, mooi om te zien welke ontwikkeling je hebt doorgemaakt, doet je ook beseffen hoe lang we hier eigenlijk ook al weer op de site zitten.

Leuk betoog, maar deze passage lees ik toch min of meer als een waardeoordeel over mensen die zich al dan niet bewust iets minder breed oriënteren. Ik luister niet naar alle genres, omdat sommige me werkelijk geen biet interesseren. Jazz valt daar (voorlopig althans) ook onder. Dat ligt dus duidelijk aan mijn houding, zoals je het hierboven stelt. Maar ik zie dat persoonlijk eigenlijk helemaal niet als onvermogen, maar als een keuze waar ik zelf erg gelukkig mee ben.

Dan begrijp jij mijn standpunt denk ik niet helemaal...

Waat het mij om gaat is dat je natuurlijk keuzes moet maken met wat je wel luistert en wat niet... En dat je geen jazz luistert is ook volkomen legitiem..

Pas zodra je dan zou zeggen dat "Alle jazz slecht is" of iets in die richting zie ik het gewoon als een verkeerde houding van jou.

Dat dacht ik al te lezen, maar dan begrijp ik de kwinkslag naar Micha niet helemaal. Stelt die dat alle jazz kut is dan?

Die generaliseert nog wel eens een beetje in die richting... maar dat bedoelt ie ook wel grappig, maar toch kon ik het niet laten hem aan te halen, daar moet je vooral niet teveel achter zoeken

Ach ja, ik zet me ook graag een beetje af tegen de soms Jehova-achtige bekeringsdrang van jazzliefhebbers

Heiden

Maar Graf heeft een punt, als ik meer techno zou willen beluisteren weet ik heus wel waar ik moet zijn, en ik kom nu al tijd tekort. Maar ik neem aan dat iedere muziekliefhebber wel eens doorslaat in zijn stokpaardjes.

Wacht maar tot the Lord of jazz op zaterdagochtend je een busty babe stuurt, met warme croissants, verse jus en een fijne cappucino, én de boodschap.

Afgezien van mijn pa's Satchmo, Bird, Benny Goodman en Glen Miller was mijn eerste jazz, denk ik, Chick Corea - Return to Forever, vlak daarna gevolgd door Bitches Brew, vaak gedraaid tijdens thuiswedstrijden in de risk-tournooien tegen de beta's -it freaked them out en uit werden wij getergd met Soft Machine, Gong, Van der Graaf en ander progverdriet.

Progverdriet


Ik merk dat toeterjazz ook niet echt mijn ding is (alhoewel ik Mingus op zijn tijd wel erg kan waarderen), maar wellicht dat Jazz Pä Svenska je nog wel kan bekoren. Daar blijft het koperwerk achterwege.

En dixieland vind ik ook wel leuk op z'n tijd.

Ik bid elke dag (en draai ondertussen de nieuwe Neneh Cherry)

Ach Graf, ga gewoon keihard aan de Evan Parker of Borbetomagus.

Heel, heel mooi betoog trouwens, Jelle! Heb het met plezier gelezen. Het vervelende dat ik heb bij jazz is dat er al zo veel in te vinden is, dat ik een soort van drempelvrees heb om eraan te beginnen. Vandaar dat ik vaak gewoon heel willekeurig een plaat binnenhaal en opleg. Natuurlijk te beginnen bij de drie klassiekers (Davis, hier ook de eerste, Coltrane, hier de favoriet, en Mingus). Daarna ben ik gewoon willekeurig wat John Zorn gaan opzoeken. Dolle pret.