Tja, jazz alleen al The Rough Guide to Jazz - een heel mooi boek, daar niet van - telt al > 1000 pagina's. En de leukste ontdekkingen zijn soms de oude(re) - bijv. Django Reinhardt of Bird - of juist de heel nieuwe dingen (Trygve Seim, Eivind Aarset) of de cross-overs van de laatste 10 - 15 jaar: Molvaer, Tobin, Heliocentrics, Gonja Sufi.

Probeer vergelijkenderwijs maar eens te denken wat en hoe je zou vertellen aan een vriendelijke Martiaan - Martianen blijken nl perfect Engels te spreken - die in het kader van een intergalactisch uitwisselingsprogramma zou vragen om "an update on this earthly thing called pop music".

Lijkt me een galactische klus

Wellicht heb je gelijk, maar ik hoop toch wel dat ik mijn 'roots' niet zal verloochenen en nog altijd van Coldplay, Dire Straits en Explosions in the Sky zal blijven houden.

Hoofdstuk 5: Ronduit Rustige Revelatie

Degenen die dachten dat ik na mijn eerste jazzstapjes meteen als een raket door zou gaan en de meest exotische dingen aan mijn arsenaal toe zou voegen komen hier bedrogen uit. Het is wel zo dat het redelijk snel ging, maar niet zo snel dat er geen andere essentiele plaat tussendoor zou kunnen. Ik ging naast meer jazz in deze periode een wereld aan verschillende genres in, getuige ook de aankoopsessie waar deze plaat deel van was.

Ik kocht deze plaat vrijwel blind, na er een keer iets goeds over gehoord te hebben, van de eerdergenoemde UFKAEMM. Ik kwam in mijn destijds vaste muziekwinkeltje, en ging daar vast alle bakken af. Die aankoopsessie voegde ook Dirty Three - Cinder, Minotaur Shock - Maritime en Pajo - Pajo aan mijn collectie toe. Het ging dus echt in alle genres een beetje. Dit was daarbij een van mijn eerste ambient-platen. Niet per se mijn eerste, maar wel achteraf de eerste waar ik echt betoverd door raakte. Ik weet (uit het hiervoor heel nuttige "Wat heb je als laatst gekocht" -topic) dat ik Colleen - The Golden Morning Breaks en Pan American - Quiet City al eerder kocht. Toch is het deze plaat die me echt goed het ambient-wereldje in trok (al vind ik nu Quiet City beter).



Murcof - Remembranza

Een Mexicaan die veel klassieke samples door de mangel haalt en hier allerlei minimalistische constructies van bouwt, wat maakt nou dat hij zo goed tot me door wist te drinken. Misschien is het toch wel een beetje mijn postrock-achtergrond. Uit GYBE-achtige dingen was ik de nodige strijkers al wel gewend, en die kwamen hier ook weer in hoge mate terug. Wat het misschien nog wel meer was was juist het tegenovergestelde, hier klonk echt iets nieuws in voor me. Waar Colleen en Pan American ook wel enigszins nieuw waren kon ik die toch een stuk makkelijker linken aan dingen die ik al kende.

Dit was echt iets nieuws, hij maakt met allerlei strijkerssamples ambient die niet a-la Stars of the Lid helemaal dronend is. Hij maakt iets tastbaarders, maar toch op een heel abstracte manier. Ik werd me hier echt bewust van wat stilte eigenlijk betekent in een stuk muziek. Want wat zo knap is is dat hij eigenlijk heel ritmische muziek maakt zonder beats erin. Hij brengt een bepaalde periodiciteit in zijn samples en de stiltes ertussen die me met mijn hoofd mee deden deinen, maar die toch eigenlijk deel waren van de strijkers en niet extern werden opgelegd.Af en toe zitten er wel glitches doorheen, en ook samples van piano etc, maar deze voeren toch niet de boventoon.

Dit bracht me eigenlijk dus in contact met een nieuwe filosofie achter het muziek maken, die ik nog steeds niet helemaal snap, en mede daarom betovert deze plaat me nog steeds. Op zijn andere platen heeft hij toch net dingen die hierbij een beetje uit de toon vallen (hoewel ook die de moeite waard zijn). Op dit album valt alles op zijn plek, en het is een soort meditatieve trance waar ik in werd en word gebracht.

Hierna ben ik op hetzelfde tempo verder gegaan met nieuwe ambient-dingen luisteren, enheb ik nog een hoop moois gevonden, maar ben ik toch nooit meer zo verrast geweest door een plaat als door deze. Ook dit spel met stilte ben ik zeer weinig meer tegengekomen. (De enige plaat die me zo te binnen schiet is Alva Noto & Ryuichi Sakamoto - Insen).

Dit is muziek om op te zetten in het holst van de nacht, maar wel als je binnen zit, met een lekkere kop warme chocolademelk voor de open haard, en nog even de krant van afgelopen dag doorleest. Dit in contrast met Quiet City, die zoals zijn naam impliceert het best tot uiting komt bij een nachtelijke wandeling door een uitgestorven stad, met zachtjes knipperende oranje verkeerslichten.

Ook hier weer eindig ik met een korte live-anekdote, want welke MuMe-user herinnert zich nou niet de live-meeting op InterZone festival in Utrecht, waar we een mooie variatie aan ambient-artiesten gezien hebben, met in de nacht Murcof, terwijl het halve publiek op de verspreide zitzakken zat/lag, of gewoon op de grond, een beetje in te dutten, en dat geloof ik de helft amper doorhad dat het afgelopen was. Ook een fijne ervaring, al klonk ie wel een beetje zoals op het album.

Ga deel vijf zo nog lezen, heb even de twee stukken hiervoor bijgelezen

Geweldig om te doen, want ik herken er heel veel van mezelf in. Behalve dan dat Kind of Blue me nooit heeft weten te grijpen, en andere jazzplaten juist wel. Ik ben ook een beginnend jazzluisteraar en het genre gaat me steeds beter bevallen, al zit ik inderdaad nog wel in de fase dat vooral de toegankelijkere variant me goed ligt (al kon ik de samenwerking tussen Colin Stetson en Mats Gustafsson bijvoorbeeld weer goed waarderen, lijkt mij behoorlijk extreme freejazz). Ook ik heb vaak de drang naar wat extremere dingen en sta overal voor open, maar kan tegelijkertijd prima met toegankelijk spul uit de voeten, als het maar bevalt. Het hangt bijzonder van mijn bui af: soms heb ik gewoon behoefte aan muziek die lekker wegluistert, soms wil muziek die me meer uitdaagt (noise bijvoorbeeld).

Verder is het ontzag voor de hoeveelheid muziek ook bij mij gegroeid. En lichtelijk deprimerend

En Aesop Rock

O, en als er één progrockband is die het goed doet bij mij is het wel Van Der Graaf Generator

Hoofdstuk 6: Freedom at 21

En chronologisch gezien wordt het hier een beetje een rommeltje, omdat ik niet echt meer weet wat er nou eerst kwam en wat niet, maar voor mijn gevoel moeten we toch weer teruggrijpen op de toeters, dus de toeterhaters hebben weer een vrije dag hier vandaag, want het gaat weer over hoe mijn destijds nieuwgevonden jazzobsessie een halt toe werd geroepen door een plaat waar ik geen hout van begreep.

Ik dacht wel redelijk alles aan te kunnen in de jazz, ik had na een half jaar/een jaar Kind of Blue inmiddels niet meer bovenaan mijn jazzlijst staan, daar stonden Coltrane's A Love Supreme en Mingus' The Black Saint and the Sinner Lady, Bill Evans was inmiddels gesneden koek en ik was me in het label ECM aan het verdiepen.

De jazzkenners weten wat dat betekent, veel rustige ingetogen jazz met een haarfijne productie, zitten fantastische platen bij, maar ook platen waarvan je niet raar op zou kijken als ze bij de kapper op de achtergrond gedraaid zouden worden.

Ik had het ooit met Hammerhead het er op soulseek over en hij vroeg me of ik deze plaat al eens had geprobeerd, aangezien hij er eigenlijk geen touw aan vast kon knopen. Ik heb het over:



John Coltrane - Interstellar Space

Een duo-plaat, waarop alleen Coltrane en de drummer Rashied Ali te horen zijn, die allebei alles geven. Mijn oren waren toen gewend aan redelijk harmonieuze jazzklanken, die mooi op elkaar aansloten. Hier was het echt gewoon een zooitje dat mijn oren kwam vervuilen. Het was niet de herrie die sommige noise-rock was, het was gewoon pure chaos, en dat is het nog steeds. Ook de relatieve kaalheid van de muziek heeft niet bijgedragen aan mijn waardering destijds, waar echt blinde herrie langskwam kon ik vaak nog wel iets van waarderen, maar dit was simpeler, gewoon 2 instrumenten die gewoon vol in je gezicht drukken dat je eigenlijk niks met ze kan.

Ik heb nooit zo snel een album na een nummer af gezet, maar ik kwam echt niet verder, ik kon er op zijn hoogst om lachen. En door deze plaat ben ik een hele tijd allemaal andere dingen gaan luisteren en nauwelijks nog toeterende jazz, alleen de wat rustigere ECM-dingen. Ik schat dat het wel een half jaar heeft geduurd voor ik echt weer iets spannendere dingen ging luisteren, en ook toen ging het eigenlijk maar heel langzaam.

Sinds die tijd heb ik voor mijn gevoel nooit meer zo'n grote stap proberen te zetten, tuurlijk ging ik her en der wel iets verder, maar blind in het diepe springen heb ik voor mijn gevoel niet meer echt gedaan. Hier dacht ik toen ook mijn muzikale grens wel te hebben gevonden, ik had het gevoel dat ik wel ver genoeg was gegaan en dat ik het wel iets rustiger aan kon doen. Dat heb ik uiteindelijk zeker in de jazz gedaan, in andere genres is het nog wel eens hard gegaan.

Hoe ik dan uiteindelijk toch weer de experimentelere jazz in ben gerold weet ik niet eens meer precies, ik weet dat ik een tijd later nog eens Coleman's The Shape of Jazz to Come heb geluisterd, maar dat die me ook niet echt wist te overtuigen. Al is die in mijn ogen wel een stuk rustiger en gestructureerder dan deze, al komt dat misschien ook doordat de instrumentatie iets toegankelijker is.

Wel weet ik nog een andere plaat die ik wel direct erg goed vond en die in zekere mate als kennismaking met freejazz heeft gefungeerd, namelijk Marion Brown - Afternoon of a Georgia Faun, een erg minimale plaat die ik ook nu nog heel goed vind. Maar desondanks ben ik er niet echt verder in gegaan. De plaat waarmee mijn freejazz-liefde echt begon komt over een paar dagen nog wel, maar dat was denk ik wel bijna 1,5 jaar nadat ik voor het eerst Interstellar Space hoorde.


Wat vind ik nu van Interstellar Space? een van Coltrane's beste albums, maar ik heb em denk ik na die eerste 1/2 keer wel 2 jaar niet gehoord. Nu kan ik echt genieten van de intensiteit en het gevoel waarmee hij zjn longen uit zijn lijf blaast, dit soort saxofoongeluid is toch iets waar je nooit echt aan went, en wat je verbaast elke keer dat je het hoort. Dit is ook meer een plaat om achterover te gaan zitten en hem helemaal over je heen te laten komen dan een plaat waaraan elk detail geanalyseerd moet worden, het is vooral de sfeer op grote schaal die het album zo indrukwekkend maakt.

Het album heeft me dus echt een tijd een halt toegeroepen in de jazz, iets dat ik niet als iets negatiefs zie. Sommige dingen kun je neit in een keer goed vinden, sommige dingen kun je nooit goed vinden. Maar door me niet op te sluiten in het idee dat ik met die plaat alle freejazz minder zou vinden is het er toch uiteindelijk wel uitgekomen. Achteraf ben ik nog wel heel benieuwd wat er was gebeurd als ik Coleman's Free Jazz als eerst gehoord had. Dat vind ik zelf een veel betere plaat om echt mee in de freejazz te stappen, ondanks dat ie in mijn ogen zeker zo gewaagd is.

(en de spotify-playlist weer even bijgewerkt )

John Coltrane. Jelle heeft smaak!

Het rare is dat ik zelf 'Ascension' en 'Interstellar Space' eigenlijk meteen goed vond, terwijl ik dan weer veel moeite heb met 'Meditations' en 'Sun Ship'. Sowieso is het lastig om precies te verklaren waarom je dingen goed vindt, alleen heb ik wel gemerkt dat we bijvoorbeeld bij de Soundrop-sessies wel dezelfde freejazz dingen goed vonden om dezelfde redenen, en dat waren niet per se de meest chaotische of ingewikkelde dingen. Blijkbaar is er dus toch meer aan de hand dan 'toeter maar wat raak en dan vinden mensen het wel interessant'.

Oh, en een erg leuk stuk weer.

Ascension heb ik pas veel later geprobeerd, toen ik al wat meer geworteld was in dat wereldje, die beviel me toen ook wel meteen, maar dat was toen ook niet zo heel gek meer dus.

Maar inderdaad, ook het feit dat er in mijn Brotzmann-Tentet platen een spreiding in stemmen zit van 3* tot 5* zegt wel iets, want ze zijn toch allemaal wel vanuit eenzelfde filosofie/opbouw gespeeld. Toch zou ik niet precies weten waar dat verschil hem precies in zit.

Het blijft in ieder geval eeuwig jammer dat het niet meer mogelijk is Coltrane live te zien, dat moet ook een intense belevenis zijn geweest.

En heb voor later vandaag een zeer uitgebreid hoofdstuk in 2 delen af, helaas neit over jazz

Tja, ik kan je al wel voorspellen dat ik jou niet van de kracht van het album kan overtuigen Micha

Oh, dan is het andersoortige herrie.

Niet bepaald, het probleem is niet dat je niet overtuigd zou kunnen worden, maar dat het al niet meer hoeft

Spannend!

zullen we hem dan maar gewoon posten, heb toch de rest van de dag geen tijd daarvoor:

Hoofdstuk 7: Can You Hear Me? Will You Listen?

... En weg zijn de toeters weer, we bevinden ons nu ergens begin 2007. (Voor het chronologische verhaal, Murcof was naar schatting half 2006, Davis begin 2006 en Coltrane eind 2006). Waar ik van tevoren veel op soulseek met mensen als Paalhaas jazz aan het luisteren was begon ik eind 2006 ook veel met andere mensen te praten, andere mensen met andere voorkeuren, waar ik ook weer een heleboewl van leerde.

Naast jazz had ik ook veel andere dingen gehoord, maar sommige dingen ontbraken nog in mijn collectie, een daarvan waren (bands met) zangeressen. Maar de mensen waar ik regelmatig mee praatte (UFKAHD (user formerly known as handsome_devil)) bijvoorbeeld, hadden toch al vaker dingen met vrouwelijkezang, die me vaak dan niet echt aanspraken meot ik erbij zeggen. Ik stelde me er echter wel elke keer voor open en bleef dat ook gewoon doen, en heb zodoende heel wat dingen gehoord.

Zelf mocht ik al graag CocoRosie - La Maison de Mon Reve luisteren, die in die tijd ook wel eens in mijn top10 heeft gestaan. En in die tijd kreeg ik dan ook van UFKAHD het advies om eens naar de op dat moment meest gehypete plaat van musicmeter te luisteren:



Joanna Newsom - Ys

Ik vind het nog steeds jammer dat ik in die tijd geen bericht bij het album heb geplaatst, want ik herinner me niet precies meer hoe ik het verwoord zou hebben. Het zou in ieder geval een beetje gaan in de trant van "het gaat maar door en door en door"... Want zo was het, ik kon wel tegen haar stem, deed me af en toe aan CocoRosie denken , maar niet op de manier waarop ze hem gebruikte. Ik kon geen herkenbare structuur in het geheel vinden en was niet gefocust op de teksten. Wel was ik er echt door geintrigeerd, en ook instrumentaal vond ik het geweldig, maar ik had er heel veel moeite mee hem uit te luisteren.

En zo begon ik met een score van 2*, want ik vond er erg weinig aan. Toch ben ik op de een of andere manier wel direct doorgegaan met er af en toe vaker naar te luisteren (ook omdat ik hiertoe geschopt werd). Ik bleef echter last houden van ditzelfde probleem. Slechts Emily wist zich langzaam aan deze indruk te onttrekken. Hier hoorde ik wel de magie in van hoe goed alles loopt op dit album. Elk baslijntje, elk strijkersstukje voegt toe aan de sfeer die gezet wordt door haar stem. Haar teksten lopen erdoorheen als een mens door een doolhof, soms sprintend, soms schuifelend, maar altijd bewegend.

En vooral deze teksten overtuigden me van de kracht van Emily, hoe goed het hele rijmwerk in elkaar zit in zinnen als:



Alles past hier precies, en dat werkt betoverend, nooit eerder had ik me zo op teksten kunnen focussen. Ik kan echt een half uur doorgaan over hoe geniaal de tekst van Emily is, maar ik denk dat dat een beetje overkill wordt, zeker aangezien er toch meer moois op staat.

Na Emily ongeveer 100 keer gehoord te hebben zette ik ook vaker het hele album op (dat inmiddels omhoog was gegaan naar 3*), en langzaam begonnen stukje bij beetje, een voor een, andere nummers ook op hun plaats te vallen, na Emily gebeurde dat bijvoorbeeld in Sawdust and Diamonds, bij de versnelling rond de 3.30



Langzaam verschoof mijn favoriete nummer zo, en met het favoriete nummer ook mijn beoordeling van het album. Van Emily bij 3*, tot Sawdust and Diamonds bij 3,5*, naar Cosmia bij 4* en Only Skin bij 4,5* en uiteindelijk, driekwart jaar na de plaat voor het eerst gehoord te hebben, 5*. Slechts Monkey and Bear vond ik iets minder, ook die is daarna nog gekomen, maar pas een stuk later.

In mijn ogen is deze plaat een hele reis door haar persoonlijke leven, maar verstopt achter zoveel metaforen, analogieen en maskers. Opmerkelijk genoeg heb ik het nooit nodig gevonden hier echt de betekenis achter te zoeken. Hoe ze alles verwoordt en zingt is gewoon bijzonder, daar hoef je verder niet meer voor te weten.

Op 12 september 2007 heb ik bovendien haar live mogen zien in Paradiso (en ik ben niet de enige mume-user, was gezellig daar), ik ben ook nog steeds als een kind zo blij met de prachtige live-opnamen die daarvan zijn (wie die ook gemaakt heeft, je bent een held ). Ook live kwam de betovering helemaal over, ondanks dat ze het niet met orkest maar met band speelde. Het kon ook niet uitblijven dat deze plaat niet veel later op nummer 1 in mijn top10 zou komen en daar tot deze dag zou blijven.

Na deze plaat zijn teksten vaak veel meer voor me gaan betekenen, nog steeds moet de hele sfeer goed in orde zijn, maar ik hoor nu veel meer toegevoegde waarde in goed lopende teksten. Zo ben ik ook pas hierna Bob Dylan echt gaan waarderen. De opvolger van Ys heb ik gekocht de dag dat ie uitkwam, ook helemaal grijs gedraaid, maar heeft me nooit dusdanig weten te raken, nog steeds is alles dik in orde, maar het mist de magie die Ys heeft, nergens wordt het zo poetisch voor mijn gevoel. Na deze plaat ben ik ook veel meer andere vrouwen gaan draaien en dat heeft met verder ook nog een hoop moois opgeleverd (waarvan ik als beste voorbeeld even Marissa Nadler - The Saga of Mayflower May wil geven).

Ik weet dat ik geen mensen kan overtuigen haar stem mooi te vinden en zich daardoorheen te vechten, en ik vind het jammer dat die mensen al deze magie moeten missen, maar dat is denk ik het sterke persoonlijke deel van muziek. Het enige nadeel voor mij aan deze plaat is dat alle andere muziek gewoon minder is

(helaas staat ze niet op spotify, maar laat dat je niet weerhouden er ergens anders naar te luisteren als je dit nog niet kent, toch een youtube-linkje:

Hoofdstuk 7b: Wherever We Travel, We're Never Apart

Bij dit album hoort daarnaast nog een uitgebreid verhaal over toeval, ik kan me voorstellen dat mensen geen zin hebben dit te lezen, dus doe ik het in een aparte post.

Het gaat hierbij over de vakantie die ik in het jaar 2009 ondernam, maar het verhaal begint al even ervoor, een maand of wat ervoor was een goede vriendschap van me op een niet al te positieve manier ten einde gekomen (lag aan ons allebei) en dat had nogal wat impact op me. Ik was daar veel mee bezig in mijn hoofd, en had die tijd nogal moeite me op muziek te concentreren, Ys was een van de platen die nog wel tot me door wist te drinken, en er zijn dagen geweest dat ik de hele dag eigenlijk bijna niks anders wist te draaien. Andere platen die ik nog wel kon horen waren Van Morrison's Astral Weeks en de plaat die hier overmorgen besproken gaat worden .

Maar ik had dat jaar al eerder een vakantie gepland van 3,5 week naar Marokko en Spanje, en die zomer ging ik dus ook die kant op. Ondanks dat het een prachtige vakantie was, waar ik heel veel gezien heb en gedaan, kon ik de dingen die speelden nog niet echt loslaten, ik had dan ook mooi mijn telefoon met muziek erop bij me, en draaide ook daar bijna elke avond dit album wel. Van Marrakesh reisden we naar Agadir, en op de dag dat we van daaruit naar de woestijn gingen werd o.a. mijn telefoon gestolen. Nu was dit allemaal op zich wel te managen, we waren met zijn drieen en er kon van alles geregeld worden met de anderen, maar wat ik wel heel erg miste was de muziek die erop stond, ik heb daar bijna 2,5 week zonder mijn eigen muziek rondgelopen, want de muzieksmaak van de anderen was licht uitgedrukt niet echt overlappend met die van mij.

Na de woestijn gingen we naar Rabat, Tangier, Sevilla en Merida, waar we een hoop mooie en gestoorde dingen gedaan hebben zonder muziek, waarna we met twee man (een iemand moest eerder terug) in Toledo belandden. Een erg mooie stad voor een paar dagen, waar we van iemand gehoord hadden van een erg goed cafe met belgisch speciaalbier en lekkere tapas. We hadden alleen de eerste avond het probleem dat we nogal moeite hadden het te vinden. We hebben ongeveer een half uur rondgelopen daar op zoek, en juist toen we het opgaven bsloten we nog even willekeurig een straatje in te lopen, en daar zagen we waar we naar op zoek waren.

Het meest opvallende gebeurde echter toen we dichterbij kwamen, het was een cafe met vandie boxen aan de buitenkant, waar ook veel muziek gedraaid werd, en waar je normaal een varieteit aan top40 of andere algemeen geaccepteerde muziek verwacht bij zoiets, kwam hier gewoon op vol volume Emily uit de speakers knallen. Ik heb werkelijk in mijn hele leven nooit zo verbaasd staan kijken. De plaat die ik al 2 weken zo graag weer eens had willen draaien werd daar ineens gewoon vanuit het niets opgezet.

Enigszins overbodig om te zeggen hebben we daar de hele avond gezeten en kwam het ene goede nummer na het andere langs, om even te illustreren: Newsom werd gevolgd door Nick Drake - River Man, Joni Mitchell - Blue en Jackson C. Frank - Blues Run the Game. Ook de volgende dag hebben we daar de avond doorgebracht, en ik zou graag nog eens zo'n cafe treffen ergens in Nederland.

Waar veel mensen bij zo'n gevoel zouden spreken van goddelijke interventie blijf ik natuurlijk wel een wetenschapper, en geloof ik niet dat er hierachter echt een bedoeling van iets of iemand schuit. wel geloof ik in toeval, niet alles is te voorspellen, wetenschap is slechts een instrument om globaal iets over een hoop toevalligheden samen te kunnen zeggen (met noemt dat statistiek). En in dit toeval schuilt toch iets dat sommige mensen een god zouden kunnen noemen, maar dat is slechts het etiketje dat erop wordt geplakt. De gebeurtenissen hier gaven me in ieder geval aan dat sommige dingen niet te voorspellen zijn en dat eigenlijk het wereldbeeld van iedereen op geloofsovertuigingen gebaseerd is, hoe atheistisch mensen ook denken te zijn (volgens mij kan ik hier met Ferre Clabau uren over discussieren). Het enige onderscheid is dat die mensen de basisprincipes van hun geloofsovertuigingen geen 'God' noemen.

Voor mij was dit echt de meest toevallige gebeurtenis in mijn leven en ik kan iedereen aanraden elk cafe waar op vol volume Emily (of een willekeurig ander nummer van Ys) gedraaid wordt binnen te gaan en de rest van de avond nergens meer aan te denken, maar te genieten van dat moment (en een lekker Belgisch biertje )

(helaas is Ys niet op spotify te vinden, de andere relevante albums wel toegvoegd )

Freudian slip?

In die tijd heeft ook de nodige whiskey mijn tong gepasseerd ja

Which explains de waardering voor de dame met de schoolborden-krasnagel/piepkrijtjes stem. Als voldoende drank is in de man, is het beoordelingsvermogen in de kan.

Misschien moet ik dat ook eens doen: dronken van whisky (single malt bij voorkeur) naar Ys luisteren - vrees alleen dat ik dan nog meer dan voorheen er hoofdpijn van zal krijgen. Vond de arrangementen en zo wel mooi, maar cette voix ... assez pour casser les fenetres

ware het niet dat dat qua data niet helemaal opgaat, bovenstaande gebeurtenissen zijn uit de zomer van 2009, terwijl Ys al sinds 21 juli 2007 op 5 sterren staat .. nog voor ik whiskey uberhaupt lekker vond

Ja dat schreef je er niet bij - ik kocht het album obv de voorkomst in jaarlijsten en omdat het interessant leek; heb het een tijdje geprobeerd, zonder succes en uiteindelijk weer doorverkocht aan Woody.

[Koning zeikmodus, een epitheton verleend door een van de jongere users alhier] FYI: whiskey = Iers - bijv Paddy, Bushmill's; whisky = Schots, genoeg namen daar [/Koning zeikmodus]

Over Whiskey of Whisky maak ik me nooit druk, ik drink eigenlijk alleen de Schotse, maar ik vind het woord veel mooier met die e erbij ..

Verder heb ik zelf het album ook dubbel, had hem al op cd, maar toen ik een werkende platenspeler had wilde ik hem natuurlijk ook op plaat hebben. De cd ga ik vast nog een keer aan iemand geven als de goede gelegenheid zich voordoet.

Ja ja - dat zou ik overigens niet verkondigen tegen een Schot (die je overigens nooit voor Engelsman moet uitmaken), maar da's een kwestie van voortschrijdend inzicht

Overigens heb je wel bewerkstelligd dat ik weer Coltrane ben gaan draaien - al heb ik ook daar een wat andere voorliefde.

Laten we hopen dat je niet de enige bent die meer Coltrane gaat draaien (en andere jazz)

Hoofdstuk 8: NOOO! Not 'toeval'

Bovenstaande uitspraak is inmiddels een anekdote die ik vaker aanhaal, hij komt uit een interview met de componist Lukas Ligeti dat ik zag voorafgaand aan het optreden van Bang-on-a-Can in het Muziekgebouw aan het IJ, waar na de pauze ook Iva Bittova meedeed, nog steeds een van de beste optredens die ik ooit zag. Maar deze deze uitspraak was naar aanleiding van een discussie over het gebruik van improvisatie in de klassieke muziek van Ligeti. De interviewer, die duidelijk een groot klassiek-liefhebber was waagde het daarop te vragen of de componist het niet vreemd vond dat de uitvoering van zijn stuk van toeval afhing.

Ligeti, die duidelijk ook meer verstand had van jazz en verschillende soorten wereldmuziek, was zo fel in die uitspraak dat ik er meteen geboeid bij zat. In essentie zei hij dat ondanks dat er een zekere mate van improvisatie was, de musici nog steeds wisten wat ze van elkaar konden verwachten, en er nog steeds een heleboel structuur in de muziek zat. Echter geen structuur dei van tevoren werd opgelegd, maar structuur die ter plekke werd gemaakt. Hij had genoeg vertrouwen in het vermmogen van de musici zich in te leven in het stuk en ook deze improvisaties op een geloofwaardige manier in te vullen en geloofde dus ook totaal niet dat het toevallig was wat daar gebeurde. En daar geef ik hem groot gelijk in.

Waarom vertel ik dit? Wel, dit is in essentie heel belangrijk bij het kunnen oordelen over het volgende album. Een album opgenomen door een groep van 4 musici die niet gezellig bij elkaar in een studio gingen zitten en daar voorgeschreven songs gingen uitvoeren. Maar musici die elkaar live zagen, even in een paar minuten een paar ideetjes uitwisselen, en gewoon gaan spelen. Juist, jazz, maar verre, verre, verre van de jazz zoals veel mensen verwachten dat jazz is, er is in mijn optiek geen enkel album dat zo goed weergeeft hoe breed jazz kan zijn als dit album (ook een tip voor Niels dit dus)... helaas staat het niet op MuMe, daar het gaat om een live-DVD, waar MuMe dus nog steeds niet aan doet, maar anyway:



Supersilent - 7

Hoe ik eraan kom? Toeval! In een rijtje DVDs bij mijn destijds favoriete 2ehands-platenzaak stond deze tussen DVD van Rolling Stones en Marillion op de plank en kon ik niet helpen me aangetrokken te voelen tot de eenvoud van de hoes, ondanks dat ik er totaal onbekend mee was. Voor het schamele bedrag van 7 erto heb ik hem meegenomen!

Eenmaal thuis aangekomen kwam ik er dan ook achter dat het totaal anders was dan alles wat ik kende. Het is jazz, maar het is ook rock, en het is ook electronic. De musici: een toetsenist met een wijde varieteit aan synthesizers en orgels, een trompettist die zich erin specialiseert zijn trompet vrij onherkenbaar temaken, een drummer en het audio-virus, oftewel Deathprod, een analoge-apparatuur-ambient-man. Ook solo en in andere groepen zijn ze her en der te bewonderen, Deathprod heeft een fantastische!!! solo-box en heeft het een en ander bij Motorpsycho gedaan, Storlokken doet mee in Humcrush en op de "nieuwe" Motorpsycho, Arve Henriksen heeft trompetgedreven ambient-albums en doet aan wat klassiekere jazz-dingen mee, en ook de drummer (die inmiddels supersilent heeft verlaten, waarna Deathprod en Henriksen ook wat drummen) is ook in echte jazzbands te vinden.

Bij elkaar geeft dit een varieteit aan jazzrockelectronic waar je helemaal door in een trance wordt gebracht. Ik kan het in woorden nooit beter uitleggen dat dit youtube-filmpje het kan (en haak niet af binnen de paar minuten, vanaf het moment dat de synths erin komen wordt het herkenbaarder (daarvoor ook magisch hoor))




Muziek die je vanuit de improvisationele (?) achtergrond toevallig zou kunnen noemen, maar die dit toch geenszins is, er zit zoveel structuur in, zoveel interactie. Het schiet van ambient (niet zo duidelijk in dit filmpje, maar zeker op Supersilent 6 heel goed te horen) naar door synths en drummachine gedreven electronic, naar veelal drum-gedreven jazzy muziek. Met betrekking tot die jazz kan ik zeggen dat hoewel er een trompettist bij zit, dit geen 'glaasje-whiskey-bij-de-open-haard-jazz' is.

Na deze plaat had ik eigenlijk in eerste instantie geen idee meer wat jazz is, en dat weet ik nu nog steeds eigenlijk niet helemaal. Weg met de genres! leve de anarchie! Wat maakt het uit wat het is, als het maar goed klinkt! Er zijn geen daadwerkelijke hokjes waar we alles in kunnen stoppen, alle genres kun je zien als een groot landschap, met heuvels, dalen en rivieren, maar nergens grenzen! Net als in echte landen kun je grenzen niet zien, maar zijn het abstracte dingen die door mensen bepaald worden. In de genre-natuur zit alle muziek gewoon in dit landschap, en sommige dingen zitten meer in een jazz-gebied, en sommige dingen meer in een post-rock-gebied, maar eigenlijk kan alles ook weer gemengd worden en zijn deze genres vooral verzamelbegripjes waardoor we als muziekliefhebbers in lichte mate een idee kunnen vormen van hoe iets klinkt zonder het te horen. Wanneer ik de eerste de beste postpunk-kenner hoor beweren dat band x geen new-wave maar gothic is kan ik een lachje dan ook niet onderdrukken.

Dit was nog steeds niet mijn echte inleiding in de freejazz, in zekere zin wel, maar ik ben hierna niet meteen heel experimentele dingen gaan luisteren, dat kwam pas na een later album dat meer richting de "traditionele" freejazz ging, maar die zal nog langskomen. Over Supersilent kan ik zeggen dat ik het iedereen aanraad er eens live naar te gaan kijken als dat kan, is me zelf 1 keer gelukt, en dat was echt geweldig, niet proberen te begrijpen maar gewoon helemaal opgaan in de muziek!

Laat dit dus iedereen motiveren en overtuigen dat echt alles kan! (zoals de filosoof Paul Feierabend al zei )

(Alle platen van ze zijn sterk aan te raden, slechts 9 was toch wel een tikje minder, het verieert wel een beetje qua genre, 1-3 is meer voor de jazzrock-kakofonie-liefhebbers, terwijl ambient-mensen 6 waarschijnlijk beter zal liggen, 4 en 5 zitten er een beetje tussenin, 7 is het meest knallend en hierna wordt het weer rustiger, verder heb ik ooit 1 plaat gehoord die er wel iets op vond lijken qua sfeer, en dat is Aethenor - En Form for Bla)

Wederom een erg mooi en interessant stukje tekst, Jelle. Ik lees ze met veel plezier.

Van deze band heb ik ooit één plaat gehoord ('6'). Dat is alweer een tijd geleden, misschien toch maar eens de draad oppikken. Die plaat van Aethenor ken ik ook, en die vind ik best spannend. Ook inspannend, trouwens.

Supersilent, heb je die niet toevallig een keer op Soundrop toegevoegd?

Ik heb Supersilent wel eens in de bovenzaal van Paradiso gezien. Was behoorlijk krankzinnig, maar ook wel heel gaaf. Thuis luisteren heb ik eigenlijk nooit gedaan.

Heb em inderdaad wel eens toegevoegd in de soundrop chevy, maar daar staan alleen versies die halverwege al afgebroken worden van 2 "nummers" van ze..

De keer dat ik ze live zag wa slang niet zo stevig als in dit filmpje, maar nog steeds fijn en sfeervol, maar meer op een ontspannen manier, al zaten er toen wel al 2 man te drummen (oorspronkelijke drummer en Henriksen)

Supersilent, die staan hoog op mijn "nog live te zien" lijst. 8 is mijn favoriete release.