Precies, dat zag je bv. wel bij de nieuwe GYBE. Zovaak gelezen dat mensen daar erg op aan het wachten waren, maar ondertussen geen moeite doen eens naar de zijprojecten (vaak minstens zo interessant en mooi) te luisteren. Wat dat betreft is het wel leuk om users tegen te komen die meer hun eigen weg gaan en ook wat vaker buiten de (mume-)deur eten.

Dat zal vast wel, maar wat kan jou het schelen of ik jouw platenkast langs ga of ergens anders tips op doe? Dan is het, voor jou, toch veel leuker als ik door jou nieuwe dingen ontdek? Bovendien heb ik nu al bij lange na niet genoeg tijd om via MuMe al mijn ontdekkingen uit te pluizen, laat staan als ik daar nog meer sites bij ga doen.

Facebook is hier ook een leuk medium in. Voeg labels/artiesten/genrepagina's toe en je wordt dagelijks getrakteerd op al het nieuws van de dag.

Overigens boeit het me vrij weinig hoe divers een kaart is. Uiteindelijk komt het toch bijna altijd uit op een stuk vlees met patat. Helemaal als het van die kaarten zijn waarbij je geen flauw idee hebt wat het nou allemaal is. Met van die rare exotische producten die je verder nooit ergens ziet en je dus geen idee hebt wat het is. Dat zal jij dan juist wel weer leuk vinden.

Dat vind ik niet direct, ik vind het wel leuk als mensen mijn tips leuk vinden natuurlijk, maar ik vind het ook leuk als mensen naar aanleiding van die tips zelf dingen vinden en daarmee bij me terugkomen, dan word ik er zelf sneller enthousiast over. Sommige mensen zullen door mij eens iets freejazz gaan luisteren, en als ze meer nieuwe freejazz luisteren komt dat ook nog wel door mijn tips.. maar dan heb ik echt het idee dat ze het waarderen, en niet even vlug mijn tip luisteren en doorgaan met iets anders..

Facebook vind ik af en toe wel leuk en is natuurlijk handig, maar toch word ik niet zo snel geactiveerd door zo'n bericht, dat word ik sneller van een enthousiast verhaal door iemand.

En tja, ik zal de culinaire discussie wat vaker aan onze culinaire kenner Graf overlaten. Ik hoef zelf niet de meest uitzonderlijke gerechten, maar een beetje keuze mag ik wel, alleen vlees en patat zou ik snell genoeg van krijgen

Wow, jij bent echt totaal anders dan ik in een restaurant.

Inderdaad, ik doe echt al sinds ik heel jong was juist het tegenovergestelde

Tja, omdat ik de metafoor aardig vind en die ook toepasselijk is op muziek wil ik er wel even op inhaken. Een bekend Nederlands gezegde luidt: wat de boer niet kent, vreet-ie niet. "Rare exotische producten".

Tja, ik schets even een beeld: Madeira, rotsachtig eiland midden in de Atlantische Oceaan: veel heel mooie vis, weinig vlees (land leent zich niet echt voor veeteelt).

Wat zie je toch mensen eten in restaurants waar de lekkerste vissen (wrakbaars bijv) op de kaart staan: steak. Laat dan je vaste denkpatroon los en neem eens iets anders, wat vers is, bij het land past (natuur, omgeving) en goed is bereid.

Dat kan je zo op muziek loslaten: in steden waar je het niet zou verwachten (Praag, Krakow) blijkt een uiterst levendige live jazz scene te zijn - nee de tips daarvoor vind je niet in je reisgids (hoogstens in de Rough Guides), maar gewoon door locals om tips te vragen.

En de vergelijking met eten zet zich voort: als iets je dan niet aanstaat, haal je je schouders op en bedenk je dat je iig wat lokale cultuur hebt gesnoven. Stel jezelf open en laat je verrassen - de oude formule van NSJ maakte het mogelijk dat je nog bij kleinere zalen naar binnen kon lopen om daar even te luisteren. Vaak waren dat de leukere belevenissen tov de concerten in de Statenhal - al had ik ook die niet graag willen missen. Zoals zo vaak zit de belemmering gewoon in je eigen kop - het is niet echt positief om als < 25-jarige al te redeneren als een 80-jarige - dan ben je nl ergens 55 jaar of meer kwijtgeraakt

Of je krijgt iets voorgeschoteld wat niet lekker is en je zit te hele avond met een knorrende maag te wachten tot eindelijk die bittergarnituur van de borrel erna in de stad langs komt. 't Is maar hoe je het bekijkt natuurlijk.

Hoe vaak ga je nou naar een restaurant? Daarbij vind ik een entrecôte door professionals klaargemaakt heel wat anders dan het stuk vlees dat je in de Albert Heijn koopt. Zelfs iets simpels als een uitsmijter is veel lekkerder in een restaurant dan op je eigen gasfornuis.

Ik denk toch vooral dat ik naar andere restaurants ga dan jullie. En bij een Italiaanse keuken of een Oosterse keuken (noem een land) ga ik (uiteraard) wel voor wat 'lokaal' eten. Maar ik ben ook iemand die niet snapt wat er nou mis is met de McDonalds

En waarschijnlijk komt het ook, doordat ik een familie heb waar van huis uit al veel geëxperimenteerd wordt met eten. Waardoor ik die drang blijkbaar veel minder heb in een restaurant dan jullie.

Ja bescheidenheid siert een mens zullen we maar zeggen. Opnieuw is de relatie met muziek overduidelijk: koop je een album puur op naam/reputatie van de band en/of het uiterlijk van de hoes dan kun je van een koude kermis thuis komen. Net zoals wanneer je een gerecht bestelt zonder precies te weten wat je bestelt en hoe het is klaargemaakt.

Bij muziek kijk je altijd naar de musici en instrumentatie, maar dan nog weet je niet hoe het klinkt - daarom kun je 'samplen' (zeg maar proeven) door in de winkel of online te luisteren. Bij eten kun je niet vooraf proeven, alhoewel je bijv wel - in goede restaurants - kunt vragen om de begeleidende wijn te mogen proeven. Dan vraag je om meer info: hoe iets is klaargemaakt, waarvandaan de vis/het vlees komt (scharrel/biologisch etc0, hoe het is klaargemaakt en wat voor saus erbij zit etc. Je probeert ahw aan risk avoidance te doen, want het het financiële risico is groter dan bij aankoop van een cd.

Valt een gerecht toch tegen, dan kun je altijd je mening geven en kijken hoe erop gereageerd wordt. Ook bij aanschaf van een cd die tegenvalt kan je niet terug naar de winkel - dat kan alleen bij een mispersing. In beide gevallen probeer je dus door vooraf je te oriënteren en info in te winnen je risico te beperken, maar dan nog heb je geen garantie.

En net als met eten moet je ook bij muziek je gewoon openstellen: mensen die eerst niets van Talking Heads moesten hebben en uiteindelijk vol geur en kleur vertellen over concert destijds in de Jaap Edenhal; of iemand die eerst zijn neus ophaalde voor vis en uiteindelijk bij uit etengaan eerst naar de visgerechten op de kaart kijkt (al liggen oesters nog steeds gevoelig ).

Niet iedereen hoeft zijn weg te vinden naar chaotitsche (free)jazz, stampende funk of minimalistische tech house - gelukkig niet - maar we blijven wel restaurantadressen en/of albumtips uitwisselen.

We dwalen af, luitjes. Wie volgt?

Shadowboxer, en als die niet kan muziek-fan, en als ook die niet kan Ponty Mython.

- niels94 X
- Slowgaze X
- MDV X
- tsjong X
- Lukas X
- Cygnus X
- kobe bryant fan X
- Sandokan-Veld X
- Bennerd X
- Bakema NL X
- Misterfool X
- Herman X
- korenbloem X
- Harderwiek (voorlopig niet)
- Chevy93 X
- Teunnis X
- Deric Raven X
- dazzler X
- wizard X
- shadowboxer
- muziek-fan
- Gloeilamp (voorlopig niet)
- R&P X
- The Scientist X
- Ponty Mython
- UmindC
- Arcade Monkeys
- sxesven
- Edwynn
- iemand74
- Scientist
- Coys
- panjoe
- Fathead
- AOVV
- Vleertje
- Ploppesteksel (ten vroegste in februari)

En wat nou als die ook niet kan?

Volgens mij kan er niemand. Ik ook niet, trouwens.

Ik heb vakantie, dus ik zou wel kunnen!

Onzin, er kan vast wel iemand, na de kerst dan. Ik zal wel gaan PM'en.

EDIT: geregeld Gloeilamp dus?

Komt goed, zal vandaag mijn eerste stukje posten.

Ben benieuwd, je 5* albums is van alle genres wat.

Deel 1 van mijn muzikale reis

The Velvet Underground - The Velvet Underground & Nico [1967]

Ik ben nog niet zolang bezig met muziek, sinds ik ingeschreven sta op MusicMeter ben ik heel veel gaan ontdekken. The Velvet Underground & Nico is dan weer wel een album dat er al erg vroeg in zat bij mij. Het was een favoriet van mijn vader en het werd thuis ook erg vaak gedraaid.

Dit is misschien geen perfect album, de band rammelt en Reed en Nico maken soms fouten. Toch weet dit album me iedere keer weer te raken, er zit veel gevoel in de nummers. Dit was iets dat me vroeger nog niet opgevallen was omdat de melodieën toen vooral belangrijk waren. Als ik een nummer kon meezingen was het allang goed. Het enige minpunt dat ik toen had was dat het een erg rommelig album was, waarschijnlijk opgenomen met een laag budget. Daarom rammelt het ook aan alle kanten, op nummers als I’m Waiting for the Man en Heroin is dit erg duidelijk te horen.

Het bijzondere aan dit album is de samenwerking met Nico. Het is fijn om zo tussendoor eens een andere stem dan die van Reed te horen, nummers als Femme Fatale en All Tomorrow’s Parties behoren tot mijn favorieten van dit album.





Het belangrijkste blijft voor mij dat er heel veel herinneringen naar boven komen als ik dit album beluister. Mijn vader draaide dit album vaak op vakantie als hij lange stukken moest rijden, de herinneringen over die tijd komen telkens weer bovendrijven. Daarom blijft dit een album dat ik nog steeds met plezier draai, en zeker een essentieel album.

Deel 2 van mijn muzikale reis, kom maar op met die bak stront jongens

Tokio Hotel – Scream (2007)

Tja, Tokio Hotel, geen geliefde band hier op MuMe maar ik een paar jaar geleden nog fan. Ik moet 10 of 11 geweest zijn toen ik Durch den Monsun, de Duitse versie van Monsoon, voor het eerst op TMF zag. Ik was direct verkocht.

In 2007 kwam hun eerste Engelstalige album uit, Scream. Ik heb het album direct in de plaatselijke FRS gekocht en in de cd-speler gedaan, ik vond dat er een aantal erg goede tracks op stonden en heb dit album helemaal grijs gedraaid. Ik kon mezelf vaak in de teksten vinden en het ging niet vervelen.

In Nederland werd Tokio Hotel ook steeds groter. De band groeide snel en je kon maar twee kanten uit: je was een fan of je had een ontiegelijke hekel aan de Duitse band. Naar mijn idee was dit vooral door het uiterlijk van de jongens en had het weinig met de muziek te maken.
Toen ik de band in 2008 live zag in Nijmegen was het snel afgelopen. Ik denk dat ik een van de weinigen was die het niet pikte dat de band anderhalf uur op zich liet wachten en ook nauwelijks moeite leek te doen om een goede show neer te zetten. Bovendien waren de fans erg vervelend, soms was er niets van het geluid te horen door alle gillende meiden.

Ik vind het nog steeds belachelijk dat mensen deze band op basis van een nummer de meest erge dingen toewensen. Helaas is er altijd wel een jonge artiest of groep met evenveel haters als liefhebbers, nu is dat bijvoorbeeld te zien bij een groep als One Direction, het wat bravere broertje (of zusje) van deze groep.

Ik kan nu niks meer met Tokio Hotel, behalve terugdenken aan de tijd dat ik het goed vond. De muziek stelt nu niets meer voor vergeleken met de muziek die ik nu goed vind en ik zet het dan ook niet meer op. Maar ik ben toch erg blij dat ik dankzij dit album zoveel ander moois heb ontdekt.




Scream is een essentieel album voor mij omdat ik me hierdoor meer in muziek ben gaan verdiepen. Het is eigenlijk het album dat voor mij de deur naar alle andere muziek heeft geopend, al was dat punt er waarschijnlijk sowieso wel gekomen.

Daar komt hij dan:

Scheiße!!!!

Ik heb altijd een hekel aan Tokio Hotel gehad. En zonder nu te arrogant te willen klinken, ik was toen al iets verder qua muziek. Ik luisterde op mijn elfde naar Opeth en Rush maar ook naar Linkin Park.

Was ik er maar nooit aan begonnen

Linkin Park is voor mij ook zeker belangrijk geweest, maar Tokio Hotel was er eerder. Linkin Park is een band die ik nog steeds wel kan waarderen, Opeth en Rush behoren tot mijn favorieten.

Als ik eerlijk mag zijn vond ik Dürch den Monsun destijds nog wel een leuk nummer. Dat is daarna wel fel geminderd toen ze zwaar overhyped werden en ze in het Engels begonnen zingen.

Tokio Hotel is voor mij niet echt een bekende band, weet nog dat ik en mijn zus destijds wel eens MTV keken. Daar kwam Monsoon wel eens voorbij, toen wisten we niet of diegene die zong een jongen of een dame was.

Maar dit is toch gewoon een soort Duitse Fall Out Boy, vreemd dat die zoveel hoger scoren hier op Musicmeter

Klopt inderdaad. Bij de albums van Tokio Hotel worden ook wel heel veel 0,5* gegeven, dus de score is niet echt serieus te nemen.

Ik ken nauwelijks iets van Tokio Hotel, eigenlijk ken ik ze vooral van de hype... en het gehaat. Ik vind dat zelf meestal overdreven. Heb nooit last van ze gehad.

Heb je denk je later nog iets gehad aan VU&N, bijvoorbeeld dat je al gewend was aan wat rauwere randjes? Want Tokio Hotel ontbeert die duidelijk

Lastig, maar ik denk het wel. Ik vond het later niet moeilijk om een ouder geluid te horen bijvoorbeeld, waarin niet alles glashelder klinkt. Dat zou kunnen komen doordat dat bij deze plaat ook zo is, en omdat dit album toch een favoriet is.

Bij mijn review van dit album schreef ik destijds "Brrrrr Nico die de liedjes van Llou zingt"maar ze deed het wel goed

Nico

Als je van haar bijdrage op dit album houdt móet je (ja echt: móet je) Desertshore eens beluisteren. Fantastisch album, misschien wel beter dan het album met VU (hoewel, dat misschien net niet...).

Ik ken Desert Shore nog niet, maar als het in de buurt komt van het album met VU dan moet ik dat album zeker eens beluisteren

Deel 3 van mijn muzikale reis

Green Day – American Idiot

American Idiot, dit moet het album zijn geweest dat ik ontdekte toen ik klaar was met Tokio Hotel. Ik hoorde het titelnummer bij een vriend van mij, hij liet de clip op YouTube zien en ik was direct verkocht. Het is een erg simpel nummer, maar het bleef maar in mijn kop zitten en ik draaide het nummer iedere dag. Het is nooit in me op gekomen om het hele album te gaan beluisteren, totdat ik Holiday hoorde. Toen moest ik er toch echt aan geloven.

Ik kwam dit album tegen in de FRS in Utrecht voor 5 euro en ik besloot het album te kopen. Toen ik thuis was zette ik het gelijk op. Natuurlijk waren er de geweldige nummers die ik al kende (Holiday en American Idiot), maar ik werd helemaal overdonderd door nummers als Jesus of Suburbia, St. Jimmy en Boulevard of Broken Dreams. American Idiot moest dan toch het beste album ooit zijn, ik werd fan en daarna heb ik alle Green Day albums gekocht, ik heb de band zelfs nog gezien op Pinkpop 2010.

De liefde voor Green Day heeft langer geduurd dan die voor Tokio Hotel. Ik draai Dookie en American Idiot nog steeds met veel plezier en ik ga de band volgend jaar ook weer live zien op Rock Werchter. Green Day blijft een bijzondere band voor mij, ook al ben ik erg teleurgesteld in de trilogie die de mannen dit jaar hebben uitgebracht.




Green Day heeft mij verder de rockmuziek ingebracht en daarom is American Idiot zeker een essentieel album voor mij.

Mooie stukjes Sam!