Leuk om te lezen, want Vampire Weekend was ook bij een band die hard aankwam, in de tijd dat ik wel al actief bezig was met muziek, maar, net als jij, nog niet zo gek veel kanalen had om muziek te ontdekken Herkenbaar dus. Ook ik kon hier ontzettend van genieten. Eerst inderdaad Contra, later het debuut. Dat debuut heb ik trouwens nog steeds op cd. Al in geen eeuwigheid meer geluisterd, en dat terwijl ik het volgens mij nog steeds erg sympathieke muziek vind. Leuk ook hoe deze band een groot publiek weet aan te spreken en toch behoorlijk authentiek is.

Ik durf er geld op in te zetten dat de volgende etappe minder herkenbaar zal zijn voor jou

Apart om te lezen. In mijn ogen was Vampire Weekend met het debuut al een aardig bekende band. Sterker nog: ik heb A-Punk toentertijd op een schoolfeest gehoord. En daar werd echt geen alternatieve muziek gedraaid. Ik heb ook niet het idee gehad dat ze met Contra bekender werden. Het debuut was toch wel een flinke hype.

Overigens heb ik dat zelf totaal niet gehad, dat ik de platencollectie van m'n ouders ging doorzoeken. Mijn muzikale ontwikkeling was veel meer aan de hand van vrienden en klasgenoten. De muziek van m'n ouders moest ik juist niet zoveel van hebben.

O, maar een jaar voor ik Vampire Weekend kende ontdekte ik misschien net Coldplay

Bij mij was dat dus anders, in mijn omgeving kende niemand Vampire Weekend tot ze Holiday uitbrachten. Vampire Weekend is achteraf gezien ook niet echt alternatief want ze blijken van in het begin al aardig populair te zijn geweest. Maar in de tijd had ik het gevoel dat ik met VW een goed bewaard geheim aan het koesteren was.

4. Muuuuuuuuuuuuuuuuuseeeeeeee

In de tijd dat ik net naar Stubru begon te luisteren ontdekte ik ook dat er een heleboel Afrekening CD’s in huis lagen. In een vorig verhaal maakte ik er al melding van dat ik volume 39 en 40 een kans had gegeven. Maar die vond ik niks. Nog steeds niet eigenlijk, het bleken de slechtste van de reeks. Maar na de kennismaking met de life is music box en goede ervaringen met Studio Brussel had ik hernieuwde moed gevonden om gewoon met volume 1 te beginnen.

Het duurde enkele maanden vooraleer ik aan volume 25 arriveerde. Onderweg maakte ik kennis met veelal godvergeten one-hit wonders uit de 90’s zoals The Bad Exemples, Whale, L7, . maar ook nummers van This Mortal Coil, Pearl Jam, Smashing Pumpkins, Manic Street Preachers en nog veel andere toonaangevende 90’s artiesten. Bij beluistering schreef ik de tracknummers van de goede songs op een post-it die ik in het CD boekje kleefde, om later al die nummers op mijn eerste mp-3 te plaatsen.

Maar goed, volume 25 daar wil ik naartoe. Nadat ik nietsvermoedend op play drukte wachtte me de grootste muzikale openbaring die ik ooit heb meegemaakt. Een verslag van de eerste keer dat ik mijn favoriet nummer hoorde heb ik al eens proberen neerschrijven.



Die avond zou het startschot zijn van een Muse obsessie, mijn 4de essentieel album is niet echt een album maar gewoon een hele band.



Ik was volledig knock-out geslagen. En elk ander nummer dat ik van hen hoorde zou bijna ditzelfde effect veroorzaken. Mijn derde en tot nu toe laatste favoriete band had zijn intrede in mijn leven gemaakt. In een mum van tijd had ik al hun albums op de kop getikt, mijn kamer behangen met muse posters en draaide ik weinig anders meer. Als ik al langer Last.fm zou hebben gehad waren zowat de helft van de scrobbles van deze mannen geweest. Er zijn momenten geweest dat ik die 4 letters op mijn edele delen zou willen hebben laten tatoeëren, en dat ik mijn haar rood zou laten verven, zoals Bellamy ooit. Als ik in die tijd een album top 10 zou hebben samengesteld stonden alle 5 muse albums er zeker in, al luisterde ik toen weinig volledige albums. Enkel degene die ik zelf kocht eigenlijk. Al is het nog steeds zo dat in mijn meest recente persoonlijke top 30, 5 Muse nummers terug te vinden zijn.

Door muse ben ik geen andere paden gaan bewandelen en heb ik niet veel andere muziek leren kennen. Integendeel eigenlijk want ik draaide bijna niets anders meer. Maar als ik een verslag doe van mijn muzikale reis en niet minstens 1 etappe aan Muse hang, dan zou het geen goed verslag van mijn reis zijn.

Leuke stukjes.

5. Arctic Fire

Mijn grote muse obsessie duurde ongeveer een half jaar. Na dat half jaar bleven ze op een voetstuk staan, daar staan ze nog steeds maar er begonnen artiesten te komen die toch zachtjes aan in de buurt kwamen. Ik begon Muse ook minder te draaien omdat ik meer tijd nodig had om naar die andere artiesten te luisteren die ook hun tijd nodig hadden. Ik heb het over artiesten die iedereen hier zal kennen, de mume-proof artiesten die het in de top 250 erg goed doen zoals Arcade Fire, Pixies, Arctic Monkeys, Franz Ferdinand, Radiohead, Queens of the Stone Age, Nirvana, Pearl Jam, The Strokes, The Beatles & The Stones, dEUS, Editors, The Doors, Interpol, … Kortom, de mainstream alternatieve muziek die nog steeds mijn favoriete bands zijn.

Het album dat ik toen het meest draaide, (toen=voorjaar 2011) staat nog steeds met een straatlengte voorsprong op nummer 1 in mijn top 10.




Ik kende Arcade Fire al een tijdje voor ik ze goed en wel ging waarderen. The Suburbs was die zomer uitgekomen en de single We Used To Wait werd vaak op stubru gedraaid. Zelf vond ik het aardig maar meer ook niet. Ready To Start, de volgende single, vond ik zelfs nog minder. Aanvankelijk toch, ik zag de genialiteit van Ready To Start pas in tijdens het drinken van mijn allereerste pintjes (echt waar). Daarna heeft Arcade Fire me zelfs in bloednuchtere toestand nooit meer ontgoocheld. Ik ging meteen The Suburbs en Funeral kopen. Na 3 luisterbeurten begon Funeral op zijn plaats te vallen, na 5 luisterbeurten had het zelfs het beste Muse album voorbijgestoken en mocht het zich mijn favoriete album noemen. Niet dat dat zoveel wou zeggen, want veel volledige albums luisterde ik niet.

Het was in die periode dat ik mijn mume account aanmaakte, ik vond mijn usernaam wel een leuke woordspeling van de twee bands waar ik die dag al naar had geluisterd.

Arcade Fire als soundtrack tijdens je eerste biertjes.. Prachtig.

Ik verwacht nog op z'n minst één verhaal over post-rock en eentje over metal.

Overigens, mocht het topic na de stukjes van Jan weer in een wak dreigen vallen, dan wil ik wel beginnen. Ik heb helemaal niets geschreven, maar heb wel al een kladstructuur en enkele albums in m'n hoofd, en het is altijd mijn bedoeling geweest om de improvisatie het woord te laten doen.

Freeschrijven. Ofzo. Nee, prima hoor. UmindC heeft in elk geval aangegeven geen tijd te hebben.

Arcade Fire is natuurlijk die ekte shit. Ook ik heb ze overigens leren kennen via The Suburbs. Er zijn heus wel wát overeenkomsten Behalve dan dat ik helemaal niets met Muse heb. Maar dat wist je kennelijk al Leuke stukjes weer.

6. Zitte gij nu weeral op dat hollands muziekmeterdinges?

De laatste tijd krijg ik die vraag niet veel meer naar mijn hoofd geslingerd, mijn ouders weten het antwoord toch al. Sinds ik de waarde van deze site vol ontdekt heb is de totale tijd die ik heb doorgebracht terwijl ik naar een blauwachtig scherm tuur niet meer te overzien. Ik heb mijn account aangemaakt toen ik voor de 3de keer in evenveel dagen deze site tegenkwam. Het leek me wel handig om de albums die ik beluisterde te bestemmen en zo een overzicht te bewaren. In de praktijk verloor ik de site al vlug weer uit het oog en was het pas in november 2011 dat ik de site weer herontdekte. En daarna is het nooit meer gestopt. Dit stukje wijdt ik niet aan een album maar gewoon aan deze site.




Wat mume zoal heeft veranderd? Tamelijk veel. Vooreerst luister ik nu veel meer naar volledige albums. Voor mume was ik zo goed als altijd tevreden met de singles en bekende nummers. Ik kende enkel de volledige plaat van wat ik kocht of de echte grote klassiekers. Nu probeer ik van alles wat me enigszins bekoort de volledige plaat toch 2 keer te beluisteren. Een te ambitieus plan dat ik heb moeten verstrakken naar: alles wat me behoorlijk bekoort. Ten tweede spendeer ik zowat 80% van mijn tijd op het internet aan musicmeter. En ten derde heb ik ongelooflijk veel ontdekkingen gedaan.

Toen ik op mume toekwam en de top 250 bekeek kende ik zowat alles al uit de top 50. De mainstream alternatieve muziek had, zie anders mijn vorig stukje, geen geheimen meer voor mij. Het enige wat ik nog niet kende moeten wel Illmatic, Enter The Wu Tang en Opgezwolle zijn. Ik besloot dan ook eens om Illmatic te gaan beluisteren en had er de volgende reactie op. Heel vreemd vond ik dat, die kutmuziek zo hoog plaatsen, het was verdorie hip-hop

Maar ,en nu komt de essentie van dit stuk, het aantal goeie platen die ik zonder mume hoogstwaarschijnlijk niet, of pas veel later zou hebben ontdekt is enorm. Via alle toplijsten en alle muziekgames zijn de ontdekkingen als vuurpijlen naar me toe gespoten. Als ik mume niet had gekend hadden de essentiële albums die er nu nog aan komen waarschijnlijk de weg naar mijn oren nog niet gevonden. Jullie zijn erg bedankt.

En wat vind je nu van Illmatic?

Kijk dat is nog eens een goed debuut hier op mume.

Mooie stukjes! MusicMeter is voor mij ook erg essentieel geweest en ik denk dat ik heel veel muziek die ik nu ken, anders niet had gekent.

Nog minder dan eerst

Bij een tweede en tevens laatste beluistering kon enkel Life's A Bitch me nog bekoren. Maar niet zo'n klein beetje, dat nummer is geweldig. Over de rest zwijg ik liever.

Vanavond krijg ik niets meer uit mijn pen, maar morgen en vrijdag volgen mijn laatste stukken.

7. Ik ben kwaad

Mijn vorige stuk ging erover, maar laat ik herhalen dat ik begin vorig jaar veel meer tijd op mume doorbracht dan strikt noodzakelijk was. Op een bepaald moment werd mijn aandacht getrokken door het song van het jaar 2012 topic. Het is nu zowat mijn favoriete game op de site, al slaag ik er jammer genoeg vaak niet in op tijd te stemmen. In de tweede ladder van januari, zat al onmiddellijk de beste song van 2012 die ik tot nu gehoord heb. Ik heb het over Wasted Days van Cloud Nothings. Van hun plaat Attack On Memory.




Het enige 5* album van dit decennium, het enige 5* album ook dat ik bewust heb weten uitkomen. Het album dat ik in 2012 verreweg het meest heb gedraaid en ook met straatlengtes voorsprong mijn 2012 lijstje aanvoerde. De muziek die erop stond fascineerde me, ik word er nog steeds door weggeblazen. Zoals de titel van dit stuk al aangeeft was ik in die tijd kwaad: op de maatschappij, op hopen centrum- en rechtse politici, op alle godsdiensten, op de regen, op die voetbalsupporters wat verderop die altijd lawaai moesten maken als Gent won (lekker rustig de laatste tijd), op een groot aantal wereldleiders, maar toch vooral op de maatschappij. Uit Attack on Memory kwam er een soort agressie waar ik mijn woede op de wereld rondom mij wat kon afreageren.

Maar waarom is dit essentieel?.Via Cloud Nothings kwam ik terecht bij groepen als Japandroids, The Men en Titus Andronicus. De muziek van deze groepen klinkt nog vrij netjes maar het gaat toch ook al een beetje in het rood. Mijn interesse voor stevige muziek en voor herrie kreeg een boost. Belgische groepen als The Hickey Underworld en Kapitan Korsakov werden favorieten, en ook klom Nirvana sterk op mijn waarderingsladder tot de 3de plaats in mijn top 10.

Kortom, Cloud Nothings lag aan de basis van een liefde voor flagrante herrie extremere muziek. Daar hoort ook metal bij, ik herinner me nog levendig de dag dat mijn moeder mijn kamer kwam binnenstormen en geschrokken uitbracht ‘Hé, jij luistert toch niet naar dat soort lawaai?’, ik had slecht nieuws voor mama’s middagrust.

Ook ik ben op gegeven moment omgegaan als het gaat om 'harde muziek'. Voor: AC/DC is te hard. Na: fuck dat, ik ga aan The Gerogerigegege (ok, iets meer stappen misschien ). Nu bevat een erg groot deel van wat ik luister 'herrie'.

Over dit plaatje: de opener vind ik fenomenaal, het tweede nummer is ook erg goed, maar daarna wordt het bijzonder wisselvallig, wat mij betreft. Aardige nummers worden afgewisseld met zwakke niemendalletjes die in mijn oren vooral klinken als van die zielloze puberrock.

8. Infinity

Op een avond besloot ik me te wagen aan een album waar ik op mume al zoveel over had horen spreken. En dan meestal nog op een erg lovende manier. Het beviel me al vanaf de eerste luisterbeurt en een uurtje later, als de plaat afgelopen was, draaide ik hem meteen nog een keer. Hij werd nog beter, dan maar eens die ander hooggewaardeerde plaat van dezelfde proberen. Die was ook enorm goed, en tot een stuk in de nacht heeft Godspeed You Black Emperor! me zitten verbazen.




De dag nadien heb ik F♯A♯∞ en Lift Your Skinny Fists direct de volle mep gegeven. Ik was erg onder de indruk, en dat ben ik nog altijd. F♯A♯∞ heeft ondertussen zelfs de weg naar mijn top 10 gevonden. Godspeed zorgde voor een interesse voor post-rock, en een interesse voor zeer lange, maar prachtige nummers. Deze laatste etappe is eentje die, net als etappe 7 nog in volle gang is. Ik ben nog volop post-rock aan het ontdekken.

Nog een afsluitend lapje tekst

Ik heb nog geen idee wat de toekomst brengt, op mijn nog te luisteren lijst staan zeer veel albums uit erg uiteenlopende genres. Van Okkervil River over The Gerogerigegege naar Yndi Halda om zo bij Solstafir uit te komen. Er staat zoveel op die lijst dat het gevaar dreigt dat ik veel albums ga luisteren, maar weinig albums echt voldoende luisterbeurten kan geven om het goed te leren kennen. Er is zoveel muziek en zo weinig tijd, en kiezen is verliezen De laatste weken ben ik ook erg zot van Animal Collective geraakt, of die kunnen uitgroeien tot een all time favourite is ook maar de vraag, maar ik wil ze wel nog eens vermelden.

En zo kom ik aan het einde van mijn muzikale reis, bedankt aan iedereen die mijn stukjes heeft gelezen, bedankt aan mume omdat zoiets bestaat, dat er nog vele interessante verhalen mogen komen in dit toic.

Afsluiten doe ik met een dappere poging tot fotoshop.

Mooi verhalen AM, ik kan me er veel in herkennen.

Leuk stukken Arcade monkey; op momenten erg herkenbaar.

Ik wil trouwens ook wel aan dit topic deelnemen, ik sluit achter in de rij aan:

- niels94 X
- Slowgaze X
- MDV X
- tsjong X
- Lukas X
- Cygnus X
- kobe bryant fan X
- Sandokan-Veld X
- Bennerd X
- Bakema NL X
- Misterfool X
- Herman X
- korenbloem X
- Harderwiek (voorlopig niet)
- Chevy93 X
- Teunnis X
- Deric Raven X
- dazzler X
- wizard X
- shadowboxer
- muziek-fan
- Gloeilamp X
- R&P X
- The Scientist X
- Ponty Mython
- UmindC
- Arcade Monkeys X
- sxesven
- Edwynn
- iemand74
- Scientist
- Coys
- panjoe
- Fathead
- AOVV
- Vleertje
- Ploppesteksel (ten vroegste in februari)
- dumb_helicopter
- Don Cappuccino

Hey, Sxesven is de volgende : toch een user op deze site met een bijzondere smaak. Erg benieuwd.

Oh jee, dat gaat vlug - en ik dacht nog dat het wel september 2022 zou worden!

Maar goed, als het echt mijn beurt is (laten de tussengangers verstek gaan?) dan waag ik me er graag aan. Ga ik even verder tikken, want ik heb al wat stukjes staan, maar nog niet alles. Komt er z.s.m. aan.

Ga je gang Toch wel één van de reizen waar ik het meest benieuwd naar ben. No pressure

Dank aan Arcade Monkeys voor zijn mooie bijdrage, ik kijk uit naar de reis van Sxesven.

De stukjes van arcade monkeys waren opvallend herkenbaar, af en toe. Had ik niet direct verwacht. Alweer een leuke bijdrage, inderdaad!

Dit blijft een leuk topic om te volgen......en het leeft gelukkig weer.

........next......

Dag 1: Groen

Groen als gras – ooit ben je het, en dan opeens begin je zelf muziek te ontdekken en is de wereld nooit meer hetzelfde. In mijn vroege jeugd heb ik altijd wel muziek geluisterd, maar dat was dan wat mijn ouders kochten en draaiden; eigen muziek had ik nauwelijks, en het beperkte zich voornamelijk tot dingen als V.O.F. De Kunst en andersoortige kindermuziek, die natuurlijk voor me gekocht was. Smaak had ik op dat moment niet; dat wil zeggen: wat ik leuk vond en wat ik (dus) draaide bepaalde ik tot op dat moment niet echt zelf. De aanvoer was maar beperkt, en ik had er niet echt inspraak in.

Dat veranderde begin 1993. No no no no no no en nog een heleboel keer no was wat mijn eerste schreden op het muzikale pad inluidde. Achteraf bezien misschien een waarschuwing van Het Lot: nee, doe het niet, het gaat je heel veel geld kosten, en je gaat hele vreemde dingen luisteren, blijf toch naïef en onschuldig! Maar dat hoorde ik niet: ik hoorde alleen maar de stuiterende housebeat van No Limit, en ik wilde niets anders meer. Acht jaar was ik, en die single was de eerste die ik eigenhandig in huis haalde, en die dag in dag uit door de speakers schalde.

House moest het worden in ieder geval: alle muzikale aankopen en cadeautjes die erop volgden zouden van hetzelfde stramien zijn (met één uitzondering: 7 Seconds van Youssou N’Dour en Neneh Cherry): een cassettebandje met allerhande houseklassiekers, Smurfenhouse – zolang het maar doorstuiterde vond ik het al gauw leuk. Toch ging het kriebelen. Ik ontgroeide de Smurfenhouse even gauw als ik erin gegroeid was, en de houseklassiekers waren leuk maar misten toch iets. Wat ik miste vond ik in de eerste CD (d.w.z. album – hoewel een verzamelaar in dit geval, voor degenen die dat onderscheid graag maken) die ik écht zelf kocht, van zelf zakgeld sparen, en dan fl. 44,95 neertellen in de platenzaak voor een dubbelaar die me in alles aansprak.

Thunderdome XI werd het: op de voorkant een geweldige afbeelding van Child's Plays Chucky die zijn mes richting luisteraar mikt, titels als Who You’re Fucking With en Gimme Some Real Hardcore, en muziek die bij de korte beluistering in de platenzaak extremer bleek dan alles wat ik daarvoor ooit had gehoord: in alles was Thunderdome XI bruut, en bruutheid was wat mijn honger stilde. Mijn moeder was ongetwijfeld heel ongelukkig met mijn keuze; ze stelde me nog voor DJ Paul’s Megamix te kopen, of een of andere junglecompilatie, maar nu mijn oren eenmaal zulke muziek hadden gehoord kon ik niet meer terug: dit moest het worden.

In de periode daarna (achteraf moeilijk in te schatten hoe lang het geduurd heeft: toch niet langer dan een jaar of 2, want toen ik 12 was had ik de hardcore alweer gelaten voor wat het was) kocht ik regelmatige hardcoreverzamelaars: niet alleen Thunderdome, maar ook Earthquake, Ravers Paradise en nog veel meer (achteraf bezien) kwalitatief nogal uiteenlopende entries in kwalitatief even uiteenlopende series. Happy hardcore kwam er ook (Happy Hardcore 3, en ook Rave Parade 4 was wat softer), evenals Aussies, allerhande merchandise, en bladen als Thunder Magazine (en het bijbehorende energiedrankje, dat echt goddelijk lekker was trouwens) en Strobe. Ik leefde hardcore.

Eén ontwikkeling bemerkte ik wel in mijn eigen luistergedrag, en één die zo’n beetje de rode lijn in mijn muzikale reis vormt: de hang naar extremer. Dat begon al bij de overstap van house naar hardcore, maar ook hardcore vond ik uiteindelijk vaak niet extreem genoeg. Sneller en harder en chaotischer moest het: dat vond ik heel even in terror (Bloody Fist – Cunt Face vond ik bijvoorbeeld echt fenomenaal – heeft nog steeds wel zijn charme, trouwens; niet eens zo ver af van sommige dingen van Bakans bijvoorbeeld), maar toen dat ook niet genoeg herrie meer bleek was ik even statenloos. Extremer zocht ik, maar zo extreem als ik het me voorstelde (b)leek niet te bestaan. Ietwat gedesillusioneerd liet ik de hardcore voor wat het was. Mijn eerste poging om naar pure herrie te reizen (via de house) was mislukt, en zo ervaarde ik het ook echt, als een teleurstelling: hardcore bood blijkbaar niet wat ik zocht.

De volgende stap in mijn muzikale ontwikkeling is ongetwijfeld door die teleurstelling gevormd; van richting extreem ging ik plots een heel andere kant op – maar da’s voor morgen.

Representatief trackje voor deze periode (zal ik er elke dag ééntje van doen):