Destijds was ik nog een beetje hiphop. Ik luisterde Sean Paul en Kevin Little.

Oh ja, leuke verhalen, Sam!

Thanks! Slipknot zijn ook wel een beetje rare vogels, dat kan je toch niet ontkennen Ben?

Och Gloeilamp; prima dat je maar 7 albums hebt; je kunt er toch nog altijd toevoegen.
Eigenlijk heb ik ook maar een essentieel album; de nummer 1 in mijn Top 10.

En welke hiphop draaide je dan?

Het is wel héél erg stilgevallen hier.

Ja, dat gebeurt zo af en toe. Zal binnenkort wel weer eens PM's gaan rondsturen.

Ik heb het nogal druk de laatste weken (maanden) en weinig tijd om stukjes te schrijven, dus ik laat bij deze even verstek gaan.

Ooit was er eens een mooi topic. Met mooie verhalen. Iedereen was gelukkig. Toen besloten mensen het te vergeten. Totdat Niels kwam en wat PM's stuurde in de hoop dat iemand doet wat hij moet doen. Het hopen is op UmindC en anders eventueel Arcade Monkeys. Ponty Mython mag weer achteraan sluiten als hij wil. Of invoegen als de boel stil komt te liggen en hij wel kan.

Lijkt wel de NS: halvering van de dienstregeling om geen vertraging op te lopen - wat ooit een alleraardigst topic was, verzandt nu doordat meerdere users hun eerder aangegaan commitment niet nakomen. Waarmee maar eens het vrijblijvend karakter van een digitale (virtuele) community is aangetoond.

Ach ja, dit soort pauzes zijn er wel meer geweest. Komt dan ook vaak omdat ik geen zin heb om in actie te komen, waardoor ik het zelf op den duur ook ga vergeten. Maar om de één of andere reden is de doorstroom die we aan het beginnen wel hadden niet meer haalbaar... Daar mag een psycholoog zich eens over uitlaten, hoe dat kan.

Ach gewoon de volgende in de lijst ,enne Ploppesteksel wil volgende week
Misschien moet je afspreken wie het eerst met een volgende reeks begint heeft de beurt,

Niels PM'de dat ik kon beginnen en ik had mijn eerste stuk net klaarstaan.



Deel 1. Vier verklede mannen in een videoclip

Het is eigenlijk pas sinds een jaar of 3 dat ik me wat actiever met muziek en vooral met recentere muziek ben gaan bezighouden. Tot mijn 11de interesseerde het me gewoonweg niet. De enige liedjes die ik wel een beetje leuk vond hoorde ik op (de Vlaamse) radio 1 die thuis altijd opstond. Er kwamen daar wel eens folkliedjes voorbij die in de smaak vielen. Zo antwoorde ik altijd ‘A Song’ van Ambrozijn - een godvergeten Belgische folkgroep met een nummer dat zelfs niet op youtube te vinden is – als naar mijn lievelingsnummer gevraagd werd. Zo te zien ben ik dus erg mainstream geworden door de jaren heen.

De populaire muziek toen was mijns inziens echt schijt. Ik had me de attitude aangemeten om alles wat de grote massa enigszins interessant vond direct te gaan haten. Zo spuwde ik mijn gal op zaken waar mijn vriendjes hoog mee opliepen, ( Dragosta Din Tei, Crazy Frog , Bob Sinclar, dat soort rotzooi). Die attitude heb ik gelukkig laten varen, maar mijn mening over netgenoemde muziek blijft wel dezelfde. Tot op een dag in 2006 ik een nummer hoorde dat iedereen in mijn omgeving goed bleek te vinden en waar ik zelf ook niet omheen kon. Zo geweldig was het.

In de videoclip imiteerden 4 mannen aan de lopende band verschillende rockgroepen, welke dat waren daar had ik toen nog geen flauw benul van, enkel Elvis wist ik toen al te herkennen. Van de tekst begreep ik ook zeer weinig, ik wist enkel ‘My mother was a hippie’ te onderscheiden en een paar keer het woord California. U raadt het waarschijnlijk al, het nummer dat als een bom insloeg was Dani California van de Red Hot Chili Peppers, de band die vanaf dan 4 jaar lang mijn favoriete band zou zijn.

Niet veel later kocht mijn vader het volledige album. Die dubbelcd wist me niet de hele tijd te boeien en ik ging me al vlug weer enkel op Dani California concentreren. Tot diezelfde vader, ook een groot RHCP fan, me mijn eerste essentiële album toestak.




Ik geef toe, ik had evengoed Dani California als eerste essentieel album kunnen nemen. Maar deze verzamelaar vind ik veel beter en heb ik in de tijd ook veel meer gedraaid. Op de Greatest Hits staan vooral de commerciëlere nummers van RHCP, maar die heb ik eigenlijk altijd boven de hardere rocknummers verkozen. Al ben ik nog steeds groot fan van hun pittige muziek. Zo vind ik Californication een betere plaat dan BSSM. Op die eerste staat Otherside, mijn favoriete track van hun en nog steeds top 20 aller tijden.

Het waren de peppers die voor de eerste muzikale verslaving zorgden en me tevens voor de eerste keer deden inzien hoe goed muziek wel niet kon zijn.

En we zijn weer weg

Benieuwd hoe dit verder gaat, eigenlijk weet ik het fijne van je smaak niet af.

Volgens mij komt er nu een handjevol Muse-albums de revue gepasseerd

Ik verwacht wat van Arcade Fire en Arctic Monkeys.

Had je wat besteld dan, R&P?

Volgende stuk komt woensdag pas, morgen kan ik een hele dag niet online komen. En ik krijg het vandaag niet meer af.

Yeeeee, eindelijk wat nieuws. De peppers, altijd leuk. Ik heb nu het solowerk van John Frusciante ontdekt en dat bevalt me eigenlijk nog meer.

De Peppers doen me op een paar van hun hits na echt helemaal niets, maar fijn dat het topic weer leeft. Succes Arcade Monkeys!

Misschien helpt het om zo'n pepper toch eens anders te positioneren - so put it where the sun doesn't shine

Dat zou ook een pittige zit zijn, ja.

Maar minder erg dan er een snijden en vervolgens met dezelfde hand het zweet van je voorhoofd wissen (zonder de hand te hebben gespoeld)

Ik kan ook niet alles van The Pepper Boys zetten - en socks only, just socks!

Met Rhcp heb ik, op enkele leuke hits na, weinig. Flea en Frusciante spelen echter ook soms mee met the mars volta en daar vind ik ze wel erg sterk.

Leuk begin! Blijkbaar heeft het hier wat stilgelegen. Dan heb ik misschien toch nog niet zoveel gemist van dit, voor mij, leukste topic. Eens kijken wat ik nog moet bijlezen...

2. Vaders platenkast

Na mijn kennismaking met de Red Hot Chili Peppers ben ik niet direct naar de computer gesneld om meer van dat soort muziek te leren kennen. Ik was me maar vaag van bewust van het bestaan van het internet en als ik het bestaan ervan vernam was dat vooral om me bang te maken voor dat beest. Nee, als de echte RHCP verslaving wat over zijn hoogtepunt heen was besloot ik om verder de platenkast van mijn pa te gaan uitpluizen, want daaruit was die verzamelaar tenslotte tevoorschijn gekomen.

Nu is mijn vader een kind van de jaren 70, en dat was aan zijn muzieksmaak te merken. Het grote gros was muziek met een lange baard. Maar wel muziek waar ik als een blok voor viel, al snel luisterde ik zowat enkel naar 60's en 70's bands als Led Zeppelin, The Rolling Stones, The Police, Talking Heads en Queen. Tot op heden vind ik het prima tot geniale muziek, maar van mijn 12de tot mijn 14de kweekte ik het idee dat het vroeger allemaal beter was, dat alle muziek van mijn tijd niet veel soeps was, dat ik 45 jaar te laat geboren was. Want ja, vroeger had je episch goede dingen als Neil Young en Bruce Springsteen, en radio Donna liet me horen wat nu populair was: Tokio Hotel en the Jonas Brothers (lees: de vreselijkste kutmuziek die je je maar kon voorstellen).

Nu zou ik liegen als ik zei dat ik alle moderne muziek slecht vond. De peppers bijvoorbeeld, waren relatief recent. Maar er waren nog andere dingen, rond 2008 werden liedjes van Beirut en Vampire Weekend (respectievelijk 'Nantes' en 'Cape Cod Kwassa Kwassa') vaak op de radio gespeeld, en die vond ik wel goed. Maar toch besloot ik niet om meer van de bands, of soortgelijke bands op te zoeken, ik weet eigenlijk zelf niet goed meer waarom. Ik denk er nu pas voor de eerste keer over na, wat er gebeurd zou zijn als ik toen ‘Vampire Weekend’ had ingetikt op google. Had ik dan al verder gezeten op mijn muzikale reis? Was ik dan nu naar Japanse Avant-Garde aan het luisteren? Want vanaf het moment dat ik verder ging kijken dan de ouwe duikers ben ik verder gaan evolueren naar de smaak die ik nu heb en ik zit zeker nog niet op een eindpunt. Misschien komen er nu geweldige Japanse Avant-Garde platen uit en vervloek ik later mezelf omdat ik nu danig mijn tijd zit te verspillen met alle vormen van rock.

Het is ergens zeer jammer dat ik op het moment dat verschillende geweldige albums ( In Rainbows, Arctic Monkeys, Strawberry Jam, The Hickey Underworld) uitkwamen en ik wel al met muziek bezig was, die platen niet opmerkte omdat ik in mijn eentje een lang vervlogen tijd aan het overdoen was. Waar Beirut en Vampire Weekend me net niet genoeg konden prikkelen kwam er uiteindelijk toch iets dat me uiteindelijk naar andere, hedendaagse muziek deed kijken en er mede voor zorgde dat de helft van mijn huidige top 10 van na 2000 dateert . Waarschijnlijk de essentieelste plaat van de hele hoop en wederom een verzamelaar.




Ik was eigenlijk conservatiever geworden dan mijn vader. Want buiten de vele muziek op leeftijd kocht hij ook nog stubru-gerelateerde CD’s. Zoals AfrekeningCD’s en ook nog verzamelaars zoals de Life Is Music box. Toen ik net aan zijn platencollectie begon had ik de recentste afrekeningverzamelaars beluisterd, maar daar vond ik eerst helemaal niets aan. Ironisch genoeg bleken de schijfjes die ik beluisterd had, nummer 39 en 40 achteraf de slechtste van de hele reeks te zijn met o.a. Kane erop. Toen ergens najaar 2009 mijn tweede essentiële album in huis werd gebracht was dit een heel ander verhaal. Buiten wat obligate nu-metal stonden er ook al dingen op als dEUS, Radiohead en Pixies. Artiesten waar ik nog nooit van gehoord had (dEUS zei me misschien vaag iets) maar die geweldige nummers brachten. Maar eigenlijk zijn zowat 80 van de 100 nummers echt geweldig. Ik raakte verslingerd aan deze box zoals dat ook bij de Greatest Hits van de peppers het geval was geweest, ik heb onlangs nog een door mij geschreven top 100 met alle nummers van de box teruggevonden.

Het voornaamste gevolg van deze openbaring, was dat ik vanaf eind 2009 naar Studio Brussel ben gaan luisteren. Die zender is een opstap geweest naar de artiesten die tot op de dag van vandaag tot mijn absolute favorieten behoren.

Leuk om te lezen. Zelf ben ik nog niet helemaal aan de jaren 70 sferen ontsnapt, maar dat komt omdat de hoogtijdagen van prog zich in dat decenia afspeelden. Ook de invloed van de platenkast van de ouders is herkenbaar; al ben ik gelukkig niet zo‘n soulio(soulliefhebber) als mijn pa.

Niks mis met je bezighouden met een bepaalde periode. Het wordt vervelend als mensen gaan oordelen over moderne muziek terwijl ze er eigenlijk niks vanaf weten. Dat is bij jou toch niet het geval, Misterfool?

Leuk stuk weer. De ontwikkelingen tot nu toe zijn helder beschreven en goed voorstelbaar

Mijn opmerking was vrij ludiek bedoeld- en was vooral een reactie op de bovenstaande quote- , maar om er toch maar serieus op in te gaan: ik heb niks tegen moderne muziek, nee. Mijn voorkeur gaat wel uit naar muziek die hier en daar nog wel eens als oudbollig wordt omschreven(jazz, prog). Ben daarom ook zeer geïntresseerd in de verhalen van de indie-rockers hier op de site. Kan ik mischien nog wat verassende tips uit halen of om met de woorden van Calvin Candie(Django Unchained) te spreken:

You had my curiousity, but now you have my attention.

3. In december drinking Horchata

Studio Brussel opende een volledig nieuwe wereld, al mijn vooroordelen betreffende oude en nieuwe muziek smolten als sneeuw voor de zon. Al was/is stubru niet half zo alternatief als ze zelf beweren , zo hoor je overdag vaak ultratophitjes de revue passeren, er werd toch een heleboel alternatieve rock, en dan vooral van Vlaamse makelij, gedraaid die ik spoedig in mijn hart sloot. Team William, Absynthe Minded, The Hickey Underworld, Das Pop, Freaky Age en nadat ze de Rock Rally wonnen ook School is cool. Ook internationale artiesten konden op mijn interesse rekenen: Mumford And Sons, Bloc Party, The Drums, Editors en Florence And The Machine zijn de eerste die me te binnen schieten.

Voor de Afrekening, toen nog op woensdag, bleef ik thuis. Ook begon ik met zelf een wekelijkse top 15 te maken, enkel op basis van wat ik op Studio Brussel hoorde en waar ik in Humo over las. Veel meer aanvoer had ik niet, maar die had ik op dat moment ook niet echt nodig, ik vond de muziek die op dat moment in mijn lijstje prijkte fantastisch.

De nummer 1 uit mijn persoonlijk lijstje, dat ik tegenwoordig nog steeds bij hou maar nu slechts om de twee weken, tijdsgebrek weet u wel, werd gedurende de eerste maanden bezet door een en dezelfde band. Vampire Weekend, ik heb al melding van deze mannen gemaakt in mijn vorige stuk, maar hun nieuwe album Contra was weer een schot in de roos. Ik zat in de auto toen opeens op de radio Horchata voorbij kwam. Eerst zong iemand fluks ‘In December Drinking Horchata’ en dan kwam er een douche van vrolijkheid op je af die je telkens weer doet vergeten in wat voor klotewereld en klotemaatschappij we leven. Alle andere singles van Contra waren zowat even geweldig. De ene single werd in mijn lijst pas van de top verstoten als er een ander single klaarstond om over te nemen. Contra zou het eerste album zijn dat ik met mijn eigen centen kocht.




Toen ik voldoende geld had bijeengespaard om het debuut te gaan kopen (dat nog beter bleek te zijn) had ik een nieuwe favoriete band gevonden. De prutsers die zich de Peppers noemden mochten afzwaaien. Vampire Weekend werd echt mijn band, er was niemand anders uit mijn omgeving die ze kende en dat vond ik maar net zo fijn. Op het moment dat ze Holiday uitbrachten als single kregen ze ook bij het grotere publiek wat bekendheid, en dat had voor mij niet gehoeven. Zeker aangezien Holiday verreweg het slechtste is dat ze al hebben uitgebracht. Mijn favoriete band zijn ze al lang niet meer, maar toch krijg ik met kriebels tegemoet naar hun nieuwe plaat in mei.

B.T.W: Alle bands die ik in dit stuk heb genoemd kan ik tot op de dag van vandaag erg waarderen.