Dag 7: Rood

Vandaag is rood.

Tja, Marco Borsato. Hoe is dat eigenlijk gekomen? Is het zijn mooie stem? Zijn golvende haar? De hartverscheurende teksten? Of gewoon de intense, complexe composities die hij keer op keer de hitlijsten inslingert? Hoe dan ook: Marco. Marco ftw.

Ok, ok. Even alle gekheid op een stokje (want deze moest toch even gemaakt worden) vandaag is rood: het rood van de liters nepbloed die in 2004 en 2005 bijna dagelijks van mijn televisiescherm dropen. Ik was altijd al fan van geweest van alles dat met griezelen van doen had: dat begon met de boeken van het griezelgenootschap, incluis het geweldige Griezelhandboek, dat ik wel 100 keer gelezen heb. Vooral de sectie over horrorfilms, waarin Paul van Loon in vaak één of twee zinnen de meest fascinerende griezelfilms beschreef. Ik wilde ze allemaal zien, en toen RTL 5 op een gegeven moment op de late donderdagavond horrorfilms begon uit te zenden nam ik deze dan ook plichtsgetrouw op (op video natuurlijk) en keek ze later. Dankzij RLT 5 zag ik toen een jaar of 10 was films als Night of the Living Dead, en dankzij RTL 5 sliep ik af en toe slecht, maar dat was het wel waard, natuurlijk.

De interesse bleef, ook al moest hij op een gegeven moment het onderspit delven: toen ik muziek ontdekte werd dat mijn voornaamste hobby, en griezelfilms keek ik minder. De donderdagavond horroravond verdween op RTL 5, en de jaren daarna moest ik me voor mijn dosis horror toch vooral beroepen op de zeldzame horrorfilm die weleens uitgezonden werd, en de horrorsectie bij de videotheek – waar ik overigens nog niks mocht huren, want ik was nog geen 16, en waar ik dus eigenlijk alleen maar de doosjes las en de plaatjes bekeek (zo maakte het doosje van Maximum Overdrive, echt een saaie kutfilm bleek later helaas, heel veel indruk – een vrouw wier polsen werden aangesneden door een elektrisch mes, met overal bloed – poe!). Mijn liefde voor horror bleef echter gewoon voortsluimeren, en toen ik oud genoeg was om horror te huren ging ik dat dan ook met plezier doen, tot ik elke horrorfilm die de videotheek bezat wel gezien had. Het was de tijd dat DVD’s net een beetje in Schwung waren geraakt en geen 70 gulden danwel 35 euro per stuk meer kostten, en langzaamaan begon ik dus een beetje horror-DVD’s te kopen. Eentje maakte wel heel veel indruk: Ring.

Ik had van Ring weleens gehoord (dit was pre-remake: before it was cool, just sayin') – het zou echt een vreselijk enge film zijn, en dat stond ook op het doosje: SCARIEST FILM EVER of iets dergelijks, groot en lelijk en indrukwekkend. Ik meen dat het ding maar een aantal gulden of euro kostte, dus voor dat geld wilde ik deze Japanse griezelaar wel proberen natuurlijk. Ring bleek inderdaad eng – vreselijk fucking eng zelfs. Noem me een watje, maar ik heb er wel een week slecht van geslapen – mijn ouders waren precies die week op vakantie, en de televisie op mijn bureau gluurde me wel erg intens aan in de volgende nachten. Japanse horror (ook wel J-horror) had vanaf dat moment mijn buitensporige interesse, en de tijd had ik mee: precies toen brachten labels als Extreme heel veel Japanse horrorfilms op de Nederlandse markt, en al gauw had ik elke reguliere J-horrorfilm die hier te krijgen was. Daarna ging ik me richten op obscuurdere films: via Internet ging ik op zoek naar andere titels, en ook in een aantal winkels kon ik wel terecht. Toen nog Donner (nu Selexyz) in Rotterdam had een soort van cultvideotheek binnen zitten waar je hele vage Japanse films kon kopen. Dat mocht wel wat kosten trouwens: voor het gros vroegen ze meer dan 30 euro. Ro-Disc bleek een beter alternatief: de inmiddels ter ziele gegane DVD-winkel in Rotterdam had een ruime selectie horror voor iets aantrekkelijker prijzen.

De horror die me het meest ging interesseren was de zogenaamde gore horror. Horror die niet zozeer eng was maar vooral heel smerig. Liters bloed, martelingen, rondvliegende ledematen: hoe goorder het was hoe liever ik het wilde hebben. De heilige graal was (dus) wel de Guinea Pig serie: een verzameling Japanse films waarvan vooral de eerste twee berucht waren, omdat het nepsnufffilms betrof: films die pretendeerden de echte marteling en moord van twee dames te laten zien. De films waren haast onmogelijk te krijgen, maar gelukkig was daar Unearthed Films, een Amerikaanse maatschappij die het als doel had gesteld om de meest obscure, gore horror opnieuw uit te brengen (fun fact: lang, lang geleden suggereerde ik eens dat ze de harakirifilms van Fuji Kikaku eens moesten uitbrengen, en jaren later, toen ik het allemaal allang niet meer zo nader volgde, was daar opeens de Harakiri DVD-box ). En jawel: ze waren van plan de Guinea Pig serie opnieuw uit te brengen. Ro-Disc zou de box ook verkopen zodra die uitkwam, en toen de releasedatum eenmaal daar was ging ik dagelijks langs om te zien of ze hem al hadden. Dagen later (het duurde wel even voor hij uiteindelijk binnen was – verschrikkelijk dat wachten) ging ik uiteindelijk 4 DVD’s en 80 euro lichter naar huis.

Het hek was inmiddels volledig van de dam: horror en gore, voornamelijk of the Asian persuasion, vond ik even het allerbelangrijkst, en muziek moest plaats maken voor film (een fase die wel meer muziekliefhebbers hier hebben meegemaakt, heb ik weleens gemerkt). Het was ook de tijd dat ik op internet op zoek ging naar gelijkgestemden: op het forum van dvd.nl (ha Paul ) ging het over films en DVD's in het algemeen, het forum van Snowblood Apple werd mijn thuishaven voor gesprekken over (voornamelijk Aziatische) horror. Snowblood Apple was een site waarop aanvankelijk Japanse horror en later, breder genomen, extreme Aziatsche cinema gerecenseerd werd. Op het forum was ik heel actief, en (heel vereerd was ik) ik werd zelfs gevraagd toe te treden tot het team van recensenten: in die hoedanigheid schreef ik bijvoorbeeld recensies voor Android of Notre Dame en Flower of Flesh and Blood.

Maar Sven! Marco Borsato? Nepsnuff? Waar gaat dit verhaal in vredesnaam naartoe? Ik zie volgens mij toch Iron & Wine bovenaan je verhaaltje prijken, tussen Marco door (lachen hoor)? Waar blijft deze baardmans? Start making sense!

Goed: het Snowblood Apple forum dus. Over horrorfilms werd er natuurlijk gepraat, vaak en veel, maar andere interesses hadden we natuurlijk ook. Muziek werd ook veel besproken: wat draaiden we nu, wat hadden we gekocht, en wat vonden we allemaal eigenlijk goed? Zo gebeurde het dat forumlid Kevin eens een favoriet van hem noemde: Iron & Wine. Hij beschreef de muziek intrigerend genoeg als bedroom acoustics, en deze beschrijving was voor mij genoeg om het meteen eens op te zoeken. Our Endless Numbered Days, meteen al met een prachtige titel, was de eerste plaat die ik van hem tegenkwam, en de spaarzame schoonheid van de muziek overviel me direct. De fluisterzang, het zachte getokkel op de gitaar, het trage tempo – Sam Beam smeekte er haast om om saai genoemd te worden, maar ik vond het allesbehalve saai. Het bleek een nieuw schot in de roos, en Iron & Wine was al gauw mijn nieuwe favoriete artiest.

Mijn ontdekking van Iron & Wine viel min of meer samen met mijn aanmelding bij last.fm (medio 2005 dus). Prachtig vond ik het, dat je heel accuraat kon bijhouden wat je precies allemaal geluisterd had, hoe vaak en veel en wanneer. Het was de tijd dat weeklijstjes nog maar eens per week werden geüpdate – spannend dus weer elke week, wie er bovenaan stond en met welke hoeveelheden. Geweldig en fascinerend vond ik het dus, en ik was dan ook niet van last.fm af te slaan – het karakteristieke rood van de site gloeide veelvuldig van het scherm. Iron & Wine draaide ik veruit het meest – in sommige weken wel meer dan 200 keer, en nog altijd voert Sam met bijna 2700 plays de lijst aan, ook al heb ik in geen jaren meer een Iron & Wine MP3’tje gedraaid. Niemand is er ooit meer overheen gegaan (overigens niet in de laatste plaats omdat ik lang niet meer zo intensief via de computer muziek luister) – Ayumi niet, Björk niet, niemand.

Iron & Wine plaveidde de weg voor muziek in de straatjes folk en roots, genres die ik een tijdlang het intensiefst beluisterde en volgde, en die ik nog altijd een warm hart toedraag : zonder Iron & Wine geen Joanna Newsom, geen Will Oldham, geen Smog, geen Songs: Ohia. Het is niet te zeggen dat ik al deze ontdekkingen aan Iron & Wine te danken heb, maar het feit dat ik ze kan waarderen is wel degelijk voor een deel Sams verdienste. Baardmuziek ftw.

Representatief trackje (mijn favoriete I&W-nummer):

Enorm toffe verhalen, Sven! Bijzonder leuk geschreven - altijd al benieuwd geweest hoe zhe noizz er bij je ingeschoten was, en waar die jpop vandaan is gekomen. En wat sxesven nou betekende. Ben ik de enige die telkens een verband met geslachtsgemeenschap trok? sexsven, ftw.

En opvallend te zien dat 'de Bebaarden' je dan toch (relatief) laat bereikten, in ieder geval na noise, jpop, hiphop, etc. Had ze gevoelsmatig eerder ingeschat bij je reis. Ofwel: je beloopt het pad van muziek wel via een andere richting dan ik doe. Dat is wel extra leuk.

Tof dit allemaal Sven Eerste drie dagen zijn redelijk herkenbaar. Ben ook van stuitermuziek, naar hip-hop, naar verschillende vormen van rock/punk/metal/hardcore gegaan, alleen dan de minder extreme varianten en minder intensief/obsessief En ook heb ik daartussen (voor de mainstream hip-hop) nog een pop-fase gehad (maar dan zonder de J). Vanaf dag 4 en vooral vanaf dag 5 verlies je me echter. Noise begin ik nu pas een beetje te ontdekken en met games heb ik nooit zo gek veel gehad, elektronische muziek kwam ook pas later. Dag 6 wordt momenteel hier ontdekt en dag 7 vond zowel qua muziek als qua films zo rond 2007 bij mij plaats. Sam Beam, Jason Molina, Will Oldham, Bill Callahan, Joanna Newsom, ook mijn favorieten in die hoek van de muziek (en ik zou Phil Elverum voor mezelf nog willen toevoegen). Op het gebied van films was het vooral de Franse horror waarmee mijn liefde in 2008 voor de betere cinema werd ingeluid. Hoeveel dagen krijgen we nog?

Nog niet eerder zo'n onherkenbaar verhaal gelezen. What's next? Vader Abraham? BZN? Astrud Gilberto? Aboriginal pop? Eskimo suicide house?

Een beetje de rest weggeven zeg, lekkere verrassing blijft het zo


Noch de eerste, noch de laatste

Wat ben je toch ook een baas Sven.

edit: mag ik hier ook een keer aan mee doen?!

nee

De juxtapositie van "geslachtsgemeenschap" en "trok" impliceert dat de schrijver dezes totaal niet weet waar ie het over heeft.

Verder voor de eerste aanduiding (zeg maar "neuken" - en dat mag sinds BNN - Neuken doe je zo) zijn echt wel prettigere aanduidingen te vinden. De vormende delen van het woord alleen al suggereren dat het er bloederig aan toegaat (hetgeen soms mogelijk is) en dat er er slachtoffers vallen.

Vroeger zat je gniffelend in ouderwetsche boeken te zoeken naar tyeperingen als "den bijslaap bedrijven" en dat vond ik een intrigerende zegswijze (gezien slaap).

En ik heb die associatie met Sven pas gelegd toen de daad geslaagd was, middels aantoonbaar geslaagde reproductie, en hij luierpapa werd

Waar moet ik dan heen met mijn narcistische praat?

Maar het lijkt me oprecht leuk om hieraan mee te doen hoor, ook al vinden jullie het misschien minder interessant om de verhalen van een minder actieve user te lezen.

'Trok' was dan weer een verwijzing naar wat anders, Mju.

Nee, ik ben Sven hier, behalve bij het muzikale gedeelte (Iron & Wine Will Oldham Joanna Newsom ) helemaal kwijt. Ik haat horror Ik kijk sowieso zo goed als nooit zelf films (laatst voor het eerst sinds ik vanwege mijn Eminem obsessie van drie jaar terug 8 Mile gekeken heb voor het eerst zelf weer een film gekeken: Pulp Fiction - waar ik overigens helemaal gek van ben, nu), maar horror vind ik dus helemaal niets. Niet eens zo zeer omdat ik er niet mee om kan gaan, ik heb er weleens een gezien en ik heb er nooit last van gehad, maar ik heb gewoon een hekel aan het feit dat je er niet rustig naar kunt kijken. Precies wat anderen er juist in aanspreekt, waarschijnlijk.

Wat er nou leuk aan is om twee vrouwen gemarteld en vermoord te zien worden ontgaat me trouwens volledig. Maar ik durf je nauwelijks te vragen nog een keer iets uit te leggen

Maar wederom lekker geschreven en zeer tof om te lezen, uiteraard


Welnee, ik ben juist heel benieuwd! Je had jezelf gewoon achteraan mogen zetten Misschien duurt het nog even voordat je aan de beurt bent. Misschien laten enkele users voor je het weer afweten.

- niels94 X
- Slowgaze X
- MDV X
- tsjong X
- Lukas X
- Cygnus X
- kobe bryant fan X
- Sandokan-Veld X
- Bennerd X
- Bakema NL X
- Misterfool X
- Herman X
- korenbloem X
- Harderwiek (voorlopig niet)
- Chevy93 X
- Teunnis X
- Deric Raven X
- dazzler X
- wizard X
- shadowboxer
- muziek-fan
- Gloeilamp X
- R&P X
- The Scientist X
- Ponty Mython
- UmindC
- Arcade Monkeys X
- sxesven
- Edwynn
- iemand74
- Scientist
- Coys
- panjoe
- Fathead
- AOVV
- Vleertje
- Ploppesteksel (ten vroegste in februari)
- dumb_helicopter
- Don Cappuccino
- madmadder

Dag 8: Zilver

Zwijgen was goud – het devies dat bij Yasunori Mitsuda waarheid had gebleken (al was het natuurlijk uiteindelijk ook Mitsuda die me tot Jpop zou leiden). Jazz, echter, was een heel ander verhaal.

Jaren terug – ik weet allang niet meer wanneer precies – begon ik een kleine interesse in jazz te ontwikkelen. Die interesse was aanvankelijk niet op iets concreets gestoeld: ik had het idee dat ik jazz wel tof zou vinden, en kocht om die reden de plaat die iedereen die jazz wil ontdekken volgens mij dan koopt: Kind of Blue. Ik vond het lang geen verkeerde plaat: rokerig, een wat gedempt geluid, virtuoos maar zonder spierballen, sfeervol. Heel veel dingen klopten er volledig aan Kind of Blue, maar één ding niet: ondanks alle goede kwaliteiten die ik erin kon ontdekken bleef de klik uit. Meer dan leuk werd het niet, en hetzelfde gold voor andere jazz die ik daarna ietwat plichtmatig uitprobeerde: Love Supreme, dat ik wel leuke stukjes vond hebben maar in zijn geheel verder niet heel interessant vond, en Ornette Colemans Free Jazz, waarvan ik de chaos wel kon waarderen, maar waarmee ik ook niet echt een emotionele band wist te vormen. Ik kocht wat dingetjes nog; een paar compilaties in de Ken Burns Jazz serie en een zootje goedkope liveregistraties van o.a. Coltrane en Davis (die laatste heb ik inmiddels allemaal al weer de deur uit gedaan overigens). Maar ook hier ontbrak de klik: liefde wilde het gewoon niet worden.

Langzaam verloor ik de jazz dus weer uit het oog: het had niet echt iets opgeleverd, dus liet ik het maar voor wat het was en richtte ik me weer op de muziek die ik wel liefhad. Jpop vond ik nog altijd geweldig, en ik was inmiddels verder dan Ayumi gaan kijken, en had zo wat andere artiesten ontdekt zoals BoA en Shiina Ringo. Vooral die laatste vond ik meesterlijk: Shiina Ringo balanceerde ergens op de rand tussen Jpop en Jrock, en schuwde het experiment niet zonder ooit poppiness uit het oog te verliezen. Dat leverde knappe albums op, die enerzijds heel artsy waren en anderzijds heel toegankelijk en catchy. Ik was niet de enige die dat vond: op internet waren genoeg medestanders te vinden, zoals Greg Bueno, die musicwhore.org runde, een website waarop hij recensies en artikelen schreef over (onder andere) Japanse artiesten die net binnen of net buiten de mainstream opereerden: Shiina Ringo, Number Girl, Cocco. Artiesten die het experiment allen niet schuwden, maar die ook niet direct verzandden in chaotische herrie (niet dat ik daar verder iets tegen had, verder ). Eén van de artiesten die Bueno ook besprak, en die ik niet kende, was UA. Dat feit alleen al was reden genoeg om haar eens op te zoeken.

Dat bleek nog niet makkelijk: UA was een behoorlijk generieke term die niet makkelijk als effectieve zoekterm kon worden gebruikt. DC++ was inmiddels het P2P-programma dat ik gebruikte (KaZaA had al gauw afgedaan), en ik zocht er met flinke regelmaat op UA, maar nooit met succes (en tja, dit waren de tijden voor YouTube en het wijdverspreide gebruik van fileservers als MegaUpload en torrents). Dat is: nooit met succes, totdat. Op een dag trof ik een user die wél UA tussen zijn bestanden had staan. En niet zomaar één album: wel een paar ook. Onmiddellijk sleepte ik ze binnen – dat spreekt voor zich – en kon ik haar muziek gaan ontdekken. Niet alles vond ik direct tof, maar één album sprong eruit: Sun. Waar de andere albums een soort poppy, R&B-achtige jazz lieten horen, bleek Sun veel ontoegankelijker en ruwer. En dat sprak me wel aan.

Sun vond (en vind!) ik echt niet te bevatten zo mooi. Hij slingert en wiegt, kan heel lieflijk zijn maar soms ook stuitend agressief, stommelt soms zo dronken als een lor door de partijen maar verliest geen enkele keer het pure ritme uit het oog. De drummer (nogmaals, ik drum zelf, dus ik let altijd een beetje extra op drummers) is belachelijk briljant – hij lijkt soms echt volledig langs de nummers te rammelen, maar wel op zo’n manier dat het völlig klopt, en zonder ook maar een moment een beetje wat te doen. Elk tikje op de hi-hat zit exact op zijn plek. De bas klinkt lijzig, de blazers mistroostig, de piano rebels. Het zijn ongetwijfeld nutteloze, ultrasubjectieve kwalificaties, maar Sun drukt zich voor mijn gevoel en gehoor echt zo, en echt zo duidelijk, uit. UA lijkt de extra vrijheid heel goed aan te voelen, en gaat aanzienlijk losser dan ze ooit was gegaan. Het is een wonderlijke, unieke plaat.

Enigszins ironisch genoeg was het deze vocale jazz die er voor zorgde dat ik voor instrumentale jazz ging warmlopen. Had de instrumentale variant me eerst niet genoeg geïnteresseerd, nu was mijn interesse aangewakkerd door een vocale plaat, en als gevolg hiervan ging ik de jazz weer verkennen – en dus niet de vocale kant, die me verder niet aansprak (en nog steeds niet, overigens). Nu slaagde dat wel: er was blijkbaar wel jazz waar ik van kon houden, alleen had ik die in eerste instantie niet gevonden. Ik maakte kennis met John Zorns Book of Angels, waarvan ik dingen als Mark Feldman & Sylvie Courvoisier en Jamie Saft Trio geweldig vond. Pianojazz, vooral in trioformatie, bleek helemaal mijn ding te zijn – blijkbaar had ik het niet zo op met blazers, en al helemaal niet met sax; geen wonder dat ik Davis maar een beetje boeiend had gevonden, en Coltrane en Coleman nog minder. Toward, “TO WEST”. Camp Songs. Blue Wail. Tuesday Wonderland. Waltz for Debby. De ene na de andere fantastische plaat ontdekte ik. Pianotrio’s. Waarom had niemand me ooit eerder verteld dat die bestonden?

Dankzij John Zorn leerde ik daarna ook andere soorten jazz op waarde schatten. Jazz met een hoofdrol voor gitaar, of jazz waarin strijkinstrumenten als viool en cello de nadruk hadden. En ook de sax kwam weer in beeld. Mijn favoriete instrument zou het nooit worden, zeker niet wanneer boterig en zwoel, maar zo rauw en vies als op Dual Pleasure 2, waar Vandermark een stevige pot sax blaast, en Nilssen-Love intrigerende, zenuwachtige percussie neerlegt, zo rauw en vies lustte ik hem wel. En Kaoru Abe: zoals die samen met gitarist Masayuki Takayanagi op Mass Projection een goddeloos stuk grafherrie neerplempte, en dat met alleen sax en gitaar, en dat in 1970 al, daar had ik toch wel oren naar. Uiteindelijk werd jazz heel belangrijk: onlangs (d.w.z., enkele dagen terug, in deze thread) realiseerde ik me dat in mijn top 10 zelfs drie jazzplaten staan (UA, Satoko Fujii, Feldman & Courvoisier) – en daarmee is het beter vertegenwoordigd dan elk ander genre.

Representatief trackje (de opener van Sun - die sleurt je direct mee ):

Morgen weer jazz, of begrijp ik het verkeerd? Wacht eigenlijk nog op een nederhop en screamo dagje

Heb de zinsnede over morgen alweer weggehaald, maar morgen o.a. jazz - ik laat het nog een klein beetje een verrassing.

Nederhop en screamo heb ik allebei nog overwogen (Nederhop zou helemaal makkelijk zijn met kleur, hehe, oranje ) maar komen niet meer aan bod, als ik dat (teleurstellende?) tipje van de sluier nog mag weggeven, hoewel ik misschien nog een apart hoofdstuk zal schrijven waarin ik de lijntjes van deze voor sommigen blijkbaar nogal fragmentarische reis een beetje probeer te verbinden - en waarin zulke dingen dan dus aan bod kunnen komen. De insteek is verder geweest te proberen alle muziek die ik tegenwoordig luister te herleiden naar een bron - zodoende dus de albums die me in een bepaalde richting hebben geduwd en die uiteindelijk verantwoordelijk zijn voor zulke dingen als Orchid (namelijk Korn), Opgezwolle (namelijk Wu-Tang Clan) en Girls' Generation (namelijk Ayumi). Ik had denk ik wel iets 'coherenter' kunnen zijn, door meer tussenstations mee te nemen, maar dan had ik er een hoofdstuk of 25 voor moeten uitruimen, en ik vind dit nu al een danig narcistische bezigheid - meer zou ik even niet aankunnen Maar goed, misschien een allesverhelderend epiloog, wie weet Ik schrijf alles on the go, dus we zien of het ervan komt.

UA
Sun

Prachtalbum. Het is zo'n plaat die je op een zondagnamiddag kunt opzetten, met een glas wijn erbij. En als je dan bijna helemaal wegdroomt, schrik je wakker door een brutale drum of een blaffende hond.

Weeral een mooi geschreven stuk, Sven.

Dag 9: Wit

Bij deze dag 9, het laatste van de stations in deze reis dat in het verleden zal liggen (morgen ga ik het over het heden hebben), heb ik de neiging het over een andere boeg te gooien. Ik zit dit hoofdstuk al een aantal dagen associatief uit te plannen, en eigenlijk zou ik liefst voor zo’n soort associatieve schets neerzetten die mijn denkproces registreert zonder daar al te veel verhaal om heen te hangen. White light/white heat/white noise > ‘Prismic’ = samensmelting van stijlen/dagen/kleuren; caleidoscopisch, = noise, = rock, aspireert jazz, Hatsune Kaidan. Tevens wit = maagdelijk; noise als zuiverend/cathartisch; Modern als zuiver in beginsel. Und so weiter. De leesbaarheid zal het echter niet ten goede komen, en aangezien de reis tot dusver op sommige lezers blijkbaar al een enigszins bevreemdende invloed heeft gehad wil ik dat niet nog eens (per se) versterken door allerobscuurst te gaan schrijven.

Wat het schrijven van dit hoofdstuk ook bemoeilijkt is het feit dat a) de ontdekking nog redelijk vers is, waardoor het duiden middels allemaal ‘relevante’ contemporaine anecdotes en andere achteraf verworven inzichten niet echt een mogelijkheid is, en ik b) bovendien aan het album zelf aldaar al twee flinke lappen tekst heb gewijd die eigenlijk de essentie wel vertellen – maar zo lui en ongeïnspireerd te zijn om te crossposten zie ik al helemaal niet zitten (hoewel ik hoop dat de lezers van deze stukken ook de moeite willen nemen om die stukken te lezen). Dus toch: verse tekst over Hijokaidans Modern. Maar dan knippert dat cursortje plots wel heel zenuwachtig.

Harsh noise. In essentie is het een subversief genre, een subversieve cultuur: alle waarden die in traditionele (pop)muziek zo op waarde worden geschat, worden er linea recta het raam uitgegooid. Het is amuzikale herrie, zonder melodie, hooks, refreintjes, en noem het maar op. In die hoedanigheid had het me aanvankelijk zo aangetrokken: in mijn zoektocht naar chaos was dit wel ultiem. Chaotischer dan het schijnbaar willekeurige geruis en gepiep van harsh noise kon je het niet krijgen. Dat subversieve was iets waarin ik me altijd wel heb thuisgevoeld: het moest altijd extreem en tegencultuur zijn. Terror, grindcore, straight edge, gore. Dat dat ook anders kon leerde ik met de jaren: eerst door instrumentale electronische muziek op waarde te leren schatten, en daarna door te ontdekken dat ik zelfs heel gepaste en ultracommerciële muziek als Jpop geweldig kon vinden.

De rol die noise speelde veranderde voor mij met de jaren. Was het aanvankelijk vooral gewoon tegendraadse herrie, later leerde ik het ook op andere manieren waarderen, en vond ik de subversieve rol die het kon spelen steeds minder interessant. Ik begon noise te ervaren als iets cathartisch: het luisteren van noise werd – op zijn best – een zuiverende ervaring, waarmee je niet alleen je oren uitspoot maar ook je innerlijke zelf reinigde. Daarmee wil ik er helemaal geen spiritueel gewicht aanhangen, en zo ben ik zelf ook absoluut niet ingesteld: het zorgde bij mij puur voor innerlijke rust, en die kwaliteit kon ik heel erg waarderen. Dat is nog altijd zo, trouwens: schrijven kan ik bijvoorbeeld heel goed met harsh noise op mijn oren omdat het me intense rust bezorgt. Een deel van mijn roman The Phantom Effigies, die ik vorig jaar in het kader van NaNoWriMo schreef, schreef ik met Hijokaidan als muzikale begeleiding.

Goed: noise dus als zuiverend – in mijn beleving was dit een aanzienlijk positieve groei ten opzichte van subversief. Jarenlang was en bleef het voor mij precies zo: noise was cathartisch, en kon ik me ook niet een nog positievere rol voorstellen – stond er niet bij stil, wist er niet van, kwam gewoonweg niet bij me op. Dat veranderde met de impulsieve aankoop die Modern was. In de jaren tot 2012 had ik me op eigen wijze binnen de noisescene bewogen: er waren wat grote namen die ik aanhing, maar veelal richtte ik me toch op kleinschalig. Ik bracht zelf kleine oplages harsh noise uit van mezelf en van anderen, ruilde met gelijkgestemden, recenseerde voor musiquemachine.com – tapes en CDrs voerden veruit de boventoon, wat heel veelzeggend is over het kaliber van de artiesten (maar verder niets zegt over de kwaliteit). Dat culmineerde in mijn interesse in HNW – een niche binnen een niche. HNW, oftewel harsh noise wall, is een zeer nauw gedefinieerde stijl binnen de al redelijk krappe kaders van de harsh noise, waarin de focus haast puur op textuur ligt: binnen het pure gekraak dat HNW is, is elke andere dynamiek eigenlijk irrelevant. Van compositie of structuur is feitelijk geen sprake.

Zo was ik eind 2011 heel fanatiek bezig met deze niche binnen een niche. Het ging echter kriebelen: hoezeer ik ook gek was van de microtexturen – de crackle en pops – het was niet waarom ik ooit van harsh noise was gaan houden. En zo wilde ik plots heel graag terug naar de basis. En zo kwam het dat ik in april 2012 een bestelling ‘jewelcasenoise’, zoals ik het zelf bestempelde in het Wat heb je als laatste gekocht? topic, plaatste. Jewelcasenoise, want jewelcases zijn in de noisescene min of meer voorbehouden aan flinke namen: da’s een puur praktische overweging, geen code, overigens. Flinke namen waren het die ik bestelde: Incapacitants en Hijokaidan. Van Incapacitants had ik twee releases in de kast staan: As Loud As Possible, een van de meest aanbeden platen binnen de harsh noise, en Ministry of Foolishness, een verder niet heel opmerkelijke release op RRR/Pure (heel toepasselijk ook in een slipcase gestoken). De één vond ik geweldig, de ander wel aardig: reden genoeg om me heel veel verder in Incapacitants te verdiepen was het in ieder geval niet geweest.

Van Hijokaidan had ik alleen digitaal iets staan: Tapes en Zouroko no Kibyou. Twee platen uit de beginperiode, zo zou ik later leren, en daar klonken ze (dus – eveneens pas later gerealiseerd) ook naar: gevarieerde platen met vooral noisy geluiden, maar niet zozeer (harsh) noise. Noiserock, drone, en experimenteel gekletter en geklater. Alleraardigst, maar voor een liefhebber van harsh noise zoals ik niet heel interessant: gescreech en ruis wilde ik horen, en dat bood noch Tapes, noch Zouroku no Kibyou. Toch waren deze vier platen genoeg aanleiding om Asset Without Liability van Incapacitants en Modern van Hijokaidan te bestellen. Happy accidents. Asset Without Liability was heel aardig. Modern was onbeschrijflijk goed.

Zoals ik al zei ervaarde ik noise tot dan als cathartisch: zuiverend. Modern veranderde dat: noise hoefde blijkbaar niet zuiverend te zijn, maar kon ook zuiver zijn van zichzelf. Dat was een belangrijk verschil: zuiverend – cathartisch – gaat namelijk uit van een negatief beginsel, terwijl zuiver ook zuiver in beginsel ís. Bij Dag 5: Ruis schreef ik:


Dat, in een notendop, is Modern. En daarom is het misschien wel het belangrijkste station in deze reis. En daarom prijkt Modern bovenaan. En ook, natuurlijk, omdat het echt zo’n ontzettend, ongelooflijk retegoede plaat is. I present you: the holy grail of harsh noise.

De maanden hierna stonden in het teken van het verkennen van de oeuvres van Hijokaidan en Incapacitants, die zowaar leden bleken te delen: Toshiji Mikawa en Fumio Kosakai, tezamen Incapacitants, waren allebei al sinds jaar en dag lid van Hijokaidan. De twee groepen bleken echter nog veel meer dan alleen leden te delen: hun geluid, soms; hun gevoel voor esthetiek, vaak; hun verhelderende blik op noise, altijd. Hijokaidan bleek nog meer harsh noise á la Modern te hebben gemaakt: Romance, Windom, Polar Nights Live – allemaal schafte ik ze aan, soms voor niet misselijke bedragen, maar zonder uitzondering waren ze fantastisch. Daarna verkende ik ook de andere kanten van Hijokaidan: Hijokaidan als elementaire rockband (Tapes, Viva Angel), Hijokaidan als enfants terribles van de jazz (Made in Studio, Made in Japan), Hijokaidan als beschouwers van en deelnemers in the nerdiverse (Noise From Trading Cards), Hijokaidan als onvermoede bruggenbouwers tussen noise en Jpop (Hatsune Kaidan).

Hijokaidan verenigt in zich alles wat ik zelf belangrijk acht: de hang naar chaos, maar ook de liefde voor het leven met gezin, familie en vrienden. Muzikaal caleidoscopisch zijn, en evenveel kunnen met free jazz als met Jpop, zonder je te liëren aan één genre, stijl of scene. Work hard, play hard. Jeugdig enthousiasme en verantwoordelijke volwassenheid. Caleidoscopisch. Prismisch. Wit licht. Witte hitte. Witte ruis.

Representatief trackje (Romance, want die staat wel op YouTube, en Modern
niet; hoe dan ook is het niet het ideale medium om zoiets te draaien - maar het geeft in ieder geval een idee ):

Ik vind Modern erg tof (ik zag je enthousiaste berichten er verschijnen toen je hem in één keer op 1 in je top 10 gooide ), alleen hou ik het bij lange na de hele albumduur vol. Desondanks heb ik hem maar weer eens opgezet. Verder was het weer fijn leesvoer, benieuwd naar je afsluitende stuk

Ben een beetje 'uit' de noise, maar dit album ga ik zeker checken!

Gisteren toevallig Romance weer geluisterd, en meteen Modern erachteraan, totdat iemand een ander nummer opzette terwijl ik al ergens op de helft was.. luister het altijd onderweg, over speakers komt het niet goed tot z'n recht vind ik.

Wat ik wel jammer vind aan die twee walls is dat het nooit de hele ruimte vult, wat je meestal wel hebt bij artiesten als Tim Hecker. Blijft wat dat betreft toch wat vlak, al zal dat wel de bedoeling zijn?

Vlak is één woord dat je ervoor kunt gebruiken, ik zou zelf eerder kiezen voor transparant, aangezien het ondanks de muur aan geluid toch heel goed te horen is wat er gebeurt (en wie wat doet). Overigens werkt het over speakers helemaal niet inderdaad, dan verlies je elke kracht en dynamiek. Standaard koptelefoonwerk hier.

Het klopt verder dus dat het niet spectrumvullend is (nogmaals, wat ik dan transparantie noem), en dat was inderdaad ook niet de bedoeling (sowieso: de termen wall noise en harsh noise wall dateren beide van veel later). Dat soort noise is eigenlijk pas ontstaan met Total Killing of Throats en The Rita's solowerk van daarna (Thousands of Dead Gods bijvoorbeeld). Daarbij was de insteek juist spectrumvullende, relatief monotone noise creëren - die in Hijokaidan en Incapacitants (en nog wat oude dingen, sommige Macronympha, EEE, sommige oude Richard Ramirez dingen) wel de oorsprong en inspiratie vond. Dat soort noise vinden we in de HNW-scene natuurlijk nog steeds heel veel, hoewel daar ook weer richtingen zijn ontstaan waar puur de crackle de nadruk heeft (en harshness dus eigenlijk niet zo belangrijk meer is).

Vlak ook de soms wat schrale opnames niet uit (hoewel ik dat bij veel Hijokaidan wel heel erg vind meevallen); zo klinkt de eerste Incapacitants-plaat, Repo, echt als een tinnen blikje, hoewel het verder wel echt een geniale plaat is. Met Modern en Romance heb ik daar persoonlijk geen last van; wel vind ik dat bij Romance het geheel pas met een half uur écht goed op gang komt. Daarvoor lijkt er toch een soort van terughoudendheid te zijn die gelukkig op een gegeven moment volledig wegvalt - vanaf daar is Romance vrijwel even goed als Modern.

Mocht je echt spectrumvullende harsh noise willen dan zijn dit wel een paar goede standaardplaten:

- The Rita - Thousands of Dead Gods
- The Cherry Point - Night of the Bloody Tapes
- Vomir - Proanomie

Dank. Ben benieuwd of die nog (want ik vind het al retetof) beter gaan bevallen. Hoop eigenlijk op een soort van noise versie van Stars of the Lid Het is waar dat je op Modern en Romance alles goed kan onderscheiden, ondanks de wat kleine range.

Net een stukje van Thousands of Dead Gods gehoord en dat klinkt inderdaad voller en dieper, maar heb het gevoel dat Hijokaidan en met name Modern interessanter is. Ga om te beginnen van de week Modern weer helemaal luisteren vooraleer ik me waag aan bovengenoemde tips (en de al eerder verschafte noise tips)

- niels94 X
- Slowgaze X
- MDV X
- tsjong X
- Lukas X
- Cygnus X
- kobe bryant fan X
- Sandokan-Veld X
- Bennerd X
- Bakema NL X
- Misterfool X
- Herman X
- korenbloem X
- Harderwiek (voorlopig niet)
- Chevy93 X
- Teunnis X
- Deric Raven X
- dazzler X
- wizard X
- shadowboxer
- muziek-fan
- Gloeilamp X
- R&P X
- The Scientist X
- Ponty Mython
- UmindC
- Arcade Monkeys X
- sxesven
- Edwynn
- iemand74
- Scientist
- Coys
- panjoe
- Fathead
- AOVV
- Vleertje
- Ploppesteksel (ten vroegste in februari)
- dumb_helicopter
- Don Cappuccino
- madmadder
- itchy

Dag 10: Violet

Mijn laatste reguliere dag (zoals ik al zei overweeg ik morgen nog een kort afsluitend stuk te schrijven waarin ik de puntjes verbind) gaat over recente ontwikkelingen. Dagen 1 tot en met 9 waren gereserveerd voor muziek die ik (in verschillende maten van) vroeger heb ontdekt – vandaag zal ik het hebben over muziek die nog verser is. Want: smaak staat (hopelijk) niet stil, en ik mag altijd graag nieuwe dingen ontdekken.

Ik lurk weleens een beetje op Hipinion – een forum dat ooit startte als een verzamelplaats voor Pitchforkadepten maar dat zich sindsdien tot iets heeft ontwikkeld dat aanzienlijk meer ‘niche’ is. Hoewel de gebruikers veelal een P4-geschiedenis hebben, zijn de meesten daar ook allang weer overheen en hebben hun interesses zich ontwikkeld naar dingen die zich ver buiten Pitchforks reikwijdte bevinden. Zelf heb ik ook een ‘P4-geschiedenis’ – dat wil zeggen, er was een tijd dat ik de site dagelijks checkte, naarstig op zoek ging naar nieuwe platen die ze hoog becijferden, en ook platen die ik al kende opzocht in het archief om te kijken wat ze daar precies van vonden. Dat leverde best wat goede muziek op: het was de tijd van Funeral, Clap Your Hands Say Yeah, und so weiter – en ik kocht in die tijd een stuk of wat P4-certified platen, zoals de bovenstaande, maar ook Blueberry Boat, The Slow Wonder, Everything All the Time en dat soort dingen.

De tijd dat ik Pitchfork (en vergelijkbare sites als Stylus en Cokemachineglow) als een soortement stijlbijbel beschouwde duurde echter maar kort, en indie, zoals dat op P4 een warm hart toegedragen werd en wordt, was nooit echt ‘mijn ding’ – los van de krenten die ik zo nu en dan wél uit de pap viste, natuurlijk. Maar ook ik wilde me niet beperken tot het typische, toch vrij nauwe smaakpalet dat ze uitdroegen, en daarin vond ik in de Hipinioners gelijke geesten. Hipinion is als community verder soms wat vervreemdend – met geheel eigen lingo; constant veranderende usernames, avatars en signatures; en users met vreemde muzikale voorkeuren die overal wel wat van af lijken te weten (Noisetopic? Geen probleem, hier wat aanraders. Screamo? Orchid nog gezien in de kelder van een maat. Psychedelische prog? Dit weekend nog 10 LP’s vol gekocht. Klassiek? Kpop? Bring. It. On.)

Een gevierde term op Hipinion is ‘night bus’, naar de track van Burial, en (ik citeer last.fm min of meer even) gepopulariseerd door een mix van CFCF (overigens ook een Hipinioner) genaamd Do U Like Night Bus? Het is een parapluterm voor allerlei soorten muziek die kunnen dienen als de soundtrack voor een rit in de nachtbus – desolaat gerammel in een leeg oud barrel dat eindeloos rondrijdt door een verlaten zee aan neon. Ik vond het een mooie term, des te meer omdat het er niet om stijl of genre draait, maar om sfeer – een sfeer die me bovendien erg aansprak. Via de tag op last.fm kwam ik al gauw terecht bij Elite Gymnastics, dat ferm bovenaan het lijstje ‘night bus’ artiesten prijkte. Een happy accident later had ik het prachtige Here In Heaven 2 op YouTube gevonden en gehoord. Want dat is ontdekken toch vaak: happy accidents.

Here In Heaven 2 was een mooi startpunt: downtempo, beatgerichte electronica had me nooit heel erg aangesproken (ik had Autechre – Amber weleens gekocht, bijvorbeeld, waar ik weinig aan vond), maar dit was een heel ander verhaal. Dromerig, warm, gruizig, en als er dan ook nog wat gepitchte vocalen aan te pas konden komen was het helemaal om van te smullen, maar dat was niet eens nodig. Zo ontdekte ik een keur aan artiesten wiens schoonheid ik eerder misschien nog niet eens had kunnen waarderen, maar nu klopte het volledig: Elite Gymnastics, Balam Acab, MMOTHS, Halls, Clams Casino. Het luidde een tijdperk in (het heden) waarin ik weer volop zou gaan ontdekken: muziek die ik aanvankelijk links had laten liggen wegens geen tijd of interesse (zo bleek witch house toch heel mooie dingen te herbergen) maar ook heel nieuwe, heel andere, heel uiteenlopende dingen als Vessel, Wintercoats en Teen Daze.

Eén ding was nu heel anders: ontdekken ging ik niet meer zozeer door middel van albums (want dat was altijd mijn werkwijze geweest) maar op basis van songs. Bovendien werden albums niet eens meer het doel, en liet ik het in veel gevallen juist bij songs (met natuurlijk uitzonderingen, want van Elite Gymnastics, Balam Acab, Clams Casino, MMOTHS, Wintercoats en ongetwijfeld nog meer haalde ik uiteindelijk gewoon de platen in huis). Geïnspireerd door night bus begon ik een eigen mixtape (in de vorm van een playlist op YouTube) samen te stellen, maar wel met een eigen thema. Dat thema was de titel: The Violet Orchestra. Deze titel verwoordde voor mij heel duidelijk een sfeer: dat van een nachtelijk orkest dat een warme, gedempte, melancholische en mysterieuze symfonie speelde. Het was een heel fijne motivatie voor het zoeken naar nieuwe muziek: dingen die op de mixtape pasten wilde ik graag vinden. Uiteindelijk werd de mixtape half bevolkt door dingen die ik al goed kende en die ik er op vond horen: Brian Eno, Death in Vegas, Fever Ray, Stars of the Lid, Aphex Twin. Maar ook dingen die voor mij nieuw waren of die ik nog nooit echt had beluisterd, maar die dus wel degelijk heel erg bleken te bevallen: Burial, Gas, Grouper, en de nieuw ontdekte muziek van artiesten als Clams Casino, Balam Acab en Elite Gymnastics.

The Violet Orchestra zette voor mij een trend. Op basis van kleur en de sfeer die ik daarbij voelde ging ik aan nieuwe mixtapes werken. De eerste die dat opleverde was The Golden Orchestra, die naar naam een iets warmere gloed had. Teen Daze, Julianna Barwick, Rachel Grimes, North Side Drive, Brolin, Lotte Kestner. Het ontdekken van zulke geweldige nieuwe artiesten en songs is en blijft gewoon heerlijk, en het is en blijft (zoals elke muziekliefhebber kan beamen) fantastisch om zomaar tegen een briljante song aan te lopen. Momenteel ben ik bezig met het sombere The Black Orchestra, het opgewekte The Azure Orchestra, en The Amber Orchestra, dat in het verlengde van The Golden Orchestra zal liggen. Ook hier alweer zulke prachtige nieuwe dingen ontdekt, of bekende namen eindelijk echt leren kennen: Rudi Arapahoe, Robert Turman, Symmetry, Laurel Halo, Simon Scott, Youth Lagoon, Pantha du Prince, Snow Palms, Jhené Aiko, Sand Circles, en ga zo maar door.

Dag 10 is wat mij betreft een ode aan onverkende muziek, onvermoede schoonheid en het plezier van het ontdekken – dat veel orkesten nog mogen volgen.

Representatief trackje:



The Violet Orchestra (playlist)
The Golden Orchestra (playlist)

Ik vond het een erg interessante reis. De meest diverse ook volgens mij tot nu toe, maar ondanks dat behoorlijk de diepte in gegaan in alle stijlen. Waar haalt een mens al die tijd vandaan.

Echt ontzettend tof inderdaad. Af en toe herkenbaar, meestal totaal niet Ik heb trouwens nog nooit van dat forum gehoord. Edwynn is nu aan de beurt (zal hem even PM'en).

Een mooie reis was dit en ik kijk uit naar die van Edwynn!

Sxesven bewijst dat je niet per se herkenning nodig hebt om geïnteresseerd te raken in een muzikaal levensverhaal. Erg mooi beschreven allemaal; ik heb het met veel plezier gelezen.

Ik ben nu aan de beurt, maar ik het ontbreekt me in verband met mijn bezoldigde werkzaamheden even aan tijd om mijn hersenspinsels verder uit te werken. Is er iemand die even met me wil ruilen? Anders moeten jullie even twee weekjes wachten

Leuke stukken, Sven !

Ik schrap me voorlopig trouwens van de lijst. Dit semester ga ik daar geen tijd voor hebben.

Dank voor alle comments, echt een ontzettend hart onder de riem tijdens zo'n bezigheid. De beoogde nabeschouwing, die ik nog even in de planning had, laat ik achterwege; ik denk dat de stukken voor zichzelf spreken. Verlaat ik jullie graag (d.w.z., val ik comfortabel weer terug in mijn val als lezer) met mijn net afgebouwde The Amber Orchestra - misschien dat iemand er nog wat aan vindt. Aan de volgende, wie het ook mag worden: succes!



The Amber Orchestra

1. Yuki Murata - A Lonely Bird
2. Pantha du Prince - Lay in a Shimmer
3. Caribou - Sundialing
4. Ignatz - When the Fall Is All That Is Left
5. Julien Neto - VI
6. Shlohmo - Ghost
7. Ólafur Arnalds - Raein
8. Jhené Aiko - Mirrors
9. Julia Kent - Last Day in July
10. Sand Circles - Stellar Waves
11. Blanck Mass - Chernobyl
12. Evy Jane - Sayso
13. Snow Palms - In Camera
14. Elm - Three Rings Drawn in Sand
15. Ryat - Invisibly Ours
16. Greenwood Sharps - Allow the Long
17. Seekae - Reset Head
18. The Album Leaf - Window