Ik heb iemand een berichtje gestuurd

Ik hoop maar 1 berichtje en geen 74.

Niet om te slijmen, en niets ten nadele van de andere deelnemers, maar ik vond Sxesven's stukken misschien wel de leukste en in ieder geval de fijnst beschreven reis tot nu toe. Verder niet heel leerzaam omdat ik het meeste dat me momenteel interesseert wel ken, maar die plaat van UA staat nu zeker op mijn 'te beluisteren'-lijstje. Met dank!

Mooi verhaal inderdaad! Die zoektocht naar extremen is erg herkenbaar; ik heb ook zo'n fase gehad. En night bus, zo'n term waarbij je meteen aanvoelt over wat voor muziek het gaat; en dit soort muziek is ook best wel mijn ding.

Beste mensen, de volgende mag! Ik heb me in de zomervakantie vol enthousiasme (en met toen nog zeeën van tijd) hiervoor ingeschreven, maar heb er nou de tijd niet meer voor.

Next up: Coys (zo wil het wel ).

En anders mag iemand zich wat mij betreft ook gewoon zelf melden. En dan bedoel ik gewoon een andere user.

Kijk eerst maar of Coys kan. Als dat niet het geval is wil ik wel.

PM is de digitale deur uit. Anders is wat mij betreft the floor helemaal yours (tenzij AOVV graag eerst wil o.i.d., wat vinden jullie?). Ik vind het eigenlijk het belangrijkste dat er hier gewoon interessante verhalen blijven komen

Ik ook. Daarom heb ik mezelf ook niet aangemeld.

Kijk eerst maar of AOVV eerst wil, hij staat namelijk eerder op de lijst. Als dat niet het geval is is the floor helemaal mine.

Is goed. Eerst het antwoord van Coys maar eens afwachten, het is in elk geval fijn dat we mensen achter de hand hebben waar we van op aan kunnen


Wat ik best jammer vind. Ik ben eigenlijk wel heel benieuwd naar jouw verhaal.

Ook Coys kan op dit moment niet, wat ik eigenlijk al zag aankomen. De lijst is nu gewoon even zo:
- AOVV
- Don Cappuccino

Daarna keren we wel weer terug naar de grote lijst

Dan werken we de boel wel gewoon af tot beneden, maken een lijstje van degenen die allemaal hebben gezegd dat ze 'later' kunnen (waarvan ik eigenlijk denk dat driekwart het nooit gaat doen, maar misschien ben ik te pessimistisch: prove me wrong), en dan naderen we alweer het einde van het aantal deelnemers dat hier aan mee wil doen! Dus, als je dit ziet en denkt: ja, ik heb ook vast wel iets te vertellen (GrafGantz), zet jezelf gerust achteraan

Erg benieuwd naar de verhalen van AOVV en Don!

Mijn muzikale weg is zo geleidelijk gegaan dat ik niet eens zou weten wat te kiezen en wat te schrijven. Ik meen het serieus als ik stel dat mijn muziekgeschiedenis te saai is voor dit topic. Ik heb niet eens jeugdzondes

Mag je ook anderen inschrijven, zoals bij een quiz?

Neen, ik heb het bericht van Niels ontvangen, en moet er eerst nog even over nadenken, wat dingen uitschrijven etc. Nu op het werk, straks thuis eens over nadenken (al zijn er nog andere katjes die ik te geselen heb). Maar ik heb er eigenlijk wel zin in. Dus tenzij Mike the Don zegt dat hij liefst vandaag al the floor wil, en echt staat te popelen, dan mag ie van mij gerust. Anders horen jullie morgen meer van me.

Ik ben bezig met mijn eerste stuk en ik weet al welke albums ik wil gaan behandelen.

Dus als het goed is zet ik het eerste hoofdstuk er vanavond op.

Goed!

Hoofdstuk 1: Toen Mike nog een klein Mikeje was

Mijn muzikale ontdekkingsreis is vrij vroeg begonnen. Ik was 5 toen ik naar TMF keek en ik zag een clip met een zanger die op een klif stond en heel dramatisch zong. En er zaten zelfs raps tussen. Aan het eind kwam de titel van het nummer langs, het was In The End van Linkin Park. Dit was in december, het album zou rond mijn verjaardag uitkomen.

Op mijn zesde verjaardag kreeg ik een pakketje dat een hele andere vorm had dan een doos Lego of ander speelgoed. Het was vierkant en dun. Ik maakte nieuwsgierig het pakketje open en zag gelijk de naam Linkin Park staan.




Razend enthousiast stop ik gelijk de CD in de speler, iets wat daarna nog vaak gebeurt. 2002 was voor mij het jaar van Linkin Park, Limp Bizkit, Sum 41 en Papa Roach. Lovehatetragedy van Papa Roach zou mijn eerste zelfgekochte CD worden. Het kostte flink wat voor een mannetje van 7 (20 euro) maar dat geld was er na een week al uit geluisterd.

Wat mij zo trok aan Linkin Park waren de harde gitaarriffs in combinatie met het rappen en de melodie. Ik begon ook net met Engels en de teksten van Hybrid Theory waren de eerste die ik helemaal kon meezingen en rappen. Op je slaapkamer net doen alsof je zelf in de band zat en voor een massa van 40.000 mensen speelde. Op je bed gaan staan net alsof je op een platform staat en het publiek toespreekt. Iets wat ik nu natuurlijk niet meer doe, al heb ik tijdens het gitaar spelen wel eens de neiging om te zeggen: And the next song is...

Ik was de eerste van mijn klas die naar de band luisterde maar er volgden er veel meer. Samen met een vriend playbackten we vaak het album met een speelgoedgitaar en nepmicrofoon. En toen kwam een jaar later Meteora uit. Ik vond het een teleurstelling. Hybrid Theory heb ik helemaal grijs gedraaid, maar nu ziet hij de cd-speler niet meer. Ik vind het veel te simpel nu en ik heb het gewoon te veel gehoord. Maar het is wel een heel mooi begin voor de rest wat nog gaat komen in deze reis. Want Linkin Park heeft heel veel deuren geopend voor mij qua muziek.

Linkin Park, voor mij ook erg belangrijk geweest. Mooi begin Don!

Leuk eerste hoofdstuk, Do

Leuk eerste hoofdstuk, Don

Voor mij ook, sterker nog; dit is ook één van de platen die de aanzet gaf tot mijn muzikale reis. Wie het sommetje maakt, weet alras dat ik niet zo vroeg als Don zo actief met muziek bezig was.

Ik ken nog altijd maar iets van twee nummers van deze band, en dat hoeft van mij niet zo nodig meer te worden Het is echter een usual suspect als het gaat om belangrijke eerste bands. Wel was je er behoorlijk vroeg bij, inderdaad Kom ik met mijn iets van 14 jaar

En dan zeggen ze dat ik er vroeg mee begin.
Linkin Park, daar ken ik denk ik ook maar zo'n 2,3 nummers van moet voor mij ook niet meer worden.

Hoofdstuk 2: Harde gitaren en hoge zang




Door Linkin Park ging ik rock luisteren. In het begin was dat vooral punkrock maar toen ik 7 jaar was kwam ik bij de heavy metal die bij mijn vader in de CD-kast stond. Daar stond het album Brave New World van Iron Maiden. Een aparte kennismaking met Iron Maiden die wel gelijk indruk maakte. De donderende drums openen The Wicker Man en vooral de hoge zang van Bruce Dickinson vond ik geweldig. Hij zorgde er ook voor dat ik een lange tijd zanger wilde worden. Ik zong vaak mee met Iron Maiden en dan vooral The Wicker Man.

Dit heb ik zelfs een keer voor een publiek gedaan. Op mijn school werd een zangwedstrijd gehouden waarbij iedere klas een deelnemer had. Na de zenuwslopende audities werd ik uitgekozen om op het podium op te treden. Dit was met carnaval. Ik had een spijkerjas met patches en een spijkerbroek waar ik Iron Maiden op had geschreven. De Bruce Dickinson-hoogtes waren toen geen probleem, paar jaar later werd dat jammer genoeg een illusie. De jury was razendenthousiast en ik won de wedstrijd. Ik was een tijd populair op school maar dat is na een paar maanden weer voorbij.

Ik heb een aantal jaar gezworen bij Brave New World en Dance Of Death maar toen ik de albums uit de jaren '80 ging beluisteren was dat al snel voorbij. Ik heb echt een Iron Maiden-fase gehad. Ik keek iedere dag de video's, Eddie vond ik heel cool. Ook keek ik boven de Maiden England-video en de DVD van Rock In Rio, de eerste muziek-DVD die we hadden. Bruce Dickinson die minstens 100.000 mensen toespreekt. Het geweldige samenspel van de gitaristen en de rare capriolen van Janick Gers. Na Bruce Dickinson werd Nicko McBrain een groot voorbeeld voor mij als drummer. Iron Maiden luister ik nog steeds vrij vaak en nu weer vanwege die geweldige baslijnen van Steve Harris. Ze inspireren mij enorm.

Mijn neefje is ook een tijd enorm fan van Iron Maiden geweest. Ik herkende dat enorme enthousiasme van mezelf toen ik zo oud was. Inmiddels was het trouwens niet meer playbacken maar echt op basgitaar en drums spelen. Run To The Hills deden we vaak, ik drumde en mijn neefje zong. Leuk hoor, al die herinneringen ophalen.

God, wat begint het toch allemaal vroeg bij jou. Van Iron Maiden ken ik alleen Number of the Beast t/m Seventh Son. Het nummer Brave New World vind ik in ieder geval vrij goed, dus deze gaat zeker nog eens een beurt krijgen. Ik kan me voorstellen dat Maiden een instappunt is voor metal.

En ook dit tweede hoofdstuk klinkt me bekend in de oren.. Iron Maiden heeft altijd een belangrijke rol gespeeld in mijn muziekervaring, maar ik ben van plan om daar later meer over te schrijven.

Puik, en toch wel opvallend hoe je echt van kleins af aan bent begonnen met muziek!

Na Sven alweer een reis zonder raakvlakken. In elk geval tot nog toe...
Maar uiteraard wel leuk om te lezen

Hoofdstuk 3: Nog hardere gitaren en schreeuwzang (bij gebrek aan inspiratie voor een titel)

Ik heb een jaar enorm in een Iron Maiden-fase gezeten. In maart 2004 kwam daar verandering in toen ik een clip zag op MTV. MTV, toen nog een zender die voor de grootste gedeelte MUZIEK uitzond. Nu is het een soort van reality soap kanaal met af en toe een clipje. De muziek was bruut, veel harder dan ik gewend was. En de bandleden droegen maskers en pakken. Je bent er al snel achter waar ik het over ga hebben. Daar is Slipknot, die rare vogels uit Iowa.




Na het horen en zien van Duality heb ik samen met mijn vader meer gedownload van Slipknot. Vol. 3: The Subliminal Verses was net uit dus die was makkelijk te vinden. Ik vond het in het begin een beetje een raar album waar ik geen grip op kon krijgen. Nummers als The Blister Exists, Three Nil en Duality behoorden wel gelijk tot mijn favorieten.

Ik was net een jaar bezig met drummen en ik sloeg echt steil achterover van het drumwerk van Joey Jordison. Het was heel snel, vooral het dubbele bass-gedeelte. Joey Jordison is samen met Dave McClain (van Machine Head) de aanleiding geweest om een dubbelpedaal te kopen. De Slipknot-gekte is toch wel een jaar of 5 doorgegaan.

Kerstmis 2004. Mike kijkt onder de boom en ziet als eerste de gebrande cd van Disasterpieces. Ik was daar al heel blij mee, maar toen moest het beste nog komen. Ik kreeg de live-dvd Disasterpieces die in die tijd toch wel 30/35 euro kostte. Deze heb ik echt gruwelijk vaak gezien en dan vooral de drumsolo van Joey Jordison. Met carnaval ging ik gekleed als Joey Jordison. Mijn oom had op een hockeymaster het ontwerp van het masker van Joey Jordison getekend. Het viel wel op tussen de rest van de school.

Als je mijn kamer binnenkwam werd je bijna verblind door Slipknot. Op de bassdrum van mijn drumstel stond een groot logo van Slipknot en ik had 6 vlaggen van Slipknot hangen. Het hoogtepunt van de gekte kwam toen ik Slipknot-schoenen kreeg van mijn ouders. Daar was ik zo blij mee, mijn andere schoenen droeg ik bijna niet meer. Ik heb ze natuurlijk bewaard.

In de brugklas begon mijn Slipknot-gekte af te nemen. Mijn vrienden gingen juist net naar Slipknot luisteren en ik was er klaar mee. Slipknot draai ik eigenlijk nooit meer. Ik hoor het nog wel vaak omdat mijn vader het vaak opzet.

Mooie stuk weer.