Mooie en herkenbare stukken Mike! Slipknot en Iron Maiden zijn voor mij ook belangrijke groepen geweest.

Nooit geweten dat Iron Maiden ook voor de jongeren van nu zo belangrijk is geweest, dacht dat het echt iets was van vooral de jaren 80.
Slipknot vond ik in het begin ook wel boeiend, zo ook Linkin Park.
Bring Me To Life van Evanescence sloot voor mij weer op Linkin Park aan.

Wederom een erg herkenbaar stuk, Don. Ik hoop nu toch echt wel dat hoofdstuk 4 iets totaal anders is, want tot nu toe lijkt het wel dat we dezelfde weg hebben afgelegd (alleen jij op een jongere leeftijd). Op die manier heb je bijna 2 voor de prijs van 1; en hoef ik mijn verhaal al niet meer te doen.

Best grappig.

Ik denk dat veel beginnende metal-liefhebbers beginnen met Iron Maiden of Slipknot of Metallica. Nu nog altijd worden deze groepen aanbeden door massa's tieners.

Hoofdstuk 4 is anders.

Krijgen we dan de echte muziek? En als het van die RJM wordt - kan je me dan vooraf verwittigen in een pm - wil ik met eten kunnen wachten.

Met de groeten van Lindstrom: YouTube - Lindstrøm - Little Drummer Boy (Short Edit) [Rough Trade, 2009]

Gaan we nu ook al voor anderen bepalen wat "echte muziek" is.
Iron maiden vind ik zelf wel gaaf en ook van linkin park kan ik een aantal nummers goed hebben. Met name die eerste doet het 's morgens vroeg bij mij goed.

RJM staat trouwens voor rochelende jakhalzenmuziek. In het begin kickte ik op extremiteit en hardheid in muziek, daarna wordt het anders. Dan moet je mijn muzikale reis blijven volgen.

En Misterfool, neem het bericht van Mjuman een beetje met een korreltje zout.

En nu wachten totdat Mjuman een opmerking gerelateerd met eten maakt.

Bemoei je er tegen aan Prump - dit is een inside joke tussen Mike en mijzelf (en hij pakte het goed op, als mede-Brabo) - ga je nagels lakken, je ondergoed wassen of je hamster molesteren.

Tsja, jij als arrogante mume-jeugdbasher bedient je vaker in serieuze zin van dit soort berichten; een vergissing is dan menselijk.

Mooi stuk over Slipknot. (en de rest ook) Toch kan ik er helemaal niets mee. In 2004 zag ik ze in het voorprogramma van Metallica in de ArenA. Wat was dat vreselijk. Zo erg zelfs dat er iemand vanaf de tweede ring in een leeg vak aan de zijkant naar beneden sprong. Dat kan trouwens ook tijdens Korn geweest zijn...Die speelden toen ook.

Dat was tijdens Korn. Het optreden van Slipknot was inderdaad behoorlijk matig.

Iron Maiden neemt in mijn eigen reis een kleine, maar niet onbelangrijke rol in. Het was één van de weinige artiesten waar ik al muziek van luisterde in de tijd dat ik niet eens wist dat er zoiets als albums bestonden (ik zal een jaar of 13 geweest zijn ). Van Iron Maiden had ik dan ook alleen maar een paar losse nummers - Dance of Death, Run to the Hills en nog een aantal.

Het heeft er echter wel voor gezorgd dat ik op latere leeftijd eens een metal album ging proberen: ik was in de veronderstelling dat ik het vreselijk moest vinden, toen ik me ineens herinnerde dat ik er vroeger zelf naar geluisterd had. Et voila Dus ook bij mij enige invloed door Iron Maiden, maar ik denk dat er inderdaad hordes jongeren zijn voor wie het een instapper is naar metal.

Van Slipknot heb ik nog nooit één nummer gehoord. Ik ben in elk geval benieuwd waar je reis hierna heen gaat

Hoofdstuk 4: Het vinden van rust en techniek in de muziek

2005 is een jaar geweest waarin ik eigenlijk alleen maar harde Metal heb geluisterd. Hoe harder, hoe beter: dat was mijn motto toen qua muziek. Ik ontdekte extreme metal-subgenres als death metal, black metal en grindcore.

Totdat ik in oktober een review las in de Veronica over een album van de Zweedse band Opeth. Ze speelden Death Metal, dat vond ik geweldig. Maar er zaten ook rustige stukken met normale zang in. Daar was ik erg benieuwd naar. Ik vroeg mijn vader dus om Ghost Reveries te downloaden.




Ik hoorde het album en mijn mond viel open van verbazing. Hoe kan muziek zo bruut en ook weer zo vol met schoonheid zitten? De rustige stukken vond ik echt prachtig en ik merkte dat ik een nieuwe deur opende in mijn muzikale reis. Een week later kocht ik bij de Mediamarkt het album Morningrise. Hier staat mijn favoriete nummer van Opeth op, namelijk Advent. Vooral de jazzy baslijnen vielen heel erg op.

Daarna duurde het niet heel lang voordat ik alles van Opeth in huis had. Ik merkte dat ik muziek wilde die meer diepgang had met moeilijkere composities na het beukwerk. Daar is mijn ontdekkingsreis in de progressieve rock en metal begonnen. Mijn oom had veel CD's van Dream Theater dus ik leende er paar. Gelijk was ik verkocht. Wat spelen die muzikanten gruwelijk goed! Dat was de eerste gedachte. Ook ontdekte ik groepen als Yes en Rush.

Opeth is nu nog steeds een van mijn favoriete bands. In 2011 ben ik naar een concert van ze geweest in de 013 in Tilburg. Dat was voor mij echt een onvergetelijk concert. Alles werd nagenoeg perfect gespeeld en de sfeer in de zaal klopte gewoon. Deze band heeft er voor gezorgd dat ik technische Death Metal ging opzoeken maar ook de progressieve rock. Die progressieve rock kwam ik ook tegen in de cd-kast van mijn moeder en daar stond een DVD die mijn complete muziekbeleving zal veranderen.

Wordt vervolgd...

Iron Maiden en Opeth, eindelijk nog eens wat echte muziek in dit topic.

9 à 10 jaar en al naar Opeth luisteren is wel apart.

Opeth, ook belangrijk geweest voor mij. Ik ben alleen ingestapt met Blackwater Park, maar Ghost Reveries is langzaam aan mijn favoriete album van de band geworden.

Bij mij gaat het tussen 'Morningrise' en 'Still Life'. Het stuivertje wisselt constant, maar de laatste tijd is het toch vrij duidelijk 'Still Life', dat zelfs één van mijn favoriete metalplaten tout court is. Verder kan ik weinig zwakke dingen ontdekken in het oeuvre van Opeth, de nieuwe richting die ze hebben gekozen valt bij vele fans niet goed in de aarde, maar ik kan me er wel in vinden. Al gaat mijn voorkeur ook ruimschoots naar eerder, harder werk.

Hoofdstuk 5: De echo van een ver tij

Door Opeth ben ik dus naar progressieve rock gaan luisteren. Een van de bekendste bands in dat genre is natuurlijk Pink Floyd. Het eerste album wat ik van de band hoorde was The Dark Side Of The Moon en ik vond het eigenlijk heel saai. Ik hoorde eigenlijk niet waarom het een meesterwerk volgens velen is. In 2006 kocht ik voor moederdag een DVD van de band. Het was allemaal nog materiaal voor The Dark Side Of The Moon.

Ik besloot de DVD samen met mijn moeder te kijken. Het begon met een beeld van een desolaat landschap dat steeds meer inzoomde naar een ruïne waar een band stond te spelen. Het nummer kwam heel rustig op gang en toen de samenzang van Richard Wright en David Gilmour er in kwam had ik het gevoel even ergens anders te zijn. Het was magistraal en zeer atmosferisch. We hebben het over Echoes, nog steeds een van mijn favoriete nummers aller tijden.




De muziek had iets ongrijpbaars op sommige momenten. Nummers als A Saucerful Of Secrets hadden niet echt structuur maar het boeide me echt. Nick Mason die tranceopwekkende drumritmes speelt in dat nummer en Set The Controls For The Heart of the Sun. Het uur vloog voorbij en aan het eind was ik overdonderd. Ik wilde hem nog een keer zien.

Daarna ben ik weer teruggekomen op The Dark Side Of The Moon die ik toen wel waardeerde. En daarna kwamen The Wall, Animals en Wish You Were Here. Dit zijn een lange tijd mijn favoriete albums van Pink Floyd geweest maar toen ik de albums voor Dark Side ontdekte was dat niet meer het geval. Op dit moment is The Piper At The Gates Of Dawn mijn favoriete album van Pink Floyd. Maar Echoes blijft met afstand een van mijn favoriete nummers aller tijden. Dat magische gevoel in muziek maak je maar een aantal keer mee. Als Live At Pompeii als album was uitgebracht had het met stip op 1 gestaan in mijn persoonlijke top 10.

Mooi, Pink Floyd. Ik heb onlangs de box met hun albums (CD) gekregen, in de kerstperiode was dat. Daar was ik gigantisch blij mee, want het is toch wel een band die enkele fantastische platen op hun conto hebben staan. Zowel met Syd als zonder hem. 'Wish You Were Here' vind ik nog steeds een prachtig mooi eerbetoon, idem dito 'Shine on You Crazy Diamond'. Maar het nummer dat me momenteel het meest charmeert is 'Jugband Blues', geschreven door - jawel - Syd. Je hoeft de tekst maar te lezen en je weet 't al. Het lijkt willekeur, maar dat geniale, dat in het oog springende zit er absoluut in.

Anyway, ben benieuwd naar het volgende hoofdstuk, en ik zet gelijk 'Jugband Blues' nog 'ns op!

Hoofdstuk 6: Het muziekpalet wordt groter

Pink Floyd werd een van mijn favoriete bands. In die periode luisterde ik veel minder Metal, al las ik wel de Rock Tribune voor nieuwe ontdekkingen. In oktober 2007 stond in dat blad een review van het album Colors van de toen nog vrij onbekende band Between the Buried and Me. De desbetreffende journalist was bijna euforisch over het album en zei eigenlijk dat de band alle stijlen beheerste. Toen werd ik extreem benieuwd naar de muziek.




Kijkend naar de hoes zag ik overeenkomsten met The Dark Side Of The Moon. Dezelfde kleuren als het prisma van die hoes en de tekenstijl leek er ook op. Al was de muziek heel anders maar net zo'n reis als de muziek van Pink Floyd.

De openingstonen van Colors waren heel rustig, Radiohead-achtig. Die band kende ik toen nog niet echt goed maar dat zou door Between the Buried and Me wel gebeuren. Een minuut later kwam er een salvo van black metal-riffs en blastbeats op me af. Wat is dit? Het was bijna een schizofrene vorm van muziek maken. De band speelde brute death metal-stukken die werden afgewisseld met prog rock en zelfs jazz. Er zit zelfs country in Ants Of The Sky. Aan het eind van dat nummer voelde ik de euforie die de journalist ook gevoeld zal hebben. Ik zat mijn tranen in mijn ogen te luisteren naar de onwaarschijnlijk mooie melodielijnen.

Colors is zo'n album wat je echt avontuurlijk kan noemen. De eerste keer werd ik overdonderd door de variatie, de emotie en het hoge technische niveau van de muziek. Het had veel invloeden van andere bands maar toch had Colors een heel eigen geluid. Na 3 jaar hoorde ik nog steeds nieuwe details in het album.

Het album heeft er voor gezorgd dat ik ook bijna een schizofrene muzieksmaak heb gekregen. Aan de ene kant ging ik veel luisteren naar bands als Muse en Radiohead en aan de andere kant raakte ik helemaal verknocht aan de drukke mathcore van The Dillinger Escape Plan en Converge. Het album Ire Works van The Dillinger Escape Plan was voor mij echt een uitdaging. Het heeft echt een jaar geduurd voordat ik het album begreep. Het was een andere vorm van muziek luisteren, alsof je puzzelstukjes in elkaar aan het zetten bent. Ik vond het iets heel fascinerends. Het was zeer technische metal maar op een andere manier dan de prog metal van Dream Theater. De muziek van The Dillinger Escape Plan was genadeloos en furieus. Later vond ik dit ook in een ander genre wat nog voorbij gaat komen in mijn reis.

Pink floyd en Opeth zijn twee van mijn favoriete bands, maar met de Buried & me heb ik me nooit echt kunnen vereenzelvigen. Toch iets te furieus voor deze progwollensokkendrager.

Mijn eerst gekochte album ooit.
En wat een goedvalbum.

Het is misschien beter om even de openingspost te checken voor je zomaar een reactie dropt.

Het topic is als het ware een spel waarbij users omstebeurt door middel van plusminus tien albums hun muzikale reis uiteenzetten. Op dit moment is Don Cappucino aan de beurt en je bent hem aan het onderbreken.

Nondeju!

Deel 7: De zoektocht naar andere genres

Tussen 2007 en 2009 luisterde ik zo'n beetje naar alle vormen van rock en metal. Ik luisterde veel naar Textures, een Nederlandse band. Op het album Polars staat een prachtig stuk saxofoon. Ook vond ik de jazzinvloeden in de muziek van Between the Buried And Me geweldig. Het was dus tijd om eens bij de bron te gaan zoeken. Dit was eind 2009, net voor mijn inschrijving hier op Musicmeter.

Ik kwam uit bij Kind Of Blue van Miles Davis. Bij de eerste luisterbeurt vond ik het echt oersaai. Het was oubollig, saai en er gebeurde weinig. Later zal ik de klasse van Kind Of Blue wel inzien en ik beluister hem veel nu.

Ik keek eens verder in de discografie en ik zag dat Bitches Brew ook als een van de beste albums van Miles Davis gezien wordt. Dus bij het eerstvolgende bezoek aan de platenzaak nam ik Bitches Brew mee, ik had er een klein stukje van beluisterd in de platenzaak. De man achter de toonbank zei al: Dat is wel een erg experimentele plaat. Maar ik was al wel wat gewend van The Dillinger Escape Plan en Between The Buried And Me.




Thuis ging ik gelijk naar mijn kamer en ik zette het album op. De openingstonen van Pharaoh's Dance waren voor mij een avontuur waar ik in werd gezogen. Ik hoorde niet echt een structuur, het klonk heel erg mysterieus. Het titelnummer joeg mij de stuipen op het lijf door de trompetuithalen van Miles Davis die klinken als een getormenteerde schreeuw. De eerste keer heb ik hem na de eerste CD uitzet. Niet omdat ik het slecht vond, maar ik moest het even verwerken. Dit was namelijk de muziek waar ik naar op zoek was. Het was experimenteel en mysterieus.

Enthousiast vertelde ik de week daarna aan mijn drumleraar dat ik een geweldig jazzalbum had gehoord. Mijn drumleraar werd daar heel blij van en vond het geweldig dat ik op mijn dertiende al naar Jazz ging luisteren. Hij zat namelijk zelf ook enorm in de jazzhoek. Ik vroeg om meer jazztips. Hij gaf me er paar van Miles Davis. Ik kon ze niet vinden maar ik kwam wel uit bij het geweldige livealbum Live-Evil. Dit was een stuk funkier dan Bitches Brew. Daardoor kwam ik weer uit bij Head Hunters van Herbie Hancock.

Bij drumles gingen we Jazz spelen. In het begin vond ik het saai maar na een tijd merkte ik dat je de ritmiek van Jazz ook in genres als Metal en Rock kan gebruiken. Na het zien van een drumsolo van Billy Cobham bij drumles ging ik op zoek naar The Mahavishnu Orchestra. De technische metalgroepen van dit moment hebben daar veel invloeden van. Ik zag Jazz eerst als een saaie muziekstijl maar dat kwam door de oudere Jazz die ik had gehoord. Jazz is een leeg canvas waarop je alles kan doen wat je wilt.

Heel mooie quote vind ik dit. Jazz kent inderdaad veel verschillende gezichten, en is daardoor uitermate boeiend, maar ook enorm opslorpend. Je hebt platen die je perfect als achtergrondmuziek kan draaien, je hebt ook intense werken (zie Mats Gustafsson), en dan heb je nog dingen als 'Bitches Brew', hetgeen eigenlijk gekkenwerk is; muziek die enorm veeleisend is voor de luisteraar, maar de aanhouder wint, want dit is een prachtige plaat. Dat heb ik, na een beetje te hebben doorgezet, toch gemerkt.

Mooie reis, mooie reis. Benieuwd ook waar dit nog naartoe zal gaan in de toekomst voor jou. Ik heb soms het gevoel dat je alles al kent.

Dat je de meer ingeblikte jazz eerst wat saai vond klinken, vind ik zeer herkenbaar. Zelf ben ik ook wat meer fan van de meer "chaotische" jazz-stijlen. Toch is Miles Davis- kind of blue een van mijn favoriete albums. Binnen jazz heb ik nog net iets meer met Coltrane, Davis is me vaak net iets te terughoudend en contemplatief.

Hoofdstuk 8: De man met de gitaar

Ik wilde discussiëren over muziek maar dat ging moeilijk met mijn vrienden. Zij luisterden namelijk naar andere dingen dan ik of ze hadden daar geen zin in. Tijdens het zoeken naar informatie over The Piper At The Gates Of Dawn van Pink Floyd kwam ik al uit op een website genaamd MusicMeter. Ik had er nog nooit van gehoord maar het leek me wel interessant. Op 30 januari 2010 was het zover, Don Cappuccino ging MusicMeter onveilig maken.

Ik spuide gelijk al mijn kennis en meningen bij metalalbums maar in de top 250 stonden er albums van genres waar ik nog niks van had beluisterd. Onder andere Folk, ik dacht namelijk dat dat muziek was voor mensen die graag geitenwollensokken droegen. Nog zo'n heerlijk vooroordeel. Als eerste kwam ik het album Pink Moon van Nick Drake tegen. 28 minuten, het was in ieder geval snel afgelopen als ik er niks aan vond.




Maar toen het album begon kwamen er emoties in mij naar boven die ik niet snel heb. Het leek net alsof Nick Drake naast mij gitaar aan het spelen was en aan het zingen. Nog nooit had ik zoveel emotie gevoeld in muziek. Ik had echt tranen in mijn ogen bij Things Behind The Sun. Dit moet wel een van de meest depressieve nummers zijn die ooit op plaat zijn gezet. Het einde van het leven van Nick Drake maakte ook wel indruk. Ik speelde hem nog een keer af, en nog een keer, en nog een keer. Op een gegeven moment zat ik bij de zesde luisterbeurt in een dag. Welkom, nieuwe verslaving. Uw naam is Nick Drake.

Ik had snel de 3 albums van Nick Drake in bezit. Five Leaves Left en Bryter Layter vond ik in het begin eigenlijk helemaal niet zo goed. Het werd nergens zo emotioneel of spannend als op Pink Moon. Er was veel meer instrumentatie, daar moest ik aan wennen bij Folk. Ik zet niet heel vaak Folk op omdat het meestal vrij zwaar is en emotioneel. Dat moet je koesteren.