Mooi stuk alweer.
Pink Moon staat dan wel op de laatste plek in m'n top 10. Hij staat daar toch bijzonder vast.

Hoofdstuk 9: Knippen en plakken, dat dacht ik tenminste...

Ik ben een tijd echt een rocker geweest die allergisch was voor alles wat met Electronic te maken had. Ik kon het zelfs geen muziek noemen, het was klinisch en emotieloos. Electronicalbums die ik hier getipt kreeg haalden niet hoger dan 2 sterren.

Mijn houding tegenover het samplen was ook heel erg negatief. Dat vond ik stelen van andermans muziek en dat is fout. Totdat ik een album downloadde met een hoes waarop twee mensen in een platenzaak aan het struinen zijn. We hebben het over Endtroducing... van DJ Shadow.




Dit album opende me de ogen qua Electronic en samplen. De manier waarop het werd gedaan was meesterlijk en DJ Shadow creëert compleet nieuwe stukken. Zo hoorde ik de baslijn van Orion van Metallica onder een hiphopbeat. Ik dacht dat dat niet zou klinken, schijn bedriegt. De plaat had een sfeer die ik niet vond bij rockplaten. Het had een guur sfeertje en daar hield ik wel van in de muziek.

Ik kwam erachter dat Electronic juist extreem veel emotie kan hebben. Ik werd ontroerd door de trip-hop van Portishead en ik kreeg de rillingen over mijn rug door de claustrofobische muziek van Mezzanine van Massive Attack. Electronic is gewoon een extreem creatief genre dat op dit moment veel meer progressie maakt dan welk ander genre dan ook. Dat is omdat er geen grenzen zijn. Silent Shout van The Knife gaf ik in 2010 1,5 ster, nu krijgt hij 4 sterren. Het is een rare plaat met vervormde stemmen maar op sommige momenten is het echt kippenvelopwekkend op een rare en afstandelijke manier.

Naast DJ Shadow draai ik Burial en Flying Lotus vaak. Burial roept beelden op van een straat in de nacht waar je alleen rondloopt en alleen de lantaarnpalen nog aan zijn. Flying Lotus is juist bijna psychedelisch op zijn laatste album, iets wat ik geweldig vind. Hoe meer ik Electronic ga draaien, hoe beter ik het ga vinden. Er gaat zeker nog een Electronic-plaat mijn top 10 instromen maar ik weet nog niet welke en wanneer.

Mooi stuk, over een genre dat bij mij de laatste maanden enorm is gaan groeien bij mij.
Al ben ik meer voor IDM/ Ambient/ Breakcore, ... ipv. Trip-Hop (al kan ik dat ook zeker hebben.

Hoofdstuk 10: We zijn er bijna, maar nog niet helemaal...

Het laatste essentiële album uit mijn muzikale reis is een vrij recente. We hebben het over januari 2012 toen de Franse band Alcest het album Les Voyages de L'Âme uitbracht. Ik had nog nooit iets van de band beluisterd maar ik was wel erg benieuwd. Bij de eerste tonen werd ik gegrepen en wanneer de distortion er in werd gegooid was ik helemaal om.




Het was echt een gitaarmuur maar dan wel heel dromerig. Beings Of Light heeft een tranceopwekkende riff die als het ware om je heen cirkelt. De drums staan niet heel erg prominent in de mix, iets wat ik natuurlijk wel gewend was bij Metal. Het was hele mooie muziek en het smaakte naar meer.

Ik kwam erachter dat de band een combinatie van Black Metal en Shoegaze speelde. Eerst ging ik eens kijken of er nog meer bands waren die deze combinatie hadden. Deafheaven was de eerste band die ik hoorde en dat vond ik ook al zo mooi. Het had die black metal-riffs maar dan in een dromerige shoegazecontext. Het wordt ook wel blackgaze genoemd, maar dat vind ik een onzinterm.

Maar ik wilde nu eens echt bij de bron gaan zoeken. Ik kon me herinneren dat ik in 2010 het album Loveless van My Bloody Valentine had beluisterd en dat ik het een bak met herrie vond waar niks uit was te halen. Nu werd ik gelijk weggeblazen door de gitaarmuur van Only Shallow. Maar vooral nummers als To Where Knows When zijn echt hemels mooi. Je hoort bijna niet dat het gitaargeluiden zijn. Ik hoorde een walvis in een stille oceaan waar ik op dreef. Je komt even in een roes als je naar Loveless luistert. Ik neem hem dan ook mee met het aankomende bezoek naar de tandarts.

In een korte tijd is My Bloody Valentine een van mijn favoriete bands. Loveless is het eerste album in 1,5 jaar dat een plekje in mijn top 10 kreeg. Mijn shoegazereis is nog maar net begonnen, de volgende halte is namelijk Slowdive...

En nu niet huilen omdat deze prachtige muzikale reis aan zijn einde is gekomen. Er komt nog iets aan...

Ja, Alcest is van een haast bovennatuurlijke schoonheid. Neige maakt nog meer leuke dingen. Er zitten wel een paar herkenningspunten in je reis.

Ik dacht dat Don met z'n laatste zin bedoelde dat ie nog een sluitstuk in petto had, maar dat lijkt dan toch geen waarheid te zijn.

Ik zal morgen mijn eerste stuk plaatsen.

Jawel. Ik gebruik de Chinese Democracy-tactiek.

Hoofdstuk dat eigenlijk geen hoofdstuk is: Mike als muzikant

We hebben de essentiële albums gehad, ik wil nu graag even een retrospectief van mijn muzikale progressie geven. Ik speel namelijk al 8 jaar drums, 3 jaar basgitaar en 2 jaar elektrisch/akoestisch gitaar.

Laten we beginnen met de eerste band waar in ik heb gespeeld. Het was een Soul/Funk coverband en het was heel erg leerzaam. Ik heb 5 keer opgetreden met de band, dit zijn beelden van het laatste optreden, ga naar 7:00 om de drumsolo te zien:




Maar ik drum eigenlijk het meeste mee met Metal. Ik heb onder andere covers van Converge, Fear Factory, Voivod en Carcass opgenomen:













Ook was ik vorig jaar compleet in de ban van het album Seven Bells van Secrets Of The Moon, ik besloot om een cover van Nyx op basgitaar op te nemen:




En als absolute verrassing: Mike die zingt en akoestisch gitaar speelt. Het is een cover van het nummer Kawaii van Devin Townsend.

Kawaii

Zo. Nu weten jullie hoe mijn muzikale reis is verlopen als luisteraar en muzikant.

Na de mooie reis van Don Cappuccino is het naar verluid tijd voor mijn reis. Die is natuurlijk nog niet zo indrukwekkend of lang als veel van mijn mede MuMe-users, maar ik kan toch wel stellen dat ik één en ander ken. Zoals de meesten heb ik ook enkele uitgesproken favorieten, een voorkeur voor bepaalde genres, en die is ontsproten uit mijn eerdere ervaringen, natuurlijk. Ik ben vanaf mijn 12de toch wel vrij vaak beïnvloed geweest door muziek, en de laatste 5 à 6 jaar zelfs voor het merendeel. Daar zijn dan op latere leeftijd literatuur, kunst en andere dingen bijgekomen. Maar muziek heeft altijd op de eerste plaats gestaan. Hoewel ik dus zelf totaal geen aanleg heb om muziek te maken. Daarom kan je die liefde voor muziek bestempelen als een alternatieve invulling van een leemte, een put die ik op geen andere manier weet te dempen. Het eerste echte hoofdstuk is voor later deze week (ik ga proberen morgen een stuk te posten, al heb ik bitter weinig tijd), nu wilde ik enkel een soort van proloog schrijven, met een hoofdrol voor mijn ouders.

0: Sultan of Swing / Grease Lightning

Zoals uit de titel al valt op te maken; mijn ouders hielden (en houden nog steeds) van respectievelijk Dire Straits en dansfilms. Mijn pa stond in zijn jeugd vaak met zijn vrienden luchtgitaar te spelen in de gebruikelijke nachtkroeg, uiteraard met meer dan één glas bier achter de kiezen. Ik betrapte me er enkele jaren geleden zelf ook een paar keer op. Het viel me op dat ik de dag erna telkens ontzettende hoofdpijn had. Ik ben een denker, dat euvel heb je dan wel.

Maar, om met het verhaal verder te gaan, mijn vader hield van rockmuziek. Hij bekeek dit genre, als was hij een visionair en gluurder in het verleden tegelijk, erg breed. Dire Straits was z'n favoriete band, 'Sultans of Swing' z'n lijflied. Als hij op feestjes genoeg gedronken heeft, kan je 'm zelfs heden ten dage nog in vol ornaat aan het werk zien. Maar met enkel en alleen Dire Straits was de kous niet af, natuurlijk. Meerdere groepen wisten zijn goedkeuring weg te dragen, waaronder Status Quo, Queen en Black Sabbath. Laatst wist de ouwe rakker me zelfs te verrassen, door het nummer "Heroes" van David Bowie te herkennen. Het was de begintune van een TV-show, ik zweeg wijselijk, want wilde het duiveltje-weet-al niet weer 'ns uithangen. Maar hij herkende het nummer dus! Ik was bijzonder aangenaam verrast.

Om een stap in de toekomst te zetten, van het rurale Kasterlee (hartje Kempen) anno 1980-1985 naar het kleine Olen (ook hartje Kempen) anno 2009: ook ik heb een tijdlang gedweept met Dire Straits, en sterker nog, ook mijn favoriet nummer was 'Sultans of Swing'. Naarmate ik ouder werd, is dit er fel uitgegaan, maar toch vind ik Knopfler nog steeds een straffe gitarist. Ik moet hier wel een kanttekening bij maken: ik vind 'm als solo-artiest en als meewerkend muzikant (zoals op 'Street-Legal' van Dylan) en producer geslaagder dan met Dire Straits. De Britse band was een enorm commercieel succes, en had een erg karakteristieke sound, maar stelde uiteindelijk toch niet al te veel voor. Ik kan hun beste werk nog altijd waarderen, maar luister er nooit meer naar.

Dat is één verhaal. De meeste mensen zijn natuurlijk het product van twee ouders. Wat mijn moeder betreft, zal ik meteen met de deur in huis vallen; van muziek heeft zij niet veel kaas gegeten. Aanvankelijk werd ik hier altijd of cynisch, of humeurig van (hoezo, tweemaal hetzelfde?), maar ik heb hier toch ook een waardevolle les uit kunnen trekken. Je hoeft namelijk niet veel besef te hebben van de kwaliteit die muziek kan bieden, om er van te genieten. Vandaar ook dat ik me soms te buiten ga aan guilty pleasures. Ja, ik kan genieten van een belachelijk slecht liedje op de radio, of op een feestje, als het aan de sfeer bijdraagt, en animo brengt. Het mag echter niet te irritant worden, en meer dan één keer zal ik zulke dingen dan ook niet kunnen verdragen.

M'n moeder werd geboren in een groot gezin, begin jaren '60. Ze heeft in haar jeugd ook nooit veel meegekregen van muziek, had geen internet, geen platenspeler. Men had net een zwart-wit televisie gekocht. Ouwelijke TV-programma's, zij herinnert zich nog wel een paar jeugdshows. Kapitein Zeppos. De Kat. Dat trok de jongeren aan in die dagen (volgens mijn moeder,althans). En zo is zij, onbewust, meer opgegroeid met die TV-cultuur.

'Grease' kwam uit toen zij 15 jaar was. En je weet hoe vijftienjarigen zijn, pubers. Ze denken dat ze de wereld op hun eentje aankunnen, willen nieuwe, uitdagende dingen beleven, en vooral, zij zijn erg gevoelig aan peer pressure. Het duurde dus niet lang, vooraleer ook mijn moeder in deze hype werd meegetrokken. Enkele jaren later ontmoette zij m'n vader, en, nog steeds in de roes die 'Grease' had veroorzaakt, zag ze wel wat in hem. Een stoere kerel, met z'n brommertje, gescheurde jeansvest, sigaretten. Zij begon ook te roken (inmiddels zijn beiden gestopt met roken, maar het zit in de familie, mijn broer rookt ook als een ketter. Ik weet er aan te weerstaan, niet in het minst omdat ik al over m'n nek ga als ik maar in sigarettenrook sta). Ze gingen samen naar de motorcross, naar de voetbal (pa was keeper, had het misschien wel kunnen maken zonder dat roken). Ze deden dingen samen. Ma was Sandy Olsen, pa was haar Danny Zuko.

Niet alleen 'Grease' heeft m'n moeder in de ban gehouden. Later was er 'Dirty Dancing', en nog een handjevol van die films. Ik ken ze niet. Voor de films van Elvis heeft ze ook een boon, en musicals, natuurlijk. Laatst speelde men op een avond 'The Sound of Music' nog 'ns, op VTM als ik me niet vergis, en hoewel ik het wel kan waarderen, was ik blij dat ik net een puzzel van 2000 stukjes had gekocht, zodat dit mijn aandacht kon afleiden. Schreien dat ze deed! Met een zakdoek in de hand en zo. Dat is de emotionele kant van mijn moeder, en al heb ik soms wel eens een aanvaring met haar, het zijn die momenten die het lukrake zinnetje "Ach, zij is de slechtste nog niet" in mijn hoofd prent.

Tot zover de inleiding. Het is altijd prettig om te lezen wat de mensen achter de mensen drijft, hopelijk is dat in dit geval niet anders. Indien dit niet zo is, heb ik hier toch maar weer een heleboel woorden aan elkaar gebreid.

Nog even een reactie op Dons reis, omdat ik nog geen tijd had gevonden alles op mijn gemak door te lezen: leuke beknopte reis, vooral leuk dat je eindigt met een stukje over jezelf als muzikant. Ik heb weinig met metal, dus die filmpjes zijn op zich niet zo interessant voor mij, behalve dat het leuk was om sinds jaren weer eens Self Bais Resistor te horen, en de mens achter de avatar een keer te zien (leuk accentje heb je), maar je cover van Devin Townsend vond ik in ieder geval mooi gedaan. Dank voor je bijdrage .

Ik zal me een volgende keer gaan vastbijten in het stuk van AOVV.

Bedankt!

En AOVV zet meteen een inleiding neer waar je U tegen kan zeggen.

Natuurlijk lees ik met je mee, Nick!

Je proloog is alvast leuk, en ik moest soms grinniken om je grapjes.

Mijn eerste essentiele album was ook Grease; herkenbaar, al ben ik een stuk jonger dan jouw moeder.

Grease was inderdaad essentieel voor mijn generatie (en die van je moeder). Grote hits en niet weg te slaan uit Toppop. De retrobeweging naar rebelse en simpele rocknroll was ook een onderdeel van de punk. Kan me nog een punkconcert herinneren waarin de bassist begon met het loopje van Summer Luvin, een soort guilty pleasure, waar enthousiast op gereageerd werd. De disco van Saturday Night Fever was natuurlijk not done in deze kringen.

Mooie reis van Don C. en het startschot van AOVV belooft veel goeds !!

Vanaf nu ga ik dit topic wat beter volgen.

Prachtig begin Nick!

Mooi, positieve reacties. Bedankt!

Vanavond volgt de eerste echte essentiële plaat.

Na een proloog eergisteren, gaat mijn verhaal vandaag pas echt van start. Natuurlijk is het belangrijk om één en ander in perspectief te zetten, vandaar de proloog. Maar nu dus het heuse werk. Wat mijn eerste 10 jaren op deze aardkloot betreft, maak ik me er goedkoop vanaf met één alinea.

Als kind steek je het snelste iets op, op de makkelijkste manier. Dat wordt gezegd. Jammer genoeg ben ik niet gezegend met een goed geheugen, en herinner ik me amper iets van mijn kindertijd. Welja, ik ben eens een keer van het kinderzitje op de fiets van mijn vader gevallen, recht met m’n smoelwerk op de grond. Een kwalijk litteken tussen neus en lippen, dat veel mensen soms verkeerdelijk aannemen voor een klodder snot, is daarvan het gevolg. Mij was verteld dat je geen chips mocht eten als je op de fiets zat, en je vooral goed moest vasthouden. Maar ach, maak dat een kind maar eens wijs. Om ter zake te komen, zoals de meeste dingen die ik meemaakte in mijn kindertijd één grote blur vormen, zo is me ook bar weinig bijgebleven op muzikaal vlak. De oudste herinnering die me is bijgebleven, draait rond Thunderdome. Albums met house op, weet ik veel. Ik ken echt geen jota van die genres, en dit beschouw ik dan ook niet als essentieel in mijn ontwikkelingen.

Een andere zaak die diepgeworteld zit in mijn kindertijd, en die ik veel belangrijker vind, is mijn gebrek aan zelfvertrouwen. De kiem werd gezaaid toen ik naar de kleuterschool ging. Eén van de kleuterjuffrouwen had het niet zo op mij begrepen (hoe verklaar je anders wat ik zo meteen ga verkondigen?), en beweerde dat ik nooit in staat zou zijn om op een normale manier met dingen om te gaan. Laat staan met andere personen. Nu kan hier wel een kern van waarheid in zitten, en het zal dus altijd een bepaald effect op mijn zelfvertrouwen blijven hebben, maar al bij al heb ik het momenteel redelijk goed voor mekaar. Vroeger had ik enorm veel last van extreme stemmingswisselingen, ik heb alles beter onder controle nu. Door het onbegrip, de zelftwijfel en het hoge Einzelgängergehalte in mij ben ik rond mijn elfde gaan grijpen naar agressieve muziek. Tot dan luisterde ik volgens mij braaf naar de radio, kleffe popliedjes, kinderliedjes, etc. Ik was die zever ontgroeid; ik wilde iets dat mijn frustratie zou doen afnemen. Toen in de zomer van 2001 een Amerikaanse band haar tweede album uitbracht, was dit een echte verademing.

I. Chop Suey!

De titel van dit eerste hoofdstuk verwijst naar een song van System of a Down, een band met Armeense roots. Zanger Serj Tankian had een stemgeluid dat ik nog nooit eerder gehoord had. Zijn gebrul maakte diepe indruk, maar ik vond het ook verrassend dat hij soms ook zachter zong. Daarboven was zijn vocale acrobatie een lust voor mijn nog onervaren oortjes. ‘Chop Suey!’ staat op ‘Toxicity’, één van de eerste albums die ik ooit kocht. Het is dankzij System of a Down (en in mindere mate Linkin Park, maar toch genoeg om een verwijzing te verdienen) dat ik een heel andere, nieuwe kant op ging in muziekland.




Ik zal de lezer nu getuige laten zijn van een tafereel dat zich afspeelde in de lagere school. Een speelplaats vol krijsende kinderen, stoutmoedige voetballers met een oogje op de talrijke ramen, hele hordes meisjes die een springtouwwedstrijdje organiseerden (de winnares was een hele week koningin, de loser kon het schudden). De zon stond aan de hemel te blinken, en maakte dat zelfs juffrouw De Bie haar zomerjurk droeg. Iedereen in de ban van het goede weer, de zomervakantie was nog maar enkele weken weg.. En daar zaten wij dan, op een gammel bankje waarvan de witte lak reeds half vergaan was. Uiterlijk ogenschijnlijk vredig naast elkaar, een dromerige glimlach op onze gezichten, af en toe met het hoofd knikkend, alsof we iets te enthousiast een voorbijganger groetten. Tussen ons hadden we 30 cm ruimte gelaten. Niet voor de winnares van de springtouwwedstrijd, die elk moment bekend zou kunnen worden gemaakt. Ook niet voor de doelpuntenmaker, die huilend naar het strafbankje zou worden verwezen, en thuis ongetwijfeld nog enkele forse tikken tegen het aangezicht (voor de Vloaming’n: dzjoef’n op hu mulle) zou krijgen in verband met een factuur van de glazenmaker. Neen, mijn discman stond daar. Ook present: oortjes. Het rechter voor mij, het linker voor m’n vriend. System of a Down through the roof, het volume liet permanente gehoorschade nog net niet toe. Voor eventjes onbereikbaar, afgeschermd van de rest van de wereld.

Dat dromenland, die onechte wereld, ver over de grens met het Hier en Nu, zal in mijn reis wellicht nog wel enkele keren opduiken. Ik doe niets liever dan wegduiken in fantasie. System of a Down is misschien wel de belangrijkste passage in mijn muzikale reis. Zonder hoofdstuk 1 geen hoofdstukken 2 tot 10. Het was de ultieme manier om mijn frustratie en mood changes te kanaliseren. Het was noodzaak.

Nu luister ik niet veel meer naar System of a Down, maar ik heb het zilveren schijfje nog steeds ergens liggen. Mijn berg CD’s wordt echter telkens indrukwekkender, en ik heb in mijn oude, stoffige kast nog een hoop dingen liggen die smeken om te worden herontdekt. Maar afzonderlijke nummers, zoals ‘Chop Suey!’, de titelsong, ‘Needles’, ‘Prison Song’ en, ach, eigenlijk elk nummer, placht ik nog wel ‘ns graag op te zetten. En mijn gedachten gaan dan telkens weer naar één van die weinige oude herinneringen.

Een erg mooi begin AOVV! Zeer benieuwd naar de rest

Mooi begin inderdaad!

Prachtig begin!
Ik herken er erg veel in.
Bij mij was New Gold Dream van Simple Minds het grasveldplaatje van de middelbare school, waar de discman als een vette joint een groepje alternatievelingen rond ging.
Eventjes muzikaal inhaleren en vervolgens doorgeven aan de volgende.
Totaal verschillende muziek, maar qua herinneringen misschien wel griezelig veel raakvlakken.

wauw, fantastisch om te lezen dit
En inderdaad ook herkenbaar, knap hoe je het allemaal weet te verwoorden.

Na het geweld van System of a Down volgde er snel… nog meer geweld! De eerste vuurbal in mijn bestaan, zou je die jonge jaren kunnen noemen. Het geweld dat nu volgt, is wel van totaal andere orde, en vind zijn wortels ook in een verder verleden.

Na mijn lagere schooltijd, stond ik voor een aartsmoeilijk dilemma; wat moest ik nu? Ik haalde goede punten, al zat er wel een opvallende curve in mijn resultaten: de lagere school is in België opgebouwd uit zes jaar (ik weet niet of dit in Nederland ook zo is), en de eerste twee jaren zat ik qua percentages in het zwakste groepje. In het zesde jaar echter behaalde ik de beste score van de hele klas. Hoe dit zo is kunnen lopen, het zal vast voor eeuwig één van de grote mysteriën blijven. Ik ben sowieso behoorlijk enigmatisch.

Uiteindelijk koos ik, onder lichte druk van mijn ouders en de leerkracht, voor Latijn. Ik heb twee jaar Latijn gestudeerd, en wat ik me van die twee jaren nog herinner, zijn niet de fijne klasgenoten, maar het studieboekje. Het woord vocabularium maakte toen zijn intrede in mijn leven, om nooit meer te verdwijnen. Ik heb sindsdien altijd een soort haat/liefdeverhouding gehad met taal. Het romantische karakter sprak me aan, de grammatica en dergelijke vond ik ontzettend saai. Deze dualiteit zou later ook één van de grootste misstappen tot nu toe inluiden.

Mijn beste vriend haalde helaas lang niet zo’n resultaten als ik, en ging een vak leren. Ik heb van hem, op een paar keer na, nooit meer iets vernomen. Dat hoort ook wel een beetje zo, ben ik van mening; ieder moet zijn eigen weg gaan. Maar, we gaan terug naar de periode van grofweg mijn 12de tot 14de levensjaar. Ik had weinig vrienden, werd soms zelfs gepest, ging absoluut niet graag naar school en verloor mijn vertrouwen in de mensheid een eerste maal. Ik hield me sterk, zei er ook niets van. Ik ben altijd een laatbloeier geweest; de tijd is mijn bondgenoot, zolang deze maar royaal is. Die relatieve eenzaamheid smeekte om invulling, enter metal.

II. 666

Ik werd ouder, System of a Down schoof, tegen beter weten in, naar de achtergrond, en moest plaats ruimen voor nieuwe bands, vooral in het metalhoekje, dat ik, als ik er nu op terugkijk, altijd onbewust het meest gevarieerde hoekje heb gevonden. Ook al wist ik er toen bar weinig van. Eén van de bands die me het meest hebben beïnvloed, is Metallica. Ik leerde de band kennen aan de hand van enkele hits, die later niet erg representatief bleken voor hun oeuvre. ‘Nothing Else Matters’. ‘Enter Sandman’.

De eerste gehele plaat die ik beluisterde van de Amerikanen, was ‘St. Anger’. Die plaat kwam toevallig uit, en ik heb deze opgepikt. Vond het best vet klinken, al “klonk die drummer nogal vreemd”. Ik liep in die dagen rond met mijn portefeuille aan een ketting, zodat die, als je het kleinood in de achterzak van je jeans stopte, zichtbaar was naast het bovenbeen. Dat was in die tijd rebels. Ik kocht een T-shirt met de print van het album. Het eerste album in dit tweeluik is dan ook logischerwijze ‘St. Anger’.




Nu vind ik het één van hun zwakste platen, vooral de eindeloze herhaling en de toch wel bijzonder zwakke drums van Lars Ulrich weerhouden mij ervan om de plaat nog ‘ns op te leggen. Wel heb ik nog steeds een boontje voor de titelsong, al is het enkel om de video; geloof het of niet, maar ik vond die nogal cool. James Hetfield met z’n zwarte muts temidden bajesklanten, lekker rauw doen. Nu weet ik wel beter, natuurlijk. Enkele jaren later ontdekte ik namelijk ‘Master of Puppets’. Ik was helemaal om. Dat was heel iets anders, veel meer frisheid en razernij. Je hoort het verschil in jaren.

Een plaat die zo mogelijk nog belangrijker was, meer zelfs, ik zou de band zelfs willen bestempelen als grootste invloed op het vlak van muziek, verdient absoluut de ereplaats in dit hoofdstuk. Een Britse band, medegrondlegger van de NWOBHM (New Wave of British Heavy Metal), veroverde voor altijd een plekje in mijn hart met het album ‘The Number of the Beast’. In de titel van dit hoofdstuk zat reeds een vrij duidelijke referentie, dunkt mij.




‘The Number of the Beast’ was de eerste plaat van Maiden met nieuwe zanger Bruce Dickinson. Zijn nogal hoge stemgeluid stond in fel contrast met dat van alle andere zangers die ik tot dan kende. Het was geen geschreeuw zoals dat van Tankian, niet de typische roar van Hetfield, en ook de felheid van Jonathan Davis hoorde ik er niet in terug. Wel hoorde ik een haast perfecte combinatie van deze drie ingrediënten, allemaal in één stem. Dickinson draagt de nummers van Maiden, ondanks de prominente aanwezigheid van de straffe gitaristen. Want ook dat kenmerkt Maiden; vrijwel elk nummer draagt een gitaarsolo in zich, en dat heeft hen in mijn ogen ook lange tijd onderscheiden van al de rest. Uiteindelijk is dit de eerste band in mijn muzikale reis die veel meer is dan louter jeugdige naïveteit; Maiden is vanaf toen een deel van mijn leven.

Niet alleen ‘The Number of the Beast’ sprak me aan; al snel leerde ik de andere albums kennen. ‘Fear of the Dark’ was, toen ik in het derde jaar zat, andere richting, weg van dat Latijn en de vereenzaming, een tijdje het anthem van mijn vriendengroepje. ‘Powerslave’; indrukwekkende plaat (met het epische ‘Rime of the Ancient Mariner’). ‘Seventh Son of a Seventh Son’; mijn eerste kennismaking met progressieve muziek. En zo kan ik nog wel een eindje doorgaan.

Ook leerde ik de eerste platen van Maiden kennen, met de oude zanger Paul Di’Anno. Deze man heeft minder impact op me gehad dan Dickinson, maar toch ook een zekere impact, waarover ik het in een later hoofdstuk zeker nog zal hebben.

Eddie is overigens ook belangrijk geweest. Een tijdje als icoon, zelfs. Ik herinner me mijn T-shirt met een afgrijselijke afbeelding van Eddie, ik meen als The Wicker Man, nog zo’n knaller. Ik zag Eddie in die dagen zelfs in mijn dromen. Ik werd steevast wakker met trillende onderlip. Dan wist ik weer hoe laat het was. Ik heb me aan die figuur opgetrokken, me een geheel eigen identiteit aangemeten en eindelijk laten zien waar het op stond: de oude Nick was dood, en met de nieuwbakken versie zou niet gespot worden. Anderzijds kwamen mijn mood changes weer opzetten, en deze zouden een tijdje later een hoogtepunt bereiken..

De volgende twee hoofdstukken volgen dit weekend, morgen heb ik weer niet zo heel veel tijd!

Mooi dat je nu juist dit album van Iron Maiden aanhaalt, net nu de drummer hiervan is overleden.
at is wel het grote verschil met St. Anger, op The Number Of The Beast kloppen de drumpartijen wel.
Mijn kennismaking met Metallica was hun gelijknamig album, van Iron Maiden was het Somewhere In Time.

Ja, die man kon drummen..

Niet m'n favoriete plaat van Iron Maiden, overigens. Dat zal - al is het close - 'Seventh Son of a Seventh Son' zijn.

Hahaha, ik had als 11/12-jarig jochie (1982 dus) dat t-shirt van number of the beast. Ik zag het hangen toen ergens in Leiden en moest dat gewoon hebben, omdat het er zo cool uit zag. Puur voor het artwork dus, want ik had toen echt geen idee wie of wat Iron maiden was. De interesse voor metal is er uiteindelijk wel gekomen, maar dat was wel een jaartje of 7 verder toen dat pas begon en ik ook muzikaal Iron maiden leerde waarderen......wist wel al wat eerder wat voor muziek ze maakten. Wist ik veel toen....

St. anger als begin van Metallica is wel zo'n beetje het minste waar je kunt beginnen inderdaad, maar ach, dan wordt het al terugwerkend steeds beter, dus toch nog ergens goed voor.

Je kunt het allemaal mooi verwoorden Nick.
Nu al benieuwd naar de komende delen, vooral ook naar wat die mood changes zijn/waren...

Mooi verwoord, en klinkt ook erg bekend.

Prachtig geschreven Nick. Ik ben benieuwd naar de volgende hoofdstukken.

En ook nog even voor Mike, waarvan het me niets zou verbazen als we die als drummer nog eens op een groter podium terug zou zien.